Wat luister je nu? -- Nieuwe stijl -- deel 24

Jerry Garcia & David Grisman - Shady Grove (1996)

Jerry Garcia, beter bekend als de zanger/gitarist van de Amerikaanse hippie-cultband Grateful Dead doet samen met mandoline-speler David Grisman een greep in de schatkamers van de traditionele akoestische folk-, country- en bluegrass-muziek.

Het mooie aan deze cd is dat het allemaal zo informeel klinkt: af en toe wordt er niet helemaal zuiver gezongen, af en toe wordt er weleens wat tekst vergeten en af en toe wordt er weleens een vals nootje geplukt, maar al met al komt er een geweldig sfeertje van deze cd af: gewoon twee vrienden die muziek maken en plezier hebben, zoals dat in vroeger tijden in vele gezinnen en vriendenkringen ging. Mooi uitgevoerde cd ook, waarbij voor elk nummer de oorsprong in het boekje verklaard wordt.

Massive Attack - Blue Lines



De basis van Trip-Hop is een combinatie van Hip Hop / Soul met een scheut Downtempo, Breakbeats en Jazzy invloeden. Iets wat pas zo rond 1993 opkwam, maar op dit debut-album van Massive Attack uit 1991 al duidelijk aanwezig is. Het genre is inmiddels wat vervaagd, dat komt mede omdat de vocals steeds vaker weggelaten wordt waardoor het dichter in de buurt van Lounge komt.

Maar om ff verder te gaan over Massive Attack

Bands die aan de lopende band hits scoren komen en gaan, wat groepen als deze zo bijzonder maken is het feit dat ze tijdloze tracks produceren. Het album klinkt alles behalve gedateerd, het had ook net zo goed dit jaar uitgebracht kunnen zijn. Iets wat ik b.v. van Renk Record's eerste Jungle platen (+/- 1994) niet kan zeggen als ik ze vergelijk met de Jungle en Drum 'n Bass van tegenwoordig.

Op dit album staat ook het bekende Unfinished Sympathy, wat een schitterend donker nummer blijft. Ik herkende toevallig van de week een sample uit Mahavishnu Orchestra's Planetery Citizen die men gebruikt heeft in dit nummer (de vrouwenstem die "heejeeheehee" op de achtergrond zingt).

quote:

Unfinished Sympathy" -- the group's first classic production -- is a tremendously moving fusion of up-tempo hip-hop and dancefloor jam with slow-moving, syrupy strings. Flaunting both their range and their tremendously evocative productions, Massive Attack recorded one of the best dance albums of all time.

The Dave Brubeck Quartet - Time Out



Time Out hoort in de serie CD's getiteld: Time In, Time Out, Time Further Out en Time in Outer Space. De andere CD's zijn minstens even goed, maar Time Out is veruit het bekendst bij het grote publiek.

Voor dit album uitkwam werd er in de Jazz vooral gebruik gemaakt van regelmatige maatsoorten als 3/4 en 4/4. Brubeck en Desmond hebben hierin verandering gebracht door een aantal albums te schrijven die vol stonden met onregelmatige maatsoorten en andere ongebruikelijke "trucjes" m.b.t. de structuur van de compositie zoals in "Strange Meadow Lark en "Everybody's Jumpin' " het geval is.

quote:

"Strange Meadow Lark" opens with Brubeck playing rubato, though there are overtones of 3s and 4s. And the Phrase lenght is an unusual 10 bars. Dave's performance througout is simple and expressive with fine support from the wistful, dream-like saxophone of Paul Desmond

Take Five was de grote jazzhit eind jaren '50 en begin Jaren '60; wat eigenlijk opmerkelijk was omdat afwijkende maatsoorten vaak als "te technisch" en ontoegankelijk werden gezien, maar dit nummer heeft een uitstekende "drive" waardoor het alles behalve gecompliceert klinkt.

Blue Rondo a la Turk is een stuk in 9/4 afgeleid van een nummer wat Brubeck in Turkije op straat hoorde. Volgens een turkse collega van me is een gedeelte ervan idd een heel bekend volkslied daar, maar hij wist de naam ervan niet. Een andere gave uitvoering van Blue Rondo is "Rondo" van "The Nice", daarin gebruikt men ipv een piano een Hammond B3.

Ik hoorde laatst iemand beweren dat technisch drummen vooral met snelheid te maken heeft, niets is minder waar. Hier is een stuk over de percussionist van het kwartet; Joe Morello, die in Take Five naast Paul Desmond toch wel het moeilijkste deel voor z'n rekening moet nemen.

Drummen.. en vooral soleren in 5/4 is een kunst op zich.

quote:

His 12-year stint with Brubeck made Morello a household name in the jazz (and drumming) world, and on the quartet's recording of "Take Five" he performed one of the most famous drum solos in jazz history. "When people use the word technique,' they usually mean speed,'" Morello says, commenting on the solo. "But the Take Five' solo had very little speed involved. It was more about space and playing over the barline. It was conspicuous by being so different."

After leaving Brubeck in 1968 Morello became an in-demand clinician, teacher and bandleader. He has appeared on over 120 albums, the latest of which is his own Going Places, released last year (1993) on DMP. He has written several drum books, including Master Studies, published by Modern Drummer Publications, and has done an instructional video for Hot Licks titled The Natural Approach to Technique. Morello has won countless music polls over the years, and was elected to the Modern Drummer magazine Hall of Fame in 1988.

Morello says that the secret to technique is relaxation. "It's a matter of natural body movement," he explains. "When your hand is relaxed, your thumb isn't squeezing against your first finger and your wrist isn't at some funny angle. The stick just rests in the hand in a very natural position. When you strike a practice pad, you should be able to hear the ring of the wood stick. The average person chokes the stick, and that comes through on the drum. The whole thing is relaxation and letting the sticks do most of the work.

"Technique is only a means to an end," Morello stresses. "The more control you have of the instrument, the more confidence you will get and the more you will be able to express your ideas. But just for technique alone - just to see how fast you can play so you can machine-gun everybody to death - that doesn't make any sense. Technique is only good if you can use it musically."

Throughout his career, Joe Morello has embodied that ideal to the fullest, achieving renown for both his technique and his musicality, and inspiring generations of players through the example he has set of always striving for excellence.

Khanate - Things Viral

Bands als Khanate en Sunn O))) (sterk met elkaar verbonden) bewijzen dat het vandaag de dag nog mogelijk is om vernieuwend bezig te zijn in de doom scene. Waar Sunn O))) meer een drone-georrienteerde aanpak kent met veel ambience, is Khanate een experimentele doom metal band met uitermate sinistere vocalen van Alan Dubin, die wel bezeten lijkt door demonen en met z'n performance z'n bandgenoten de stuipen op het lijf joeg tijdens de opnames.

"Things Viral" kent vier nummers met een totale speelduur van zo'n 65 minuten. Bizarre effecten en noise/glitch-achtige geluiden houden de boel meer dan interessant.

Shuji Inaba - Yoenzange

Japanse singer/songwriter met een zeer doorleefde stem. Afgaande op z'n stemgeluid lijkt het wel alsof de beste man twee wereldoorlogen heeft meegemaakt. Op andere momenten klinkt hij als een wijze oude man die op alle vragen het antwoord heeft. Hij legt erg veel emotie in z'n stem.

quote:

"Inaba has a way of playing a folk song that sounds traditional and then building it into a whirling cataclysm that sounds traditional only in the way that hurricanes, monsoons, and blizzards are traditional. And somehow he does this with the same acoustic guitar and voice that he began the song with. Nowhere has this been more evident than on this naked solo performance. Includes lyrics in Japanese with English translation by Alan Cummings."

Pelican - Mammoth

Instrumentale rockmuziek a la mogwai maar met zwaardere meer metal georienteerde riffs. 4 nummers slechts op deze EP maar hij duurt wel bijna 30 minuten.

Horace Silver - Song for my father (1964)

Very nice

Fleetwood Mac - Tango in the night
In de jaren 80 kwamen er vooral live-opnamen van Fleetwood Mac uit, totdat in 1987 Tango in the night verscheen. Met Lindsey Buckingham als producer en schrijver van de meeste nummers, kan het succes van deze cd grotendeels op zijn conto worden geschreven. Big love is de opener van het album, en was ook de verrassende eerste single. Naast lieve poppy nummers als Everywhere, Seven wonders en Little lies staat er met Isn't it midnight ook een echt rocknummer op de cd. 't Is best een aardige plaat.

Motorhead - Ace of Spades

Tja, wat moet je nog over dit monument vertellen? Ace of Spades (met name het titelnummer dat opent) is een hardrock/metal-klassieker pur sang! De ruige rock, aangedreven door de ritmesectie van "Philty" Taylor en Lemmy, was een blauwdruk voor vele bands die volgden. De track "We are the Roadcrew" was dat natuurlijk voor hun crews Motorhead was even de ruigste band ter wereld, alras echter weer opgevolgd door bands als Venom en de Bay Area-scene. Maar iedereen gaf zonder meer toe beinvloed te zijn door deze band, dus....

And don't forget the joker!

Ornette Coleman - This Is Our Music

Weer zo'n Coleman-juweeltje met meesterwerkjes als "Blues Connotation" en "Kaleidoscope". Het album werd een beetje overschaduwd door het vrij vlot daarna uitgebrachte "Free Jazz" (een van Coleman's grootste bijdrages aan de jazzwereld), maar dat doet niets af aan de kwaliteit van deze fijne plaat.

quote:

And that word "our" also makes clear just how important the concept of group improvisation was to Coleman's goals. Anyone can improvise whenever he feels like it, and the players share such empathy that each knows how to add to the feeling of the ensemble without undermining its egalitarian sense of give and take. Their stark, thin textures were highly distinctive, and both Coleman and Cherry chose instruments (respectively, an alto made of plastic rather than brass and a pocket trumpet or cornet instead of a standard trumpet) to accentuate that quality. It's all showcased to best effect here on the hard-swinging "Blues Connotation" and the haunting "Beauty Is a Rare Thing," though pretty much every composition has something to recommend it. All in all, This Is Our Music keeps one of the hottest creative streaks in jazz history going strong.

King Diamond - Voodoo

Een van de opmerkelijkste albums van de King, voornamelijk vanwege de exotische, duistere voodoo-sfeer. Als een van de betere albums perfect geplanned na het wat zwakke "The Graveyard".

Kan me voorstellen dat je geen Neneh Cherry wil horen als je een Peter Gabriel plaat opzet.

quote:

An electrified and multidimensional burst of ass-shaking funk straight from the master himself. If Sly Stone and Jimi Hendrix took a space ship to India together, they very well might have come up with something approximating On The Corner.

This utterly unique and unprecedented recording was savaged by a lot of the critics of its day. They blasted Miles for creating a new "anti-jazz" that fundamentally violated the genre's integrity. Reviled as the jazz anti-Christ, his playing on this recording was indeed demonic. His trumpet spits out wah-wah distorted licks of fire and nastiness, and he grinds on the organ like it was a cheap date. He masterfully tangles and intertwines the varied sounds of the sitar, conga, electric guitar, tabla, organ, and electric bass to create thickly-layered rhythms of dazzling complexity. He throws in some heavy licks on top of it all, hitting hard with quick and punchy bursts from his horn that make the groove throb.

This explosive session is anything but harmless, as it still remains the album that the purists most love to hate. Brimming with the risky inventiveness of untested ideas, Miles pushed the envelope a little too far for many of the less visionary critics with On The Corner. If Bitches Brew was the first bombshell Miles dropped on the jazz world, this surely was the second. Still, with both recordings, Miles showed why its better to burn as a devil in the fire than rot as an angel in the wings.
---John Ballon

http://www.musthear.com/reviews/onthecorner.html

Damn wat een album

The term “experimental” gets bandied about fairly haphazardly these days; it’s an overused and misappropriated term, much like “alternative” was circa 1994. I hear “experimental” used in reference to any number of bands whose songs are odd, eclectic or formless. It is a blanket term confounded people use to describe music that is, to them, undefinable.


I’m not saying the term is without worth; I just think it should be handled with care. By nature, experiments are unpredictable and prone to failure. Truly experimental music is the same way. An experimental artist is one who constantly pushes him/herself into uncharted musical territory, unsure of the results. The shape and quality of those results varies from release to release, making the careers of experimentalists impossible to summarize and often difficult to justify.


The Melvins are my favorite experimental band. Their albums aren’t festivals of spontaneity and their sound has rarely expanded beyond slow, art-damaged, bass heavy punk, but the Melvins are true scientists when it comes to creating albums. “What if we played slow, but kept the songs really short?” was the hypothesis behind the phenomenal Gluey Porch Treatments and Ozma albums. “What if we added some thrash?” led to Bullhead and The Maggot . “What if we signed to a major?” was the impetus behind the good-better-great run of Houdini , Stoner Witch and Stag . The Melvins challenge themselves with each turn in the studio, bringing with them a seemingly defined set of chemicals and beakers. The results of these experiments were amazing.


Others did not fair as well. Prick was a self-indulgent joke no one I know can sit through but which the Melvins themselves find hilarious. Several of the limited edition 7”s the band released on Amphetamine Reptile were little more than uninteresting leftovers. Even the band’s last full length, the guest star studded The Bootlicker was as hit and miss as it gets.


That’s the Melvins for you. Sometimes they slay, sometimes they stymie, and sometimes they suck, which is why Hostile Ambient Takeover just might be the quintessential Melvins album. As successful as it is tedious, H.A.T is the Melvins’ latest experiment: an attempt to finally reconcile their god-given ability to bludgeon with their love of the absurd. Zany sound effects and innumerable textures are stirred into post-Black Flag/Sabbath loudness. Let’s chart the results.


Things start off extremely well with the muscular, brisk, math-y hard rock of “Black Stooges”, which knocks the wind out of you much like a faster rendition of “The Bit” might. Discordant vocal and guitar overdubs add a welcomed ugliness to the track. “Black Stooges” is followed by “Dr. Geek”, the album’s strongest track. Lightning fast, undistorted, sinewy boogie rock, “Dr. Geek” may be what Nashville Pussy would sound like if they spent their formative years listening to Devo rather than fucking their cousins.


Things slow down on “Little Judas Chongo”, tempo-wise and creatively. The track is aggressive and strange and it contains both an amazing, sizzled bass tone and one of Buzz Osbourne’s finest vocal performances to date, but it breaks no ground. In fact, it’s at this point in the album when a rather disturbing fact comes to light. On H.A.T. , the Melvins are most effective as individuals. Osbourne’s vocals amaze throughout, bassist Kevin Rutmanis shines on “Foaming” and Dale Crover has never sounded more at one with his drums, but when the band is playing as one, the results are often far from stellar. “The Fool, The Meddling Idiot”, despite its brief heaviness toward the middle, is little more than a typical Melvins song whose most memorable movement is the cloying, silly keyboard outro. The aforementioned “Foaming” contains a nifty toy instrument break and some truly retarded vocal treatments, but the dry, repetitive ending ruins the song. Album closer “The Anti-Vermin Seed” contains a fantastic opening -- ten minutes of actual hostile ambience -- but the remaining five minutes of quiet, palm-muted strumming and unnecessary, uninspiring heaviness may find you, on subsequent listens, stopping the cd before it ends.


I’d be lying if I said I’m not disappointed by Hostile Ambient Takeover . Rather than being a consistent album loaded with confusing, awe-inspiring songs it’s a spotty record with a few instances of glorious success, some interesting inconclusiveness and one or two failures. If you find yourself shelling out for H.A.T. , it might even piss you off a little. From a Melvins standpoint, that might make this experiment a rousing success.

quote:

Op zondag 2 mei 2004 10:12 schreef od0bo het volgende:
[afbeelding]

-- prachtig, maar volstrekt niet zelf verzonnen verhaal --

't is de bedoeling dat je hier je eigen gedachten over de plaat vermeld en niet complete stukken tekst van bijvoorbeeld deze website kopieert.

edit: check ook maar eens de openingspost.

Ok, als je de openingspost letterlijk neemt, mag dit gewoon. Ik blijf erbij dat het toch niet geheel volgens de bedoeling van het topic is

[ Bericht 10% gewijzigd door PdeHoog op 02-05-2004 13:47:37 ]

quote:

Op zondag 2 mei 2004 10:23 schreef PdeHoog het volgende:
Ok, als je de openingspost letterlijk neemt, mag dit gewoon. Ik blijf erbij dat het toch niet geheel volgens de bedoeling van het topic is

Misschien een idee om voor het volgende topic de openingspost wat aan te passen, want ik zie de laatste tijd wel meer haastig copy/paste werk in dit topic.

Vanaf nu worden posts met slechts copy/paste werk zonder pardon verwijderd.

--edit: *zucht* lees de openingspost nou alstjeblieft even...

quote:

In dit topic kun je plaatsen welk nummer je beluisterd. Om het aantrekkelijk te maken voor anderen om te lezen en discussies te laten ontstaan, is het de bedoeling dat je bij elk nummer een korte review of toelichting zet over of bij het nummer of over de artiest. Het is echter niet de bedoeling dat je slechts een afbeelding van het album en een gekopieerde lap tekst van Allmusic of een andere bron neerzet, het gaat hier om de persoonlijke beleving van muziek. Postopkrikken wordt niet gewaardeerd en beloond met een waarschuwing of erger.

[ Bericht 41% gewijzigd door Summoner op 02-05-2004 14:24:51 ]

Yoko Kanno & The Seatbelts - Tank!

Het Theme-nummer van de Animé Cowboy Bebop. De Seatbelts kunnnen er echt wel wat van. Het nummer is in die stijl... snelle bas en trompetten. Vetste nummer van de CD. De Live versie is ook leuk.

De anime is ook vet trouwens

quote:

Op zondag 2 mei 2004 14:18 schreef The-Chosen1 het volgende:
--edit: *zucht* lees de openingspost nou alstjeblieft even...
[..]

wat een bullshit topic dan als je je persoonlijke interpetatie bij elk nummer moet geven

ik luister dus naar him - gone with the sin

omdat de zanger super geil is ! zo goed

quote:

Op zondag 2 mei 2004 18:36 schreef The-Chosen1 het volgende:
wat een bullshit topic dan als je je persoonlijke interpetatie bij elk nummer moet geven
ik luister dus naar him - gone with the sin
omdat de zanger super geil is ! zo goed

Als het zo'n bullshit topic is rot je maar op naar het gare Wat draai je nu OUDE STIJL postopkrik topic, daar hoef je er niks bij te zetten en hoef je dus ook niet bang te zijn dat iemand daadwerkelijk de moeite neemt om te lezen wat jij luistert en zich er wat van aantrekt .

various artists - anyone can play radiohead

Radiohead zong al eens dat iedereen gitaar kon spelen en anderen denken dat zomaar iedereen nummers van Radiohead kan spelen.

Deze cd staat dus vol met Radiohead nummers gespeeld door diverse (voor mij vooral onbekende) artiesten.

Voor Radiohead fans is het wel een leuk hebbedingetje maar als je het niet bent dan kun je de cd beter links laten liggen (het origineel is beter).

Jaga Jazzist - The Stix



Een "ontzettend" lekker album uit 2003 van deze Noorse formatie bestaand uit 9 man en 1 vrouw die allen een instrument bespelen varierend van wurlitzer piano, sax, trombone, tuba, bassgitaar tot gitaar en alt viool. Misschien dat een paar hier de groep wel kent, ze hebben vorig jaar nl. ook op het North Sea Jazz Festival gestaan.



Jaga Jazzist werd door bekende muziekbladen terecht vergeleken met jaren 70 Jazz-Rock bands als Soft-Machine, Return to Forever, Mahavishnu Orchestra en Weather Report maar dan in moderne vorm. Men maakt op het album veel gebruikt van electronische bijgeluiden maar on-stage spelen ze alles live en komt er weinig electronica aan te pas.

De Drum 'n Bass ritmes en basslijnen zijn echt schitterend verwerkt en het is dan "ook" een aanrader voor liefhebbers van dit genre. Een perfecte crossover van jaren 70 Fusion met met het geluid van nu!

Brooklyn Bounce - X2X We Want More (Deepack Mix).mp3

Zeer vette remix van de meestal matig producerende Brooklyn Bounce. Tracks zijn vaak veel te happy en soft. Deepack daarin tegen heeft er echt een pompende vette track van gemaakt. Op vinyl klinkt ie nog stukken beter want dan pitch ik hem altijd flink. Track heeft een hele dikke climax en "Must be played at high volume only"

-edit-
Zie helemaal geen hardstyle in dit topic staan. Maar deze plaat is dus hardstyle.



[ Bericht 17% gewijzigd door trance40 op 02-05-2004 22:47:53 (ff plaatje er bij) ]

Therion - Sirius B

Sirius B (de rechtse op het plaatje) is een van de twee nieuwe Therion albums (24 mei in de shops). Wederom een prachtige mix van metal en klassieke muziek.

Hearse - Armageddon Mon Amour

Het debuutalbum was een leuke melodische death metal plaat, maar nu ik "Armageddon Mon Amour" gehoord heb zal ik die niet snel meer opzetten. Op deze nieuwe plaat klinkt de band frisser en geeft men veel meer een eigen draai aan de stjil. Meer groove en een aantal nummers die meer rock 'n roll dan death metal opbouw kennen. Wat voorzichtige progressieve tintjes... leuke schijf.

Carcass - Heartwork

Volgens velen het beste album van Carcass, de oude band van Arch Enemy knakker Michael Amott. De overeenkomsten zijn wel te horen, alleen is Carcass iets minder melodieus. een lekker potje snelle death metal.

the Carl Stalling Project - volume 1

Ik was al bijna vergeten dat ik deze cd had, maar ik moest er weer aan denken door het 'komische muziekjes'-topic. Carl Stalling componeerde tussen 1936 en 1958 praktisch alle muziek voor de tekenfilms van Warner Bros, maar als je de muziek los van de tekenfilms hoort, dan realiseer je je pas hoe briljant en twisted deze tekenfilmmuziek eigenlijk in elkaar zit.

In tijd van een paar minuten schiet een compositie allerlei kanten op, worden er een paar klassieke werken door de mangel gehaald en rare 'soundeffects' gespeeld. Als je je dan ook nog eens bedenkt dat praktisch alles live is opgenomen door een orkest (op sommige tracks hoor je Stalling het orkest ook aanwijzingen geven) dat de meest onmogelijke tempo- en stijlwisselingen strak moest kunnen spelen, dan is het toch wel bijzonder knap. En natuurlijk valt er ook veel te lachen om alle ingenieuze muzikale grappen.

quote:

Carl Stalling was a visionary whose work deserves consideration among the finest American avant-garde music ever recorded. As these 15 selections from WB cartoons dating between 1936 and 1958 attest, his cut and paste style — a singular collision between jazz, classical, pop, and virtually everything else in between — was unprecedented in its utter disregard for notions of time, rhythm, and compositional development; Stalling didn't just break the rules, he made them irrelevant. That in the process he created music beloved by succeeding generations of children is more impressive still — perhaps even unwittingly, Stalling introduced the avant-garde into the mainstream, and as popular music continues to diversify and hybridize, his stature as a pioneer rightfully continues to grow

Voor de Zorn-completisten zal ik ook nog even vermelden dat JZ heeft bijgedragen aan de linernotes van deze verzorgd uitgegeven cd.

Keelhaul - Subject to Change Without Notice



Intens, dynamisch en vol drive.
Lange ingewikkelde nummers die bijna geheel instrumental zijn.

Heb ze afgelopen zondag voor de tweede maal live mogen zien. Daar heb ik meteen hun cd's gescoord.

-Edit- Mensen die Pelican en dat soort bands kunnen waarderen moeten deze plaat eens beluisteren. Het is wel wat intenser dan Pelican.

[ Bericht 14% gewijzigd door nipeng op 04-05-2004 17:29:36 ]

Het regimentslied der Limburgse Jagers.
Regimentslied van het 42e bataljon pantserinfanterie waarbij ik ooit diende.



De jachthoorn (een halve maan) komt uit het wapen van het voormalig Graafschap Horne, gelegen midden in Limburg. De graven van Horne waren erg belangrijk in de middeleeuwen, in 1568 werd de Graaf van Horne door de Spanjaarden vermoord; hiermee was hij één van de eerste Nederlanders die vielen in de strijd voor de bevrijding van de Spanjaarden (de Tachtigjarige Oorlog). De jachthoorn uit het wapen van Horne is ook opgenomen in het wapen van de provincie Limburg.

Het eikenblad is ontleend aan het Limburgs volkslied. De eik is het symbool van kracht, zijn bladeren het teken van de overwinning.

De drie eikels staan voor de drie stamregimenten van het huidige Regiment.

Het zwaard tenslotte komt uit het Rijkswapen van Nederland. De Nederlandse leeuw heeft in zijn rechterklauw een opgeheven Romeins zwaard. Het is een symbool van kracht en strijdbaarheid; het wordt gebruikt als het nodig is.

King Crimson - The Power to Believe



King Crimson's meesterwerk blijft imho nog steeds In the Court of the Crimson King, een album met een geweldige thema track. Deze band van gitarist Robert Fripp is nog altijd actief bezig en er zijn in de loop van 3 decenia dan ook een reeks KC platen verschenen waar je "u" tegen zegt.

Van hun latere werk had ik nog nooit iets gehoord tot ik dit album draaide. Er is inmiddels wel wat veranderd in de samenstelling van de band, maar het geluid is nog steeds als vanouds zei het iets moderner natuurlijk. Er zijn hier en daar wat electronische klanken toegevoegd aan de drums en op bepaalde punten is een vocoder gebruikt.

Misschien niet een historisch album zoals "In the Court of the Crimson King", maar toch zeker het beluisteren waard

Sodom - Persecution mania

Nog meer foute jeugdsentiment van Modus. . Eind jaren '80-trash/speedmetal uit Duitsland, dus tekstclichés en veel te moeilijke woorden:

Run up the spiral staircase to annihilation
Deserted neglected into the dark
Devitalised souls cripple the planet in greed
Proceed until we are absorbed in blood

zwaar Duits accent: by the nucweah sort of Damocwes en invloeden van Metallica e.d. Maar best leuke nummers op zich en als bonus een cover Motöwheads Iwon Fist. .

quote:

Op dinsdag 4 mei 2004 17:16 schreef nipeng het volgende:
Keelhaul - Subject to Change Without Notice

[afbeelding]

Intens, dynamisch en vol drive.
Lange ingewikkelde nummers die bijna geheel instrumental zijn.

Heb ze afgelopen zondag voor de tweede maal live mogen zien. Daar heb ik meteen hun cd's gescoord.

-Edit- Mensen die Pelican en dat soort bands kunnen waarderen moeten deze plaat eens beluisteren. Het is wel wat intenser dan Pelican.

Tof, erg koele cd (en band) heb ze in Waterfront gezien en vond het erg de moeite waard.

Toevallig heb ik met de cd van Pelican in me hand gestaan bij het optreden, maar toch maar voor het Keelhaul shirt gegaan Oh..als het je interesseert, mijn fotos van het Waterfront optreden staan op de Keelhaul site.

Beyond Dawn - Frysh

De laatste (en ook de vreemdste cd) van Beyond Dawn, een van mijn favoriete bands, begonnen als een death/black band, maar daar is absoluut niets meer van te horen op dit album (behalve dan de erg bijzondere cover van Autopsy's Severed Survival), ik wist in het begin absoluut niet wat ik ermee aan moest, maar hij is langzaam gegroeid.
Waren ze op vorige albums nog enigzins te vergelijken met Katatonia (de latere cds van ze). Op Frysh zijn ze ook van die stijl gestapt en maken ze een soort techno-doom-pop. Onderstaande review beschrijft het wel aardig

quote:

Weird bleeping synth melodies hover over skittish almost-techno rhythms, shimmering washes of synthesizer hum, and even some slide guitar! The sticker on the cd calls them "Norwegian's Loungecore Kings". Not sure how accurate that really is, but this definitely has more in common sonically with Depeche Mode or the Pet Shop Boys that it does with any metal bands I can think of. But don't get the wrong impression. This record RULES! Finally a metal band, that instead of talking about how much they love Depeche Mode or some other gloomy pop bands, and maybe even covering a Depeche Mode song once in a while, actually writes gorgeously catchy and sweetly depressive songs that rival those of any of their influences. To me this sounds like a more electronic Angels Of Light, or a metal flecked Magnetic Fields, or Dntel or the Postal Service covering Katatonia with Michael Gira on vocals. So so good. Took me a while to get over the silly and garish cover and the 'loungecore kings' sticker and the goofy new band member names (Clubshoes, Tore Jazztobakk, Hi-Fi Haavik, and Espen Weltschmertz). I was smelling 'jokeband' for sure. But the more I listen to Frysh, the more it reveals itself as a decidedly rich, multi-layered tapestry of perfectly morose, exquisitely crafted, bewitchingly dreamy techno pop gems. SO recommended!

[ Bericht 1% gewijzigd door mr_cucumber op 06-05-2004 01:27:44 ]

Pekko Käppi - Bubnit Sebje Pod Nos

Gave 3" op het Lattajjaa cd-r label. Zo obscuur dat er zelfs geen image van te vinden was.

quote:

"Brilliant archaic-sounding folk music made with jouhikko (a primitive violin with a rough but charming sound), influenced by the Finnish-Karelian tradition.

quote:

Op donderdag 6 mei 2004 02:02 schreef Downer het volgende:
deze misschien?

Je bent geweldig!



Dat krijg je ervan als je zo arrogant gaat lopen doen met je zgn. obscure kut 3" cdtjes.

quote:

Op donderdag 6 mei 2004 02:11 schreef Downer het volgende:
kon het niet laten om toch even te zoeken

Nu weet ik wat ik neer moet zetten als ik eens geen zin heb om te zoeken naar een plaatje.

quote:

Op dinsdag 4 mei 2004 17:16 schreef nipeng het volgende:

-Edit- Mensen die Pelican en dat soort bands kunnen waarderen moeten deze plaat eens beluisteren. Het is wel wat intenser dan Pelican.

bedankt voor de tip, heb pelican nog niet zo heel lang geleden ontdekt dus ga dit zeker checken.

Kaito - Band red

Bak herrie... de zangeres krijst, schreeuwt en zingt af en toe. De gitaren doen dat niet, die krijsen alleen. Kruising tussen een Blonde redhead en Bikini kill heb ik het al eens genoemd... Op de cd staat ook een clip, die wel erg apart is... vrijwel het hele nummer zie je de hele band van de achterkant, full line up inclusief luidsprekers. Alleen de laatste 2 seconden ofzo is de voorkant in beeld. De band bestaat trouwens uit 2 dames en 2 heren. Ideale combi.

Nieuwsgierig? De cd staat nog op de 3voor12 luisterpaal.

Mona Lisa Smile O.S.T.
De muziek van de film met Kirsten Dunst en Julia Roberts. De soundtrack is net als de film geheel in jaren '50 stijl. Een aantal zangers en zangeressen van nu neemt de nummers uit die tijd onder handen, en dat klinkt vrij goed. Seal is echt net Nat King Cole (sorry meneer Finkers) in het openingsstuk, en Lisa Stansfield is goed op dreef in I've got the world on a string (inclusief Big Band). De liedjes zijn allemaal vrij kort, gemiddeld net iets minder dan drie minuten. Het enige nieuwe nummer is 'The heart of every girl' van Elton John en dat is meteen het minste nummer van de cd.

Idjidja

'Twist' van het album 'Resurrection' van Rob Halford. Rob Halford is een begrip in metalland. Kale leernicht met een van de meest fantastische stemmen allertijden. Nu weer zingende in Judas Priest, waar het allemaal begon...Maar hij kan best zonder, want met zijn band Halford heeft hij ook een paar fantastische albums gemaakt. Resurrection vind ik van begin tot eind een supersterk album. Het verveelt me nooit!