R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
is het dan werkelijk zo dat mensen die gevoelig zijn niet geaccepteerd worden?
ja als de hele dag van slag bent en huilt bij van alles ok maar verder is dat toch gewoon iets wat bij iemand hoort (karaktereigenschap)...
ja als de hele dag van slag bent en huilt bij van alles ok maar verder is dat toch gewoon iets wat bij iemand hoort (karaktereigenschap)...
maar verder is dat toch gewoon iets wat bij iemand hoort (karaktereigenschap)...
♥ ♥ 13-08-2002 ♥ ♥
Dan gebruik je dat label toch niet? Ja, vrij simpel, niemand weet verder dat jij HSP bent, tenzij je het zelf van de daken loopt te schreeuwen.quote:Op donderdag 9 december 2004 10:30 schreef Natalie het volgende:
't Maakt je een mens. Niets meer en niets minder. Maar wat mij stoort is het 'gevoelig zijn' zo moeilijk geaccepeerd lijkt te worden. Alsof het niet meer mag in deze tijd. Als een gevoelig persoon eens (in de ogen van anderen) overdreven emotioneel reageert, dan wordt het vrij snel als een teer zieltje gezien. En dát vind ik juist zo'n onzin.
Accepteer dat de ene persoon de andere niet is (op welk vlak dan ook) zónder te daar een oordeel (zielig, teer, neuroot e.d.) aanvast te plakken, en je bent klaar. Dan kunnen al die labeltjes ook meteen de deur uit. Overigens denk ik dat de naam HSP in het leven is geroepen om bepaalde karaktereigenschappen onder één naam te verenigen, en niet om als label dienst te doen.
(Met 'je' doel ik in het algemeen, niet speciaal op jou, Xennia. Even voor de duidelijkheid )
Dat weet ik maar al te goed. Dat is wat ik in de hele topic ook al duidelijk probeer te maken. Maar toch lijken er nog een aantal mensen te zijn die dénken dat het 'dragen van het labeltje HSP' die persoon een soort 'voorkeurspositie' geeft ofzo. Terwijl dat natuurlijk niet is waar het om gaat en het ook niet zo ervaren wordt.
Vraagt men zich wel eens af of mensen die HSP's genoemd worden eigenlijk zelf wel blij zijn met dat label?
)Daar is ook waar mijn "idee over voorkeursposities" vandaan komt, dat mensen ermee gaan schermen, er interessant over gaan lopen doen. Boeken schrijven, op tv komen vertellen, dat soort onzin. Het zijn, zoals al heel veel mensen (mijzelf inclusief) hebben gezegd, menselijke eigenschappen die bij de een meer en bij de ander minder zijn ontwikkeld. Zoals ik eerder ook intelligentie, emotie en gevoeligheid voor het paranormale noemde. Niks om trots op te zijn, niks om interessant over te doen, niks om extra zielig mee te zijn, gewoon mens. Zoals je zelf ook zegt.
Er zijn met dit soort dingen altijd mensen die er gewoon normaal mee leven, die hun leven inrichten zoals dat het beste voelt en die het label nooit zullen noemen. Vergelijking: over acteurs wordt gezegd dat degenen met écht talent altijd down to earth blijven, maar degenen die dénken talent te hebben divagedrag gaan vertonen. Met dit soort eigenschappen is het naar mijn idee ook zo dat het meerendeel (waarvan de helft meestal niet eens "last" heeft van dit soort karaktertrekken) het gebruikt het om interessant over te komen of aandacht te krijgen. Daarom heb ik een hekel aan labels en al helemaal een hekel aan zelf-gelabelde personen. Het wekt vooroordelen (waarvan ik er zelf ook een paar tentoon heb gesteld) en het zorgt ervoor dat mensen die echt hinder ondervinden niet geloofd worden omdat er een hoop fakers op de markt te vinden zijn.
Ow, en even voor de duidelijkheid, met betrekking tot je opmerking over dat je niet gevoelig mag zijn, dat geldt niet alleen voor gevoeligheid, maar bijvoorbeeld ook voor intelligentie. Zodra je een beetje slimmer bent dan de rest van de wereld, moet je dat vooral niet laten merken, omdat het arrogant is. Zodra je een beetje dommer bent, val je al helemaal buiten de boot. Alles wat maar buiten de grijze massa van het gemiddelde valt is iets waar men over struikelt. Met al die dingen kun je maar beter gewoon je leventje leiden zoals jou goeddunkt, en dat kan ook prima. Maar er mee lopen showen, dat wordt niet echt gewaardeerd.
Kwestie van jezelf leren afsluiten, gaat niet 1,2,3 maar is zeker mogelijk door jezelf te leren kennen. Zelf heb ik het ook gehad en bij mij gaat het steeds beter nu. Ik heb de klep dicht gedraaid beetje bij beetje zodat mijn energie in mezelf blijft zitten en niet via allerlei uitgangen naar buiten vloeit.
Tevens vang ik ook energie van anderen niet meer zo heftig op. Hoewel ik wanneer ik met een grotere groep mensen in een kamer moet zitten voor een paar uur, vanzelf weer rare verschijnselen krijg die me nerveus en moe maken. Dan ben ik blij dat ik weer alleen buiten sta met de rust om me heen.
Tis niet makkelijk om je eigen geest en ziel te kennen maar met een beetje moeite hier en daar lukt dat wel. Anderen kunnen je amper helpen immers het is jou lichaam en jou geest, welke complex in elkaar kunnen zitten.
Succes ermee
Tevens vang ik ook energie van anderen niet meer zo heftig op. Hoewel ik wanneer ik met een grotere groep mensen in een kamer moet zitten voor een paar uur, vanzelf weer rare verschijnselen krijg die me nerveus en moe maken. Dan ben ik blij dat ik weer alleen buiten sta met de rust om me heen.
Tis niet makkelijk om je eigen geest en ziel te kennen maar met een beetje moeite hier en daar lukt dat wel. Anderen kunnen je amper helpen immers het is jou lichaam en jou geest, welke complex in elkaar kunnen zitten.
Succes ermee
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Ik kan me eigenlijk in beide verhalen (Natalie en Innovative) wel vinden. Het is in mijn ogen zeker niet goed om overal maar een label aan te hangen en dit van de daken te schreeuwen en er interessant mee te lopen doen. Wat ik echter wel ervaren heb is dat de uitleg erover wel heel prettig is. Ik weet niet of ik volledig voldoe aan de 'criteria' voor het zijn van HSP, maar het geeft me wel veel inzicht in wie ik ben. Punt is alleen dat bij mij echt alleen de mensen in mijn meest naaste omgeving het weten, en dat ook puur om enigszins te snappen wat er soms met me is.
Het merendeel van de tijd probeer ik er zo goed mogelijk mee om te gaan en er niet in weg te zakken. Wat ik alleen wel lastig vind is het punt wat Innovative noemt: intelligentie. Dit zorgt ervoor dat je maar moeilijk geaccepteerd wordt, en dat icm HSP-achtige trekjes....niet echt heel fijn.
Dit alles neemt niet weg dat ik er gewoon goed mee bezig ben, ik probeer de 'dimmer' op de inkomende prikkels en op mijn eigen emoties te zetten. Kortom: ik hoef niet in een hokje, zolang ik zelf maar begrijp wat er is en waarom, en dat ik er zelf wat aan kan doen.
@ Dromenvanger: well done, nog tips?
Het merendeel van de tijd probeer ik er zo goed mogelijk mee om te gaan en er niet in weg te zakken. Wat ik alleen wel lastig vind is het punt wat Innovative noemt: intelligentie. Dit zorgt ervoor dat je maar moeilijk geaccepteerd wordt, en dat icm HSP-achtige trekjes....niet echt heel fijn.
Dit alles neemt niet weg dat ik er gewoon goed mee bezig ben, ik probeer de 'dimmer' op de inkomende prikkels en op mijn eigen emoties te zetten. Kortom: ik hoef niet in een hokje, zolang ik zelf maar begrijp wat er is en waarom, en dat ik er zelf wat aan kan doen.
@ Dromenvanger: well done, nog tips?
[i]Als je iets loslaat heb je 2 handen om iets aan te pakken[/i]
Zelf doe ik dat ook niet, hoor.quote:Op donderdag 9 december 2004 10:49 schreef innovative het volgende:
Dan gebruik je dat label toch niet? Ja, vrij simpel, niemand weet verder dat jij HSP bent, tenzij je het zelf van de daken loopt te schreeuwen.
Maar ik merk dat er nog wel eens klakkeloos vanuit gagaan wordt dat men zelf blij is met dat labeltje.
Precies, maar dat valt nog niet altijd mee. Iemand die bijvoorbeeld erg slim is, die zou zichzelf wel eens tekort kunnen doen door zich 'dommer voor te doen dan ie is'. Maar dat lijkt soms wel het verwachtingspartroon. Want je zegt zelf al: men wil niet buiten dat grijze gebied vallen.quote:Ow, en even voor de duidelijkheid, met betrekking tot je opmerking over dat je niet gevoelig mag zijn, dat geldt niet alleen voor gevoeligheid, maar bijvoorbeeld ook voor intelligentie. Zodra je een beetje slimmer bent dan de rest van de wereld, moet je dat vooral niet laten merken, omdat het arrogant is. Zodra je een beetje dommer bent, val je al helemaal buiten de boot. Alles wat maar buiten de grijze massa van het gemiddelde valt is iets waar men over struikelt. Met al die dingen kun je maar beter gewoon je leventje leiden zoals jou goeddunkt, en dat kan ook prima. Maar er mee lopen showen, dat wordt niet echt gewaardeerd.
Zo een iemand zou idd het beste zichzelf kunnen zijn. Maar dat valt niet altijd mee. Je hebt namelijk niet alleen met jezelf te maken, maar ook met je omgeving. Dus vergt dat toch altijd een zekere mate van aanpassen, wat goed is. Maar er is een grens.
(Un)masking for the greater good.
Ik zit nog midden in dat proces. Hoop dat mij het ook spoedig lukt om me af te sluiten voor bepaalde dingen.quote:Op donderdag 9 december 2004 10:55 schreef Dromenvanger het volgende:
Kwestie van jezelf leren afsluiten, gaat niet 1,2,3 maar is zeker mogelijk door jezelf te leren kennen. Zelf heb ik het ook gehad en bij mij gaat het steeds beter nu. Ik heb de klep dicht gedraaid beetje bij beetje zodat mijn energie in mezelf blijft zitten en niet via allerlei uitgangen naar buiten vloeit.
Tevens vang ik ook energie van anderen niet meer zo heftig op. Hoewel ik wanneer ik met een grotere groep mensen in een kamer moet zitten voor een paar uur, vanzelf weer rare verschijnselen krijg die me nerveus en moe maken. Dan ben ik blij dat ik weer alleen buiten sta met de rust om me heen.
(Un)masking for the greater good.
Het is een proces, wie weet gaat het vanzelf wel beter. Voorheen sloot ik me continu af voor alles, toen kwam een tijd dat ik open stond voor alles, en toen ben ik gaan oefenen met technieken om weer af te sluiten. Maar dat was geen oefenen, gewoon meer concentreren op mezelf, de aandacht niet op de omgeving vestigen maar op mijn eigen gedachtenpatroon.quote:Op donderdag 9 december 2004 12:00 schreef Natalie het volgende:
[..]
Ik zit nog midden in dat proces. Hoop dat mij het ook spoedig lukt om me af te sluiten voor bepaalde dingen.
Teveel gesloten is niet fijn omdat je dan alles mis loopt, teveel open is niet fijn omdat je alles te hard meemaakt, de concentratie verliest en ook weer van alles mis loopt. De gulden middenweg is beter. Dan leef je wel 100 procent maar dan niet met 10000 impulsen die je moet verwerken.
Ach, tis maar een fase. Dat zeggen ze wel eens. Just a silly fase.
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
He, ik vind dit trouwens toch wel een beetje vreemd, naja ik zie vaker dingen dus anders dan ze misschien bedoeld worden. Maar nu heb ik zoiets van: 'waarom doen wat anderen zeggen'. Wat ik denk, daar krijg je dus al die problemen van. Er zijn mensen die het niet accepteren, de mensen die niet geaccepteerd worden en/of dat (aan)voelen, gaan zich daardoor anders voordoen dan ze zijn, mensen vallen nog meer buiten het bootje, de andere mensen gaan (juist zelf) die mensen nog meer in hokjes plaatsen ('zie je wel, het bewijs'), maakt niet uit wat voor hokje, maar iig die niet van 'normaal hokje' en het cirkeltje is rond.quote:Op donderdag 9 december 2004 10:49 schreef innovative het volgende:
Dan gebruik je dat label toch niet? Ja, vrij simpel, niemand weet verder dat jij HSP bent, tenzij je het zelf van de daken loopt te schreeuwen.
Wat ik vind, als het normale juist als zo 'goed' wordt gezien en bijna een vereiste is/wordt en is geworden, dan betekent dat automatisch dat mensen, situaties, etc die daarbuiten vallen direct geplaatst worden in iets wat niet normaal is, niet aan dat vereiste voldoet en het (idd) wel slecht zal zijn. En dan slecht in de zin van: 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'.
Wat ik dus vind, dat als er een hokje 'normaal' is, om het zo maar te zeggen, dat je dus automatisch andere hokjes krijgt. En dat lijkt me dus niet zo handig. De meeste waren er al over uit dat iedereen uniek is, bijzonder op zijn eigen unieke manier, waarom dan toch nog een grijs en veilig middengebeid nemen met de naam 'normaal' erop. Is dat niet juist iets, wat zeer verwarrend kan werken en waarmee juist de onderscheid zo in het leven wordt geroepen? Lijkt mij wel, laat staan dat mensen, zelfs een hele hoop mensen die gewoon maar wat normaal zijn, zich anders voor gaan doen.
Want wie zegt wat normaal is?
Als iedereen zijn mond houdt, ben je dan normaal?
Als je jezelf onderdrukt, ben je dan normaal? Als je niet uitkomt voor wat je voelt, ben je dan normaal?
Mij lijkt dat juist erg vreemd.
Maargoed, als dat in de categorie normaal valt, dan ben ik iig blij dat ik er (niet) meer in val.
Wat een gedoe. En ik benoem mezelf ook niet tot iets, ten eerste is daar al geen beginnen meer aan, met al die kenmerken, ten tweede weet ik (idd) zelf dondersgoed hoe ik in elkaar steek, maar ook hoe ik niet in elkaar steek. En dat hebben juist meerdere mensen die hier al dan niet vertoeven, dunkt mij. Is dat een probleem, nee, wel als er een probleem van gemaakt wordt.
Maar daar heb ik dan één zin voor en dat is: 'laat mij even lekker (mezelf zijn)'.
Jah, maar als dat jezelf zijn ook ellende met zich meebrengt? Dan is het vaak zoeken naar oorzaken over het hoe en wat. Ik vind een label en sticker ook erg makkelijk, mij proberen ze ook van alle kanten te labelen, maar ik hecht geen waarde aan dat label. Ik heb gewoon een lichaam en geest gekregen zonder gebruiksaanwijzing en moet zorgen dat het in orde komt.
Nu zeggen ze dit en dat, en proberen ze me naast 100.000 anderen te plaatsen met het labeltje "zus en zo" terwijl mijn klachten anders zijn dan de rest, het hele verloop van factoren is anders gegaan, is ook logisch omdat ik een totaal ander leven heb. Dat labelen is makkelijk voor hulpverleners, zodat ze minder werk hoeven te doen. Laten we 100.000 mensen in pot X stoppen, kunnen we ze allemaal op dezelfde manier behandelen en ze volstoppen met dezelfde medicatie. Ik krijg dus medicatie tegen gedachtes, kun je ook opvatten als hoog sensitief, dat ik gedachtenstromen heb die uit alle windhoeken komen, die medicatie is wel goed. Maar nog steeds vraag ik me af, waarom moet ik iets dat natuurlijk ontstaat onderdrukken met pillen. Waarom is het niet mogelijk om zelf boven die gedachtes te staan? Gedachtes onderdrukken met pillen, komt zo raar over op de een of andere manier, alsof je een auto op melk laat lopen.
Ik vertik het in ieder geval om mezelf een sticker op het voorhoofd te plakken. Ik zoek zelf wel uit waar shit vandaan komt, en dat lukt me goed moet ik zeggen Ik moet toegeven dat problemen uit het verleden samen gaan met bepaalde eigenschappen van het labeltje, maar dat is zo globaal te noemen dat het niet eens de moeite van het bekijken waard is.
En ieder mens is uniek, dat is in bepaalde mate inderdaad zo. Ik ben blij dat ik niet 100 procent op anderen lijk. Stel je voor we zijn allemaal robots, dat zou te gek zijn in de negatieve zin van het woord.
Nu zeggen ze dit en dat, en proberen ze me naast 100.000 anderen te plaatsen met het labeltje "zus en zo" terwijl mijn klachten anders zijn dan de rest, het hele verloop van factoren is anders gegaan, is ook logisch omdat ik een totaal ander leven heb. Dat labelen is makkelijk voor hulpverleners, zodat ze minder werk hoeven te doen. Laten we 100.000 mensen in pot X stoppen, kunnen we ze allemaal op dezelfde manier behandelen en ze volstoppen met dezelfde medicatie. Ik krijg dus medicatie tegen gedachtes, kun je ook opvatten als hoog sensitief, dat ik gedachtenstromen heb die uit alle windhoeken komen, die medicatie is wel goed. Maar nog steeds vraag ik me af, waarom moet ik iets dat natuurlijk ontstaat onderdrukken met pillen. Waarom is het niet mogelijk om zelf boven die gedachtes te staan? Gedachtes onderdrukken met pillen, komt zo raar over op de een of andere manier, alsof je een auto op melk laat lopen.
Ik vertik het in ieder geval om mezelf een sticker op het voorhoofd te plakken. Ik zoek zelf wel uit waar shit vandaan komt, en dat lukt me goed moet ik zeggen Ik moet toegeven dat problemen uit het verleden samen gaan met bepaalde eigenschappen van het labeltje, maar dat is zo globaal te noemen dat het niet eens de moeite van het bekijken waard is.
Ik moet toegeven dat problemen uit het verleden samen gaan met bepaalde eigenschappen van het labeltje, maar dat is zo globaal te noemen dat het niet eens de moeite van het bekijken waard is.En ieder mens is uniek, dat is in bepaalde mate inderdaad zo. Ik ben blij dat ik niet 100 procent op anderen lijk. Stel je voor we zijn allemaal robots, dat zou te gek zijn in de negatieve zin van het woord.
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Dan vraag ik me af waar (al) die ellende dan vandaan komt .quote:Op donderdag 9 december 2004 13:40 schreef Dromenvanger het volgende:
Jah, maar als dat jezelf zijn ook ellende met zich meebrengt?
.Precies!quote:Stel je voor we zijn allemaal robots, dat zou te gek zijn in de negatieve zin van het woord.
Het zit je allemaal niet mee he, Sweetgirly. Als troost een plaatje van wat poesjes:quote:Op donderdag 9 december 2004 13:32 schreef sweetgirly het volgende:
Wie weet zit die ellende in het grote geheel van alles? In de massa-energie of hoe je dat ook kunt noemen. Dat er ergens wir-wars zijn en vervuiling en nog meer. En dan kun je daarna gaan afvragen waar die vervuiling vandaan komt.quote:Op donderdag 9 december 2004 13:44 schreef sweetgirly het volgende:
Dan vraag ik me af waar (al) die ellende dan vandaan komt .
Kijk ze kunnen bij mij wel zeggen dat mijn problemen genetisch zijn bepaald, maar wat schiet ik daar mee op? Het zit gedeeltelijk in mijn genen, nou, vertel mij dan maar wat dat precies inhoudt
Het zit in de lucht volgens mij, het hangt overal en nergens rond, het dwaalt en dwaalt.
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Uhmquote:Op donderdag 9 december 2004 13:44 schreef zodiakk het volgende:
Het zit je allemaal niet mee he, Sweetgirly. Als troost een plaatje van wat poesjes:
[afbeelding]
Dank je wel hoor!
Ik babbel wel eens wat teveel, dat weet ik, maar het gaat goed hoor .
Al zou idd een klein poesje of gewoon een kat uit het asiel erg leuk zijn, maar dat komt nog wel.
kost tt allemaal zoveel
Nu ik nadenk over vervuilde gedachtes krijg ik spontaan braak-neigingen. Ergens zit iets in de atmospheer dat mijn hoofd vervuild. Wie weet had ik die sigaret niet moeten roken net
Maar het gaat dus niet zozeer over vervuilde gedachtes, het gaat ook erom dat je open staat en andere energien opvangt. Dat heeft niets met vervuiling te maken volgens mij. Hoewel dat open staan ook als ongewenst en ongevraagd gezien kan worden.
Moeilijk. Waarom hebben ze dit niet nader onderzocht in een labaratorium?
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Ondertussen zijn we een paar dagen verder en heb ik het befaamde boek over HSP van Elaine Aron gelezen.
Hoog Sensitieve Personen, hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt. Elaine N. Aron.
Vrij duidelijk allemaal, wat ze schrijft. Dat mag overigens ook wel na jarenlang onderzoek.
Waar ik echter zeer de kriebels van krijg, is het gebruik van zinnen als “Wij, als HSP, blahblah’.
Alsof het een aparte subgroep van mensen is ofzo.
Ik zie het liever zo:
Je hebt mensen die goed kunnen tekenen, en mensen die dat niet zo goed kunnen.
Je hebt mensen die van dieren houden, en mensen die daar minder om geven.
Je hebt mensen die getalenteerd zijn in muziek maken, en mensen die dat niet zo zijn.
Je hebt mensen die ontzettend kunnen lachen om Spongebob, en mensen die er geen hol aan vinden.
Je hebt mensen die intelligent zijn, en mensen die zwakbegaafd zijn.
En zo dus ook:
Je hebt mensen die erg gevoelig zijn, en mensen die wat minder gevoelig zijn.
Nu kun je dus de term ‘overgevoelig’ gebruiken. De associaties bij deze term zijn echter nogal negatief. Zwak, labiel, aanstellerij enzovoorts.
Neem nu de term ‘hooggevoelig’. Hiermee worden meer positieve dingen geassocieerd, zoals andere mensen kunnen aanvoelen, een neus hebben voor fijne dingen, mooie kleuren, subtiele signalen aanvoelen enzovoorts.
Hierom denk ik dat het beter zou zijn een neutrale term als ‘erg gevoelig’, ‘heel gevoelig’ of ‘gevoeliger’ te gebruiken. Helaas is de term HSP nu al ‘ingeburgerd’ en wordt het inderdaad gebruikt als mooi etiketje om op iemand die erg gevoelig is te plakken.
Wat houdt die gevoeligheid in, volgens mevrouw Aron?
Hm, klinkt logisch, toch? Maar wat is dan de oorzaak dat de ene mens gevoeliger is dan de ander?
Ook in de dierenwereld bestaan er gevoeligere en minder gevoelige dieren. Ook dit is weer met onderzoek aangetoond. Het is dus niet zo dat het een specifieke menselijke eigenschap betreft.
Maar hoe zit het nou precies met die oorzaak?
Volgens het onderzoek van Aron hangt het waarschijnlijk samen met serotonine. Er volgt een relaas over de werking ervan in de hersenen, over neurotransmitters, overprikkeling en samenhang met depressies.
Het komt er min of meer op neer, dat mensen die erg gevoelig zijn een laag serotoninegehalte hebben.
Hoog Sensitieve Personen, hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt. Elaine N. Aron.
Vrij duidelijk allemaal, wat ze schrijft. Dat mag overigens ook wel na jarenlang onderzoek.
Waar ik echter zeer de kriebels van krijg, is het gebruik van zinnen als “Wij, als HSP, blahblah’.
Alsof het een aparte subgroep van mensen is ofzo.
Ik zie het liever zo:
Je hebt mensen die goed kunnen tekenen, en mensen die dat niet zo goed kunnen.
Je hebt mensen die van dieren houden, en mensen die daar minder om geven.
Je hebt mensen die getalenteerd zijn in muziek maken, en mensen die dat niet zo zijn.
Je hebt mensen die ontzettend kunnen lachen om Spongebob, en mensen die er geen hol aan vinden.
Je hebt mensen die intelligent zijn, en mensen die zwakbegaafd zijn.
En zo dus ook:
Je hebt mensen die erg gevoelig zijn, en mensen die wat minder gevoelig zijn.
Nu kun je dus de term ‘overgevoelig’ gebruiken. De associaties bij deze term zijn echter nogal negatief. Zwak, labiel, aanstellerij enzovoorts.
Neem nu de term ‘hooggevoelig’. Hiermee worden meer positieve dingen geassocieerd, zoals andere mensen kunnen aanvoelen, een neus hebben voor fijne dingen, mooie kleuren, subtiele signalen aanvoelen enzovoorts.
Hierom denk ik dat het beter zou zijn een neutrale term als ‘erg gevoelig’, ‘heel gevoelig’ of ‘gevoeliger’ te gebruiken. Helaas is de term HSP nu al ‘ingeburgerd’ en wordt het inderdaad gebruikt als mooi etiketje om op iemand die erg gevoelig is te plakken.
Wat houdt die gevoeligheid in, volgens mevrouw Aron?
quote:HSP’s nemen erg veel in zich op – subtiele signalen die anderen niet oppikken. Maar wat anderen als normaal beschouwen, zoals harde muziek of mensenmassa’s, kan hoogst stimulerend en daardoor stressvol zijn voor HSP’s. […] Het feit dat sensitiviteit een karaktereigenschap van ons is, betekent dat we ook voorzichtig zijn, in onszelf gekeerd en meer tijd alleen nodig hebben. Omdat mensen zonder deze eigenschap (de meerderheid) dat niet begrijpen, beschouwen ze ons als timide, verlegen, zwak, of – de grootste aller zonder – ongezellig.
Hm, klinkt logisch, toch? Maar wat is dan de oorzaak dat de ene mens gevoeliger is dan de ander?
Het bewijs hiervoor is geleverd door onderzoek onder eeneiige tweelingen. Wel is het zo dat de omstandigheden de gevoeligheid kunnen laten toe- of afnemen.quote:Sommigen van jullie vragen zich misschien af of deze eigenschap echt aangeboren is, vooral als je je een periode herinnert waarin je sensitiveit leek op te komen of toe te nemen. In de meeste gevallen is sensitiviteit aangeboren.
Ook in de dierenwereld bestaan er gevoeligere en minder gevoelige dieren. Ook dit is weer met onderzoek aangetoond. Het is dus niet zo dat het een specifieke menselijke eigenschap betreft.
Maar hoe zit het nou precies met die oorzaak?
Volgens het onderzoek van Aron hangt het waarschijnlijk samen met serotonine. Er volgt een relaas over de werking ervan in de hersenen, over neurotransmitters, overprikkeling en samenhang met depressies.
Het komt er min of meer op neer, dat mensen die erg gevoelig zijn een laag serotoninegehalte hebben.
Ja, die met de ballen in de bek.
Wat zegt mevrouw Aron dat mensen die erg gevoelig zijn nu kunnen doen tegen de negatieve aspecten van die gevoeligheid?
En Biancavia, ga je nu in therapie? Medicijnen slikken? Spiritueel worden?
Wel, voor allen geldt in mijn geval ‘been there, done that’.
Mevrouw Aron gaat er even vanuit dat vrijwel iedereen die erg gevoelig is maar een rotjeugd vol met trauma’s moet hebben gehad. Gelukkig geldt dat niet bepaald voor mij. Zo heb ik heel wat uurtjes zitten praten met een psychiater, maar er kwam simpelweg ‘niets’ uit. Ik was depressief, maar ik had er simpelweg geen reden voor om depressief te zijn.
Medicijnen. Prozac. De bijwerkingen waren voor mij erger dan de positieve werkingen. Na een half jaartje ofzo ben ik er dan ook uit eigen beweging mee gestopt. Rigoreus. Afbouwen? Welnee. Ik heb me een paar dagen heel bijzonder gevoeld. :’)
Spiritualiteit. Ja, daar ben ik wel mee bezig. Vooral een jaar of twee terug. Veel gelezen, over van alles en nog wat. Ondertussen heb ik voor mezelf wel een mooi beeld in elkaar gezet hoe ‘alles’ in elkaar zit en daar heb ik ook vrede mee.
Maar Biancavia, wat voor concreets kun jij nu doen aan het feit dat je zo gevoelig bent?
Goede vraag. Kern van mijn relaas.
Acceptatie.
Accepteren dat ik tijd voor mezelf nodig heb. Dat wist ik altijd al, dat nam ik ook altijd al. Echter, het liefste zou ik gewoon na een werkdag even boodschappen gaan doen, huis poetsen, gezellig bij mijn ouders eten, vervolgens bij vrienden op bezoek gaan, en vooral lekker laat naar bed.
Dit kan ik ook allemaal doen hoor. Makkelijk. Geen probleem. Mits de dag erna de wekker niet om 6 uur afgaat. Want als ik dan zo twee dagen achter elkaar leef, dan is het echt op. Dan kun je me letterlijk opvegen. Dus, als de dag erna de wekker wèl om 6 uur gaat, dan moet ik ervoor zorgen dat ik die avond ervoor niet heel veel inspannende dingen doe. Bij voorkeur om 21 uur naar bed ga. En dat is nog wel eens moeilijk, want ik wil wèl die sociale contacten houden met iedereen.
En daar moet ik dus nog een balans in zien te vinden, werk, school, huishouden, sociaal leven en tijd voor mezelf. En ik moet dus accepteren dat het voor mij blijkbaar niet is weggelegd dat ik al die aspecten op een hoog pitje door kan laten draaien, en dan moet ik prioriteiten gaan stellen. Op dit moment zou dat dus bijvoorbeeld mijn stage zijn. Dit gaat dus ten koste van andere aspecten, en dat moet ik accepteren. En dat is moeilijk.
En dan zou ik weer met dezelfde vraag kunnen komen die ik in mijn OP gesteld heb.
Zozo, dat is nogal wat.quote:Ervan uitgaande dat je een van de vele HSP’s bent met een moeilijke jeugd of een moeilijk huidig leven, gaan we nu je alternatieve op een rijtje zetten.
De ‘taart’ van helingsmethoden kan op allerlei manieren verdeeld worden. […] Maar we kunnen de lading goed dekken door de taart te verdelen in vier grote stukken:
- cognitieve gedragstherapie
- interpersoonlijk
- fysiek
- spiritueel
Cognitieve gedragstherapie
[…] Als je worstelt met stress op het werk, een scheiding of familieproblemen, zul je worden geholpen om deze ervaringen zodanig in een nieuw kader te plaatsen dat er meer feiten en inzichten worden toegevoegd die je helpen ermee om te gaan. […]
Interpersoonlijk
[…] Jij en je therapeut werken samen aan je gevoelens over de therapeut, andere relaties, je persoonlijke levensgeschiedenis, je dromen, en wat er ook maar bovenkomt. Je zult niet alleen leren van wat er wordt besproken; je zult ook leren hoe je dit soort innerlijk werk zelfstandig kunt doen. […]
Fysiek
Onder de fysieke benadering scharen we lichaamsbeweging, betere eetgewoonten of voorzichtig zijn met voedselallergieën, acupressuur, kruidensupplementen, massage, tai-ji, yoga, Rolfing, bio-energetica, danstherapie en natuurlijk alle medicijnen, vooral anti-depressiva en antistress-pillen. […]
Spiritueel
Onder spirituele benaderingen vallen alle dingen die mensen doen om het niet-materiële aspect van zichzelf en hun wereld te onderzoeken. Spirituele benaderingswijzen bieden ons troost met hun boodschap dat er echt meer in het leven zit dan wij kunnen zien. Ze helen de wonden die we in deze wereld oplopen of maken ze draaglijker. Ze vertellen ons dat we niet in deze situatie gevangenzitten, dat er nog meer is. Misschien ligt er zelfs een bepaald plan aan dit alles ten grondslag, een doel. […]
En Biancavia, ga je nu in therapie? Medicijnen slikken? Spiritueel worden?
Wel, voor allen geldt in mijn geval ‘been there, done that’.
Mevrouw Aron gaat er even vanuit dat vrijwel iedereen die erg gevoelig is maar een rotjeugd vol met trauma’s moet hebben gehad. Gelukkig geldt dat niet bepaald voor mij. Zo heb ik heel wat uurtjes zitten praten met een psychiater, maar er kwam simpelweg ‘niets’ uit. Ik was depressief, maar ik had er simpelweg geen reden voor om depressief te zijn.
Medicijnen. Prozac. De bijwerkingen waren voor mij erger dan de positieve werkingen. Na een half jaartje ofzo ben ik er dan ook uit eigen beweging mee gestopt. Rigoreus. Afbouwen? Welnee. Ik heb me een paar dagen heel bijzonder gevoeld. :’)
Spiritualiteit. Ja, daar ben ik wel mee bezig. Vooral een jaar of twee terug. Veel gelezen, over van alles en nog wat. Ondertussen heb ik voor mezelf wel een mooi beeld in elkaar gezet hoe ‘alles’ in elkaar zit en daar heb ik ook vrede mee.
Maar Biancavia, wat voor concreets kun jij nu doen aan het feit dat je zo gevoelig bent?
Goede vraag. Kern van mijn relaas.
Acceptatie.
Accepteren dat ik tijd voor mezelf nodig heb. Dat wist ik altijd al, dat nam ik ook altijd al. Echter, het liefste zou ik gewoon na een werkdag even boodschappen gaan doen, huis poetsen, gezellig bij mijn ouders eten, vervolgens bij vrienden op bezoek gaan, en vooral lekker laat naar bed.
Dit kan ik ook allemaal doen hoor. Makkelijk. Geen probleem. Mits de dag erna de wekker niet om 6 uur afgaat. Want als ik dan zo twee dagen achter elkaar leef, dan is het echt op. Dan kun je me letterlijk opvegen. Dus, als de dag erna de wekker wèl om 6 uur gaat, dan moet ik ervoor zorgen dat ik die avond ervoor niet heel veel inspannende dingen doe. Bij voorkeur om 21 uur naar bed ga. En dat is nog wel eens moeilijk, want ik wil wèl die sociale contacten houden met iedereen.
En daar moet ik dus nog een balans in zien te vinden, werk, school, huishouden, sociaal leven en tijd voor mezelf. En ik moet dus accepteren dat het voor mij blijkbaar niet is weggelegd dat ik al die aspecten op een hoog pitje door kan laten draaien, en dan moet ik prioriteiten gaan stellen. Op dit moment zou dat dus bijvoorbeeld mijn stage zijn. Dit gaat dus ten koste van andere aspecten, en dat moet ik accepteren. En dat is moeilijk.
En dan zou ik weer met dezelfde vraag kunnen komen die ik in mijn OP gesteld heb.
Ik weet echter dat ik zelf die balans moet kunnen vinden. En ja, het helpt wel dat ik weet dat het komt doordat ik blijkbaar gevoeliger kan reageren dan andere mensen. En dat ik daar absoluut niet alleen in sta. En dat het niet betekent dat ik zwakker of beter ben dan andere mensen. Maar dat het gewoon iets van mij is dat ik moet accepteren.quote:Wat ik wel met dit topic wil, is verhalen van anderen horen. Hoe ga je om met je hooggevoeligheid / overgevoeligheid / hypergevoeligheid (of hoe je het ook noemen wilt), in relaties, werk enzovoorts.
Zelf ben ik dus in de problemen gekomen met mijn stage. Mijn stage, school, sociaal leven en tijd voor mezelf, het was gewoon niet meer in balans. Ik vind het ook heel moeilijk om die balans weer terug te vinden.
Ja, die met de ballen in de bek.
Lama...
Heel verhaal.
In ieder geval is anti depressiva niet de oplossing tegen een natuurlijk verschijnsel.
[ Bericht 38% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 09-12-2004 14:15:38 ]
Heel verhaal.
In ieder geval is anti depressiva niet de oplossing tegen een natuurlijk verschijnsel.
[ Bericht 38% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 09-12-2004 14:15:38 ]
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Dat er een naam is voor zoiets
Sorry, ik heb nog niet het hele topic doorgelezen, maar voor zover ik het wel heb gelezen kan ook ik me vinden in de 'verschijnselen'; maar iedereen wel een beetje denk ik?
Sorry, ik heb nog niet het hele topic doorgelezen, maar voor zover ik het wel heb gelezen kan ook ik me vinden in de 'verschijnselen'; maar iedereen wel een beetje denk ik?
Tap tap tap
Ben zelf op dit moment bezig in het boek, omdat ik vermoed dat ik ook HSP'er ben (om deze term even te gebruiken). Het stoort me ook dat zij zo schrijft. Ik zie 't meer als een handige eigenschap, die op bepaalde momenten vervelend is.quote:Op donderdag 9 december 2004 13:59 schreef Biancavia het volgende:
Ondertussen zijn we een paar dagen verder en heb ik het befaamde boek over HSP van Elaine Aron gelezen.
Hoog Sensitieve Personen, hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt. Elaine N. Aron.
Vrij duidelijk allemaal, wat ze schrijft. Dat mag overigens ook wel na jarenlang onderzoek.
Waar ik echter zeer de kriebels van krijg, is het gebruik van zinnen als “Wij, als HSP, blahblah’.
Alsof het een aparte subgroep van mensen is ofzo.
maar als ik het goed begrijp is het iets waar je dmv herkenning en boeken lezen zelf van bepaalt dat je het wel eens kan hebben of hebt of ga ik nu te kort door de bocht?
♥ ♥ 13-08-2002 ♥ ♥
Kán hebben inderdaad. Ik stel uiteraard geen diagnose, maar als je 19 van de 23 kenmerken hebt (zoals ik), heb je veel kans 't te zijn. Ik lees 't ter kennisgeving aan mezelf, waarschijnlijk steek ik er weer wat van op.quote:Op donderdag 9 december 2004 14:20 schreef DarkElf het volgende:
maar als ik het goed begrijp is het iets waar je dmv herkenning en boeken lezen zelf van bepaalt dat je het wel eens kan hebben of hebt of ga ik nu te kort door de bocht?
en dan? dan heb je zo'n boek gelezen... je herkent een hoop (wat imho veel mensen hebben met hsp)....
ga je naar een arts, label je jezelf, ga je erover praten met mensen die het label hebben?
of is het enkel om jezelf te snappen en gewoon door te gaan met wie je was?
ga je naar een arts, label je jezelf, ga je erover praten met mensen die het label hebben?
of is het enkel om jezelf te snappen en gewoon door te gaan met wie je was?
♥ ♥ 13-08-2002 ♥ ♥
Het punt is dat het grote geheel (zie het als de natuur, etc) gewoon al mooi is, maar wij mensen, vooral en al eerder gezegd, in het Westen, moeten en willen zoveel. Wat heel logisch is, maar vaak strookt dat gewoon niet met wie wij van binnen zijn. We willen verder komen, hebben ambities, willen een mooi huis, goeie baan, veel vrienden, gelukkig zijn in de liefde, mooie auto voor de deur, etc etc. En vooral zo normaal mogelijk zijn en zo veel mogelijk geaccepteerd worden door de omgeving.quote:Op donderdag 9 december 2004 13:48 schreef Dromenvanger het volgende:
Wie weet zit die ellende in het grote geheel van alles? In de massa-energie of hoe je dat ook kunt noemen. Dat er ergens wir-wars zijn en vervuiling en nog meer. En dan kun je daarna gaan afvragen waar die vervuiling vandaan komt.
Tja, maar als tegenwoordig dan alles zo snel gaat en je daarbij ook nog je uiterste best doet om het allemaal bij te blijven benen (voor je omgeving), dan kan dat weleens tegenvallen. Zie de vele burn-outs, de vele gevoelige kinderen en noem maar op. Ik vind dat niet vreemd hoor, sowieso de burn-outs niet en sowieso niet dat tt kinderen steeds wijzer lijken te worden. Ik zie het toch wel een beetje als een soort evolutie. Maar wat wil je met al die mensen op deze aardbol, steeds en steeds verder en steeds meer. Integraties etc.
De ellende zit hem dan misschien in deze ogenschijnlijke snelheid van de maatschappij op klein gebied en de wereld op grote schaal. Het mooie is juist dat er zoveel (informatie) beschikbaar is, steeds meer en zoveel mensen weten zoveel. Over intelligentie gesproken, sommige showen er niet mee, sommige zijn gewoon intelligent, sommige woorden, inzichten van mensen..prachtig. En dat van Tibet (de boeddha's, het spirituele) t/m een nuchtere boer..allemaal wijsheid.
Maargoed, over vervuiling.
Lijkt mij dat vervuiling een vorm is van creatie, het wordt gecreeërd en dan is het er, het is er niet opeens zomaar. Net als ellende. En hoe, wat en waarom? Tja, dat is misschien de vraag waarop we zelf soms niet eens het antwoord op weten. Maar we gaan wel door ermee. Vreemd, maar wel logisch gezien die snelheid weer.
Weinig idd, als je er zelf niet mee vooruitkomt.quote:Kijk ze kunnen bij mij wel zeggen dat mijn problemen genetisch zijn bepaald, maar wat schiet ik daar mee op? Het zit gedeeltelijk in mijn genen, nou, vertel mij dan maar wat dat precies inhoudt
Dan zou het wel een dooddoener zijn. Maargoed, je bent zelf zo verstandig om voorbij de labels en conclusies en/of gewoon opmerkingen te kijken. Jij weet immers wat je voelt en al dan niet daarmee gelijker tijd wie je bent. Maar beiden en alles is en blijft handig om op te pakken en in acht te nemen.
quote:Het zit in de lucht volgens mij, het hangt overal en nergens rond, het dwaalt en dwaalt.
Tja, zonder zouden we hier niet eens kunnen discussieëren .
De wortel van ons bestaan. Net als de zon (en de maan en de sterren etc ).
Zucht..Ik wou dat ik een vogel was. Lijkt me zo mooi, jezelf gewoon mee laten voeren op de wind, de stilte, maar ook weer het geluid, en dat allemaal vanuit een ander gezichtspunt. Wat een luxe.
ok, ik ga weer de filosofische kant op, ik hou maar op
Darkelf stelt goede vragen
Ik denk dat het herkenning is wanneer je pas in het begin traject zit van het gebeuren. Dat wanneer je weet wat je hebt, zoals ik dat dus al jaren weet, zo'n boek niet meer nodig is of zoiets in die richting.
Maar dan spreek ik niet voor mezelf, ik heb via via op internet gelezen toen. Nu ik minder last heb van die ellende heb ik ook minder behoefte om de hele dag ernaar te zoeken.
Ik denk dat het herkenning is wanneer je pas in het begin traject zit van het gebeuren. Dat wanneer je weet wat je hebt, zoals ik dat dus al jaren weet, zo'n boek niet meer nodig is of zoiets in die richting.
Maar dan spreek ik niet voor mezelf, ik heb via via op internet gelezen toen. Nu ik minder last heb van die ellende heb ik ook minder behoefte om de hele dag ernaar te zoeken.
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
|
|
