FOK!/NachtLicht wedstrijdtopic week 9: Liefde overwint alles

Het volgende verhaal is niet echt helemaal "liefde overwint alles" maar komt in de buurt... sterke liefde of

quote:

Verbonden zielen?

Hij staat te wachten en ziet haar dichterbij komen. Haar lange golvende haren zijn net niet golvend genoeg om hem zeeziek te maken. Nochtans het gevoel in zijn maag is daar niet ver vanaf. Hij stelt zich dat verliefde gevoel altijd voor als dansende elfjes die in zijn buikholte wonen. Als die kriebels opkomen dan beginnen ze rond te vliegen en raken met de puntjes van hun vleugeltjes zijn maagwand aan. Alsof ze willen zeggen: "Hey die daar, die is wat voor jouw!" En vandaag is het een immens feest daar binnen!
Hij schrikt wakker uit zijn overpijnzing als ze hem een kus geeft ter begroeting. Nog net ziet hij de glinstering in haar ogen als ze hem mee sleurt.
Zij heeft gereserveerd bij dat leuke restaurant waar ze voor het eerst met elkaar zijn uit gaan eten. Ze kenden mekaar toen al een tijdje, maar van liefde was nog geen sprake. Na dat etentje had hij haar meegenomen naar die kale plek in het bos die uitkijkt over de verlichte stad. Meer hoef ik julie daar niet over te vertellen.
Het eten wordt geserveerd en smakelijk verorbert. Mede door de wijn wordt het steeds gezelliger. Zij excuseert zich even en staat op. Als ze geen zicht meer op hem kan hebben graait hij naar het doosje in zijn jas. Hij wil haar trouwen! Die elfjes hebben nog nooit zo een feest gehouden.
Niet veel later komt ze terug met haar handen op haar rug, zoals ze zo vaak placht te doen. Een beetje speels glimlacht ze hem vol tegemoet. Hij staat recht om haar stoel...
Maar ze trekt hem naar de kleine dansvloer en na het lied zoent ze hem vol passie. Een beetje verdwaast voelt hij metaal tegen zijn tanden. “Sinds wanneer heb jij een tongpiercing?”, wil hij nog vragen. Haar wijsvinger legt hem echter het zwijgen op waarna ze vraagt: "Trouw je met me?"

Ik heb mijn verhaaltje ingestuurd naar de ncrv, aangezien ik op die site zag dat het per mail naar hun toe ging. Is dat nog oke, of moet ik hem hier ook nog plakken?

Zielsverwant
In een depressieve opwelling kruip ik dichter tegen je aan terwijl de vrolijke geluiden al trillend vanaf de televisie door de lucht mijn oorschelp vullen. Je armen omslaan de mijne en mijn ogen staren richting de jouwe, die gefixeerd de vrolijk voorbijflitsende tekenfilms op de televisie volgen. Ik druk je zachte, slanke lichaam zachtjes tegen me aan en sluit mijn ogen.
In de duisterheid achter mijn oogkleppen zie ik al mijn dagelijkse problemen panoramisch aan me voorbij trekken. Mijn constant in de clinch liggende en scheidende ouders stevig vertegenwoordigd in mijn waanbeelden. Mijn neus ophalend voel ik een traan van depressiviteit mijn oogkas verlaten en langzaam mijn wang afrollen. Je lijkt het niet op te merken, maar aan je omhelzende greep voel ik dat je wel degelijk merkt dat iets me dwars zit. Stokkend in mijn keel voel ik mijn adem mijn slikbeweging verstikken, iets dat gepaard gaat met een verstikkend geluid.
Mijn ogen openen zichzelf langzaam alwaar je gefixeerde blik jegens de televisie is veranderd in een tedere, liefdevolle en tegelijkertijd begrijpende blik die diep in mijn ogen doordringt. Je ogen stellen de vraag die je stem niet durft te stellen. Een tweede traan rolt mijn gezicht af om de eerste te ontmoeten; een ontmoeting die verloopt tot een verzoening waarna de twee tranen gezamenlijk hun weg naar de onderzijde van mijn gezicht vervolgen.
Je lippen kussen mijn voorhoofd waarna ik mijn hoofd op je schouder laat rusten. De ontsnapte tranen krijgen gezelschap van een veelvoud van tranen die grotendeels in je glanzende bruine haren blijven steken. In een poging een lopende neus te verhoeden haal ik wederom mijn neus stevig op, hoewel tevergeefs. De eindeloze stroming van tranen en mijn eindeloze huiluitingen zonder uitgelegde redenering schijnen je allen niet te storen. Ik voel hoe je zachte hand ferm over mijn rug streelt om me mijn geruststelling opnieuw te laten vinden. Roerloos liggen mijn armen stevig om je taille geklemd terwijl ik mezelf gelukkig prijs iemand gevonden te hebben die me begrijpt voor wie ik ben, een zielsverwant.

Anders

Hij liep op me af. Zijn haren nog nat van de douche. Zijn mouwen losjes opgestroopt en een grote grijns op zijn gezicht. De zon scheen. Natuurlijk scheen de zon. Ik smolt. “Hé!” zei hij. Simpel ‘Hé!’
“Hé,” zei ik. Hij kuste me niet. Hij gaf me geen hand. Hij stapte gewoon in. Toen ik achter het stuur ging zitten, zag ik dat hij rommelde in het dashboardkastje. “Deze doen?” Hij hield een c.d. van Kane omhoog. “Ja goed,” zei ik.
Ik startte de auto en reed de weg op. Na twintig meter moest ik al stoppen voor rood. Hij was nog steeds bezig met de c.d.-speler. Ik keek naar hem. Wat was hij mooi. Ik vond het zo’n foute gedachte, maar ik kon er niets aan doen. Ik vond hem gewoon zo mooi. Ik dacht aan de eerste keer dat ik hem zag. Ik werd aan hem voorgesteld en had in die eerste paar tellen al meteen een hokje waar ik hem in zou zetten; apart, losbol, dwars, levenslustig en vooral iemand die niet in mij geïnteresseerd zou zijn. Ik was te gewoontjes.
In de tijd dat we samenwerkten aan het project, merkte ik dat de vooroordelen die ik had net zo warrig waren als zijn haren. Hij was wel apart, maar niet om het anders zijn. Hij was wel dwars, maar niet om recalcitrant te zijn. Hij was gewoon zichzelf.
Het licht sprong op groen. Hij keek opzij en ving mijn blik. Ik voelde me betrapt. “Kom op, rijden.” Hij lachte. Ik lachte maar terug. Bij hem voelde ik me onzeker, maar toch op mijn gemak. Hoe deed hij dat toch?
“Laatste dag, mylady,” zei hij. Dat woord, ‘mylady’.
Even werd ik verblind door de zon en ik weet niet of het daardoor kwam, maar opeens zei ik het: “Zullen we anders als we vandaag klaar zijn nog even ergens wat gaan eten?” Gelukkig hoefde ik hem niet aan te kijken. Ik was opeens heel erg oplettend in het verkeer. Ik hield mijn adem in.
“Jij bent zo anders,” zei hij en hij kuste zachtjes mijn slaap.

Mijn bijdrage voor deze week

Geen naam

Ik lees je naam nog wel eens in de krant. Dan zie ik je initialen staan en de naakte feiten zeggen me meer dan ik wil zien. Ik lees de schreeuwerige koppen en vetgedrukte regels en probeer me voor te stellen dat dit allemaal niet over jou gaat. Maar beelden dringen zich aan me op achter mijn gesloten ogen.
Ik zie je zoals je naar me lachte die eerste ontmoeting.
Ik zie je met armen vol bloemen op Valentijn, ik zie je midden in de nacht onder mijn raam. Ik zie je zoals je was en ik hou zoveel van je.
Maar ik zie je ook zoals de wereld je ziet. Ik zie je met boze, wraakbeluste ogen.
Ik weet dat ik niet meer van je zou moeten houden, dat ik met afschuw aan je zou moeten denken, net als de rest van de wereld. En weet je, mijn gezonde verstand doet dat ook wel.
Je hebt je verdiende straf gekregen voor wat je hebt gedaan. Je zou moeten rotten in de hel voor wat je die arme mensen hebt aangedaan. Ik zou niet meer van je moeten dromen. Maar wanneer
`s nachts alles stil is en het gezonde verstand van de dag slaapt, dan ontmoet ik je. In mijn dromen ben je nog goed en is alles tussen ons nog zoals het was. In mijn dromen is alleen zonneschijn en liefde.
Ik begrijp het gewoon niet! Hoe heb ik me toch zo in je kunnen vergissen! Ik pijnig mezelf keer op keer met de vraag of ik het misschien had moeten weten, alhoewel ik het antwoord wel weet.
Dus nu ben ik alleen. Alleen met een beeld van jou in mijn hoofd, een beeld van een jongen uit vervlogen tijden. En hoezeer ik ook mijn best doe om die jongen te vergeten, alle logica en gezond verstand ten spijt; ik hou nog steeds van je..

Gegroet Nelennia

Voorbij

Hoor jij het tikken van de regen op mijn jas? Je bent heel dichtbij, maar toch zo ver weg. Toen we de deur achter ons in het slot lieten vallen, was dat het begin van het einde. We liepen samen de straat uit, op weg naar de bushalte. Nu staan we hier. De bus komt over een paar minuten. Ik kijk naar je vanuit mijn ooghoeken en zie je silhouet. Waar denk je aan? Aan hoe het voelde om jouw huid op de mijne te voelen, de warmte en de geur van net bedreven liefde? Net als ik? Ik steek mijn handen nog wat dieper in mijn zakken. Je staat daar zo bewegingloos, wat gaat er in je om? Wat ga je me zo zeggen als die verdomde bus komt? Ik kijk naar je op en voel de tranen branden. Ik knipper hard om de tranen terug te duwen naar hun bron, maar tevergeefs. De druppels van de regen nemen mijn tranen op in hun midden; langzaam verlaten ze mijn ogen, stromen over mijn wangen. Ik kijk je aan en met mijn ogen probeer ik de woorden te zeggen die mijn mond niet verlaten. “Ook al ben ik niet de vrouw van jouw dromen, blijf bij mij nog één nacht en laat me niet alleen.”
Wie hoort het tikken van de regen op mijn jas? Niemand, behalve ik, die loopt in de donkere straten naar huis.

Oke, hoop dat ik niet te laat ben. Ik had een betere opmaak maar het nieuwe forum laat of geen bulletpoints toe, of ik ben kippig.


De rechtszaak

- Wilt u zich identificeren voor de rechtbank?

Mijn naam is liefde, geboren in de hemel, kind van de Goden, zo oud als de mensheid.

- Zweert u de waarheid te vertellen, de hele waarheid en niets anders dan de waarheid, zowaar God uw getuige is?

Dat zweer ik.

- Door de vertegenwoordiging van de zes continenten wordt de beklaagde ter verantwoording geroepen voor de volgende strafbare feiten:

- Het al dan niet bewust toelaten van verharding in menselijke harten waardoor begrippen als grenzen, religie en economie de humaniteit zijn voorbijgestreefd.
- Het valselijk verklaren van het eeuwigheidsprincipe in menselijke relaties.
- Het algeheel afwezig zijn van beklaagde in tijden wanneer mensen het hardst om haar riepen.
- Het ontbreken van enige duidelijkheid in definitie, betekenis en bestaansrecht van de beklaagde, gebaseerd op het filosofische begrip dat alles een doel moet hebben.
- Wanneer beklaagde ter zijn verdediging aanvoert dat zij het doel is, wordt zij verantwoordelijk gehouden voor; het bewust onthouden van, of het bewust niet voorzien in een duidelijk stappenplan tot de beoefening van liefde; het bewust onthouden van, of het bewust niet voorzien in voldoende middelen om de liefde te beoefenen.
- Als laatste wordt de beklaagde ter verantwoording geroepen voor zijn aanwezigheid in het algemeen, gebaseerd op het dualiteitsprincipe dat elke munt een keerzijde heeft en beklaagde hiermede het lijden van de mensheid in stand houdt.

- Verklaart de beklaagde de grond van de aanklachten ten volle te begrijpen?

Dat verklaar ik.

- De jury zal bestaan uit gebroken harten, weduwen, verminkten, besmeurden, alleenstaanden, vertrapten, verhongerden en vergezochten. Daarnaast zal er een afvaardiging zijn van de leiders van de vijf grootste religies, een delegatie van wanhopige zoekers en een vertegenwoordiging van niet-gelovers.

- Wat is het antwoord van de beklaagde op genoemde aanklachten?

Schuldig

En Eb, sorry voor dit maar, welk gedeelte op de ncrv site heb ik niet goed begrepen

quote:

Radioprogramma NachtLicht organiseert in samenwerking met FOK! een verhalenwedstrijd met als thema De Liefde. Stroomt uw hart over van liefde? Is het misschien gebroken en gebutst door de liefde? Vertrouw uw verhaal toe aan het papier en stuur het naar NachtLicht. (Note de email link met het nachtlicht email van ncrv) De weekwinnaar hoort zijn of haar verhaal terug in de uitzending van NachtLicht. Op 30 augustus 2004 wordt bekend wie Het LiefdesVerhaal 2004 heeft geschreven.

van http://info.omroep.nl/ncrv/

Mooi verhaal blont! Beetje pathetisch maar zeker ook geestig. Ik zou je wel op het hart willen drukken: Kill your darlings. Maar leuk bedacht in elk geval! Compliment!

We zijn blij dat Fok! weer online is, het ziet er goed uit!

De keuze voor het mooiste liefdesverhaal schuift een week op. Dat heeft twee redenen.

Vanuit Los Angeles, Amsterdam en Hilversum presenteert NachtLicht zondag het grootste filmspektakel van het jaar: de Oscars 2004. René Mioch doet live verslag vanuit Los Angeles, hij trekt op met de hoofdrolspelers van de Tweeling (Oscarnominatie beste buitenlandse film) en onze verslaggever is in Amsterdam waar de achtergebleven cast en crew van De Tweeling zich heeft verzameld. In Hilversum zitten Jelle Koolstra en Marc de Hond samen met enkele filmjournalisten om de Oscar uitreiking te beschouwen. Door het sterk afwijkende karakter van de uitzending, vervallen alle vaste onderdelen, dus helaas ook het Fok! verhaal.

En dat komt niet eens zo heel slecht uit. Aangezien de nieuwe look van Fok! meer voeten in de aarde had dan verwacht, was er weinig tijd om de liefdesverhalen in te sturen. Nu is er een extra week de mogelijkheid je verhaal in te sturen.

Tot slot: er staat inderdaad op http://info.omroep.nl/ncrv/ vermeld dat liefdesverhalen kunnen worden opgestuurd naar NachtLicht. Deze informatie is onjuist. Liefdesverhalen kunnen alleen hier op Fok! worden geplaatst.

nu mis ik jou..

Vandaag werd ik weer op de mooiste manier wakker die ik ken. Namelijk naast mijn vriendin. De heerlijke warmte van haar liefde verwarmt me, haar lach wekt me en haar ogen plaatsen mij rustig terug in de wereld van de wakere mensen. Ze kijkt me aan en geeft me rustig een kus. Haar zachte stem zegt heel simpel: "Goedemorgen lieverd".

De momenten dat ik samen met haar ben vervliegen altijd zo snel. Wanneer ze niet bij me is lijkt het wel alsof de duracell konijntjes weigeren de klok van stroom te voorzien. De reis van haar huis naar huis duurt in mijn gedachten slechts 5 minuten terwijl wanneer ik naar haar toe ga de reis veel te lang duurt. Ik besluit dat ik snel weer bij haar wil zijn.

Thuis aangekomen is alles zo stil, alles zo rustig. Hoewel ik slechts 1 dag ben weggeweest voel ik me compleet vervreemd van de plek waar ik al 19 jaar kom. De gedachte aan haar brengt een glimlach op mijn gezicht. Heel stil en rustig zet ik weer een paar stappen verder, een paar stappen verder richting de tijd die we zonder elkaar zullen doorbrengen.

Mijn bed voelt anders aan als ik er alleen in lig. Ik denk terug aan de leuke momenten die we deze keer weer hebben gehad. Snel mompel ik nog tegen mezelf dat ik toch wel een "lucky bastard" ben. Vol overgave kan ik nu wel zeggen dat ik je nu mis.

Met een grote glimlach loop ik nu dan toch echt de trap op en kijk al weer uit naar de volgende keer.

Hij nam een klein kaartje in ontvangst met daarop een telefoonnummer en tuurde er aandachtig naar. Toen hij opkeek was de gulle gever verdwenen. Hij zuchtte en liep als een keizer weer de kroeg binnen. Wat was hem overkomen? In zijn binnenste kwam iets in beweging. Zijn verroeste ribben leken het geraamte van een zeppelin die steeds hoger steeg in de hemel, langzaam krakend en trekkend vanwege de ijlere lucht. Zou het dan toch kunnen? Hij kreeg een blos op zijn gezicht en liep maniakaal met het papiertje door naar de bar en gesticuleerde naar de barman met de leren pet. Hij kreeg bier en de barman met de dikke hangsnor gaf hem een luchtkus. Wat een fantastisch moment! En terwijl hij even op de barkruk verschoof vanwege de gevoeligheid droomde hij weg van de jongen die hij zojuist had ontmoet. Een kort getrimd kapsel en blauwe ogen hadden hem gestreeld. Hij had zich compleet niet op zijn gemak gevoeld, hoewel het niet ongewoon was dat hij jongens mee naar buiten nam. Bij deze jongen was er ineens de onzekerheid over de kalende plek op zijn hoofd (waar zijn kinderen hem vaak mee pestten) en de grootte en geur van zijn geslacht. Maar de jongen had zich over hem ontfermd. Zo zacht en prikkelend, alsof de jongen precies wist wat hij deed. Hij pakte zijn portemonnee om te betalen en zag de foto’s: de droefgeestige glimlach van zijn vrouw, zijn drie kleine dochters. Daarnaast de passe-partout van het Ministerie. Aandachtig tuurde hij iets langer naar die foto en taxeerde zichzelf. De afkeer borrelde in hem op toen hij de grijzende slapen, de onderkin en het vettige haar bekeek. Wat een lelijk bureaucratenhoofd, dacht hij, en zijn euforie werd even verdrongen door de gedachte aan saaie woensdagavonden. Hoe kon het in vredesnaam mogelijk zijn? Hij voelde zich ellendig en blij tegelijk. Om er zeker van te zijn dat dit geen droom was haalde hij verward het kaartje met het telefoonnummer tevoorschijn. Wat een schattige jongen.

[ Bericht 0% gewijzigd door zodiakk op 26-02-2004 21:24:17 (Even de zeikstraal beeer tevreden stellen) ]

quote:

Op donderdag 26 februari 2004 21:28 schreef beeer het volgende:
"Blij" is eigenlijk wel een ietwat te eufemistisch "synoniem" voor euforisch, vind je niet zodiakk? Ik zou toch nog even op zoek gaan naar een wat meer analogere term. .

Zeg, trek jij nou maar eerst eens de broekriem aan van je kinderpantalon, voordat je commentaar gaat leveren. En vergeet vooral niet bij de bar mitswa je handen thuis te houden.

lol.. beeer ik ben blij dat je de mijne niet afzeikt
niet dat dat een uitdaging zou zijn

“Overwint liefde alles? ‘Alles’ is zo’n groot woord, net als ‘nooit’ en ‘onvoorwaardelijk’. Men wil graag geloven dat liefde alles overwint, want het klinkt zo romantisch, maar eigenlijk is het de grootste flauwekul die er bestaat. Jarenlang geloofde ik in de liefde en haar oneindige kracht. Als ik daarop terugkijk, zie ik dat ik toen werd verblind... juist door de liefde. Maar wat overwint liefde dan? Is dat het doorgaan met leven nadat je de liefde van je leven kwijtraakt aan een gruwelijke ziekte? Het alleen in bed liggen en niet begrijpen waarom het plekje naast je leeg is? Vertel me dan eens... wat overwint de liefde hierbij? Ik ben het spoor compleet bijster en jij mag het mij uitleggen. Jij, de vrouw die ik al mijn liefde gaf. De vrouw die mij liet geloven dat we samen alles zouden doorstaan. Totdat de dood je op kwam halen en jou meenam naar een andere wereld. Een wereld waar ik niet ben? In ons geval overwint de liefde alleen als ik naar je toekom. Dus geef me een teken... laat me weten dat de liefde alles overwint... laat me er weer in geloven.... dan kom ik naar je toe.”
De telefoon ging drie keer over en voordat Vincent de telefoon kon pakken, werd het weer stil. Vincent slikte alle medicijnen in en zei huilend van blijdschap: “Ik heb je teken ontvangen, mijn liefste!”

Hetzelfde tijdstip, ergens anders in de stad... Linda belde naar haar zus voor zomaar een praatje. Per ongeluk draaide ze het verkeerde nummer, maar gelukkig merkte ze het op tijd en hing op om alsnog het juiste nummer te bellen.

Nathalie

Beeer

het is makkelijk iemand anders zijn of haar werk af te kraken. helaas dat je zelf geen poging durft te ondernemen...
Daarnaast is je kritiek ook nog eens slecht onderbouwd.. Helaas misschien volgende keer beter

quote:

Op donderdag 26 februari 2004 22:56 schreef beeer het volgende:
Edit twee: "gulden route", natuurlijk. Grmbl. . Wij spreken niet voor niets van champignons in plaats van paddestoelen. Bah.

Beeer, beeer, beeer. Jongen toch. Een route leg je af, die steek je niet over.

:'), _{Ouwe prutser.}

quote:

Op vrijdag 27 februari 2004 10:01 schreef SwithleR het volgende:
Beeer

het is makkelijk iemand anders zijn of haar werk af te kraken. helaas dat je zelf geen poging durft te ondernemen...

Ik tel wel vijf pogingen van Beeer, anders. En vrij geslaagde ook nog.

[ Bericht 14% gewijzigd door Gellius op 27-02-2004 10:08:15 ]

Cappuccino

Eén moment dacht ik dat zij het was.
In haar afgebakende terrein vol versnaperingen, schuin naast de koffie-automaat, stond een bevallige jonge vrouw met donker haar. Op het moment dat zij zich echter naar mij toedraaide verbrak de betovering. De beker cappuccino die ik na mijn bestelling overhandigd kreeg, zag er triest uit. De melk die bij haar destijds vrolijk opbolde als een weldadige schuimkraag, dreef nu afgevlakt op de koffie. De suikerklont zorgde niet voor vrolijk opspattende koffiedruppels maar zakte in één keer desolaat naar de bodem.


Ik heb haar alleen op die ene maandagmorgen gezien. De eerste echte lentedag. Drie maanden en zeven dagen geleden. Ik stond bij de kiosk. Op een piepklein foldertje werd medegedeeld dat de nieuwe koffiebeker meer koffie beloofde voor dezelfde prijs.
Niets waarschuwde voor nog een verrassing!
Mijn uitzicht was beperkt geweest tot haar haardos omdat zij geknield op de grond zat. Lange donkere lokken die langzaam naar achteren werden gegooid toen zij omhoogkwam en zich omdraaide naar mij.
Het woord ‘cappuccino’ kwam als een zucht over mijn lippen. Toen ik haar het geld gaf wilde ik alsjeblieft zeggen maar het werd ‘afspraakje?’.
Alleen dat woord, meer adem had ik niet.
Ze glimlachte.
Dat gaf mij hoop.

Pas na een week durfde ik aan de man die mij nu de cappuccino overhandigde te vragen wie er die afgelopen maandag dienst had gehad. Hij haalde onverschillig zijn schouders op en wist absoluut niet wie ik bedoelde.
‘De mensen die hier werken wisselen als de broodjes die over de toonbank gaan.’
Een lompe vergelijking als je het over haar hebt.
Ik drink nu al negenennegentig dagen cappuccino. Toen kwam de opgeklopte melk zacht tegen mijn lippen als een liefkozing, Nu is de aanraking lauw.
De koffie smaakt niet suikerzoet maar enigszins bitter zoals op elk willekeurig station.
De kartonnen beker verdwijnt achteloos in de gele afvalbak op het perron.
Behalve de beker van die maandag, die ligt als een stille belofte in mijn la en wacht…

Nellie Markus

Nieuwe kost. Oftewel mijn inzending voor deze week. PB

Zoetsappigheid kent geen tijd. Ik zag, kuste, en werd verliefd. Een Kernramp. Hete fusie. Dat was toen, toen niks nog moeite koste, de glimlach was gratis. Jong ben ik volgens mij nooit geweest, naïef des te meer. Bedrog. Niet van hem, maar van ons. We verkeerden in de veronderstelling de tijd te kunnen bedriegen. Wat moet de klok gebulderd hebben bij het vernemen van zulke tragische onschuld. Tranen in zijn wijzers van het lachen, tranen in mijn ogen van het huilen. Weemoed maakt zich van mij meester. Bloedvaten staan op knappen. Kleine haarscheurtjes, eerst.

We praten niet meer. Ik weet het, ik ben een ontzettende muts. Ik praat inderdaad graag over gevoelens, liefst met een grote pot rooibos thee erbij en een doos bonbons. Ooit vond je dat schattig! Je wilt mijn lichaam, zoveel is duidelijk. Je bent een fallocentrische eikel. En dat is geen woordspeling! Je zegt wel eens: “Is het niet de kroon op je vrouwelijkheid om maar goed te zijn voor één ding?” Tuurlijk, je bedoelt het grappig. Je bent grappig, maar steeds vaker besluipt me de gedachte dat de humor de boodschap niet meer ontstijgt. Functionele absurdist die je bent. Vroeger was alles beter. Cadeautjes, bloemen, voorspel. Als ik toen had geweten dat die dingen glijbaansgewijs zouden verdwijnen...

Ik word wakker. Acda en de Munnink, plagen mijn slakkenhuis. Zoetsappigheid kent geen tijd. Ik heb nooit begrepen waarom je zo verzot bent op die gasten. Ik hou niet van Acda en de Munnink: ik ben mezelf wel of ooit geweest. Natuurlijk geef ik je een kus. Natuurlijk blijf ik bij je, maar het is juist dat natuurlijke wat me tegenstaat. Ik wil me begeerd voelen, begrepen. Ik ben een zeur. De dag biedt zich aan, en ik wentel mij in hem zoals die is. Liefde overwint alles? Ze zeggen: ‘zeg nooit nooit’, ik zeg: ‘zeg nooit alles, want alles is tijdelijk’.



[ Bericht 2% gewijzigd door Plan_B op 28-02-2004 22:14:13 ]

Dit verhaal is dan wel langer dan 350 woorden, maar wil ik hier toch graag plaatsen, voor de geïnteresseerden

Zonder tijd

Minstens vijf minuten zat hij daar, doodstil. De blik in zijn ogen sprak wanhoop uit en een gevoel van leegte en troosteloosheid kwam over mij heen. Ik kreeg het gevoel dat hij wilde schreeuwen, schreeuwen over alles wat de wereld hem aangedaan had, over alles wat die dag hem aangedaan had, over alles wat dat meisje hem aangedaan had. Toch bleef de jongen stil zitten, bijna als een wassenbeeld zo stil. Met een losse beweging schoof hij de sluier haar die een deel van zijn gezicht bedekte aan de kant, en gunde hij me een kijkje in de diepte van zijn ogen. De kleur van zijn ogen was marineblauw, maar leken door de grimmige sfeer die om heen hing meer op grijs dan op de kleur van de zee.

Zijn ogen werden roder en roder, en langzaam maar zeker vormde de eerste traan zich onder zijn rechteroog. De traan gleed haast lieflijk zijn wang af, en kwam het terecht op het stukje papier dat hij in z’n handen had. Een grote doorweekte stip vormde zich op het briefje. Er was iets op het briefje geschreven, maar wat dat kon ik niet zien. De persoon die het geschreven had moest ook bedroefd geweest zijn; de letters waren groot en zwart, en met een beverige hand op het papier neergezet. De jongen wreef met zijn duim over de letters heen, het leek alsof hij probeerde te voelen wat letters moesten betekenen.

De droevige, haast cinematische stilte werd plots verbroken; in een flitsende beweging stond de jongen op en liep hij mijn richting uit. Mijn hart sloeg een keer over en ik bedacht me dat ik al ongeveer tien minuten naar de jongen aan het staren was. Ik verstijfde en probeerde te bedenken wat ik het best kon doen. Nog voordat ik ook maar iets had kunnen bedenken, stond de jongen al voor me. “Je wilt het lezen hè?”, zei hij met een ijzige stem. Ik keek hem aan en zag dat zijn ogen nog steeds de kleur van een vuurrood hart hadden. Uit beleefdheid zou ik het aanbod van de jongen geweigerd kunnen hebben - wat heb ik immers te maken met zijn privé leven, ik ken de jongen niet eens -, maar een brandend verlangen in mij schakelde de rationele kant van mijn lichaam uit en in een impuls reikte ik met mijn handen richting de brief. De jongen hield het flodderige nootje voor zich en trakteerde mij op de korte tekst:

Lieve Reinard,

Seconden worden minuten en minuten worden uren. Uren worden dagen en dagen worden jaren. Wanneer wij samen zijn, voelt tijd als iets aparts, iets dat los van alles staat, iets zonder enig doel. Ik zal altijd van je blijven houden, iedere seconde, iedere minuut, ieder uur, iedere dag, ieder jaar, hoe weinig deze aanduidingen ook betekenen.

Liefs,

Florinda

Een raar gevoel kwam over me heen. Ik snapte het niet, waarom keek de jongen zo treurig en was er die leegte in zijn ogen? Dit was een brief van vreugde, opwelling en tederheid, tederheid zo zacht als een frisse lentebries. Ik gaf de jongen de brief terug en keek hem vragend aan, wachtend op een mogelijke verklaring. De verklaring bleef uit. Mijn opgewerkte gezicht leek de jongen alleen nog maar droeviger te maken. Maar was het wel droevigheid. Bijna een minuut lang zocht ik naar de juiste woorden om de vraag ‘waarom ben je zo droevig’ te stellen, maar de woorden vonden mijn tong niet. De spanning tussen ons liep op en nog voordat ik er erg in had schoot de zin ‘wat een mooie brief’ mijn mond uit. Direct nadat de laatste letters van mijn tong gerold waren, schoot mijn hoofd richting de grond en kregen mijn wangen een rozige gloed van schaamte over zich heen. Die jongen heeft verdriet en jij haalt het in je hoofd zoiets tegen hem te zeggen, idioot! Maar in plaats van weg te lopen, keek de jongen mijn begripvol aan en vormde er zelfs iets wat op een glimlach leek op zijn gezicht. Hij wreef met zijn handen in zijn ogen, haalde een hand door z’n haar en draaide zich om. Zonder ook maar iets te zeggen liep de jongen weg, de brief bungelend in zijn rechterhand.

Nadat de mysterieuze jongen vertrokken was ben ik nog ik weet niet hoe lang op het plaats delict blijven zitten, denkend aan het zojuist gebeurde. Rationeel kwam ik in de kwestie niet ver; iemand huilt immers niet als hij of zij vrolijk is, dat gebeurt als er een gevoel van droevigheid of teleurstelling is. En juist op het moment dat ik deze tabel in mijn hersenen invoerde wist ik wat de jongen bedoelde. Liefde is niet iets dat rationeel te verklaren is, het is iets dat een willekeurige emotie oplevert en niet gebonden is aan een vastliggende natuurkundige wet. De jongen had de brief zo mooi gevonden, dat hij zelf ook het besef van tijd was kwijtgeraakt, en totale astrologische leegte voelde, omdat hij aan haar dacht. Dit beseffende kwam ik tot de conclusie dat ik zelf ook al twee uur op de bank naast het fonteintje op het plein zat, terwijl het als een minuut gevoeld had. Wat kon rationaliteit toch mooi zijn.

Met liefde

’t Was vroeg als altijd. Fris als altijd, net als bewolkt en stil. Alles als altijd, naamloze dagen zoals een grijs gisteren. Maar iets was anders, mijn paard. Mijn merrie Melle lag op haar zij zoals ze nooit lag. Niet om deze tijd en niet zo. Toen ik afstapte viel mijn fiets ongelukkig in het gras maar ik keek niet. Melle verschoof haar hoofd met een schok over het koude gras en keek me aan. Paniek, pijn in het gitzwarte oog. Opgedroogd schuim, haar voorbeen schrapend. Ik begon te praten, te hakkelen, te huilen bij het zien van al dat bloed.

De veearts gaf haar een kans, maar berijden was misschien voorbij. De benen gebroken, mishandeld met een bezemsteel, prikkeldraad, bespaar me meer details. Een afgelegen weiland? Zoiets hier wel vaker gebeurd? Verdacht ik iemand? Ik wist het niet, ik huilde bij Melle. Ze sliep, onder narcose, van haar vrouwelijkheid beroofd. Door pure wreedheid, respect- en gevoelloosheid, een ontembare roep naar macht, wellust en deze samen. Hoeveel mensen zouden hun afschuw uitspreken? En hoeveel zouden het artikeltje zich na een week herinneren? Wie zou de dader zoeken? Of met Melle terug gaan naar haar weiland? Zou ze ooit weer draven, sierlijk overstappen als het voorjaar haar over de boterbloemen joeg?

Ze lag naast me: zo immens veel groter en sterker, kwetsbaar als een kind. Zou ze me herkennen, mijn geur en stem? Ik hoop nu vurig dat ze het vertrouwen in mij, mens, ooit terug leert krijgen. Voor haar geen wraak, alleen onrust, herinnering en pijn. We leerden onze dieren hun plaats te kennen en stelden ons erboven. Als hun meester, maar soms ook als vriend en zielsverwant. Elkaar aanvullen, leren, genieten. Samen, zij en ik. Kilometers lang, de hele horizon langs en verder. Als twee-eenheid, op gevoel, intuïtief. De herkenning in haar ogen, de vreugde, de roekeloosheid in ’t begin. Wankel, steeds sterker, sneller, een team. Nee, een stel. Zij en ik. Gaat dat voorbij? Kan zoiets voorbij zijn, zomaar opeens, een nacht verder? Hoe dan ook vind ik de dader. Zijn kop gaat eraf. Met liefde.

[ Bericht 0% gewijzigd door Pacino op 29-02-2004 00:05:47 ]

Ai, ik mag niet meer wijzigen, (te laat) maar ik zie een vervelend geslachtsfoutje in mijn verhaaltje staan. Dit Nepal is niet goed voor mijn editorsfunctie. In de laatste aanklacht staat zijn, ipv haar... gelieve hier geen minpunten voor te rekenen.

Groter dan niets!

Alles wat een begin heeft kent ook een einde .... Alles wat een einde heeft beleefd schrijft een historie. De historie die ik nu schrijf gaat over jou ... alhoewel jij voor mij niet jou meer bent.

Wat was het nut? Wat had zin en wat was onzin? Op die vragen hoef ik geen antwoord te geven, want het zijn vragen die ik alleen aan mezelf stel. Ik wil het ook niet, het maakt mij in dit leven niet sterker. In een positieve benadering vind ik kracht … in het afbreken van wat er eens was niet!

De tijd ging hard met jou, nu ga ik keihard door zonder jou. Nieuwe liefde komt zo snel als je haar zelf toelaat ... Kijk nieuwe wegen met kracht, warmte en zekerheid tegemoet. Ik hoop dat je daartoe in staat bent en dat ook doet. Al was het alleen maar omdat alles niets is en niets alles. Die kennis kreeg ik dankzij jou, jij liet me zien dat de mooie vergankelijke dingen in het leven waarde kunnen hebben voor de toekomst, door ze door te geven en in ere te houden.

Als ik 1 persoon alle goeds van de wereld zou mogen geven zonder dat diegene dat wist, dan zou jij dat zijn ... Je bent en blijft voor mij een teken aan de wand die er niet is, een reddingsboei in de in de eenzame oceaan van mijn woeste gevoelsleven. Mijn leven kabbelt door en ik kan het beter aan dankzij jou. Ik mag het je niet vertellen, je wilt het niet weten ... je bent een held, mijn held, een held tegen wil en dank!

Leef, geef, neem, krijg en houd de eeuwige liefde vast, je hebt haar nodig … ook al is ze soms niet meer wat ze was, ze kan overleven zonder rationeel te bestaan. Ik kan het weten, ik voel haar iedere dag dankzij jou … en geef haar door zonder jou!

In memoriam aan diegenen die voortleven in mijn gevoel zonder het kennen.

Pien was mijn beste vriendin tot ze Wim leerde kennen. Van de ene op de andere dag veranderde ik van een prioriteit in een bijkomstigheid, een val in status die ik te danken had aan een knul van mijn leeftijd met een vervelend kapsel, bolle wangen en een snoezig, pastelkleurig overhemd. Hij deelde zijn zakje Fisherman’s Friends en ik mocht mee naar het Italiaanse restaurant waar de rampzalige liefdesgeschiedenis was begonnen. Als een mokkend kind zat ik aan tafel met het prille, kirrende koppel tegenover me. Ik had me nog nooit zo overbodig gevoeld.

“Is ‘ie niet leuk?” zei Pien. “Hé, Mil, is ‘ie niet lief?”
Wim was naar de wc en ik speelde met het tafelkleed. “Enig,” zei ik. “Werkelijk.”
“Heb ik je al verteld over onze eerste avond hier?” zei Pien.
“Ja,” zei ik. Het standaardverhaal met standaardclichés. Eten, zoenen, superseks. Ieder paartje kon het navertellen. Er was niets bijzonders aan, sterker nog, het was om misselijk van te worden. Al die voorgekauwde romantiek. Al mijn hele leven had ik meelijwekkend naar starende paartjes gekeken, starende paartjes die eenmaal per maand naar hun favoriete eetfabriek gingen om zuchtend en zwijmelend te memoreren over die ene dag, zoveel maanden geleden, toen ze hier voor het eerst hadden gezeten. Het was een ritueel waar ik me niet aan wenste over te geven en nu had mijn beste vriendin me verraden. Zij en haar Wim zouden worden zoals al die andere paartjes en tot in lengte der dagen video’s huren en vertederende briefjes voor elkaar op de koelkast plakken. Zij zou dromen over trouwen, hij over een trio en samen zouden ze praten over de onhebbelijkheden die hun kinderen zouden erven. God, wat uniek zouden ze zijn.

Met mijn handen in mijn zakken sjokte ik die avond naar huis. Voor de videotheek aarzelde ik een moment. Voorzichtig drukte ik mijn neus tegen de ruit. Zou iemand me zien, iemand me opmerken, iemand ook maar even van mij willen houden? Mijn adem sloeg tegen het glas, het glas waarachter tientallen stelletjes zich verdrongen rond het rek met romantische komedies. Niemand zag me. De hele wereld was al verliefd.

---- Ofelia.

Vergeving

Angela,

Begrijp je dat ik altijd van je zal blijven houden, hoe slecht je me ook behandeld hebt? Ik heb je gehaat, telkens als je me kwetste. Hoe denk je dat ik me voelde toen je plotseling die vreemde kerel in je leven toeliet? Je ging met hem naar bed, dat weet ik. Misschien doe je dat nog steeds wel, helemaal betrouwbaar ben je nooit geweest. Hij kuste jou, op straat, waar iedereen bij was. Waar ik bij was. Jij dacht dat ik het niet zag, maar niets is minder waar. Ik keek naar jou, ik keek naar hem en mijn hart brak.

Alles heb ik je vergeven. Je gerotzooi met die andere vent, je beledigingen, je scheldpartijen, al de keren dat je me wegstuurde, me afwees. Weet je waarom? Omdat ik je zo goed kan begrijpen. Een liefde die zo heftig is als die van ons, daar kun je niet altijd rationeel mee omgaan. Mij heeft het ook al meerdere keren tot razernij gedreven. Die keer dat je zei dat je me nooit meer wilde zien, toen ging er iets in mij kapot. Ik wilde jou ook kapot maken, ik had je kunnen doden op dat moment, maar ik deed het niet. Altijd gaf ik het nog een kans tussen ons. Ik hoefde maar naar je te kijken en woede verdween.

Je hebt me verraden. Me keihard geraakt. Ik heb gejankt als een klein kind, gebruld, gezworen dat ik je kapot zou maken, maar weet je wat het is, mijn lief? Ik weet dat je het niet meent. Dat je er nu al spijt van hebt. Daarom geef ik je nog een kans. Want liefde overwint alles, tot en met het hevigste noodweer.

Angela schoof haar gordijn opzij, zo onopvallend mogelijk. De grijze auto stond er weer, op dezelfde plaats. Vier dagen was hij maar weggeweest. Zijn gegluur, zijn wanhopige blikken. Zuchtend greep ze de telefoon. Ze hoopte dat ze er snel zouden zijn.

[ Bericht 1% gewijzigd door Angeles op 04-03-2004 10:55:43 ]

Oei... wat fouten verbeterd


Verbonden zielen?

Hij staat te wachten en ziet haar dichterbij komen. Haar lange golvende haren zijn net niet golvend genoeg om hem zeeziek te maken. Nochtans het gevoel in zijn maag is daar niet ver vanaf. Hij stelt zich dat verliefde gevoel altijd voor als dansende elfjes die in zijn buikholte wonen. Als die kriebels opkomen dan beginnen ze rond te vliegen en raken met de puntjes van hun vleugeltjes zijn maagwand aan. Alsof ze willen zeggen: "Hey die daar, die is wat voor jouw!" En vandaag is het een immens feest daar binnen!
Hij schrikt wakker uit zijn overpijnzing als ze hem een kus geeft ter begroeting. Nog net ziet hij de glinstering in haar ogen als ze hem meesleurt.
Zij heeft gereserveerd bij dat leuke restaurant waar ze voor het eerst met elkaar uit zijn gaan eten. Ze kenden mekaar toen al een tijdje, maar van liefde was nog geen sprake. Na dat etentje had hij haar meegenomen naar die kale plek in het bos die uitkijkt over de verlichte stad. Meer hoef ik julie daar niet over te vertellen.
Het eten wordt geserveerd en smakelijk verorberd. Mede door de wijn wordt het steeds gezelliger. Zij excuseert zich even en staat op. Als ze geen zicht meer op hem kan hebben graait hij naar het doosje in zijn jas. Hij wil haar trouwen! Die elfjes hebben nog nooit zo een feest gehouden.
Niet veel later komt ze terug met haar handen op haar rug, zoals ze zo vaak placht te doen. Een beetje speels glimlacht ze hem vol tegemoet. Hij staat recht om haar stoel...
Maar ze trekt hem naar de kleine dansvloer en na het lied zoent ze hem vol passie. Een beetje verdwaast voelt hij metaal tegen zijn tanden. “Sinds wanneer heb jij een tongpiercing?”, wil hij nog vragen. Haar wijsvinger legt hem echter het zwijgen op waarna ze vraagt: "Trouw je met me?"


hoop dat ie nu goed is

Dag

'Eéntje maar', denk je bij jezelf, 'Eentje, en dan naar huis.' Maar het worden er natuurlijk meer, het worden er áltijd meer.
En je drinkt en je grijnst en je drinkt nog wat, de tijd verdampt en zomaar ineens zweeft ze door je kop, haar glimlach, haar warmte, haar afwezigheid. Je grijnst nog wel, maar de nacht is niet meer hetzelfde, dus je staat op en loopt ervan weg.
En terwijl je naar huis sloft door de uitgestorven straten, terwijl de nacht verdwijnt, beleef je haar, is ze bij je, en je kletst, lacht, vrijt, huilt, struikelt en je voelt hoe het ooit was en vergeet meer dan ooit hoe het nu is. Je verwarde geest sust je verdronken lichaam, fluistert dat het weer goed komt, als je maar de juiste woorden in de juiste volgorde vat.
En met dat gevoel val je in slaap. Gerustgesteld. Aan de rand van geluk. In een enorm tweepersoonsbed. Je negeerde de cynische toon van de rede die zo redeloos leek bij nacht, maar de dag erop moet je toch je ogen open doen.

'Was ze hier, gisteravond..?'

En daar lig je dan, languit op je rug, handen onder je hoofd, starend naar de gaten in het plafond, met nu, behalve de stilte, slechts één woord op de plek waar het je gisteren aan woorden niet ontbrak.

[ Bericht 0% gewijzigd door appelR op 04-03-2004 13:16:26 ]

Wij

Ik ben ik. Jij bent jij. Samen zijn wij overal.
Ik zit naast je in de metro. Jij piept voor bij de groentekraam op de markt. Jij houd de deur voor mij open waarvoor ik jou beleefd bedank.
Ik wil álles leren, maar heb daar nu even geen zin in. Jij werkt volgens iedereen te hard, behalve volgens jezelf. Ik speel in het bandje waar jij afgelopen woensdagavond naar kwam kijken. Jij vond het maar niks. Jij staat graag te lang onder de douche. Ik ben gek op aanmaakcappuccino.
Ik verkondig naar Nieuw-Zeeland te willen, maar eigenlijk durf ik niet. Jij werd een café uitgezet omdat je het opnam voor een ander. Jij bent soms zomaar boos, om redenen die je niet begrijpt.
Jij plaste een beetje in het zwembad om te zien of die echt rood zou kleuren. Ik rende rondjes in de schoenenzaak om te zien hoe hard ik kon met mijn nieuwe schoenen. Jij kraste in je arm, omdat je niet kon leven met jezelf. Ik troost jou omdat dat zo hoort.
Jij maakt stiekem foto's van mensen, omdat ze niet weten dat jij stiekem foto's van hen maakt. Ik hoor altijd muziek in mijn slaap. Om het steevast weer te vergeten tegen de tijd dat ik onder de douche sta. Jij verlaat het huis niet zonder de parkieten gedag te hebben gezegd. Ik durfde niet af te bellen, dus kom ik gewoon niet opdagen. Ik wil doven, niet vervagen. Jij hebt spijt van wat je doet, mij spijt dat wat ik nalaat. Ik schuw geen clichés. Jij moest op basketbal, omdat je vriendjes dat ook deden. Ik was apetrots op mijn fluoriserende L.A. Gears. Wij hebben nergens tijd voor. Ik ben misschien wie jij vermoedde. Jij bent meer dan ik verwachtte. Samen zijn wij overal.

Na twee weken van weinig Fok! en veel Oscars, gaan we vanaf deze week weer verder met de NachtLicht Liefdesverhalenwedstrijd 2004. De winnaar van week 9 + 10 staat vanaf een uur of vier (donderdag 4 maart) op www.NachtLicht.nl. Deze keer was het een overtuigende winnaar. Een krachtig geschreven verhaal, helder en met een goed rimte.

Vrijdagochtend 5 maart wordt er een nieuw thema geopend op Fok!

quote:

Op donderdag 4 maart 2004 14:37 schreef NachtLicht het volgende:
Na twee weken van weinig Fok! en veel Oscars, gaan we vanaf deze week weer verder met de NachtLicht Liefdesverhalenwedstrijd 2004. De winnaar van week 9 + 10 staat vanaf een uur of vier (donderdag 4 maart) op www.NachtLicht.nl. Deze keer was het een overtuigende winnaar. Een krachtig geschreven verhaal, helder en met een goed rimte.

Vrijdagochtend 5 maart wordt er een nieuw thema geopend op Fok!

ik heb dit helemaal niet gevolgd! Ik ga proberen te luisteren de volgende keer.