Mijn kerstverhaaltje. Staat al online op
http://info.omroep.nl/ncrv?nav=mbzdKsHtGLQZGcTRode Kerst
De nachtelijke hemel is al weken dreigend rood gekleurd. ‘Dit wordt de laatste kerst,’ weet Saskia.
De media speculeert erop los, veel mensen zijn in paniek, geen kerstboom te bespeuren. Nieuwsbeelden tonen plunderaars die winkels en huizen leeg roven. In huiskamers bidden mensen huilend tot hun god. Noch politie, noch regering kan de mondiale beroering tegenhouden, de wet van de jungle regeert. Wildvreemden bedrijven publiekelijk datgene dat liefde heet. Coïtus desperata, de wanhoopsdaad. Het straatleven lijkt op een surrealistische versie van Sodom en Gomorra, dat verhaal kent Saskia uit de oude Bijbel die haar oma ooit gaf. Snikkend veegt ze een traan over haar wang uit. ‘Het kon ook anders’, mompelt ze bijna boos. De gekleurde hemel is een duidelijk signaal, een ondergesneeuwde kerstprofetie van oude indianen. Toch komt de laatste verrassing uit onverwachte hoek. ‘De laatste uppercut hebben we onszelf gegeven,’ zucht ze.
Met de handen diep in de zakken slentert ze naar de grote schuur waar tientallen dorpelingen zich hebben verzameld. Het stormt wel, maar het is niet koud. Dat zijn winters al enkele jaren niet meer. Met haar schouder duwt ze de enorme houten schuurdeur open. Vrienden, kennissen, maar ook onbekenden zitten broederlijk bij elkaar. Ze ziet moslims, joden, atheïsten en christenen in vriendschap bij elkaar. Er wordt gepraat, omhelsd, gelachen en gehuild. Op de achtergrond streelt rustige vioolmuziek de zielen die er behoefte aan hebben.
Saskia sluit de poort. Terwijl ze de lauwe wind achter zich laat voelt ze voor het eerst in haar leven iets dat op vrede lijkt.
Ze ploft neer op een van de kussens op de vloer. Chopin wordt de mond gesnoerd. Een magere lange man met een rafelige baard, gekleed in een blauwwit gewaad, loopt naar voren. Net een goeroe, denkt Saskia.
Bij de sprekersstoel stelt hij de microfoon in op zijn lengte. Het gekraak uit de luidsprekers overstemt het geroezemoes van de aanwezigen. ‘Ssssttt!’ sist ze ongeduldig.
‘Broeders,’ begint de man met krachtige stem. ‘Ik ben blij om diverse stromingen harmonieus onder één dak te zien. In het verleden verloor men zich in de strijd om de onderlinge verschillen, maar de mensheid is één ras en kan slechts in balans met zichzelf en zijn omgeving overleven. We waren lang blind, onze ratio werkte tegen. De wereldpopulatie verdubbelde om de vijfendertig jaar, sneller dan welke bacterie ook. Moeder Aarde kreunt onder het gewicht van de vervuiling. Nu, in 2012 is het grote moment nabij. We zijn op weg naar een nieuwe tijd...’
Buiten knettert de bliksem de zoveelste boom omver, de aarde beeft. Saskia schrikt. De ramen trillen, glas rinkelt, mensen vallen. ‘Daar is de balans waar vruchteloos naar werd gezocht’, denkt ze. Ze sluit de ogen, in vrede.