Kind en artsen en ziekenhuizen, tips en ervaringen gevraagd

Het ziekenhuis in Eindhoven waar mijn zoontje geopereerd is ( 1 jaar oud ) doen daar wel aan. Ze kunnen kleintjes van 1 ook goed voorbereiden al is het maar laten spelen met de mondkap voor de narcose zodat de paniek er niet is wanneer deze op de operatiekamer bij hun wordt opgezet.

Vaak zijn zulke pedagogen werkzaam in de speelkamer en kun je zo bij hen binnen lopen. Ik zou toch echt informeren.
Bel je naar de kinderafdeling en vraag je of de pedagoog aanwezig is, dan kun je daar je vraag droppen.

ik had even gekeken op de vorige topic, en inderdaad erg veel tips waar van ik ze zeker kan gebruiken. En eerlijk zijn blijftinderdaad denk ik voor je kind. Dat foto's maken vindt ik een goed idee is niet iets waar ikzelf aan gedacht zou hebben!
melvin moet er maandag om half 8 zijn en als alles goed gaat zijn we rond een uur of twee weer thuis wat ze vertelde. Bij ons in de informatie folder staat dat ze de dag erna gewoon alweer naar school mogen. of andere dingen doen. Ook mogen ze als ze buisjes krijgen de volgende week erop gaan zwemmen ik dacht altijd dat dat niet mocht of alleen met oordopjes in.

Ik denk ook dat wij er meer tegenop zien als melvin dat heeft inderdaad.

Ik heb even een merge van de 2 topics aangevraagd. Staat alles weer netjes bij elkaar.

tvp

Oke here's the deal:

kind van 14 maanden wat toch best wat snapt, maar eigenlijk ook nog bar weinig.
Volgende week moeten we naar de kinderarts, dit maal specialist

Ze loopt nu jaar bij de kinderarts, nooit problemen gehad.. de stethoscoop was haar favoriete hobby etc.

19 januari heeft zij onderzoek gehad ( passage foto ) wat zacht gezegd vreselijk naar was.
Ze bijna 2 weken met slapen last van gehad heeft, waarvan dikke week ze weigerde te liggen en dus ook zittend sliep..
Het heetf dus best wel wat met haar gedaan.

Daarna zijn we 12 feb geweest bij de kinderarts en meneer de dokter mocht niet aan der komen, want overstuur zelfs de stethoscoop hielp niet meer..

Hoe in godesnaam leg ik een kindje zo jong zoiets uit.
(Dit ook met het vooruitzicht dat er meerdere onderzoeken gaan plaats vinden waarschijnlijk.. )
want ze is voorlopig nog lang niet uitgedokterd..

alle adviezen tips ervaringen e.d. zijn welkom

[ Bericht 0% gewijzigd door _evenstar_ op 27-02-2007 19:55:08 ]

quote:

Op dinsdag 27 februari 2007 19:45 schreef _evenstar_ het volgende:
Oke here's the deal:

kind van 14 maanden wat toch best wat snapt, maar eigenlijk ook nog bar weinig.
Volgende week moeten we naar de kinderarts, ditmala specialist

Ze loopt nu jaar bij de kinderarts, nooit problemen gehad.. de stehoscoop was der favboriete hobby etc.

!9 januari heeft zij onderzoek gehad ( passage foto ) wat zacht egzegd vreselijk naar was.
Ze bijna 2 weken met slapen last van gehad heeft, waravan dikke week ze weigerde te liggen en dus ook zittend sliep..
Het heetf dus best wel wat met haar gedaan.

Daarna zijn we 12 feb geweest bij de kinderarts en meneer de dokter mocht niet aan der komen, want overstuur zelfs de stethoscoop hielp niet meer..

Hoe in godesnaam leg ik een kindje zo jong zoiets uit.
(Dit ook met het vooruitzicht dat er meerdere onderzoeken gaan plaats vinden waarschijnlijk.. )
want ze is voorlopig nog lang niet uitgedokterd..

alle adbiezen tips ervaringen e.d. zijn welkom

Door je typefouten heen kon ik de toch de vraag begrijpen.

Tip: neem vooraf even contact op met de kinderafdeling of verpleging van de poli. Deels zodat ze dan hopelijk extra alert zijn, maar vooral omdat ze vaak goede tips hebben. Soms hangt het toch ook wel van het soort onderzoek af, en dan is het 't best om op de plek met de meeste ervaringsdeskundigen wat adviesjes te vragen.

quote:

Op dinsdag 27 februari 2007 19:50 schreef phluphy het volgende:

[..]

Door je typefouten heen kon ik de toch de vraag begrijpen.

Tip: neem vooraf even contact op met de kinderafdeling of verpleging van de poli. Deels zodat ze dan hopelijk extra alert zijn, maar vooral omdat ze vaak goede tips hebben. Soms hangt het toch ook wel van het soort onderzoek af, en dan is het 't best om op de plek met de meeste ervaringsdeskundigen wat adviesjes te vragen.

anyways, dat had ik dus de vorige keer gedaan.. met als gevolg ik arwen haar armen langs haar hoofd moest klemmen.
Zij overstuur, niet begrijpend waarom ik nu zo naar deed.
En intussen die ogen van haar.. smekend om hulp, haar angst zo duidelijk zichtbaar.
Dat je blij bent dat je je tranen kan tegen houden..

Vond ik dus echt niet zo;n goed idee, en las in voorgaande posts ook iets over tijdens in narcose brengen in de armen houden niet zo slim was..

Oh wat moet dat naar zijn zeg, je kind zo bang te zien.
Ik kan je verder geen tip geven, behalve om zelf zo min mogelijk mee te werken aan dingen als vasthouden.
Moeders zijn er voor troost, niet voor de nare dingen.

Het is ongelooflijk moeilijk Evenstar maar wat ik altijd deed bij Eva was eerlijk zeggen of iets pijnlijk was of niet, niet dat zij het begreep maar dan was ik tenminste eerlijk tegen haar. Wij moesten en moeten haar vaak met 4 man in bedwang houden tijdens een onderzoek, en dat is allerminst prettig om te zien.
Helaas, het kan soms niet anders, het is gewoon zo. Dat heb ik maar te accepteren en ik vertel haar ook altijd dat het zo weer over is en dat mama haar dan gaat troosten.
Ik heb Eva wel in mijn armen gehouden tijdens de diverse keren narcose, gewoon omdat ik haar dat kleine beetje veiligheid nog wel wou geven. Ze heeft het me nooit kwalijk genomen gelukkig.

Verder kan ik je een dokterssetje aanraden om mee te spelen. Wij hebben dat jarenlang bij Eva gebruikt, speels longetjes luisteren e.d. en zien daar nu wel degelijk resultaat van. ze begint al te zuchten als de arts zijn/haar stethoscoop tevoorschijn haalt en is dus ook niet meer bang voor dat ding.

dat dokters setje zouden ze hier bestellen maar tot op heden nog niet binnen. Dat ga ik zeker voor die onderzoeken nog halen.

En met eten zeg ik wel als ze iets niet mag doet auw of wordt je ziek van.
Bij de kinderarts zeg ik wel is niet eng. dokter maakt je beter.

Ze is vaak dan erg ontroostbaar, terwijl ze zo normaal echt niet is. Enige manier is dan troosten met bijv. mijn telefoontoestel oid.. iets wat ze anders niet mag.
Maar in mee gaan? of juist toch niet?

Ik heb Eva altijd getroost zoals ik haar altijd troost. Ik vind niet dat ze ineens dingen mag omdat ze zo zielig is ofzo, sorry dat ik het zo hard zeg maar ze mag niet ineens mijn telefoon omdat ze een onderzoekje heeft gehad.
Ik hou haar gewoon vast en vertel zo'n 100 keer dat ze het heel goed gedaan heeft en dat papa en mama heel trots op haar zijn.

maar niet meer doen dan

Hee als het voor jou wel werkt, en je voelt je er goed bij gewoon doen hoor.
Ik heb het alleen nooit gedaan, dat betekend niet dat jij het niet goed doet!
Ik kies gewoon voor een andere manier.

ik snap, maar goed waar leg je die grens.
Dat vind ik zo moeilijk, hoeverre moet je in hun angsten/verdriet meegaan/blijven gaan.
kijk het troosten werkt op die manier vaak als uiterste redmiddel. ( daarmee hebben we echt wel van alles eerst geprobeerd..)
En gewenning maakt verwenning in dit specifieke geval denk ik.
Maar ik zou ook echt geen andere manier weten.. tenzij ..
hara gewoon laten huilen/mopperen etc. dat ze het echt misschien dan allemaal kwijt is?

Hier dus ook een ziekenhuisopname.
Thomas moet op zeer korte termijn zowel aan zijn voorhuid als aan zijn balletjes geopereerd worden en moet daarbij een paar dagen in het ziekenhuis blijven. Zoek dus veel info over de ingrepen, de psychologische gevolgen van de ingrepen (het gaat dus wel om zijn grote trots, zijn piemel) én om de psychologische gevolgen van de ziekenhuisopname én hoe we hem daar het beste op voorbereiden
- hoe zorg ik dat dit geen traumatische ervaring voor hem wordt? Hij is zo trots op zijn piemel! En ik heb ergens gelezen dat jongetjes van zijn leeftijd door dit soort operaties castratieangst kunnen krijgen.
- hij is nu absoluut niet bang voor dokters, en ik wil dat graag zo houden: waar moet ik op letten?

De standaard voorbereidingen en nazorg regelen we natuurlijk (één van ons blijft de hele tijd bij hem in het ziekenhuis, we hebben standaard een paar boekjes over het ziekenhuis in de boekenkast en lezen die ook regelmatig, doktersetje is ook aanwezig, de cadeautjes zijn gekocht en we spreken er "normaal" over, dus niet overdrijven, maar het ook niet minder maken dan het is.

Waar moeten we verder nog aan denken?

Wat ik altijd erg prettig vond is dat mijn ouders er geen heel theater van maakten als ik naar het ziekenhuis moest. Ga niet overdreven lopen zussen, wees eerlijk tegen je kind, laat geen dingen toe die ze anders ook niet mogen, dat soort dingen.

Mijn zus is nog vaker onder het mes geweest als ik, die heeft zelfs als peuter een paar maanden in het ziekenhuis moeten doorbrengen in verband met meerdere operaties.
Mijn ouders zijn daar altijd heel nuchter mee omgegaan. (Naar ons toe tenminste )

Door in dit soort situaties ineens heel anders te doen dan anders maak je een kind volgens mij juist onzeker. Er moet wel iets ergs aan de hand zijn want anders deden papa en mama niet zo raar. Natuurlijk heeft een kind een beetje extra aandacht nodig na een operatie maar ga niet overdrijven.

Voorbereiden met boekjes en filmpjes werkt erg goed, het kind weet dan wat hem te wachten staat wat een groot deel van de onzekerheid wegneemt. Schrijf samen met het kind vragen op die hij heeft en laat hem die ook zelf stellen aan de arts. Betrek het kind bij het gebeuren zodat hij het niet moet ondergaan maar er zelf deel van uitmaakt. Zo krijgt het kind het gevoel dat het zelf ook een beetje controle heeft over wat er gaat gebeuren. Laat hem indien mogelijk zelf de 'smaak' van de narcose bepalen bijvoorbeeld.
Vergeet ook niet eventuele broertjes en zusjes bij het hele gebeuren te betrekken. Voor hen is het ook eng wat er allemaal gebeurd.

Ga het kind na de operatie thuis niet overdreven verwennen maar ga zo snel mogelijk weer terug naar je normale routine.

Verder nog wat tips voor wachtende ouders. Neem een puzzelboekje, een tijdschrift of iets anders mee om je bezig te houden tijdens de operatie. Wachten duurt lang en een beetje afleiding is erg welkom.
Zorg ook voor wat te eten en te drinken, dat krijg je lang niet in ieder ziekenhuis namelijk. Als het een lange operatie is blijf dan niet in het ziekenhuis maar ga even de stad in om koffie te drinken o.i.d. Zorg wel dat je bereikbaar bent en snel weer in het ziekenhuis kunt zijn natuurlijk.

Bedankt voor de tips MinderMutsig! Een gedeelte is zeker van toepassing op onze situatie. Al had ik er misschien wel bij moeten vertellen dat Thomas 2,5 is en hij waarschijnlijk zelf weinig vragen heeft voor de dokter.

Wat betreft het wachten ed. Wij wonen in Duitsland waar je als ouder continue bij je kind blijft zolang de opname duurt. Je wordt dus zo ongeveer samen opgenomen. Je slaapt op een bed naast je kind, je verzorgt je kind zoveel mogelijk zelf en ook het eten wordt volgens mij door het ziekenhuis verzorgd.

quote:

Op donderdag 1 maart 2007 19:32 schreef Tinkepink het volgende:
Bedankt voor de tips MinderMutsig! Een gedeelte is zeker van toepassing op onze situatie. Al had ik er misschien wel bij moeten vertellen dat Thomas 2,5 is en hij waarschijnlijk zelf weinig vragen heeft voor de dokter.

Wat betreft het wachten ed. Wij wonen in Duitsland waar je als ouder continue bij je kind blijft zolang de opname duurt. Je wordt dus zo ongeveer samen opgenomen. Je slaapt op een bed naast je kind, je verzorgt je kind zoveel mogelijk zelf en ook het eten wordt volgens mij door het ziekenhuis verzorgd.

Poeh, ik kan me voorstellen dat je het als ouder wel prettig vind dat je er zelf voor je kind kunt zijn maar het is ook wel een hele aanslag op het gezinsleven lijkt me. Zeker als je meerdere kinderen hebt.
Mijn zus lag vaak in het ziekenhuis aan de andere kant van het land, dan was mijn moeder dus ook hele dagen weg. Dat zette voor de rest van het gezin de boel behoorlijk op zijn kop. Als het eenmalig is maakt dat natuurlijk niet zoveel uit maar als het een terugkerend iets is, is dat voor de andere kinderen ook geen pretje.

Dat klopt. In zijn eerste levensjaar heeft THomas ook een aantal maal in het ziekenhuis gelegen. En omdat we thuis nog een kleintje hebben rondlopen kon ik het niet opbrengen om dag en nacht bij hem te blijven. Mijn dochter was toen 1,5, hij een maand tot een half jaar.
Omdat mijn dochtertje alles veel bewuster meemaakte, heb ik besloten niet dag en nacht bij Thomas te blijven en dat is me erg kwalijk genomen door veel mensen. En dat terwijl we van de 24 uur toch zeker 16 uur bij hem waren en de rit naar het ziekenhuis toch zeker een half uur duurde.

Deze keer blijft één van ons trouwens wel de hele tijd bij hem, maar het gaat nu ook maar om twee dagen en niet om 2 weken of meer.

quote:

Op donderdag 1 maart 2007 19:46 schreef Tinkepink het volgende:
Dat klopt. In zijn eerste levensjaar heeft THomas ook een aantal maal in het ziekenhuis gelegen. En omdat we thuis nog een kleintje hebben rondlopen kon ik het niet opbrengen om dag en nacht bij hem te blijven. Mijn dochter was toen 1,5, hij een maand tot een half jaar.
Omdat mijn dochtertje alles veel bewuster meemaakte, heb ik besloten niet dag en nacht bij Thomas te blijven en dat is me erg kwalijk genomen door veel mensen. En dat terwijl we van de 24 uur toch zeker 16 uur bij hem waren en de rit naar het ziekenhuis toch zeker een half uur duurde.

Deze keer blijft één van ons trouwens wel de hele tijd bij hem, maar het gaat nu ook maar om twee dagen en niet om 2 weken of meer.

Altijd leuk, mensen die geen idee hebben waar ze over praten maar toch commentaar geven.



Mijn ouders kregen ook vaak dat soort kritiek. De een zei dat ze teveel bij het kind in het ziekenhuis waren en de rest vergaten, de ander vond juist het tegenovergestelde. Je kunt het nooit goed doen in de ogen van een ander. Gelukkig gaat het die mensen helemaal geen zak aan hoe jij en je gezin er mee omgaan, je merkt zelf wel wat voor jullie werkt en wat niet.

Sterkte.

tinkepink ik heb geen aanvullende tips maar wil jullie wel veel succes en sterkte wensen! spannend. ik hoop dat alles soepeltjes verloopt en thomas snel weer herstelt.

Tinkepink ik heb helaasch ook geen advies ..

Oke vraga hoe help ik mijn kind af van enorme angst, bij het zien van wittejassen is ze helemaal overstuur en is ze echt doodsbang ( blik in de ogen) probeer wat actiever met dokterssetje te gaan spelen.. maar moet toch een manier zijn ?

Vragen of ze hun jas uit willen doen. Veel kinderartsen dragen ze ook net meer om die reden.

Klopt, veel kinderartsen dragen idd geen witte jassen meer. Ik zou het verder ook niet weten. Mijn dochter is in haar eerste levensjaar vaak in het ziekenhuis geweest voor onderzoeken e.d. maar heeft nooit een angst voor artsen of ziekenhuizen ontwikkeld. Bij de operatie heb ik haar wel vastgehouden terwijl de narcose toegediend werd. Zelf vond ik dat wel prettig en ik heb ervoor gezorgd direct aanwezig te zijn zodra ze uit de narcose kwam. Ook daarna zijn we nog teruggeweest in het ziekenhuis maar was ze niet bang verder.

Het enige wat mij opviel was dat ze daarna een hele tijd geen neusspray meer wilde. Waarschijnlijk toch door het kapje op haar neus.

Ik werk zelf op een OK en merk dat het kind het vaak erg prettig vind om bij de moeder of vader op schoot te zitten. Veel beter dan op die grote enge operatietafel of op de schoot van iemand die je niet kent. Als het maar goed uitgelegd wordt, ik besteed over het algemeen op zo'n moment veel meer aandacht aan de ouder dan aan het kind, die hebben het ook harder nodig . Met de kinderen probeer k altijd te lachen op de OK, vaak lukt dat wel hoor, gewoon de goede vragen stellen

Bij ons ging er een pedagogisch medewerker mee van zaal tot en met de OK en weer terug naar zaal. Ik heb ook het idee dat zij er meer voor mij was dan voor mijn dochter. So wie so had ze één of ander drankje gekregen waar ze een beetje stoned-achtig van werd, dus bij haar drong niet meer zo veel door. En ze was ook nog maar klein, net een jaar. Maar alle medewerkers in de OK waren heel lief voor ons en begripvol.

We zijn ook even bij de pedagigisch medewerker geweest op advies van p_iglet

plan van aanpak bij komende bezoekjes:

- arwen laten wennen dat ze een favi troost knuffel heeft
- doktersetje warenw e al mee bezig af en toe dat was goed
- bellen blaas voor tijdens de onderzoekjes ( dus dat wordt een extra verpleegster die bellen mag gaan blazen )
- na elk bezoekje ongeacht wel of geen nare dingen, even half uurtje in de speelkamer op de kinder afdeling lekker snoezelen en spelen.

Lagen jullie kinderen eigenlijk op de kinderafdeling? Ik weet eerlijk gezegd niet waar Thomas terecht komt. Hij is onder behandeling bij de afdeling urologie, die ook eigen bedden hebben in het ziekenhuis. Ik hoop niet dat hij op een afdeling met alleen oude mannen terecht komt!

zover ik weet komen hier in het azm kinderen gewoon op de kinderafdeling

Tinkepink: Op een kinderafdeling liggen allerlei specialisme. Dus ook urologie, orthopedie, heelkunde. En iedereen onder de 15 jaar komt daar te liggen.

In Nederland ja. Ik woon in Duitsland en daar zijn veel zaken toch verrassend anders!

Je woont in duitsland, wist ik niet. Maar kan je niet even bellen naar het ziekenhuis?

*schop*

donderdag wordt er een huidtest gedaan bij arwen.
Enige tips hoe ik dit zou kunnen aanpakken?

ik neem aan dat ze die op haar rug doen, en niet op haar armpjes ofzo...
de test is niet pijnlijk, duurt alleen wel even voordat ze alles erop hebben.
zorg dat je genoeg hebt om haar aan de voorkant af te leiden.
bellenblaas? boekjes?
geen idee of ze misschien een tv hebben waar ze naar kan kijken terwijl ze alles erop plakken.

quote:

Op maandag 25 juni 2007 11:38 schreef _evenstar_ het volgende:
*schop*

donderdag wordt er een huidtest gedaan bij arwen.
Enige tips hoe ik dit zou kunnen aanpakken?

Ik neem aan dat ze de allergiepriktest krijgt? Vooraf is het belangrijk dat je geen zeep of zalf gebruikt. Het prikken zelf is gelukkig niet pijnlijk, echt net kleine speldenprikjes (vaak prikken ze en 'haken' ze de huid heel kort even omhoog zodat de stof goed onder de huid komt, maar het prikken zelf kost maar een paar minuutjes hooguit).

Ik kan me herinneren dat ze het bij mij als kind op mijn rug deden, later kreeg ik ze op mijn onderarmen. Als ze de tweede manier gebruiken zal het denk ik lastig worden dat ze daarna niet aan dr onderarmen mag krabben (dan kunnen de stoffen mengen en dus valse positieve uitslagen ontstaan). De plekken waar ze allergisch voor is zullen wel heel heel erg gaan jeuken/prikken. Ook als de test klaar is, is het het snelste over als ze niet krabt, meestal zakt het na een uur wel. Soms kan er nog een latere reactie komen, maar dat zullen ze je in t ziekenhuis vast ook wel uitleggen.

Maarja haar handjes steeds vasthouden zal ook lastig worden natuurlijk. Misschien kan je haar afleiden met wat leuk speelgoed en daarna een shirtje aan met lange mouwen (als het op dr armen is).

ik mag toch idd hopen op de rug, en ken de testen wel, ik ken zowel de variant 20 injecties op de rug, de krasjes op de arm en de plesiers op de rug.

Afleiden zal ik sowieso zoveel mogelijk doen.
Maar ze is beresterk, echt beresterk. en is het voor haar verantwoord om haar in die positie te houden?
Ben nl. bang dat net als met dat onderzoek in januari niet meer durft te liggen.
het is voor hara eigen best wil ( want daarom doen we haar dit aan zeg maar ) maar vind het zo moeilijk..

Hmm, misschien blijft ze rustiger als ze op haar buik op 1 van jullie ligt of bij jullie op schoot zit?

Op haar rug zal ze iig zichzelf niet kunnen krabben. Hopelijk houden ze er in het ziekenhuis ook rekening mee dat het voor haar snel een traumatische ervaring kan worden. Het is jammer dat ze nog net te klein is om alles goed uit te kunnen leggen.

Het zal al met al toch een niet zo'n fijn iets voor haar zijn, je kan niets anders doen dan het leed zoveel mogelijk verzachten helaas.

denk het ook

zouden jullie haar in zulk soort zaken belonen met een klein kadootje?
ondanks dat ze zeer waarschijnlijk niet meer zal doen als de buurt bij elkaar schreeuwen

Ik zou haar persoonlijk wel een klein cadeautje geven. Dat "verzacht" de pijn toch een beetje.

Overigens hebben wij nog maar even gewacht met de operatie van Tom. Zijn balletjes lijken toch in te dalen en zijn voorhuid ging wat losser zitten. Nu we een paar maanden verder zijn hoeft hij waarschijnlijk alleen nog maar besneden te worden. Nog steeds niet leuk, maar wel een opluchting dat ze niet in "zijn zaakie" hoeven te snijden.

quote:

Op maandag 25 juni 2007 12:37 schreef _evenstar_ het volgende:
denk het ook

zouden jullie haar in zulk soort zaken belonen met een klein kadootje?
ondanks dat ze zeer waarschijnlijk niet meer zal doen als de buurt bij elkaar schreeuwen

Ja ik zou het denk ik wel doen, gewoon een kleinigheidje.
Imo is dat iig echt geen onnodig verwennen hoor, een kind kan al blij zijn met zoiets kleins en ze heeft het toch maar weer ondergaan allemaal.

Pim is twee weken geleden geopereerd (medisch noodzakelijke besnijdenis).
Hij kreeg een kapje.... het was alleen vervelend dat hij toen hij bijna weg was ineens begon tegen te stribbelen. Maar dat is een onwillekeurige reactie. Alleen wel vervelend om te zien.
Na de operatie ging het meteen ook prima. Niet misselijk, geen pijn. Alleen door een plaatselijke verdoving per ongeluk in bed geplast, maar dat was natuurlijk geen probleem. Omdat hij het schoolreisje moest missen, kreeg hij ook nog eens een ijsje van de zuster,

* schopje alweer van mijn kant *

Binnenkort krijgt arwen gastroscopie van de dunne darm, Arts vertelde dat ze eerst een kalmerend middltje krijgt en daarna een roesje.
Nu weet ik niet zo goed wat verschil is tussen een roesje/narcose.

Verders nog altijdopen voor tips ervaring hoop eigenlijk iemand met ervaring biopsie bij kleine peutertjes. hoe ging dat precies?

boekje van nijn heeft ze dokterssetje ook, dat gat dan wel goed, maar echte werk nog steeds niet super, maar goed.
Ze mag dezelfde dag wel mee naar huis.

volgens mij heb ik al eerder eens geschreven over een bioptie.

bij ons in het zkh gebruikte ze altijd dormicum. dan heb je dus een licht roesje,maar niet volledig onder narcose.
wij werden altijd 1 nacht van te voren in het zkh opgenomen, maar of dat nog zo is weet ik niet. Je moet wel nuchter zijn. In principe mag je de dag van de bioptie weer naar huis.

Van de bioptiën die ik gehad heb weet ik niets meer en dat zijn er veel (stukof 8 als kind) ik weet wèl dat het voor mijn ouders zeer vervelend is om te zien.. zeker waar de scoop langs de huig gaat is niet leuk om te zien. je kind gaat kokhalzen en het lijkt alsof het bijna stikt!
Na afloop kan Arwen keelpijn en/of een gevoelige buik hebben door de lucht die ze in het maagdarmstelsel doenom de scoop doorgang te bieden.

wil je nog meer weten? vraag maar..

ik weet dat ik bij de scopie zelf niet bij ben, alleen tot het moment dat ze weg is zeg maar en als ze klaar zijn.
Was nog onduidelijk of op dagafdeling of kinderafdeling komt.
Ze moet idd nuchter zijn en als ze bij is pas wge mag na wat eten/drinken.

Vroeg me meer af gaat ze er na pijn hebben etc. omdat ik geen zetpillen mag geven. of ze gewoon alles mag/kan eten of alleen even vloeibaar etc.

volgens mij mag je erna gewoon alles eten en drinken.

ik kan me herinneren dat ik nog wel even moest wachten met eten na de bioptie, waarom dat was weet ik niet precies meer, maar het had, volgens mij, te maken met mogelijke complicaties.

een vervelend gevoel in de buik/darmen komt ook voor door de lucht en keelpijn kan dus. verder heb ik er nooit last van gehad.

Ik weet niet waarom ze een scopie doen evenstar maar als er ontstekingen in de darmen zitten kan het wel pijnlijk zijn hoewel napijn volgens mij niet of nauwelijks voorkomt. Vraag het anders ook nog even voor de zekerheid in het crohn topic Ziekte van Crohn en Colitis Ulcerosa #9 Wellicht zitten daar mensen die als kind ook al dergelijke onderzoeken hebben gehad.