Een boek schrijven!

quote:

Op donderdag 22 september 2005 22:06 schreef LXIV het volgende:

[..]

Nou, laten we dan beginnen! Hier op FOK!. Nu meteen. Heb je meteen het voordeel van de anonimiteit!

Nou, dan begin ik wel met een stukje waarop het commentaar zo zal zijn dat vervolgens iedereen wel durft

Het is geen verhaal ofzo, en heeft tevens geen speciale betekenis. Gewoon wat zinnen in een bepaalde volgorde gezet. Gewoon om eens af te trappen.

‘Hoe zou de stem van de bergen klinken?’ Zegt ze terwijl ze met haar handen een kader maakt om de ingetogen sneeuwtoppen aan de horizon. ‘De enige getuigen van moeder Aarde die ons de gouden erfenis van al die eeuwen zouden kunnen doorgeven.’
Voorzichtig beroeren de eerste zonnestralen het gebroken besneeuwde veld. De verkoolde resten van het duister worden eindelijk weggestreken door het stralende ochtendlicht. De sneeuw koelt de hitte van het verbrande hout en de zon geeft haar op deze morgen weer een nieuw elan. De veel bewogen grond wordt ten ruste gelegd onder een zachte witte deken terwijl het hergeboren licht haar in slaap sust. ‘Het is goed, nu wij weer over je waken’. Als een zwijgend verbond in naam van het nieuwe leven.
Ze zit op een schuin staande balk – uit de aarde omhoog geslagen – waarvan de grieven nu door de dag worden blootgelegd. Gehuld in gehavend blauw zijde waaien haar donkere haren mee in alle richtingen van de wind.

Wat is dit wat ik voel? Nu de oude windstreken elkaar op deze vlakte eindelijk weer treffen, om de nieuwe dag weer de hunne te maken.

De sneeuw stuift uiteen wanneer ze van haar geïmproviseerde troon op de grond springt. ‘Kom’, zegt ze, ‘we gaan naar de bergen en er voorbij, er is niets meer dat ons nu nog hier doet blijven.’
Hoe moet ik ze ooit vertellen wat ik heb gezien? Welke woorden kunnen deze ongekende levenskracht beschrijven? Zal het zich ooit wel in mijn zinnen laten vangen?
De zon behoedt één van zijn dochters die enkele meters voor me uit, vastberaden door het landschap gaat. Haar stem zingt in een oude taal waarvan de woorden al lang geleden door de Aarde waren opgeslokt, maar die op deze nieuwe morgen weer een deel van hun betekenis terugkrijgen. Zachtjes dansen de bloemknoppen met haar mee. Alsof die vreemde, maar warme klanken het lang gezochte antwoord bevatten op al mijn vragen.

‘Waarom huil je?’, vraagt ze, ‘je weet toch dat de hoop vele gezichten kent?’

Nou, hier eens een verhaaltje. Een idee waarop ik kwam door het thema 'zoen' van LXIV, maar wat er weinig meer mee te maken heeft dan een kar vol boodschappen met een pak melk.

De bedoeling is/was om te beschrijven hoe iemand (voor het gemak ik, veel berust op werkelijkheid) Oud & Nieuw viert. Hieraan is vooraf gegaan: drank. Dat is waarom ik het in zo'n rare stijl heb geschreven. Komt-ie:

---

Eén stroom mensen. Te veel mensen, een overkill. Het is donker maar ik zie ze allemaal. Het zou wel een mooi moment zijn om te sterven. Zo, midden op straat, pats-boem-weg. Iedereen loopt in dezelfde richting. Zouden ze het merken of over me heen lopen? De Spaanse trappen, ja, daar moeten we heen. Dat is het enige wat ik nog weet ergens ver achter in m’n hoofd. Eerst heb ik nog een flinke teug goedkope rum nodig.
De mensen voor ons lopen te langzaam. Ik versnel m’n pas. Robbie stopt! ‘Robbie, what are you doing!’ Ik hoor het mezelf ergens schreeuwen. Hoe heet hij eigenlijk echt? Die kop van hem, het is net Robbie Williams. ‘Oh shit she’s on the ground! Nien what doe je!’ Ik lig zelf ook op de grond. Nina zegt dat ze naar de wc moet. ‘Me too! Help me up. Help. Help. Help.’ Ik lach, waarom lach ik? Een hotel, daar kunnen we heen. Robbie krijgt ons binnen. De wc in. Mooi verlicht!

Als vanzelf loop ik een toilet binnen en zonder dat ik het echt heb gemerkt zit ik al met m’n broek naar beneden. Nina opent de deur. ‘Nien!’ ‘Hee, doe ’s op slot dan joh, trut.’ Ik trek ‘m boos weer dicht. Liet ik nou een scheet? In ieder geval even lekker alles laten lopen.
We gaan weer weg. ‘Thank, thank you, very thanks.’ De deurman (hoe noem je zo iemand?) knikt vriendelijk. We zijn niet eens gasten! Leuke man.
Verder lopen. Lopen, lopen, lopen. Nee, we worden haast gesleept. Zij bij de lantaarnpalen, ik bij de ramen. Weinig voortuinen hier. Een steile weg! Sterke jongen die Robbie.

Eindelijk bij de Spaanse trappen. Even naar voren lopen, hier zien we niks. ‘What time?’ Een ik denk Duitse jongen zegt ‘five minutes’. Bijna middernacht. Gezichten zie ik wel, ik onthoud ze allemaal. Ah, een muurtje. Een balustrade? Ja, natuurlijk, hieronder zijn de trappen. Er staat een flesje bier op en ik gooi het naar beneden. Nog eens, nu stoot ik Nina aan dat ze moet kijken. Ze gooit er ook eentje. Lachen!
‘Vijf minutes guys!’ Ik omhels Robbie en Nina.

PATS! BOEM! Haha nee, ik leef nog. Vuurwerk! Wat een licht ineens, mooie plek hier ook.
Ho! ‘Iemand knijpt in m’n kont!’ ‘Nu pas? Ik heb er al de hele avond last mee.’ Nina, die heeft zich er ook wel op gekleed met dat gekke rokje van d’r. Koud is het in ieder geval niet. Van alle kanten worden we gekust en omhelst, komen er gelukswensen. ‘Gelukkig nieuwjaar!’ ‘Hee, Nederlanders!’
Ik ga op de foto. Met Amerikaanse meisjes, ik ken ze niet. Die foto zal ik wel nooit te zien krijgen. Waar zijn Nien en Robbie? Het is zo druk. Nog steeds vuurwerk! Daar bij die paal, Nina’s laarzen. Ja. Robbie’s hand op haar kont?
‘Hey guys!’ Ze reageren niet, ik schop Nina. Zoenden ze nou? Jak. ‘Daar is hij toch te klein voor Nien.’
Dat snapt ze niet. Ik ook niet. Laat maar. We lopen weg. Misschien is er nog een club waar we naar binnen kunnen.

Hè, eindelijk lig ik weer in bed. Ogen dicht. M’n voeten doen zeer. ‘M’n voeten doen zeer,’ klaagt Nina. ‘Haha, wat grappig, ik dacht net hetzelfde!’ ‘Stomme disco ook net, wat is 100 euro nou voor entreeprijs. We zijn toch geen Hilton.’ ‘Inderdaad.’
Ik lach, te hard, te lang. ‘Welterusten.’ ‘Slaap lekker.’

Ik draai me om en lig nog zeker een minuut wakker.

---

Ik ben benieuwd wat jullie hier van vinden, ik zal niet zeggen dat ik het zelf goed genoeg maar het is een stapje om dit zo te laten lezen en er kritiek op te krijgen! Die kritiek kan ook helpen om het (en dan zeker niet per se dit, maar verhalen in het algemeen) beter te maken.

Ik laat vaak andersoortig werk aan mensen lezen, artikelen voornamelijk. Dit vind ik een stuk lastiger om te maken, een stuk lastiger om tevreden mee te zijn en dus vanzelf ook een stuk lastiger om hier te plaatsen.

Misschien ga ik binnenkort weer eens iets heel anders proberen, zou ook wel nuttig zijn waarschijnlijk.

Alvast heel erg bedankt voor degene die bereid is dit te lezen en er commentaar op te geven!

quote:

Op donderdag 22 september 2005 22:37 schreef Cruoninga het volgende:

[..]

Nou, dan begin ik wel met een stukje waarop het commentaar zo zal zijn dat vervolgens iedereen wel durft

Het is geen verhaal ofzo, en heeft tevens geen speciale betekenis. Gewoon wat zinnen in een bepaalde volgorde gezet. Gewoon om eens af te trappen.

‘Hoe zou de stem van de bergen klinken?’ Zegt ze terwijl ze met haar handen een kader maakt om de ingetogen sneeuwtoppen aan de horizon. ‘De enige getuigen van moeder Aarde die ons de gouden erfenis van al die eeuwen zouden kunnen doorgeven.’
Voorzichtig beroeren de eerste zonnestralen het gebroken besneeuwde veld. De verkoolde resten van het duister worden eindelijk weggestreken door het stralende ochtendlicht. De sneeuw koelt de hitte van het verbrande hout en de zon geeft haar op deze morgen weer een nieuw elan. De veel bewogen grond wordt ten ruste gelegd onder een zachte witte deken terwijl het hergeboren licht haar in slaap sust. ‘Het is goed, nu wij weer over je waken’. Als een zwijgend verbond in naam van het nieuwe leven.
Ze zit op een schuin staande balk – uit de aarde omhoog geslagen – waarvan de grieven nu door de dag worden blootgelegd. Gehuld in gehavend blauw zijde waaien haar donkere haren mee in alle richtingen van de wind.

Wat is dit wat ik voel? Nu de oude windstreken elkaar op deze vlakte eindelijk weer treffen, om de nieuwe dag weer de hunne te maken.

De sneeuw stuift uiteen wanneer ze van haar geïmproviseerde troon op de grond springt. ‘Kom’, zegt ze, ‘we gaan naar de bergen en er voorbij, er is niets meer dat ons nu nog hier doet blijven.’
Hoe moet ik ze ooit vertellen wat ik heb gezien? Welke woorden kunnen deze ongekende levenskracht beschrijven? Zal het zich ooit wel in mijn zinnen laten vangen?
De zon behoedt één van zijn dochters die enkele meters voor me uit, vastberaden door het landschap gaat. Haar stem zingt in een oude taal waarvan de woorden al lang geleden door de Aarde waren opgeslokt, maar die op deze nieuwe morgen weer een deel van hun betekenis terugkrijgen. Zachtjes dansen de bloemknoppen met haar mee. Alsof die vreemde, maar warme klanken het lang gezochte antwoord bevatten op al mijn vragen.

‘Waarom huil je?’, vraagt ze, ‘je weet toch dat de hoop vele gezichten kent?’

Er zitten vind ik mooie zinnen tussen, maar ik kan merken dat het alleen maar zinnen zijn die aan elkaar geplakt zijn, want een touw kan ik hier niet aan vastknopen.

Voor mij is dit te veel mooimakerij. Poespas, poespas, poespas.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 22:48 schreef p-etr-a het volgende:

[..]

Er zitten vind ik mooie zinnen tussen, maar ik kan merken dat het alleen maar zinnen zijn die aan elkaar geplakt zijn, want een touw kan ik hier niet aan vastknopen.

Voor mij is dit te veel mooimakerij. Poespas, poespas, poespas.

Ja precies, het is niets, geen verhaal althans. Misschien dat het daarom een slecht voorbeeld was gezien er weinig aan te beoordelen valt, maar ik dacht om maar even het spits af te bijten....

Petra> best lastig nog, om andermans stukken van commentaar te voorzien. Ik vind het in ieder geval niet slecht. Wel wat rommelig, maar het kan zijn dat je dat bedoelde gezien de situatie die je beschrijft immers rommelig is.

quote:

het is net Robbie Williams.

Dit zou ik eruit halen, weet niet precies waarom, maar vind het niet echt passend.

[ Bericht 12% gewijzigd door Cruoninga op 22-09-2005 23:03:56 ]

quote:

Op donderdag 22 september 2005 22:37 schreef Cruoninga het volgende:

[
Nou, dan begin ik wel met een stukje waarop het commentaar zo zal zijn dat vervolgens iedereen wel durft

Het is geen verhaal ofzo, en heeft tevens geen speciale betekenis. Gewoon wat zinnen in een bepaalde volgorde gezet. Gewoon om eens af te trappen.
[VERHAAL]

Het is goed geschreven. Poëtisch. Wat je er precies mee zeggen wil ontgaat me, maar dat was ook niet je bedoeling.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 22:44 schreef p-etr-a het volgende:
Nou, hier eens een verhaaltje. Een idee waarop ik kwam door het thema 'zoen' van LXIV, maar wat er weinig meer mee te maken heeft dan een kar vol boodschappen met een pak melk.

De bedoeling is/was om te beschrijven hoe iemand (voor het gemak ik, veel berust op werkelijkheid) Oud & Nieuw viert. Hieraan is vooraf gegaan: drank. Dat is waarom ik het in zo'n rare stijl heb geschreven. Komt-ie:

---
Misschien ga ik binnenkort weer eens iets heel anders proberen, zou ook wel nuttig zijn waarschijnlijk.

Alvast heel erg bedankt voor degene die bereid is dit te lezen en er commentaar op te geven!

Niet slecht. Je gebruikt heel erg korte zinnen en bent erg zuinig met woorden. Eigenlijk het tegenovergestelde van Cruoninga . Het effect dat je hiermee bereikt is een sfeer van grote haast. Het lijkt wel alsof iemand enorm snel iets meemaakt. Als dat je bedoeling was is het goed.
Juist dan zou ik in het laatste stukje wat langere zinnen gebruiken, wat meer rust creeren. Dan komt aan de hectische avond een rustige bespiegeling.

Hier een kort stukje van mij. Enige tijd geleden geschreven voor een schrijfopdracht/-wedstrijd op een website. De opdracht was om een verhaal van 110 woorden (inclusief titel) te schrijven.

quote:

De wonden die de tijd niet heelt

Omgeven door een doodse stilte staar ik naar de uit marmer gehouwen steen met de inscriptie die ik zelf, met pijn in mijn hart, heb bedacht. De verse aarde die zich in een rechthoekige vorm uitstrekt van de steen tot aan mijn voeten, herinnert mij eraan hoe recent alles eigenlijk nog is. Elk moment van de dag zie ik je nog overal waar je niet meer bent en voel ik de pijn van het gemis. De onverlaten die jou tot een herinnering hebben geslagen, hebben ook mijn hart gekneusd en diepe wonden achtergelaten. En zelfs de tijd kan deze wonden niet meer helen.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:01 schreef LXIV het volgende:

[..]

Niet slecht. Je gebruikt heel erg korte zinnen en bent erg zuinig met woorden. Eigenlijk het tegenovergestelde van Cruoninga . Het effect dat je hiermee bereikt is een sfeer van grote haast. Het lijkt wel alsof iemand enorm snel iets meemaakt. Als dat je bedoeling was is het goed.
Juist dan zou ik in het laatste stukje wat langere zinnen gebruiken, wat meer rust creeren. Dan komt aan de hectische avond een rustige bespiegeling.

Die haast heb ik inderdaad zo bedoeld, juist omdat de verteller (het zijn gedachten van diegene) zo dronken is dat het allemaal ook 'werkelijk' zo snel gaat.

Je hebt gelijk dat het laatste stukje daar tegenover zou moeten staan, ik heb iets geprobeerd:

Hè, eindelijk lig ik weer in bed. M’n ogen vallen dicht, ik probeer ze nog even open te houden om onder de deken naar m’n voeten te kijken. Zo veel lopen op schoenen die bedoeld zijn voor hooguit tien meter op een avond is niet goed, dat voel ik wel.
‘M’n voeten doen zeer,’ klaat Nina. ‘Haha, wat grappig, ik dacht net hetzelfde!’ Ze klaagt verder. ‘Stomme disco ook net, wat is honderd euro nou voor entreeprijs. We zijn toch geen Hiltons.’ ‘Inderdaad. Maar ik vond het een leuke avond.’ Daarin geeft ze me gelijk.
Ik lach, te hard, te lang. Toch voelt het goed, lachen maakt me warm.
‘Welterusten.’ ‘Slaap lekker.’

Ik draai me om en lig nog zeker een minuut wakker.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 22:52 schreef Cruoninga het volgende:

[..]

Ja precies, het is niets, geen verhaal althans. Misschien dat het daarom een slecht voorbeeld was gezien er weinig aan te beoordelen valt, maar ik dacht om maar even het spits af te bijten....

Niets zou ik het niet willen noemen. Ik kan me goed voorstellen dat mensen zoiets graag lezen, je komt dergelijke zinnen best tegen in romans of andere werken.
Het is ook een beetje laat voor mij om over zulke dingen na te denken misschien, maar daarnaast is het geen stijl die ik 'vol kan houden'. Om te schrijven niet, om te lezen niet.

quote:

Petra> best lastig nog, om andermans stukken van commentaar te voorzien. Ik vind het in ieder geval niet slecht. Wel wat rommelig, maar het kan zijn dat je dat bedoelde gezien de situatie die je beschrijft immers rommelig is.
[..]

Dit zou ik eruit halen, weet niet precies waarom, maar vind het niet echt passend.

Hmm, struikel je er over? Ik vind het moeilijk om dat weg te halen.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:01 schreef LXIV het volgende:

[..]

Niet slecht. Je gebruikt heel erg korte zinnen en bent erg zuinig met woorden. Eigenlijk het tegenovergestelde van Cruoninga . Het effect dat je hiermee bereikt is een sfeer van grote haast.

Ik zal er trouwens wel bij zeggen dat dat ook de sfeer is die ik waarschijnlijk beter beheers dan de rustige, uitgebreid omschrijvende stijl. Een goed idee zal in dit kader zijn om voor mijn volgende stukje het landweggetje te proberen.
Dat gaat vast een stuk meer tijd kosten, maar ik ben wel benieuwd wat ik ervan zal bakken.

Ik vind het forum nuttig, dit heeft me wel degelijk nu al over een zekere streep getrokken!

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:03 schreef DaMart het volgende:
Hier een kort stukje van mij. Enige tijd geleden geschreven voor een schrijfopdracht/-wedstrijd op een website. De opdracht was om een verhaal van 110 woorden (inclusief titel) te schrijven.
[..]

Een poëtisch geschreven verhaaltje waar ik me meteen iets bij voor kan stellen, dat is goed. Ik zie hoe je daar staat. Hoe mooi je het plaatje ook hebt gecomposeerd in jouw gedachten, in je verhaal, en daardoor ook in mijn verbeelding. Het onderwerp is afgezaagd, maar daarom zeker niet minder mooi of geschikt. Puik.

Enige jammere vind ik overigens dat je de titel uit het verhaal hebt gepakt, je had met die 110 woorden nog nét iets meer kunnen doen als je dat niet had gedaan. Ik had bijvoorbeeld wel willen weten wat er dan op die steen staat.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:03 schreef DaMart het volgende:
Hier een kort stukje van mij. Enige tijd geleden geschreven voor een schrijfopdracht/-wedstrijd op een website. De opdracht was om een verhaal van 110 woorden (inclusief titel) te schrijven.
[..]

Vind ik ook goed, zeker gezien de beperkingen die de opdracht je gaf.
Om wat (opbouwende) kritiek te geven:
Gebruik alleen een ongebruikelijker woord als je daar iets mee wilt bereiken. Zo lees ik recent, hart gekneusd en onverlaten.
Onverlaten is een woord dat wat ouderwets is. Je verwacht zo een woord tegen te komen in een tv-programma van Peter R. de Vries ofzo. Niet als je iets heel erg persoonlijks uitdrukt.
Ben je kwaad op degenen die dit jouw vriend/vriendin? hebben aangedaan? Gebruik dan liever klootzakken, tuig. Daar wordt je tekst sterker van.
Ik zou het zo geschreven hebben:

quote:

Ik staar voor me uit naar de marmeren steen met jouw naam erop. De inscriptie die ik bedacht heb, nog verdoofd van verdriet. Op de verse aarde komen de eerste groene grassprietjes weer naar boven. Het is stil hier. Ik kan in de verte een merel horen zingen, de wind fluistert in de beukenhaag. Heel in de verte slaat een kerkklok elf uur.
Overal kom ik je nog tegen, in mijn gedachten. Kijk op uit mijn boek om je iets te zeggen, en zie dat je er niet meer bent. Was dan gewoon heel even alles vergeten. Dan steekt de pijn het meest.
Het enige wat het verdriet kan verdringen is woede. De woede om de zinloosheid. De woede om het tuig dat jou, en ook mij, kapot geslagen heeft. Zomaar. Om niets.
De klok stopt met luiden. De tijd staat stil. Niet in staat mijn wonden te helen.

Zo zou ik hetzelfde geschreven hebben. Iets kortere zinnetjes, en wat eenvoudigere woorden.




[ Bericht 0% gewijzigd door LXIV op 23-09-2005 00:21:07 ]

De betoverde Duitser

Dit verhaal heb ik van jou gelezen, LXIV.
Ik vind het zodra je bij de laatste alinea komt, je er een mening over hebt en die besluit niet kenbaar te maken omdat je het niet wilt verpesten, mooi geschreven. Hoe zo'n stomme westerling wel niet kan denken dat dat net zoiets zou zijn! Je frustratie komt naar voren, dat is goed. Je hebt juist net 'n cultuur echt ontdekt en dan gaat hij het op zo'n manier 'verpesten'.

De tekst die daarvoor komt is ook nodig, maar ik was bijvoorbeeld niet zo op een bijzaak als de taxifietser ingegaan. Het geeft wel sfeer, alleen ben ik zoals je al merkte zuiniger met woorden. Wel goed dat je ze later nog terug laat komen, dat geeft ze iets meer functie.

Mooi vind ik hoe je direct daarna die overgang laat zien naar een donkere wijk zonder bestrating. 'Ben je bijna helemaal in het donker' vind ik een foeilelijke omschrijving, ik zou hier van maken 'is het plotseling donker'.

Er zitten meer van deze kleine struikelblokjes in, dat is erg jammer want de sfeer is zo mooi. 'Soort van', 'een of andere', zulke dingen.

Leuk vind ik dat je vertelt over hoe mensen van een ander ras vaak allemaal op elkaar lijken te lijken, dat heb ik ook zo erg. Dit haalde ik pas de tweede keer uit je verhaal, dergelijke passages maken het voor mij echt leuk. Dan denk ik: inderdaad!

Nog even dit: ik vind de titel niet passen. Jij hebt de betovering echt begrepen in dit verhaal, die Duitser niet.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:46 schreef p-etr-a het volgende:
De betoverde Duitser

Nog even dit: ik vind de titel niet passen. Jij hebt de betovering echt begrepen in dit verhaal, die Duitser niet.

Maar dat is de grap. Daarom was híj ook betoverd, en niet ik.
Zelf zie ik de Duitser trouwens als een sympathiek, enigzins melancholisch figuur. Zeker niet als een stomme westerling.
Bedankt voor het lezen! (Vond deze trouwens de slechtste van mijn 4 posts, maarja

Bedankt voor de opmerkingen. Om misverstanden te voorkomen: dit is fictief en niet waargebeurd (mocht iemand zich dat afvragen)

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:24 schreef p-etr-a het volgende:

[..]

Een poëtisch geschreven verhaaltje waar ik me meteen iets bij voor kan stellen, dat is goed. Ik zie hoe je daar staat. Hoe mooi je het plaatje ook hebt gecomposeerd in jouw gedachten, in je verhaal, en daardoor ook in mijn verbeelding. Het onderwerp is afgezaagd, maar daarom zeker niet minder mooi of geschikt. Puik.

Enige jammere vind ik overigens dat je de titel uit het verhaal hebt gepakt, je had met die 110 woorden nog nét iets meer kunnen doen als je dat niet had gedaan. Ik had bijvoorbeeld wel willen weten wat er dan op die steen staat.

Ik ben zelf een groot voorstander van dingen aan de fantasie van de lezer overlaten. Vandaar dat ik de tekst op de steen heb weggelaten. Ik ben het met je eens dat, zeker bij een kort verhaal, de titel uit de tekst halen misschien teveel van het goede is. Zelf zou ik er dan alleen voor kiezen om de laatste regel in de tekst te wijzigen, al was het maar omdat ik zelf (erg bevooroordeeld natuurlijk ) de titel best mooi vind.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:25 schreef LXIV het volgende:

[..]

Vind ik ook goed, zeker gezien de beperkingen die de opdracht je gaf.
Om wat (opbouwende) kritiek te geven:
Gebruik alleen een ongebruikelijker woord als je daar iets mee wilt bereiken. Zo lees ik recent, hart gekneusd en onverlaten.
Onverlaten is een woord dat wat ouderwets is. Je verwacht zo een woord tegen te komen in een tv-programma van Peter R. de Vries ofzo. Niet als je iets heel erg persoonlijks uitdrukt.
Ben je kwaad op degenen die dit jouw vriend/vriendin? hebben aangedaan? Gebruik dan liever klootzakken, tuig. Daar wordt je tekst sterker van.
Ik zou het zo geschreven hebben:
[..]

Zo zou ik hetzelfde geschreven hebben. Iets kortere zinnetjes, en wat eenvoudigere woorden.

Ik ben ook voorstander van leuke beeldspraak. En gezien de woordlimiet zocht ik een korte omschrijving voor pijn in het hart. Gezien de rest van de context, iemand is doodgeslagen, zal dus wel wat kneuzingen hebben gehad, vond ik een 'gekneusd hart' een mooie beeldspraak in dit korte stukje tekst.

Naar aanleiding van jullie opmerkingen heb ik overigens wel een paar kleine wijzigingen aangebracht trouwens.

quote:

De herinnering

Omgeven door een doodse stilte staar ik naar de uit marmer gehouwen steen met de inscriptie die ik zelf, vol verdriet, heb bedacht. ‘Veel te jong om te sterven, maar daar haaden zij geen boodschap aan..’
De verse aarde die zich in een rechthoekige vorm uitstrekt van de steen tot aan mijn voeten, herinnert mij dat het zo kort geleden gebeurde.
Elk moment van de dag zie ik je nog overal waar je niet meer bent en voel ik de pijn van het gemis. De klootzakken die jou tot een herinnering hebben geslagen, hebben ook bij mij diepe wonden achtergelaten. En zelfs de tijd heelt ze niet meer.

Dat je die inscriptie voor de lezer verborgen hield, was juist heel erg sterk! Weer weghalen a.u.b.
Onthoud: Maak je zinnen niet te lang:
"De verse aarde die zich in een rechthoekige vorm uitstrekt van de steen tot aan mijn voeten, herinnert mij dat het zo kort geleden gebeurde"
Je link is verse aarde - kort geleden gebeurt (neem ik aan in ieder geval) Op vers moet je dan iets meer nadruk leggen, niet alleen als bijvoegelijk naamwoord.
Waarom dan niet:
"De aarde die vanaf jouw steen tot aan mijn voeten strekt is nog vers. Het is nog zo kort geleden". Er ligt nu meer nadruk op vers. Bovendien staat het op het einde van de zin, dus dichtbij nog zo kort geleden. Is duidelijk voor de lezer.
"Ik voel de pijn van het gemis" is een beetje te "candlelight" achtig. In principe niet slecht, maar wel te veel gebruikt in slechte gedichten. Daarom ombruikbaar. Verzin eens iets nieuws!
Je originele post was beter.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 23:57 schreef LXIV het volgende:

[..]

Maar dat is de grap. Daarom was híj ook betoverd, en niet ik.
Zelf zie ik de Duitser trouwens als een sympathiek, enigzins melancholisch figuur. Zeker niet als een stomme westerling.
Bedankt voor het lezen! (Vond deze trouwens de slechtste van mijn 4 posts, maarja

Oké, dat heb ik dan verkeerd begrepen. Melancholie vind ik een prachtige emotie, die ik hierin eerlijk gezegd niet terug kan vinden.

Ik zal je andere verhalen een andere keer lezen, ik heb voor deze gekozen door de mooie titel. Nu duurt het voor mij best lang om zoiets echt grondig te lezen dus vandaar dat ik dat nu even niet ga doen.

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 00:11 schreef LXIV het volgende:
Waarom dan niet:
"De aarde die vanaf jouw steen tot aan mijn voeten strekt is nog vers. Het is nog zo kort geleden". Er ligt nu meer nadruk op vers. Bovendien staat het op het einde van de zin, dus dichtbij nog zo kort geleden. Is duidelijk voor de lezer.

In dit geval zou ik het weglaten.
"De aarde die van jouw steen tot aan mijn voeten strekt is nog vers."
Zegt genoeg, de aarde is vers omdat het kort geleden is. Zeker als je weinig woorden te besteden hebt belangrijk om over na te denken. Wat je niet hoeft te vertellen, moet je niet vertellen.

Schrijven is schrappen.

Ja klopt. Helemaal weglaten is het beste. Laat de lezer die conclusie zelf maar trekken.

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 00:01 schreef DaMart het volgende:
De herinnering

Omgeven door een doodse stilte staar ik naar de uit marmer gehouwen steen met de inscriptie die ik zelf, vol verdriet, heb bedacht. ‘Veel te jong om te sterven, maar daar haaden zij geen boodschap aan..’
De verse aarde die zich in een rechthoekige vorm uitstrekt van de steen tot aan mijn voeten, herinnert mij dat het zo kort geleden gebeurde.
Elk moment van de dag zie ik je nog overal waar je niet meer bent en voel ik de pijn van het gemis. De klootzakken die jou tot een herinnering hebben geslagen, hebben ook bij mij diepe wonden achtergelaten. En zelfs de tijd heelt ze niet meer.

Bij nader inzien is de inscriptie inderdaad niet nodig. De rechthoekige vorm zou ik er in houden, maar dan zonder het woord vorm.
Ik zou er op dit moment zoiets van maken:

Omgeven door stilte staar ik naar de uit marmer gehouwen steen met een inscriptie die ik zelf, overmand door verdriet, heb bedacht. De aarde in de rechthoek die strekt tot aan mijn voeten is nog vers.
Ik zie je dagelijks overal waar je nooit meer zult zijn en voel daarbij de pijn van het gemis. De klootzakken die jou tot een herinnering hebben geslagen, hebben ook bij mij diepe wonden achtergelaten. Wonden die zelfs de tijd niet kan helen.

[ Bericht 0% gewijzigd door p-etr-a op 23-09-2005 00:35:18 ]

Ok. Nu ga ik slapen, morgenvroeg weer vroeg op!
And the winner for tonight (22-sept) is:
Cruoninga (wat mij betreft dan! ;-)

Laatste aanpassing voordat ik ga slapen

quote:

De herinnering

Omgeven door een doodse stilte staar ik naar de uit marmer gehouwen steen met de inscriptie die ik zelf, vol verdriet, heb bedacht. De aarde die zich in een rechthoekige vorm uitstrekt van de steen tot aan mijn voeten is nog vers. Iedere seconde dat je er niet meer bent, duurt voor mij een eeuwigheid. Elk moment van de dag zie ik je nog overal waar je niet meer bent en voel ik opnieuw de helse pijn en de woede. De verdomde klootzakken die jou tot een herinnering hebben geslagen, hebben immers ook bij mij diepe wonden achtergelaten. En zelfs de tijd kan deze wonden niet meer helen.

Welterusten beiden, bedankt voor het lees-, wik- en weegplezier!

Op de valreep dan: Deze is de beste tot nu toe.
Haal "vorm" weg bij rechthoekig, zoals petra al zei.
Hak de eerste zin in 2 delen.
Haal "nog" weg bij "dag zie ik je nog overal" ,
Haal immers weg.
Helse pijn vind ik wat overdreven. Dat is meer voor iets fysieks. Haal helse ook maar weg.

Dan krijgen we dit... heb tweede zin toegevoegd om nog aan de 110 woorden te komen. Vind ik zelf wel mooie/nuttige toevoeging nog:

quote:

De herinnering

Omgeven door een doodse stilte staar ik naar de uit marmer gehouwen steen. Met mijn wijsvinger volg ik de inscriptie die ik zelf, vol verdriet, heb bedacht. De aarde die zich in een rechthoek uitstrekt van de steen tot aan mijn voeten is nog vers. Iedere seconde dat je er niet meer bent, duurt voor mij een eeuwigheid. Elk moment van de dag zie ik je overal waar je niet meer bent en voel ik opnieuw de pijn en de woede. De verdomde klootzakken die jou tot een herinnering hebben geslagen, hebben ook bij mij diepe wonden achtergelaten. En zelfs de tijd kan deze wonden niet meer helen.

Ik ben 2 jaar geleden een flinke depressie terechtgekomen, waar ik nu aardig uit gekrabbeld ben.
Als ik er helemaal overheen ben, en ik heb mijn leven weer helemaal op de rails, wil ik mijn dagboek uit die tijd misschien wel publiceren.
Ik heb het allemaal wel zo'n beetje op papier, maar wil er goed over nadenken voor ik het naar een uitgever stuur ofzo

Oké mensen, brand het maar af. Ik heb het in vijf minuten geschreven, dus ik verwacht echt niet dat dit überhaupt ergens op lijkt. En nee, ik weet ook nog niet waar het heen gaat:

Door de sneeuw heen was ze naar me toe komen lopen. Ik keek toevallig net even op, liet het overlijdensbericht dat ik in de krant las tot me doordringen. En toen zag ik haar. Een klein stipje, misschien nog honderden en honderden meters hier vandaan. Ongeveer ter hoogte van het weiland met dampende Schotse Hooglanders. ´Koeien met haar´, zoals Jelka ze sinds ze kan praten placht te noemen.

Ik zette de waterkoker alvast aan, en zocht naar de twee grootste theemokken die ik in huis heb had. Net op tijd realiseerde ik me dat het portret van Jelka´s moeder prominent op de televisie stond. Weg moest het, weg, zo snel mogelijk. Ik smeet het achter een rij halfgelezen pockets in de boekenkast. De bel ging al.

Daar was ze dan. Nog bleker en onfrisser dan dat ik van haar gewend ben. De jas die enkele jaren terug nog als een reusachtige juten zak om haar schouders had gehangen, was nu zichtbaar te klein. De mouwen spanden om haar armen, en de stof kreukte rond haar middel. De middelste knoop was verdwenen, eraf gesprongen waarschijnlijk.

Eindelijk stond ze dus weer eens voor mijn deur. Jelka, met die ogen waar ik altijd al jaloers op was. Omdat ze nog blauwer zijn dan die van mij. Omdat ze soms lijken te veranderen in dromerig grijs, of verduisteren tot gemeen groen. Maar vandaag was niet de dag om jaloers te zijn. Deze ochtend vielen me alleen de rode adertjes in het oogwit op, en de verdikkingen onder haar ogen. Het kon ook niet anders.

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 15:29 schreef _Arual_ het volgende:
Oké mensen, brand het maar af. Ik heb het in vijf minuten geschreven, dus ik verwacht echt niet dat dit überhaupt ergens op lijkt. En nee, ik weet ook nog niet waar het heen gaat:

Brand maar af, waarom direct al zo negatief over je zelf zijn ?

quote:

Door de sneeuw heen was ze naar me toe komen lopen. Ik keek toevallig net even op, liet het overlijdensbericht dat ik in de krant las tot me doordringen. En toen zag ik haar. Een klein stipje, misschien nog honderden en honderden meters hier vandaan. Ongeveer ter hoogte van het weiland met dampende Schotse Hooglanders. ´Koeien met haar´, zoals Jelka ze sinds ze kan praten placht te noemen.

Ik wist niet dat dieren konden dampen , voor de rest is het stukje zelf wel ok.
'Placht te noemen' ? .. overdreven ?

quote:

Ik zette de waterkoker alvast aan, en zocht naar de twee grootste theemokken die ik in huis heb had. Net op tijd realiseerde ik me dat het portret van Jelka´s moeder prominent op de televisie stond. Weg moest het, weg, zo snel mogelijk. Ik smeet het achter een rij halfgelezen pockets in de boekenkast. De bel ging al.

Hierin gebeuren de dingen net ff iets te snel voor mn geestelijk besef. Ik heb het gevoel dat iets tussen, het (zoeken en weggooien) en (de bel ging al) iets essentieel mist.

quote:

Daar was ze dan. Nog bleker en onfrisser dan dat ik van haar gewend ben. De jas die enkele jaren terug nog als een reusachtige juten zak om haar schouders had gehangen, was nu zichtbaar te klein. De mouwen spanden om haar armen, en de stof kreukte rond haar middel. De middelste knoop was verdwenen, eraf gesprongen waarschijnlijk.

no comment

quote:

Eindelijk stond ze dus weer eens voor mijn deur. Jelka, met die ogen waar ik altijd al jaloers op was. Omdat ze nog blauwer zijn dan die van mij. Omdat ze soms lijken te veranderen in dromerig grijs, of verduisteren tot gemeen groen. Maar vandaag was niet de dag om jaloers te zijn. Deze ochtend vielen me alleen de rode adertjes in het oogwit op, en de verdikkingen onder haar ogen. Het kon ook niet anders.

Opzich wel ok, maar ik heb het niet zo op verhalen waar je er direct * pats bang * er in wordt geschoten, juist vooral om dat je daarna de 'lezer' laat zwengelen om te zoeken waar het verhaal nu werkelijk heen gaat. Pas na een 2e keer lezen begreep ik wat je bedoelde, dat kan opzich goed zijn, maar hangt puur van je doel af.

Zelf maar eens een stukkie dan.

Shit!
‘Waar is Diederik?’ Er keek een oude man van tegen de 70 naar buiten.
Hij was kennelijk niet gerust want hij keek schichtig om zich heen.
‘Moeten we hem volgen baas?’ vroeg een dienaar haastend.
Licht schuddend wees de oude man het af.
Plots zag hij in de schaduw een gedaante bewegen. De baas keek even voorzichtig achterom. Jack en Dave waren aan het kaarten, ze bleken totaal niet door te hebben dat er iemand naar hen keek. Mede door de hoeveelheid drank die al op de grond lag.
De oude man keek weer even naar buiten, en zag dat de rust was wedergekeerd. Licht mompelde de baas even, en ging toen aan tafel zitten bij z’n 2 vrienden.

Diederik nam opgelucht adem toen hij zag dat de oude man voor het raam wegliep. Hij zette een stap buiten de bosrand en rende zo geluidloos mogelijk het grindpad over naar de regenpijp. Hij stak zijn armen zo hoog als hij kon, sprong omhoog, greep de pijp vast, drukte zijn voeten tegen de muur en begon de ene voet boven de andere te zetten tot hij bij het balkon kwam.

Beneden hem vloog de deur open, een witte lichtstrook schoot over het grind tot in het bos. Er kwam een gedaante naar buiten wankelen, zwaaiend met zijn armen om het evenwicht te bewaren. De deur werd dichtgetrokken met het definitief klinkende geluid van een grendel. Diederik hield zich vast aan de pijp. Zijn armen en enkels deden pijn en het zweet gutste van zijn voorhoofd. Beneden hem strompelde de man achteruit, met zijn rechterhand voortdurend obscene gebaren makend naar z’n baas. Zijn glazige ogen zwierven omhoog langs de muur tot ze Diederik in het gezicht keken. De man staarde, knipperde met zijn ogen en staarde nog eens. Hij schudde zijn hoofd, sloot zijn ogen en sperde ze daarna wijd open om iets te zien waarvan hij niet zeker wist of het er wel was. Hij liep achteruit, zette een rustige pas opzij, en daarna vooruit, kennelijk er van uitgaande dat de verschijning een spinsel in z’n hoofd was. Hij liep om de hoek van het huis, de straat over, het dorp in.
Plotseling ging de deur weer open.
‘Is hij vertrokken?’
‘Ja meester, hij is vertrokken'

1 side a4 stories is niks voor mij. Maar ik probeerde het maar ff, gezien ik het vooral houd bij de wat langere stukken, nu probeer ik alles zo kort mogelijk te houden, en let ik te weinig op de gramatica en spelling en spanningsbouw.

[ Bericht 0% gewijzigd door sitting_elfling op 23-09-2005 16:55:16 ]

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 15:29 schreef _Arual_ het volgende:
Oké mensen, brand het maar af. Ik heb het in vijf minuten geschreven, dus ik verwacht echt niet dat dit überhaupt ergens op lijkt. En nee, ik weet ook nog niet waar het heen gaat:

Door de sneeuw heen was ze naar me toe komen lopen. Ik keek toevallig net even op, liet het overlijdensbericht dat ik in de krant las tot me doordringen. En toen zag ik haar. Een klein stipje, misschien nog honderden en honderden meters hier vandaan. Ongeveer ter hoogte van het weiland met dampende Schotse Hooglanders. ´Koeien met haar´, zoals Jelka ze sinds ze kan praten placht te noemen.

Ik zette de waterkoker alvast aan, en zocht naar de twee grootste theemokken die ik in huis heb had. Net op tijd realiseerde ik me dat het portret van Jelka´s moeder prominent op de televisie stond. Weg moest het, weg, zo snel mogelijk. Ik smeet het achter een rij halfgelezen pockets in de boekenkast. De bel ging al.

Daar was ze dan. Nog bleker en onfrisser dan dat ik van haar gewend ben. De jas die enkele jaren terug nog als een reusachtige juten zak om haar schouders had gehangen, was nu zichtbaar te klein. De mouwen spanden om haar armen, en de stof kreukte rond haar middel. De middelste knoop was verdwenen, eraf gesprongen waarschijnlijk.

Eindelijk stond ze dus weer eens voor mijn deur. Jelka, met die ogen waar ik altijd al jaloers op was. Omdat ze nog blauwer zijn dan die van mij. Omdat ze soms lijken te veranderen in dromerig grijs, of verduisteren tot gemeen groen. Maar vandaag was niet de dag om jaloers te zijn. Deze ochtend vielen me alleen de rode adertjes in het oogwit op, en de verdikkingen onder haar ogen. Het kon ook niet anders.

Ik vind het leuk, maar snap niet wat jouw relatie tot Jelka of haar moeder is.
'Honderden en honderden' zou ik gewoon 'honderden' van maken.
'Placht te noemen' is inderdaad wat te...té.
Verder goed!

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 15:29 schreef _Arual_ het volgende:
Oké mensen, brand het maar af. Ik heb het in vijf minuten geschreven, dus ik verwacht echt niet dat dit überhaupt ergens op lijkt. En nee, ik weet ook nog niet waar het heen gaat:

Door de sneeuw.....

Afbranden? Het beste wat tot nu toe hier gepost is!
Bis.

PS Als je zoiets in 5 minuten schrijven kunt dan heb je aanleg.

Placht is idd een beetje oubollig. Mag wel, maar dan moet je er een bedoeling mee hebben.
Dat de pockets halfgelezen zijn is in deze context niet relevant.

1 of 2 spelfouten, boeien me niets. Maak ik zelf ook volop. Maar het is wel goed geschreven. Dat is slechts weinigen gegeven.

PPS Als je nu ook nog de discipline kunt opbrengen om gedurende langere tijd aan iets groters te werken, of je aanleg verder te ontwikkelen, dan heb je talent.

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 19:09 schreef LXIV het volgende:
PPS Als je nu ook nog de discipline kunt opbrengen om gedurende langere tijd aan iets groters te werken, of je aanleg verder te ontwikkelen, dan heb je talent.

Wat heeft dicipline met talent te maken? Dat moet toch iets normaals zijn opzich?
Jij schrijft btw ook wel nice

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 22:20 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Wat heeft dicipline met talent te maken? Dat moet toch iets normaals zijn opzich?
Jij schrijft btw ook wel nice

Hiermee bedoel ik dat je nog zoveel aanleg kunt hebben om te schrijven, maar je het uiteindelijk wel moet doén om iets voor elkaar te krijgen. En dat vereist discipline.
Er zijn genoeg mensen met veel aanleg, maar met onvoldoende wilskracht om die aanleg te ontplooien en discipline om deze uit te buiten.
Het talent bepaald uiteindelijk wat je "produceert". = aanleg+oefening+volharding+geluk etc. etc.

Thx voor je compliment. Wat heb je gelezen?

Een kort stukje waar ik aan moest denken. Het schoot gewoon even binnen, en waarschijnlijk zit er niet veel goed aan. De bedoeling was om een beetje een mysterieuze en verwarrende sfeer te krijgen, maar of dat gelukt is weet ik niet zeker.
______________________________________________________________________

Ik moet hier weg, was de enige gedachte die in me opkwam. Deze plaats had iets vreemds over zich. Alsof er naar je gekeken werd. Snel pakte ik mijn spullen bij elkaar. Veel was het niet, maar toch niet onbelangrijk voor me.

Terwijl ik gehaast mijn kleine verzameling spullen bij elkaar pakte hoorde ik een geluid. Er kwam iets aan. Takjes braken zachtjes achter me. Ik verstijfde van angst. Langzaam hoorde ik het dichterbij komen, en mijn hart begon sneller te kloppen.

Waar ik de moed vandaan haalde weet ik niet, maar ik wist mijn hoofd om te draaien. Aan het geluid te horen had wegrennen geen zin meer. Het enige wat ik nu kon doen was mezelf verdedigen voor zover ik daar de kans voor kreeg.

De maan die enkele momenten nog zo helder scheen was nu verscholen achter de wolken. Bijna totale duisternis vormde zich om me heen. Het breken van takjes was gestopt, maar ik werd er niet rustiger van.

Mijn oren spitsten zich om elk geluid te horen. Het bleef echter stil. Te bang om weg te lopen bleef ik om me heen in de duisternis staren. Waar zit je, wat ben je dacht ik. Ik pakte uit de zak met spullen die ik op mijn voeten had laten vallen een mes. Het was een klein mesje, vooral gebruikt bij het snijden van kleine dingen, maar nu was het mijn enige kans op overleven. Krampachtig klampte mijn ahnd zich om het mes.

Opeens zag ik iets. Recht voor me zag ik de reflectie van het kleine beetje licht in een oog. Alsof het wezen wist dat ik het gezien had schoot het naar voren. Ik stapte opzij om de eerste aanval te onwijken, maar struikelde over de zak met spullen die ik zo achteloos op de grond ahd laten liggen.

Terwijl de maan weer achter de wolken vandaan kwam viel ik. Op mijn zij kwam ik neer. Meteen schoot er een pijnscheut door mijn middel. In het maanlicht zag ik het bloed over mijn handen stromen. Ik realiseerde me dat het mes dat me zou verdedigen nu hetgeen was wat me verwond had.

Opeens herrinderde ik me de aanval. Angstig keek ik om me heen, maar ik zag niks. Het bos was stil. Door het zilveren schijnsel van de maan leek het allemaal somber en verlaten.

Het warme bloed gutste over mijn hand. Mijn ogen werden zwaar. Hoewel ik wanhopig bij bewustzijn probeerde te blijven voelde ik dat de duisternis me overnam. Alle gedachetn verlieten mijn hoofd. Ik voelde niks meer.

Alles was donker.
__________________________________________________________________________

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 23:00 schreef Tha_Erik het volgende:
Een kort stukje waar ik aan moest denken. Het schoot gewoon even binnen, en waarschijnlijk zit er niet veel goed aan. De bedoeling was om een beetje een mysterieuze en verwarrende sfeer te krijgen, maar of dat gelukt is weet ik niet zeker.
______________________________________________________________________

Ik moet hier weg, was de enige gedachte die in me opkwam. Deze plaats had iets vreemds over zich. Alsof er naar je gekeken werd. Snel pakte ik mijn spullen bij elkaar. Veel was het niet, maar toch niet onbelangrijk voor me.

Terwijl ik gehaast mijn kleine verzameling spullen bij elkaar pakte hoorde ik een geluid. Er kwam iets aan. Takjes braken zachtjes achter me. Ik verstijfde van angst. Langzaam hoorde ik het dichterbij komen, en mijn hart begon sneller te kloppen.

Waar ik de moed vandaan haalde weet ik niet, maar ik wist mijn hoofd om te draaien. Aan het geluid te horen had wegrennen geen zin meer. Het enige wat ik nu kon doen was mezelf verdedigen voor zover ik daar de kans voor kreeg.

De maan die enkele momenten nog zo helder scheen was nu verscholen achter de wolken. Bijna totale duisternis vormde zich om me heen. Het breken van takjes was gestopt, maar ik werd er niet rustiger van.

Mijn oren spitsten zich om elk geluid te horen. Het bleef echter stil. Te bang om weg te lopen bleef ik om me heen in de duisternis staren. Waar zit je, wat ben je dacht ik. Ik pakte uit de zak met spullen die ik op mijn voeten had laten vallen een mes. Het was een klein mesje, vooral gebruikt bij het snijden van kleine dingen, maar nu was het mijn enige kans op overleven. Krampachtig klampte mijn ahnd zich om het mes.

Opeens zag ik iets. Recht voor me zag ik de reflectie van het kleine beetje licht in een oog. Alsof het wezen wist dat ik het gezien had schoot het naar voren. Ik stapte opzij om de eerste aanval te onwijken, maar struikelde over de zak met spullen die ik zo achteloos op de grond ahd laten liggen.

Terwijl de maan weer achter de wolken vandaan kwam viel ik. Op mijn zij kwam ik neer. Meteen schoot er een pijnscheut door mijn middel. In het maanlicht zag ik het bloed over mijn handen stromen. Ik realiseerde me dat het mes dat me zou verdedigen nu hetgeen was wat me verwond had.

Opeens herrinderde ik me de aanval. Angstig keek ik om me heen, maar ik zag niks. Het bos was stil. Door het zilveren schijnsel van de maan leek het allemaal somber en verlaten.

Het warme bloed gutste over mijn hand. Mijn ogen werden zwaar. Hoewel ik wanhopig bij bewustzijn probeerde te blijven voelde ik dat de duisternis me overnam. Alle gedachetn verlieten mijn hoofd. Ik voelde niks meer.

Alles was donker.
__________________________________________________________________________

Ja, dat is je denk ik wel gelukt. Het mysterieuze element vind ik hier op z'n plaats, dat blijft ook tot op het einde zo. De lezer weet net zo min wat er is gebeurd als de hoofdpersoon.

Goed geschreven. Je weet de spanning goed op te wekken. Er blijft veel onverhuld, maar dat draagt bij aan het mysterie..

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 23:00 schreef Tha_Erik het volgende:

Ik moet hier weg, was de enige gedachte die in me opkwam. Deze plaats had iets vreemds over zich. Alsof er naar je gekeken werd. Snel pakte ik mijn spullen bij elkaar. Veel was het niet, maar toch niet onbelangrijk voor me.

De korte zinnen laten voelen dat je snel weg wilt.
De laatste zin voegt niets toe. Snel pakte ik mijn spullen is voldoende.

quote:

Terwijl ik gehaast mijn kleine verzameling spullen bij elkaar pakte hoorde ik een geluid. Er kwam iets aan. Takjes braken zachtjes achter me. Ik verstijfde van angst. Langzaam hoorde ik het dichterbij komen, en mijn hart begon sneller te kloppen.

Nog steeds met je spullen bezig? Dat had je hiervoor al gedaan. Verder goed.

quote:

Waar ik de moed vandaan haalde weet ik niet, maar ik wist mijn hoofd om te draaien. Aan het geluid te horen had wegrennen geen zin meer. Het enige wat ik nu kon doen was mezelf verdedigen voor zover ik daar de kans voor kreeg.

goed

quote:

De maan die enkele momenten nog zo helder scheen was nu verscholen achter de wolken. Bijna totale duisternis vormde zich om me heen. Het breken van takjes was gestopt, maar ik werd er niet rustiger van.

Dat je niet rustiger werd toen je niets hoorde is nogal wiedes. Hoef je niet zo expliciet te vermelden.
"Opeens stopte het geluid. Mijn hart bonsde in mijn keel"

quote:

Mijn oren spitsten zich om elk geluid te horen. Het bleef echter stil. Te bang om weg te lopen bleef ik om me heen in de duisternis staren. Waar zit je, wat ben je dacht ik. Ik pakte uit de zak met spullen die ik op mijn voeten had laten vallen een mes. Het was een klein mesje, vooral gebruikt bij het snijden van kleine dingen, maar nu was het mijn enige kans op overleven. Krampachtig klampte mijn ahnd zich om het mes.

Goed. Je kunt meer gebruik maken van "Te bang om weg te lopen". Geef hier je dillema aan. Je durft niet weg te lopen. Maar ben je dan ook niet bang om te blijven staan?. Is goed, maar je kunt er meer uit halen!

quote:

Opeens zag ik iets. Recht voor me zag ik de reflectie van het kleine beetje licht in een oog. Alsof het wezen wist dat ik het gezien had schoot het naar voren. Ik stapte opzij om de eerste aanval te onwijken, maar struikelde over de zak met spullen die ik zo achteloos op de grond ahd laten liggen.

Terwijl de maan weer achter de wolken vandaan kwam viel ik. Op mijn zij kwam ik neer. Meteen schoot er een pijnscheut door mijn middel.

Maak de zinnen erg kort om de snelheid van de aanval weer te geven.

"Opeens zag ik iets. Recht voor me. De reflectie van licht in een oog. Toen schoot het naar voren. Juist kon ik hem ontwijken. Ik verloor mijn evenwicht. Kankertas! Een pijnscheut door mijn middel"

Vooral het zinnetje Terwijl de maan weer achter de wolken vandaan kwam viel ik, doet het lijken alsof het vallen minuten duurde.

quote:

In het maanlicht zag ik het bloed over mijn handen stromen. Ik realiseerde me dat het mes dat me zou verdedigen nu hetgeen was wat me verwond had.

Hierboven kun je beginnen door de maan weer langzaam tevoren laten komen.
2e zin iets korter maken.

quote:

Opeens herrinderde ik me de aanval. Angstig keek ik om me heen, maar ik zag niks. Het bos was stil. Door het zilveren schijnsel van de maan leek het allemaal somber en verlaten.

Maakt "het zilveren schijnsel van de maan" een bos somber en verlaten? Eerder mysterieus of sprookjesachtig. Zoek een andere vergelijking als je het bos somber en verlaten wilt laten lijken!

quote:

Het warme bloed gutste over mijn hand. Mijn ogen werden zwaar. Hoewel ik wanhopig bij bewustzijn probeerde te blijven voelde ik dat de duisternis me overnam. Alle gedachetn verlieten mijn hoofd. Ik voelde niks meer.

Alles was donker.

Hier wordt me pas duidelijk dat het mes je in je zij verwondt heeft, en zo ernstig dat je door bloedverlies je bewustzijn verliest. Dat is erg laat. Geef duidelijker aan na de aanval dat je echt gewond bent geraakt. Maak dan langzaam een overgang naar het einde.


Maar in het algemeen: Goed geschreven hoor! Zeker spannend!

____

______________________________________________________________________

quote:

Op vrijdag 23 september 2005 22:54 schreef LXIV het volgende:

[..]

Hiermee bedoel ik dat je nog zoveel aanleg kunt hebben om te schrijven, maar je het uiteindelijk wel moet doén om iets voor elkaar te krijgen. En dat vereist discipline.
Er zijn genoeg mensen met veel aanleg, maar met onvoldoende wilskracht om die aanleg te ontplooien en discipline om deze uit te buiten.
Het talent bepaald uiteindelijk wat je "produceert". = aanleg+oefening+volharding+geluk etc. etc.

Thx voor je compliment. Wat heb je gelezen?

Waarom Pim niet de Beloofde was heb ik gelezen. Goede manier van aandacht brengen op bepaalde dingen, het terughalen van gedachtes. Goed uitgewerkt!

Nog een verhaaltje, ik ben benieuwd wat jullie hier voor ideeën over hebben.

Het is half zes ’s morgens en nog donker als Irma wakker wordt. Haar wekker zet ze snel af; als ze ’s morgens ontwaakt wil ze Gerard laten slapen. Zonder te douchen trekt ze een spijkerbroek aan en als ze even door het gordijn kijkt kan ze hem zien, als ze daar oog voor zou hebben. Het is mistig, Irma concludeert dat ze vandaag beter warm gekleed kan gaan en zoekt een coltrui uit tussen de stapel kleren die ze altijd zo nonchalant over een stoel heen hangt, te lui om ook maar iets in de wasmand te gooien. Soms is ze net een tiener. Stilletjes gaat ze de slaapkamer uit, de deur laat ze op een kier staan. Uit de badkamer pakt ze snel een elastiekje, wat ze behendig in haar haar draait terwijl ze de trap af loopt.

Ik weet zo veel van haar. Hoe lang zou ik haar al geobserveerd hebben? Ik ben er achter gekomen hoe ik precies alles kan zien wat ze doet en ben elke dag meer van haar gaan houden. Ik ken niemand die zo mooi is als zij, zelfs al is ze minstens dertig jaar ouder dan ik. Nog nooit heeft ze mij gezien, nog nooit ben ik er achter gekomen wat ze doet tijdens haar wandelingen. Vandaag komt daar verandering in, vandaag weet ik zeker dat ik weg kan komen.

Yuri gaat na of hij alles wel heeft. De sleutels, de code, de extra boterham die hij gisteren bij de lunch al heeft meegenomen en sindsdien in zijn broekzak heeft, alles is er.

Ze is nu beneden, ik moet snel zijn. Waarschijnlijk is ze nu een boterham aan het eten. Als ze die op heeft geeft ze de kat te eten en pakt ze haar makkelijkste schoenen. Ik gok dat het haar makkelijkste zijn in elk geval, al ziet ze er zelfs op die afgetrapte mormels uit als een godin. Nu moet ik echt haast maken.

Hij kijkt nog even uit het raam en luistert of niemand anders op de afdeling wakker is. Hij pakt de sleutelbos en knijpt hem strak in zijn hand zodat de sleutels niet tegen elkaar zullen kletteren als ze uit zijn broekzak glijden. Voorzichtig zoekt hij de juiste sleutel; hij weet precies hoe alles hier werkt. Zo lang heeft hij er al wel gezeten.
Als een slang beweegt hij zich door de gangen; zo veel spanning heeft Yuri nog nooit gevoeld. Dan komt hij bij de laatste deur en toetst hij de code in die hij al uit zijn hoofd kent door de honderden keren van afkijken, maar voor de zekerheid toch zorgvuldig van een papiertje afleest. Hij is buiten.

Die frisse lucht voelt heerlijk. Ik keek nog achterom, maar voelde geen spijt. Nergens in mijn wezen zou ik ook spijt kunnen voelen nu ik eindelijk weer vrij ben. Een droom is snel gedroomd, hem realiseren kan moeilijk zijn. Zeker omdat ik op een dag naast Irma wakker wil worden. Mooie, lieve Irma. Ik moet achter haar aan!

Hij rent naar de slagboom toe en kruipt er behendig onderdoor. Achter een bestelwagen wacht hij tot ze naar buiten komt.

Ze opent de deur, een wolkje adem komt uit haar mond als ze hem voorzichtig weer dicht doet en zorgt dat de kat niet ontsnapt. Met haar handen in haar zakken loopt Irma het gezellige voortuintje waaraan Gerard altijd zo veel aandacht besteedt uit. Met besloten stappen wandelt ze langs de kastanjes, die binnenkort hun vruchten op haar hoofd zullen laten vallen.

Yuri loopt aan de andere kant van de weg, zo’n twee meter achter haar. Hij kijkt voortdurend naar haar maar laat absoluut niet merken dat hij weet wie ze is of dat hij haar achtervolgt.
Ze slaat rechtsaf en maakt het hem moeilijk; omdat ze aan de rand van de stad woont komt ze direct op de onverharde weg uit die naar het bos leidt. Als ze de geur van de bomen en planten opsnuift voelt ze zich heerlijk één met de natuur, het is haar favoriete plek om te zijn. Bij een open plek houdt ze stil. Alhoewel, open plek? Een paar jaar geleden stonden hier nog volop bomen. Nu gaat ze op één van de afgezaagde stammen zitten en beweegt haar mond. Ze haalt een notitieblok en een potloodje uit haar broekzak.

Wat zegt ze toch? Wat schrijft ze daar? Ik durf niet op haar toe te stappen, wat moet ík zeggen? Als puntje bij paaltje komt…

Yuri benadert langzaam de boomstam waarop Irma een kwartier geleden ging zitten. Ze is alweer weg, over een half uur komen een paar mannen van de gemeente ook deze lijken ruimen. Hij geeft een aai over de boom en voelt een papiertje. Met een punaise heeft ze een briefje aan de boom bevestigd:
Allemaal dode bomen. Er is niets dat me misselijker maakt dan dit aanzicht, is er dan geen liefde meer in de wereld?
Hij leest het twee keer en beseft zich dat het nu of nooit is. Hij sprint het bos uit, achter haar aan.

‘Irma! Irma!’ Ze kijkt achterom en ziet een jongen, nog geen achttien jaar oud, naar haar zwaaien. Hoe weet hij hoe ze heet? Ze houdt op met lopen, geeft hem de gelegenheid haar in te halen.
‘Irma, ik wil u laten weten dat er liefde is. Ik kan u niets geven dan dat, maar ik ben bereid om u er tot in de eeuwigheid van te overtuigen dat het bestáát.’
‘Hoe heet je?’ ‘Yuri. Ik woon,.. woonde tegenover u. Waarschijnlijk weet u wel waar ik bedoel,’ wist hij met schaamte te bekennen. ‘Ik weet waar je bedoelt, Yuri. Ga terug, voor het te laat is.’

Ik weet niet waarom ze zomaar weg liep. Haar stem klonk zo mooi toen ze tegen me praatte, haar ogen keken me oprecht aan en de wind speelde met de blonde lokken die uit het elastiekje waren geglipt.
Ik bekijk haar nog elke dag vanuit mijn auto als ik naar m’n werk rijd, inmiddels is ze vierenzeventig en niet langer in staat om zelfstandig bij haar bomen te komen.
Gelukkig ook maar, want de teleurstelling die ze dan aan zou treffen gun ik niemand.

Petra,

Je schrijven gaat vooruit.
Probeer nu al die meidenbladstijl af te leren.
Wat is de FUNCTIE van dit?

quote:

Het is half zes ’s morgens en nog donker als Irma wakker wordt. Haar wekker zet ze snel af; als ze ’s morgens ontwaakt wil ze Gerard laten slapen. Zonder te douchen trekt ze een spijkerbroek aan en als ze even door het gordijn kijkt kan ze hem zien, als ze daar oog voor zou hebben. Het is mistig, Irma concludeert dat ze vandaag beter warm gekleed kan gaan en zoekt een coltrui uit tussen de stapel kleren die ze altijd zo nonchalant over een stoel heen hangt, te lui om ook maar iets in de wasmand te gooien. Soms is ze net een tiener. Stilletjes gaat ze de slaapkamer uit, de deur laat ze op een kier staan. Uit de badkamer pakt ze snel een elastiekje, wat ze behendig in haar haar draait terwijl ze de trap af loopt.

Waarom trekt ze een spijkerbroek aan? Of een coltrui?
Je mag je personage van mij gerust een stiekje in haar haar laten draaien, maar niet om je bladzijdes te vullen! Daar moet je iets mee willen of iets mee doen!

motto:
Geen letter overbodig..

PS De beste bijdrage van vandaag (voor mij), met voorsprong: Arual!
U gaat door naar de volgende ronde!

PS Petra
Wat trouwens wel goed is, is dat het over de dood gaat. Dode bomen, lijken, een vrouw van 74. En over sex, tenminste over onbeantwoorde liefde.
Alle goede teksten gaan over de dood of over sex. Of over allebei. Ook vandaag weer!
Damart, Petra, Aruel, Tha Erik.
Je lijkt me vooral een lief meisje. Maar probeer niet zo te schrijven.
Wil je een andere emotie als een glimlach opwekken, probeer dan vooral niet lief te zijn.

Ik kom zelf niet meer aan schrijven toe na al dat reageren! Nu ga ik eventjes slapen.

PPS Als je verhaal onmogelijke liefde is tussen een oude vrouw en een jonge kerel moet je het zeggen. Dan zal ik daar volgende week ook eens iets over proberen te schrijven. De komende week ben ik echter beschäftigd.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 01:09 schreef LXIV het volgende:
motto:
Geen letter overbodig..

Ik tel er 24...

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 01:09 schreef LXIV het volgende:
Petra,

Je schrijven gaat vooruit.

Dank je.

quote:

Probeer nu al die meidenbladstijl af te leren.

Meidenbladstijl, hm. Dat zie ik er zelf niet in terug, maar ik maak we wel schuldig aan het lezen van meidenbladen dus in die zin zou het mogelijk zijn.

quote:

Wat is de FUNCTIE van dit?

[Het is half zes ’s morgens en nog donker als Irma wakker wordt. Haar wekker zet ze snel af; als ze ’s morgens ontwaakt wil ze Gerard laten slapen. Zonder te douchen trekt ze een spijkerbroek aan en als ze even door het gordijn kijkt kan ze hem zien, als ze daar oog voor zou hebben. Het is mistig, Irma concludeert dat ze vandaag beter warm gekleed kan gaan en zoekt een coltrui uit tussen de stapel kleren die ze altijd zo nonchalant over een stoel heen hangt, te lui om ook maar iets in de wasmand te gooien. Soms is ze net een tiener. Stilletjes gaat ze de slaapkamer uit, de deur laat ze op een kier staan. Uit de badkamer pakt ze snel een elastiekje, wat ze behendig in haar haar draait terwijl ze de trap af loopt.]

Waarom trekt ze een spijkerbroek aan? Of een coltrui?
Je mag je personage van mij gerust een stiekje in haar haar laten draaien, maar niet om je bladzijdes te vullen! Daar moet je iets mee willen of iets mee doen!

Nu ineens moet ik er iets mee willen doen.
Ik had het gevoel dat dit belangrijk was omdat het weergeeft hoe slordig haar leven nog steeds is, na al die jaren. Daarbij dacht ik dat het sfeer zou geven.

quote:

motto:
Geen letter overbodig..

Vind ik tegenstrijdig met wat je eerder hebt gezegd, ook met hoe je zelf schrijft. De ene keer moet het dus vervallen in poëtische wegdromerijen en de andere keer is het alleen het noodzakelijke.
Ik snap niet wanneer het ene en wanneer het andere gewenst is, al zal dit voornamelijk een kwestie van meningen zijn.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 01:27 schreef LXIV het volgende:
PS Petra
Wat trouwens wel goed is, is dat het over de dood gaat. Dode bomen, lijken, een vrouw van 74. En over sex, tenminste over onbeantwoorde liefde.
Alle goede teksten gaan over de dood of over sex. Of over allebei. Ook vandaag weer!
Damart, Petra, Aruel, Tha Erik.

Een goede tekst kan ook over iets veel onbenulligers geschreven worden, maar dood of sex spreekt meer tot de verbeelding en dus heeft het meer potentie en zal zo'n tekst sneller goed worden.

quote:

Je lijkt me vooral een lief meisje. Maar probeer niet zo te schrijven.
Wil je een andere emotie dan een glimlach opwekken, probeer dan vooral niet lief te zijn.

Waar zie je dat lieve in terug? Ik heb niet geprobeerd niet lief te zijn, maar ook zeker niet geprobeerd om wél lief te zijn.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 01:31 schreef LXIV het volgende:
PPS Als je verhaal onmogelijke liefde is tussen een oude vrouw en een jonge kerel moet je het zeggen. Dan zal ik daar volgende week ook eens iets over proberen te schrijven. De komende week ben ik echter beschäftigd.

Dat zit er wel heel sterk in, ja. Ik ben benieuwd wat jij daar over schrijft.

Superleuk om steeds die kleine stukjes te posten, en ook nog eens een goede oefening voor het grote werk. Hier nog iets van mij, over de gedachten van een puber:
-----------------------------------------------------------------------------------------------

De harmonische klanken van de piano klinken door in mijn slaapkamer. De mooie tonen steken scherp af tegen de gevoelens die ik heb. Mijn vader. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat hij deed alsof er niks aan de hand was.

Hij is een leugenaar. Mijn eigen vader, die ik al die jaren bewonderde. Het verrast me hoe snel iemand zijn waarde kan verliezen. Het lijkt onmogelijk, maar toch heeft mijn vader het voor elkaar gekregen.

Gisteren is het gebeurd. Het leek op een nachtmerrie, maar ik had het echt gezien. Zomaar kuste hij die vrouw, voor ons eigen huis. Hoe kon hij dat doen. Gaf hij dan niks om zijn gezin? Niks om zijn vrouw, mijn moeder?

Wie gaf hem het recht om alles waar ik om gaf zomaar te verwoesten op het moment dat hij dacht dat niemand keek? Mijn moeder was vroeger gaan slapen en mijn vader ging nog even 'een ommetje maken', zoals hij het altijd noemde. De laatste tijd doet hij dat wel vaker. Het dringt nu pas echt tot me door hoe lang hij al bezig is.


Het liefst zou ik naar beneden stormen en mijn moeder gaan vertellen waar hij mee bezig was. Het enige wat me tegenhield was het verdriet van mijn moeder. Ik wil niet dat ze pijn heeft, hoewel ik weet dat het vroeg of laat toch uit zal komen.

De man waar ik al heel mijn leven tegen opkeek was nu nog minder dan een onbekende. Was heel zijn leven een leugen? De liefde tussen hem en mijn moeder? Het huwelijk? Was ik een leugen?
Opeens stoppen de vrolijke klanken van de piano. Ik hoor mijn vader opstaan van de oude kruk. 'Lieverd, ik ga nog even een ommetje maken,' hoor ik hem nu alweer zeggen. Ik trek het kussen over mijn hoofd. Genoeg gehoord.
---------------------------------------------------------------------------------------------------

[ Bericht 0% gewijzigd door Tha_Erik op 24-09-2005 13:28:11 ]

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 12:48 schreef Tha_Erik het volgende:
Superleuk om steeds die kleine stukjes te posten, en ook nog eens een goede oefening voor het grote werk. Hier nog iets van mij, over de gedachten van een puber:
-----------------------------------------------------------------------------------------------

De harmonische klanken van de piano klinken door in mijn slaapkamer. De mooie tonen steken scherp af tegen de gevoelens die ik heb. Mijn vader. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat hij deed alsof er niks aan de hand was.

Hij is een leugenaar. Mijn eigen vader, die ik al die jaren bewonderde. Het verrast me hoe snel iemand zijn waarde kan verliezen. Het lijkt onmogelijk, maar toch heeft mijn vader het voor elkaar gekregen.

Gisteren is het gebeurd. Het leek op een nachtmerrie, maar ik had het echt gezien. Zomaar kuste hij die vrouw, voor ons eigen huis. Hoe kon hij dat doen. Gaf hij dan niks om zijn gezin? Niks om zijn vrouw, mijn moeder?

Wie gaf hem het recht om alles waar ik om gaf zomaar te verwoesten op het moment dat hij dacht dat niemand keek? Mijn moeder was vroeger gaan slapen en mijn vader ging nog even 'een ommetje maken', zoals hij het altijd noemde. De laatste tijd doet hij dat wel vaker. Het dringt nu pas echt tot me door hoe lang hij al bezig is.


Het liefst zou ik naar beneden stormen en mijn moeder gaan vertellen waar hij mee bezig was. Het enige wat me tegenhield was het verdriet van mijn moeder. Ik wil niet dat ze pijn heeft, hoewel ik weet dat het vroeg of laat toch uit zal komen.

De man waar ik al heel mijn leven tegen opkeek was nu nog minder dan een onbekende. Was heel zijn leven een leugen? De liefde tussen hem en mijn moeder? Het huwelijk? Was ik een leugen?
Opeens stoppen de vrolijke klanken van de piano. Ik hoor mijn vader opstaan van de oude kruk. 'Lieverd, ik ga nog even een ommetje maken,' hoor ik hem nu alweer zeggen. Ik trek het kussen over mijn hoofd. Genoeg gehoord.
---------------------------------------------------------------------------------------------------

Lol, dit stuk 'lijkt' identical met een stuk uit 'Red ons maria montanelli' van herman koch. Zitten volgens mij wel wat andere dingen in, maar dat was de eerste gedachte toen ik de eerste 2 stukkies las

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 13:30 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Lol, dit stuk 'lijkt' identical met een stuk uit 'Red ons maria montanelli' van herman koch. Zitten volgens mij wel wat andere dingen in, maar dat was de eerste gedachte toen ik de eerste 2 stukkies las

Grappig, ik ken "red ons maria montanelli" helemaal niet, dus je mag er van uit gaan dat ik het niet daarop gebaseerd heb .

Beste Petra,

Het was niet de bedoeling om jouw tekst teveel te bekritiseren hoor! Misschien heb je het wel zo opgevat, maar dat was dus niet zo. Zoals ik al zei, gaat steeds beter
Ik heb alleen aangegeven wat ík dacht dat beter kon.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 10:40 schreef p-etr-a het volgende:
Nu ineens moet ik er iets mee willen doen.
Ik had het gevoel dat dit belangrijk was omdat het weergeeft hoe slordig haar leven nog steeds is, na al die jaren. Daarbij dacht ik dat het sfeer zou geven.

Vind ik tegenstrijdig met wat je eerder hebt gezegd, ook met hoe je zelf schrijft. De ene keer moet het dus vervallen in poëtische wegdromerijen en de andere keer is het alleen het noodzakelijke.
Ik snap niet wanneer het ene en wanneer het andere gewenst is, al zal dit voornamelijk een kwestie van meningen zijn.

Als je er een bedoeling mee gehad hebt, zoals je hier zegt, dan is het goed.
Zelf schrijf ik inderdaad ook soms lange lappen tekst. Maar echter nooit om lange lappen te schrijven. Nog steeds is ieder woord er met een bedoeling neergezet!

Begin met een kort verhaal. Dat is mijn enige tip.

Misschien een beetje off topic, maar aangezien we toch verhalen aan het beoordelen zijn (al ben ik nog niet heel erg actief bezig ), is het niet leuk om weer eens een Fok! schrijfwedstrijd te organiseren?