Het VBL-columnhoekje deel 4 al weer!

quote:

EDJE & PATJE

In mei is het precies tien jaar geleden. Op een woensdagavond in Wenen veroverde Ajax de Europacup 1, ofwel de Champions League. In het uitgebalanceerde team van coach Louis van Gaal zorgden spelers als Danny Blind en Frank Rijkaard voor de ervaring, terwijl de rest bestond uit jonge ambitieuze spelers. Patrick Kluivert verwierf die avond met een goed gemikt puntertje wereldfaam en niets leek een lange, glansrijke loopbaan voor hem in de weg te staan. Dit ging ook op voor een andere speler op die avond, Edgar Davids.

Tien jaar later zit de loopbaan van beiden eigenlijk op dood spoor. Kluivert bevindt zich in Newcastle op een kruispunt. De bij Ajax tot vedette uitgegroeide speler heeft een vreemde loopbaan in het buitenland achter de rug. Bij AC Milan slaagde hij niet, bij Barcelona was men nooit honderd procent gelukkig met de Nederlander. Kluivert speelde dan weer goed, dan weer minder en scoorde vooral te weinig naar de maatstaven van de fans. Toen Barcelona dan ook een nieuw team ging opbouwen onder Frank Rijkaard, bleek er al snel geen plaats meer voor Kluivert en nam hij de wijk naar Newcastle. In Engeland is het ook halen en brengen en dus is Kluivert voor bondscoach Marco van Basten niet echt een optie meer als international.

Dat is op zijn minst vreemd. Kluivert is nog altijd de eeuwige topscorer van het Nederlands voetbalelftal. Hij gaat illustere namen als Bergkamp, Wilkes, Van Basten en Cruijff voor. Bovendien is Kluivert nog maar 28. Dat lijkt nog niet de leeftijd waarop je gaat afbouwen. Sterker nog, een voetballer zou rond die tijd op zijn top moeten zitten. Het is geen vreemde constatering dat dit bij Kluivert momenteel niet het geval lijkt.

Wat zal de reden zijn? Is Kluivert opgebrand, door alles wat er over hem is geschreven en gezegd? Heeft zijn financiële status invloed op zijn honger in het veld? Heeft hij niet simpelweg al te veel meegemaakt, te veel gewonnen? Is er nog wel een uitdaging voor hem? Kluivert heeft zelfs al laten doorschemeren dat hij Oranje al min of meer vaarwel heeft gezegd.

Dat geldt nog niet voor Edgar Davids. Ook hij vertrok na die sensationele avond in Wenen vrij snel bij Ajax en kende ook een wisselvallige loopbaan in het buitenland. Bij AC Milan kon ook hij nauwelijks echt doorbreken, waarna hij bij Juventus naast Zinedine Zidane opbloeide en tot één van de meest gewaardeerde middenvelders in de wereld werd. Wie herinnert zich niet zijn fantastische spel op het WK van 1998?

Davids kwam vorig seizoen in Barcelona terecht, waar hij in een half seizoen aantoonbaar een positief stempel op de tot dan toe zwalkende ploeg wist te drukken. Davids koos echter niet voor een langer verblijf daar, maar trok naar Internazionale. Bij die club zijn meer goede spelers volledig verpest en Davids bevindt zich inmiddels ook in een vrij uitzichtloze positie. Spelers als Cambiasso, Cristiano Zanetti en Verón krijgen al dan niet terecht de voorkeur boven Davids en de man die als aanvoerder aan de ambtstermijn van bondscoach Van Basten begon, speelt meer niet dan wel. Hij speelt dusdanig weinig, dat Van Basten hem niet meer selecteert.

Wat nu? Hoe zullen Edje & Patje, zoals hun koosnamen luiden, afgelopen week naar Oranje hebben gekeken? Met name Davids zal toch achter zijn oren hebben gekrabd, toen hij Cocu zag spelen. Cocu is ouder dan hij, maar wel basisspeler. Diezelfde Cocu die van Barcelona naar PSV ging. Dat leek op afbouwen, maar inmiddels blijkt dat Cocu PSV kan inspireren tot grootse daden. Had Davids daar niet moeten staan, op dat Nederlandse middenveld? En Kluivert… Hij zag Babel debuteren en zag Jan Vennegoor of Hesselink worden opgeroepen door Van Basten. Een fitte Kluivert zou toch moeiteloos mee moeten kunnen met dit niveau? Misschien is hij dan zelfs nog van meer waarde dan Van Nistelrooij.

Er moet iets gebeuren voor beide heren, willen ze voorkomen dat hun loopbaan als een nachtkaars uitgaat. Nu wil het geval dat Ajax momenteel, net als tien jaar geleden, een selectie heeft met de nodige talenten. Een selectie die schreeuwt om een beetje routine. Een selectie die wordt getraind door oud-ploegmakker Danny Blind. Die moet Edje & Patje maar eens bellen, ze warm maken voor een terugkeer in Amsterdam.

Ziet u het al voor zich? Edgar Davids, die in de rol van Phillip Cocu de jonge Amsterdamse talenten wegwijs maakt in het topvoetbal? Die Wesley Sneijder laat excelleren zoals in Nederland – Schotland? En Patrick Kluivert, die Ryan Babel de fijne kneepjes van het vak bijbrengt? Ajax zou er bij gebaat zijn, Edje & Patje zouden uit een uitzichtloze situatie kunnen ontsnappen, Oranje zal er wellicht op termijn ook garen bij spinnen. Er lijkt geen beter moment te bedenken dan nu, exact tien jaar verder. Rijkaard deed het jullie toen voor, ook hij kwam terug. Laat Nederland nog eens genieten van jullie wel degelijk fantastische voetbalkwaliteiten. Kom terug, Edje & Patje!

quote:

Op dinsdag 29 maart 2005 00:51 schreef DutchGooner het volgende:
ach SCH,je hoeft ze niet te lezen...

quote:

EEN ONTSLAGBRIEF AAN OUDE KRIJGERS

Sinds enige jaren is 1 april in het Nederlandse voetbal een belangrijke datum geworden. Voor die dag moeten clubs spelers met een aflopend contract namelijk laten weten of ze al dan niet met hen door willen gaan. Dit dient via een formele ontslagbrief te gebeuren, als de club ten minste niet wil verlengen met de speler. Doen ze dit niet, dan wordt de verbintenis automatisch met een jaar verlengd. Het regent dan ook ontslagen, omdat clubs alles in eigen hand willen houden. Want het kan best dat een speler die een brief ontvangt, later toch een nieuwe verbintenis onder nieuwe voorwaarden kan ondertekenen.

Bij het verzenden van de brieven tellen sentimenten niet mee, zo blijkt bijvoorbeeld bij Roda JC. Twee pure clubspelers hebben te horen gekregen dat het contract niet zomaar zal worden verlengd. In de huidige voetbalwereld zijn pure clubspelers nauwelijks meer te vinden. Vroeger was het doodnormaal. Een speler brak door bij zijn geliefde club en bleef er zijn hele loopbaan hangen. Nu zie je ze zelden nog. Michael Buskermolen bij AZ, Sander Boschker bij Twente, Jean-Paul de Jong bij Utrecht. Zij spelen zo’n beetje hun hele lange loopbaan al bij die clubs. Roda JC heeft er dus ook twee, Ger Senden en Mark Luijpers. Oude krijgers, die samen alleen al goed zijn voor een ruime 700 eredivisieduels namens Roda JC.

Roda JC, de Limburgse club die het toch vaak zo leuk doet. Er staat in Kerkrade een modern, nieuw stadion, hoewel het oude Kaalheide ook zijn charme had. Er is een suikeroom met een groot oog voor talent, in de persoon van Nol Hendriks. Verder staat er jaarlijks een zeer aardige selectie, met enkele voetballers die goedkoop zijn gehaald en zich bij Roda JC tot topper willen ontwikkelen. Zij hebben in het verleden gezien dat dit bij Roda zeer goed mogelijk is. Denk aan Babangida, Huiberts, Van Hoogdalem, Sibon, Soetaers, De Kock. Zomaar wat spelers die Roda verlieten voor een mooie Nederlandse topclub of een leuke club in het buitenland.

Zo niet Senden en Luijpers. De lange voorstopper Luijpers kwam ooit één seizoen uit voor MVV, maar bleef verder altijd bij Roda. Senden ging zelfs nooit weg. Binnen de duiventil die Roda de laatste jaren is geworden, zijn zij al jaren een constante factor. Senden, de noeste rechtsback, die alles al meemaakte in Kerkrade. Successen onder trainers als Jol, Stevens en Vergoossen, mindere jaren onder Van Dijk, Leekens en toch ook Vloet. Op zijn top werd hij door kenners gezien als de beste rechtsback in de eredivisie, zeker in de periode dat de topclubs aanrommelden met spelers van het kaliber John Veldman. Er was interesse voor Senden, maar nooit kwam het tot een transfer. Natuurlijk baalde hij soms, maar steeds riep zijn club weer. En dan ging Senden. Het gele shirt met nummer 2 aan en weer negentig minuten alles geven voor Roda. Je zou hem gegund hebben dat Van Basten tien jaar geleden al bondscoach was, dan was Senden ongetwijfeld ook international geweest. Luijpers viel altijd minder op, maar was de laatste jaren ook een vaste waarde in het centrum.

En nu krijgen ze dus voorlopig geen nieuw contract, maar zo’n formele ontslagbrief. De nieuwe trainer moet beslissen of ze nog mogen blijven. Voetbaltechnisch is het best te verklaren. Senden verloor zijn plaats aan de excentrieke Hongaar Bodnar, aan wie nog geld te verdienen valt. Luijpers heeft zoveel snelheid ingeleverd dat vooruit verdedigen onmogelijk wordt en dus wil Roda verder met Kah en Brouwers. Luijpers wordt nu misschien lid van de medische staf en met wat pech zien we Senden straks in de Gouden Gids divisie lopen.
En dat is zonde.

Want Roda JC, dat is een beetje Senden & Luijpers. Het is Studio Sport kijken en weten wie je in de opstelling gaat zien. Het is oude elftalfoto’s bekijken en telkens weer die gezichten zien, tussen hele generaties Roda-spelers. Van Bolesta tot Hesp tot Damjanac tot Kalac. Van Ihalauw tot Trost tot Vrede tot Bodor. Van Van der Luèr tot Atteveld tot Van Galen, van Van Houdt tot Graef tot Koné. En altijd maar die jongen uit Heerlen en die jongen uit Cadier en Keer erbij. Senden & Luijpers, het is alles wat ik zie als ik aan Roda denk. Twee echte Limburgse werkers, die alles geven voor hun club, die de laatste jaren steeds meer is vervreemd van de eigen cultuur. Als zij verdwijnen, is Roda JC voor mij niet meer dezelfde club. Het is dan een elftal zonder enige herkenbaarheid geworden, waarvan er al zo veel zijn in Nederland. De romanticus in mij schreeuwt om een contractverlenging voor beiden, zodat ze na volgend seizoen een mooi afscheid kunnen krijgen. Ze zijn het waard om nog even te mogen blijven. Want beste beleidsbepalers in Kerkrade, denkt u echt dat er over tien jaar ook maar iemand een weemoedig stukje zal wijden aan de volgende buitenlanders die de plek van Ger Senden & Mark Luijpers gaan innemen? Ik zal het zeker niet zijn.