[Deel 509]NEE!

quote:

Op maandag 20 december 2004 15:23 schreef Harry_Sack het volgende:

[..]

Dat haalde ik niet uit het stukje. Zoiets sociaals, in deze tijd?

_{volgens mij heb je gelijk}

quote:

Op maandag 20 december 2004 15:28 schreef RichardQuest het volgende:

[..]

'Dit zou echter niet moeten gelden voor personen met alleen een AOW-uitkering of voor personen met een AOW-uitkering en een klein aanvullend pensioen.'

quote:

Op maandag 20 december 2004 15:28 schreef Johan_de_With het volgende:
Wist je dat Rimbaud vrij onpopulair is onder fascisten?

quote:

Op maandag 20 december 2004 17:30 schreef Johan_de_With het volgende:
Die zich, volgens sommige bronnen, tot de Islam bekeerde?

quote:

Op maandag 20 december 2004 14:19 schreef Monidique het volgende:
Was vanmorgen strontberoerd. Afgebeld. Eerste dag. Ik wálg van mijzelf.

quote:

Op maandag 20 december 2004 15:28 schreef Johan_de_With het volgende:

[..]

Wist je dat er ook Islamitische SS-divisies waren?
Wist je dat Rimbaud vrij onpopulair is onder fascisten?

quote:

Was niet getekend: Rumsfeld

WASHINGTON, 20 DEC. Amerikaanse senatoren hebben dit weekeinde opnieuw hun ongenoegen geuit over minister van Defensie Donald Rumsfeld, ditmaal nadat bekend werd dat hij condoleancebrieven aan de familieleden van omgekomen soldaten niet zelf tekende. Rumsfeld gebruikte voor de ruim duizend brieven een autopen, een machine die zijn handtekening zet.

Zowel Democraten als Republikeinen reageerden verontwaardigd. ,,Goede genade, het minste wat je van een minister van Defensie mag verwachten, is persoonlijke aandacht'', zo zei gisteren de Republikeinse senator en Vietnam-veteraan Chuck Hagel, die eraan toe voegde dat de president soortgelijke brieven zelf ondertekent. ,,Als de president van de Verenigde Staten er wel de tijd voor maakt, waarom de minister dan niet?''

Volgens senator en oud-militair Jack Reed (Democraat) is het niet zelf tekenen van de condoleancebrieven tekenend voor Rumsfelds ,,gebrek aan de stijl die een leider nodig heeft''.

Nabestaanden noemden de kwestie rond de handtekeningen ,,een belediging''. ,,Dit toont niet het respect dat wij verdienen'', zei soldaat Ivan Medina, wiens broer in Irak werd gedood.

In een verklaring gaf Rumsfeld zijn fout toe: ,,Hoewel ik niet individueel elke brief heb ondertekend, was het in het belang van prompt contact met bedroefde familieleden, en heb ik nu aanwijzingen gegeven dat ik in de toekomst iedere brief teken.''

Het ongenoegen rond de handtekeningenkwestie komt na een week waarin Rumsfeld meer kritiek kreeg. Verschillende Republikeinse senatoren, onder wie Hagel, maar ook Trent Lott en John McCain, gaven aan het vertrouwen in de minister te hebben verloren. Volgens Lott luistert Rumsfeld niet genoeg naar zijn officieren. (AP)

quote:

Op maandag 20 december 2004 17:53 schreef George-Butters het volgende:

[..]

quote:

Op maandag 20 december 2004 18:07 schreef George-Butters het volgende:
heb je nog een dagtaak aan. Die kut handtekeningen.

quote:

De ondraaglijke traagheid van Duitsland

Duitsland dreigt onbestuurbaar te worden als de verdeling van de macht tussen deelstaten en centrale regering niet wordt aangepast. Maar politici geven niet graag hun macht op.


BERLIJN, 20 DEC. Een Duitse politicus vragen het Duitse federalisme te hervormen is vergelijkbaar met het verzoek aan een monarch om de monarchie af te schaffen. In beide gevallen is de kans op succes gering. Niemand raakt graag macht en invloed kwijt. Toch hebben Duitse politici in de afgelopen maanden geprobeerd om het Duitse staatsbestel te hervormen. Niet uit altruïsme, maar uit de overtuiging dat Duitsland langzaam onbestuurbaar wordt.

Gedurende ruim een jaar onderhandelde een speciale commissie over een nieuwe verdeling van bevoegdheden tussen verschillende staatsorganen. Zonder resultaat. Eind vorige week gaf de zogeheten Föderalismuskommission het op. Geen ,,roemvolle bladzijde'' uit de Duitse geschiedenis, constateerde bondspresident Horst Köhler.

Het Duitse staatsbestel is niet meer opgewassen tegen de uitdagingen waar de Duitse samenleving voor staat. In de Duitse federatie is de macht verdeeld tussen zestien deelstaten en de centrale overheid. Op papier biedt een dergelijke spreiding van macht vele voordelen: alleenheerschappij is ondenkbaar en regionaal bestuur overbrugt de kloof tussen burger en overheid. In de praktijk blijkt echter dat de verschillende organen elkaar in een wurggreep houden.

Uiteraard worden er nog steeds wetten gemaakt in Berlijn. Maar, zeggen critici, Duitse wetten komen (te) laat tot stand, bevatten soms fouten en zijn vaak het resultaat van een compromis waar niemand blij mee is. Sommige knopen worden zelfs nooit doorgehakt. Bovendien gaat veel energie verloren aan wrijvingen tussen staatsorganen en is de besluitvorming zo complex dat burgers al snel de draad kwijtraken. De ondraaglijke traagheid van het federalisme verklaart mede waarom de Duitse verzorgingsstaat veel moeite heeft zichzelf te vernieuwen.

Het federale systeem was geknipt voor de oude Bondsrepubliek: een overzichtelijk land, met een homogene structuur en een snel groeiende welvaart. In het huidige Duitsland zijn de verschillen tussen Oost en West enorm en is er geen rijkdom meer om te verdelen.

,,Vroeger kon men zich de lange speurtocht naar consensus eenvoudiger veroorloven'', zegt Gerhard Schick, werkzaam bij de denktank van uitgeverij Bertelsmann. ,,Tegenwoordig is het véél moeilijker om consensus te bereiken en er is minder tijd beschikbaar omdat de problemen urgenter zijn.''

Het Duitse federalisme heeft een lange traditie. Behalve tijdens het Derde Rijk was Duitsland nooit een eenheidsstaat. In het Heilige Römische Reich Deutscher Nation (van de vijftiende eeuw tot 1806) werkten 4.000 vorstendommen samen in een losse confederatie. De Deutsche Bund (1815), het Deutsche Reich (1871) en de Republik Weimar (1919) hadden een federatieve structuur. Na de Tweede Wereldoorlog riepen de geallieerden opnieuw deelstaten in het leven en in de grondwet van de BRD werd het federalisme voor eeuwig verankerd. De Duitse deelstaten kregen elk hun eigen premier, regering, parlement en ambtenarij. Op nationaal niveau kwam naast de direct gekozen Bondsdag een deelstatenkamer, de Bondsraad. Zo ontstond een variant van checks and balances. De nieuwe grondwet sloot niet alleen aan bij de Duitse traditie, maar gold ook als remedie tegen machtsmisbruik.

Wat ging er mis? De premiers van de deelstaten hebben nationaal veel invloed gewonnen. Oorspronkelijk moest ongeveer eenderde van alle wetgeving langs de Bondsraad, nu is dat ruim zestig procent. Dat wordt een probleem als de Bondsraad een andere politieke signatuur heeft dan de regering. Helmut Kohl had die handicap aan het slot van zijn regeerperiode, Gerhard Schröder heeft er nu weer last van. Via de Bondsraad mag de CDU meeregeren. De premiers ontlenen het leeuwendeel van hun politieke statuur aan optredens in Berlijn, niet aan succesvol regionaal beleid.

De regering, op haar beurt, heeft een neiging tot centralisme. Op een aantal terreinen lijkt dat logisch. Het is nu eenmaal efficiënter om alle informatie over potentiële terroristen in één hand te houden en niet te verdelen over regionale instellingen. De deelstaten hebben echter geleerd dat de federale overheid de neiging heeft alles tot in detail te regelen: ook op terreinen waar ze alleen de bevoegdheid heeft grote lijnen uit te zetten.

De competentieverdeling tussen de twee uitvoerende machten levert voortdurend conflicten op. Wie is waar verantwoordelijk voor? Het buitenlands beleid, bijvoorbeeld, is een klassiek domein voor de federale overheid. Maar EU-beleid is eigenlijk geen buitenlands beleid meer. Resultaat: deelstaten en regering lopen elkaar in Brussel voor de voeten.

Onderwijs en cultuur zijn daarentegen het exclusieve domein van de deelstaten. Maar een zuivere afbakening is lastig. In het kader van de strijd tegen de werkloosheid wilde de roodgroene regering meer vrouwen aan het werk helpen en daartoe voor meer kinderopvang zorgen. Eerste reactie deelstaten: dat is mooi, maar wij gaan over de kinderopvang. De competentiestrijd tussen Bund en Länder overschaduwde het debat over de merites van kinderopvang volledig.

In een wirwar van gedeelde bevoegdheden wordt elk besluit een uitputtingsslag, een hervorming van het systeem zelf wordt een schier onmogelijke opgave. Het is een proces waarin politieke partijen tegenover elkaar staan, deelstaten een ander belang nastreven dan de regering en de West-Duitse deelstaten andere belangen hebben dan de Oost-Duitse.

De speciale commissie had daarom een aantal onderwerpen tot taboe verklaard. Men zou niet tornen aan het aantal deelstaten. Volgens sommigen zijn stadstaten als Bremen te klein en te kostbaar. Men zou ook niet tornen aan de financiële verhoudingen tussen deelstaat en federatie. En men zou de subsidiëring van de oostelijke deelstaten door het westen niet opnieuw ter discussie stellen. Met al die beperkingen was de hervorming al verkruimeld tot een bescheiden revisie. Vermoedelijk zal men in de loop van komend jaar een nieuwe aanloop nemen om het Duitse bestel te ontslakken.

quote:

Op maandag 20 december 2004 18:08 schreef Harry_Sack het volgende:

[..]

Bush kan het toch ook

quote:

Op maandag 20 december 2004 18:13 schreef George-Butters het volgende:

[..]

Bush kan verder niets....

quote:

Op maandag 20 december 2004 18:21 schreef Johan_de_With het volgende:

[..]

Waarom ben jij mijn kloon niet meer?

quote:

Iraans regime smoort vrij internet

De Iraanse conservatieven knijpen nu de laatste publieke vrije ruimte af: het internet.

TEHERAN, 20 DEC. Wie Hanif Mazrouie (25) zo ziet zitten, met zijn guitige blik, schuine alpinopet en sikje, zou niet denken dat hij 66 dagen in een geheime gevangenis ergens in de Iraanse hoofdstad heeft vastgezeten. Het is hem niet aan te zien dat hij zeker vier keer in elkaar is geslagen, met pepperspray is bespoten en het grootste deel van zijn tijd met opgetrokken knieën onder een constant brandend peertje in een isolatiecel heeft doorgebracht. Twee weken geleden werd hij vrijgelaten.

Mazrouie, de zoon van een hervormingsgezind voormalig parlementslid, zat met 33 anderen vast wegens 'medewerking aan dissidente internetsites' en 'cybermisdaden'. Zijn arrestatie was geen verrassing. Eind september schreef een invloedrijke conservatieve hoofdredacteur een serie over ,,het spinnenweb'', waarin hij een ,,netwerk'' van politiek actieve jongeren ervan beschuldigde onder invloed van de Amerikaanse inlichtingendienst CIA te staan. Mazrouie was een van hen.

De jonge journalisten, webloggers en feministen zouden internet en enkele oppositie-radiozenders gebruiken om het islamitische regime in diskrediet te brengen. Daarnaast wilden ze de seksuele wensen van de jeugd via websites en internetchatrooms ,,stimuleren'', aldus de hoofdredacteur. In Iran gaan politieke aanklachten meestal vergezeld van morele.

De aanklacht was een aanval op de laatste publieke vrije ruimte in Iran: internet. Na de sluiting van meer dan honderd kranten sinds 2001 en de arrestatie van diverse filmcritici als waarschuwing voor de 'vrije' Iraanse film, maakt de conservatieve rechterlijke macht nu korte metten met de vrije meningsuiting op internet. De arrestatie van Mazrouie en de zijnen was een waarschuwing voor een ieder die denkt op internet te kunnen zeggen wat hij of zij vindt. En de hervormingsgezinde politici, zo klaagt een andere ex-arrestant, weblogger Omar Memariam, laten de jongeren daarbij ,,helemaal in de kou staan''.

,,Mijn ondervrager vroeg me al mijn illegale relaties op een papier te schrijven. Toen ik antwoordde dat ik die niet had, schopte hij me van mijn stoel en begon op me in te slaan'', vertelt Mazrouie. Een paar weken later werden hij en acht andere internetjournalisten geboeid in een politiebusje gestopt, waarna een bus traangas in de wagen werd leeggespoten.

Mazrouie zou tegen de belangen van de staat hebben gehandeld door mee te werken aan de website Rouydad. Nadat de meeste hervormingsgezinde kranten waren verboden, was Rouydad een van de laatste plekken waar nog dergelijke geluiden konden worden gehoord. ,,Verder gingen de meeste ondervragingen over de journalistenbond, waarvan mijn vader voorzitter is, en de mensen die voor bepaalde internetsites werken. Bij drie andere gelegenheden ben ik weer geslagen'', zegt Mazrouie, wiens vader een klachtenbrief heeft geschreven naar de hervormingsgezinde, machteloze president Khatami.

Na een klacht op 24 november van de Europese Unie over de arrestatie van de internetjournalisten, veranderde hun situatie aanzienlijk. ,,Ik en nog drie anderen werden op borgtocht van 50.000 euro vrijgelaten. De rest is naar de Evingevangenis gebracht waar normale bezoekuren gelden'', zegt Mazrouie. De meeste internetjournalisten zouden nu weer op vrije voeten zijn. Mazrouies collega Feresteh Ghazi, werkzaam voor een andere hervormingsgezinde website, is in het ziekenhuis opgenomen met fysieke en psychische klachten. Volgens haar man heeft ze 38 dagen in een isolatiecel gezeten en verkeert ze in een slechte gezondheid.

Vier van de internetjournalisten kwamen alleen vrij nadat ze uitgebreide bekentenissen hadden geschreven die later in kranten werden afgedrukt. Weblogger en activist Omid Memariam (33) schreef in zijn bekentenis dat hij was gehersenspoeld door 'extremisten'. ,,Ze wilden dat ik het imago van de islamitische republiek Iran vernietigde door om te gaan met antirevolutionairen'', schreef hij nadat hij op 1 december was vrijgelaten. Medegevangene Sharram Rafizadeh schreef dat hij leugens had verspreid: ,,Ik werd aangemoedigd door degenen die al jaren proberen de islamitische republiek te verwonden.'' Schrijver Roozbeh Mir-Ebrahimi bekende een van de ergste daden in Iran. ,,Ik heb de Opperste Leider de afgelopen jaren beledigd.''

Ex-weblogger Memariam leeft sinds zijn vrijlating als een opgejaagd dier. Zijn website is 'under construction', hij kan 's nachts niet slapen en is onder behandeling van een psycholoog. Hij wil niet praten over de gevangenis of over zijn bekentenis. ,,Maar ik neem aan dat je alles van Hanif Mazrouie hebt gehoord'', zegt hij tijdens een interview op de achterbank van een taxi. Hij spreekt Engels zodat de chauffeur hem niet begrijpt.

Memariam is diep teleurgesteld in de hervormers. ,,De hervormers waar ik altijd in heb geloofd en voor gevochten, hebben ons helemaal in de kou laten staan'', fluistert hij. ,,In de 56 dagen dat ik gevangen heb gezeten is er niemand van de belangrijke politici naar mijn ouders gegaan om ze te steunen. Wij, de jongeren, moeten onze nek uitsteken. Maar als we voor de hervormers niet meer nuttig zijn, behandelen ze ons als oud vuil. Wij moeten de prijs betalen terwijl zij in vrijheid leven.''

Volgens de weblogger is schrik aanjagen de belangrijkste tactiek van de conservatieve rechtsprekende macht. ,,Ze willen dat iedereen met een andere mening het land verlaat'', zegt hij. De afgelopen drie jaar zijn verscheidene Iraanse critici naar het westen gevlucht, waar ze na een tijdje zijn vergeten. ,,Daar zijn ze dagelijks bezig om te knokken voor een nieuw bestaan, voor kritiek leveren op het regime van de geestelijken is geen tijd als je een gezin moet steunen in een vluchtelingencentrum. Maar ik wil nu ook weg.''

De Iraanse regering, het laatste bolwerk van de hervormers, uitte vorige week haar bezorgdheid over de bekentenissen. Er is een grote strijd tussen de regering en de andere machtscentra in Iran die verder allemaal in conservatieve handen zijn. ,,Het roept vragen op als mensen uitspraken doen die tegen hun overtuiging ingaan'', liet een woordvoerder weten, en als de bekentenissen onder dwang zijn verkregen is dat ,,onacceptabel''.

Maar afgelopen woensdag reageerde Memariam en de andere internetjournalisten die een bekentenis hebben geschreven officieel op de klacht van de vader van Hanif Mazrouie. ,,We zijn niet gemarteld. Waarom praat Mazrouie in onze naam? Wij zijn opgepakt omdat we een fout hebben begaan'', zo meldde de conservatieve website 'Baztab' bij monde van de ex-gevangenen. ,,Ik wil niet meer op internet schrijven'', zegt Memariam op de site. ,,Ik ben fout geweest.''