Minder banen meer werken?

e de regering staat toe dat gezonde winstgevende bedrijven mensen ontslaan omdat hun winstverwachting achterblijft.......niet omdat het werk er niet meer zou zijn,maar om op struktuele kosten te besparen

Dat er ontslagen vallen bij een uitkeringsinstantie kunnen we alleen maar toejuichen. Wellicht dat die mensen nu de kans krijgen echt productief bezig te zijn.

Op zich kan balkenende het effect van tegengaan van misbruik van het grijze kenteken wat anders onder vangen dan dit voordeel ten behove van vooral de kleine ondernemer wegstrepen en daarmee een maatregel nemen die meerdere keren doortelt voor deze mensen.

Immers geen grijs kenteken dan meer belasting betalen, indien meer belasting dan meer bijtelling bij het inkomen en dus nog meer belasting betalen. Indien meer waarde vertegenwoordigt wordt dan meer verzekeringspremie betalen. Indien eens pech dan meer eigen bjidrage betalen,.... Kortom de neveneffecten van het domweg opheffen van de maatregel om misbruik tegen te gaan zouden wel eens tot prijziger complicaties kunnen leiden als vermindering van de werkgelegenheid en daarmee vermindering van afdracht op arbeid verricht in loondienst.

Eenvoudiger is daarom om aanvraag, inschrijving en controle op gebruik van een grijst kenteken gekoppeld te laten zijn aan een inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Daarmee ga je al een groot deel van het misbruik van de regeling door particulieren tegen.

quote:

Op donderdag 13 januari 2005 22:11 schreef Sater het volgende:

[..]

Inderdaad geflopt. Megabanenmarkt niet zo'n succes als voorgespiegeld. Onderzoekers stellen dat eindafrekening maar half zo gunstig uitpakt. Gemeente streek subsidie van Rijk en Europese Unie op. MBM droeg niet bij aan prestatieverbetering van de Amsterdamse Sociale Dienst zélf.
Bron Parool 13 - 01 - '05.

Tja, Megabanenmarkt een dikmakende lachspiegel.

Als het spektakel haar eigen kosten terugverdiend heeft doordat diverse mensen niet langer voor een structurele maandelijkse bijdrage uit de staatruif konden komen aankloppen heeft het behalve dat het mensen wat bezigheden bezorgde, ook nog eens Amsterdam voorlopig weer even verzekerd van wat subsidie voor grotestedenbeleid. Had Amsterdam niets ondernomen dan was ze een deel van dat geld kwijtgeraakt aan een effectiviteitskorting.

quote:

Op vrijdag 14 januari 2005 03:39 schreef sjun het volgende:

[..]

Als het spektakel haar eigen kosten terugverdiend heeft doordat diverse mensen niet langer voor een structurele maandelijkse bijdrage uit de staatruif konden komen aankloppen heeft het behalve dat het mensen wat bezigheden bezorgde, ook nog eens Amsterdam voorlopig weer even verzekerd van wat subsidie voor grotestedenbeleid. Had Amsterdam niets ondernomen dan was ze een deel van dat geld kwijtgeraakt aan een effectiviteitskorting.

Het probleem is dat zo een megabanenmarkt natuurlijk helemaal niet meer mensen aan een baan helpt. Een gedeelte van de mensen heeft gewoon een te lage productiviteit per uur om rendabel te zijn, ze moeten immers minimaal het minimumloon betaald krijgen. Je kan hoog en laag springen, miljoenen verslindende banenmarkten organiseren of mensen verplicht brieven laten schrijven naar bedrijven, het maakt allemaal niets uit. Het enige dat een structureel effect zal hebben is het versoepelen van stricte looneisen aan bepaalde mensen (minimumloon, CAO, toenemende uitbetaling naar leeftijd, etc.) en het verhogen van productiviteit van de werknemers door middel van cursussen.

quote:

Op vrijdag 14 januari 2005 07:43 schreef Kaalhei het volgende:

[..]

Het probleem is dat zo een megabanenmarkt natuurlijk helemaal niet meer mensen aan een baan helpt. Een gedeelte van de mensen heeft gewoon een te lage productiviteit per uur om rendabel te zijn, ze moeten immers minimaal het minimumloon betaald krijgen. Je kan hoog en laag springen, miljoenen verslindende banenmarkten organiseren of mensen verplicht brieven laten schrijven naar bedrijven, het maakt allemaal niets uit. Het enige dat een structureel effect zal hebben is het versoepelen van stricte looneisen aan bepaalde mensen (minimumloon, CAO, toenemende uitbetaling naar leeftijd, etc.) en het verhogen van productiviteit van de werknemers door middel van cursussen.

Zo komen we dan toch uit bij het onderliggende probleem. Dankzij diverse rechten die zijn losgeraakt van plichten, 'kwaliteits'regels en andere kostenverhogende eisen rondom het vervullen van werk en productie zijn de kosten voor een arbeidsplaats dermate hoog geworden dat niet ieder in staat is het een hem of haar te betalen arbeidsloon terig te verdienen. Als gevolg hiervan belanden mensen met een productiestoornis, smet, vlek of onhandelbaarheid aan de zijlijn van de markt van betaald werk.

Uiteraard werkt ook dit weer kostenverhogend voor degene die de bealsting opbrengen omdat deze mensen wèl in onderhoud moeten worden voorzien. Langzaam maar zeker zien wij dat steeds meer mensen kansarm op de arbeidsmarkt worden doordat het voor zelfstandigen moeilijker wordt om nog aan een woud van regelgeving te voldoen. Verder zien wij dat kleine ondernemers meer en meer het werken onmogelijk wordt gemaakt. Juist bij hen was een plek geweest om moeilijk functionerenden in een arbeidsritme te krijgen (als zij maar niet zoveel zouden kosten als gevolg van diverse regels).

Wij zien nu dat de regelgeving die is ingevoerd om arbeiders te beschermen tegen uitbuiting en verschrikkelijke arbeidsomstandigheden is doorgeslagen naar bewerking van het tegendeel. Diverse arbeidskrachten worden door diverse regels en kosten effectief geweerd van de arbeidsmarkt.. Diverse middenstanders worden door toenemende gemeentelijke leges gekoppeld aan middenstands- en marktonvriendelijk beleid gedwongen tot het opgeven van hun nering of het bijeenknopen van de laatste eindjes. Als gevolg hiervan ontstaan er nog minder kansen voor jongeren op een redelijke begeleide entrée op de arbeidsmarkt en kunnen mensen met een smet, vlek of kleine onhandelbaarheid het wel helemaal vergeten.

Intussen bouwen gemeenten vrolijk verder aan de lokale opsmuk als een dorpshuis annex theater annex evenementenhal, verfraaiing van het gemeentehuis, toename van het aantal ambtenaren, lokale opsmuk van diverse stads- en dorpscentra en wordt haaastig toegegeven aan de neiging om ieder kruispunt in een rotonde om te zetten. Waar de gemeentelijke begroting niet klopt bestaat immers nog altijd de boekhoudkundige correctie van legesverhoging.

Geen wonder dus dat het leven duurder wordt, De vrije bestedingsruimte kleiner wordt, het aantal kansen op een betaalde baan voor de wat minder vlotten drastisch afneemt en maatschappelijke problemen met mensen die hun dag ledig doorbrengen toeneemt. Tel hier bovenop de steeds meer knellende taboes op benoeming van diverse maatschappelijke misstanden op straffe van een sociaal stigma en we heben de ingrediënten voor een noodzakelijke politieke pas op de plaats.

Degenen die dit niet begrijpen horen we het meest zodra politici met iets meer maatschappelijk bewustzijn proberen dit probleem voortvarend opgelost te krijgen. Ik heb het dan over het te lang onbenoemd gebleven probleem van het leven boven de eigen stand als gevolg van een doorgeschoten gelijkheidsreligie, een doorgeschoten financiering van sociale experimenten door de kaste van regelaartjes die zichzelf overal tussen weet te wurmen met als gevolg dat de kosten van diverse producten enorm zijn gestegen omdat de vrijstelling van productie van deze mensen niet betekent dat hun loon- en verblijfskosten niet afgerekend hoeven te worden.

Onze overheden hebben structureel teveel geld nodig. Aangezien de kosten van deze geldhonger moeten worden verdeeld worden de beste resultaten ter vergroting van het vrije beschikbare kapitaal gehaald door de geldhonger van de overheden terug te brengen. Zo heeft bijvoorbeeld niet iedere gemeente diverse rotonden, een theater en/of herverherverbouwd winkelcentrum nodig. Opgeven van deze bestuurlijke grootheidswanen zal omgeslagen per hoofd van de bevolking diverse individuen weer behoorlijk wat extra bestedingsruimte per maand kunnen opleveren.

Diverse semi-overheden als ziekenhuizen en zorgcentra hebben te lang nauwelijks kwalitatief gemonitored hun goddelijke gang kunnen gaan terwijl het aantal specialisten kunstmatig schaars gehouden werd door een nummerus fixus op de studie medicijnen. Zo heeft deze beroepsgroep zich een redelijk monopolie kunnen verwerven dat voor hen van positieve invloed was op hun uurloon. Een andere kostentrekker in de zorg zijn de diverse luchtlagen binnen deze organisaties. Waar vroeger een ziekenhuis een directeur en een adjunct had zien we tegenwoordig dat twee en zelfs drie directeuren voor een ziekenhuisje van nog geen vierhonderd bedden geen uitzondering meer zijn.

Kijk je verder rond in dergelijke organisaties dan valt alras op dat er nieuwe tussenlagen zij gecreëerd in de vorm van clustermanagers en er vervolgens nog eens afdelingshoofden/managers, coördinatoren bestaan voordat je uitkomt op de werkvloer. Tel hierbij op de structurele driejaarlijkse reorganisatiecyclus waarvoor extern prijzig advies is ingehuurd, de juridisering van arbeidsbetrekkingen als gevolg van toenemende debilisering van werkzaamheden door regelaartjes die weinig hebben begrepen van de aard der werkzaamheden zelf, laat staan van de organisatieculturen waarin zij zijn aangesteld.

Weer zoiets, wie monitored eigenlijk de prestaties van deze kaste van kostspelige regelaartjes die zijn vrijgesteld van de productie van goederen en diensten? Wie trapt er op de rem als minpresenterende regelaartjes complete afdelingen tegen zich in het harnas jagen? Wie monitored de ongebreidelde sociale en/of psychologische experimentendrift van deze in vijftien jaar tijd verdriedubbelde beroepsgroep binnen overheden en semi-overheden?

Het kan geen kwaad ons eens vragen te stellen over nut en noodzaak van het aantal van productie vrijgestelde regelaartjes, diverse bedachte functies voor volgzame functionarissen, de kosten van het in stand houden van een fancultuur binnen ambtenaren en semi-ambtenarenorganisaties door directieleden en andere van productie vrijgestelden. Al die experimenten moeten immers worden bekostigd door premiebetalers, al die van productie vrijgestelden leggen ergens een rekening neer voor het aantal door hen doorgebrachte uren die door iemand zal moeten worden opgebracht. Een maatschappelijke en politieke pas op de plaats zou mensen weer verantwoording voor de eigen werkzaamheden, de eigen afdeling en de eigen organisatie kunnen bijbrengen terwijl het aantal hiermee te besparen euro's niet langer hoeft te worden opgebracht door belasting- en premiebetalers.

Er zou zomaar geld vrij kunnen komen voor wat meer handen op de werkvloer, dit zou gevolgen kunnen hebben voor de terugdringing van het ziekteverzuim, de kosten voor begeleiding van zieken, de maatschappelijke kosten van onvoldoende aandacht voor de vorming van kinderen,....

Er zou zomaar tijd kunnen vrijkomen voor noodzakelijke bezinning op uitgevaardigde regelgeving. Wellicht zouden bepaalde regels eens tegen een europese lat gelegd kunnen worden om de kosten ervan voor de concurrentiekracht van een bedrijf of product in beeld te krijgen.

Wellicht komt er zomaar tijd vrij voor bezinning op reorganisatiemythen die als prijzige kleren van de keizer zijn verkocht enkel en alleen om uitstel te bewerken van bevraging van bestuurders op hun verantwoordelijkheden voor bedrijfsresultaten. Wat zou er allemaal niet bespaard kunnen worden als prijzige vluchten naar voren en de kosten van verwerving van voortschrijdende inzichten gewoon zouden worden becijferd en overzichtelijk terecht zouden komen in de boeken.



[ Bericht 1% gewijzigd door sjun op 14-01-2005 08:44:49 ]