FOK!/NachtLicht wedstrijdtopic week 9: Liefde overwint alles

Het volgende verhaal is niet echt helemaal "liefde overwint alles" maar komt in de buurt... sterke liefde of

quote:

Verbonden zielen?

Hij staat te wachten en ziet haar dichterbij komen. Haar lange golvende haren zijn net niet golvend genoeg om hem zeeziek te maken. Nochtans het gevoel in zijn maag is daar niet ver vanaf. Hij stelt zich dat verliefde gevoel altijd voor als dansende elfjes die in zijn buikholte wonen. Als die kriebels opkomen dan beginnen ze rond te vliegen en raken met de puntjes van hun vleugeltjes zijn maagwand aan. Alsof ze willen zeggen: "Hey die daar, die is wat voor jouw!" En vandaag is het een immens feest daar binnen!
Hij schrikt wakker uit zijn overpijnzing als ze hem een kus geeft ter begroeting. Nog net ziet hij de glinstering in haar ogen als ze hem mee sleurt.
Zij heeft gereserveerd bij dat leuke restaurant waar ze voor het eerst met elkaar zijn uit gaan eten. Ze kenden mekaar toen al een tijdje, maar van liefde was nog geen sprake. Na dat etentje had hij haar meegenomen naar die kale plek in het bos die uitkijkt over de verlichte stad. Meer hoef ik julie daar niet over te vertellen.
Het eten wordt geserveerd en smakelijk verorbert. Mede door de wijn wordt het steeds gezelliger. Zij excuseert zich even en staat op. Als ze geen zicht meer op hem kan hebben graait hij naar het doosje in zijn jas. Hij wil haar trouwen! Die elfjes hebben nog nooit zo een feest gehouden.
Niet veel later komt ze terug met haar handen op haar rug, zoals ze zo vaak placht te doen. Een beetje speels glimlacht ze hem vol tegemoet. Hij staat recht om haar stoel...
Maar ze trekt hem naar de kleine dansvloer en na het lied zoent ze hem vol passie. Een beetje verdwaast voelt hij metaal tegen zijn tanden. “Sinds wanneer heb jij een tongpiercing?”, wil hij nog vragen. Haar wijsvinger legt hem echter het zwijgen op waarna ze vraagt: "Trouw je met me?"

Ik heb mijn verhaaltje ingestuurd naar de ncrv, aangezien ik op die site zag dat het per mail naar hun toe ging. Is dat nog oke, of moet ik hem hier ook nog plakken?

Zielsverwant
In een depressieve opwelling kruip ik dichter tegen je aan terwijl de vrolijke geluiden al trillend vanaf de televisie door de lucht mijn oorschelp vullen. Je armen omslaan de mijne en mijn ogen staren richting de jouwe, die gefixeerd de vrolijk voorbijflitsende tekenfilms op de televisie volgen. Ik druk je zachte, slanke lichaam zachtjes tegen me aan en sluit mijn ogen.
In de duisterheid achter mijn oogkleppen zie ik al mijn dagelijkse problemen panoramisch aan me voorbij trekken. Mijn constant in de clinch liggende en scheidende ouders stevig vertegenwoordigd in mijn waanbeelden. Mijn neus ophalend voel ik een traan van depressiviteit mijn oogkas verlaten en langzaam mijn wang afrollen. Je lijkt het niet op te merken, maar aan je omhelzende greep voel ik dat je wel degelijk merkt dat iets me dwars zit. Stokkend in mijn keel voel ik mijn adem mijn slikbeweging verstikken, iets dat gepaard gaat met een verstikkend geluid.
Mijn ogen openen zichzelf langzaam alwaar je gefixeerde blik jegens de televisie is veranderd in een tedere, liefdevolle en tegelijkertijd begrijpende blik die diep in mijn ogen doordringt. Je ogen stellen de vraag die je stem niet durft te stellen. Een tweede traan rolt mijn gezicht af om de eerste te ontmoeten; een ontmoeting die verloopt tot een verzoening waarna de twee tranen gezamenlijk hun weg naar de onderzijde van mijn gezicht vervolgen.
Je lippen kussen mijn voorhoofd waarna ik mijn hoofd op je schouder laat rusten. De ontsnapte tranen krijgen gezelschap van een veelvoud van tranen die grotendeels in je glanzende bruine haren blijven steken. In een poging een lopende neus te verhoeden haal ik wederom mijn neus stevig op, hoewel tevergeefs. De eindeloze stroming van tranen en mijn eindeloze huiluitingen zonder uitgelegde redenering schijnen je allen niet te storen. Ik voel hoe je zachte hand ferm over mijn rug streelt om me mijn geruststelling opnieuw te laten vinden. Roerloos liggen mijn armen stevig om je taille geklemd terwijl ik mezelf gelukkig prijs iemand gevonden te hebben die me begrijpt voor wie ik ben, een zielsverwant.

Anders

Hij liep op me af. Zijn haren nog nat van de douche. Zijn mouwen losjes opgestroopt en een grote grijns op zijn gezicht. De zon scheen. Natuurlijk scheen de zon. Ik smolt. “Hé!” zei hij. Simpel ‘Hé!’
“Hé,” zei ik. Hij kuste me niet. Hij gaf me geen hand. Hij stapte gewoon in. Toen ik achter het stuur ging zitten, zag ik dat hij rommelde in het dashboardkastje. “Deze doen?” Hij hield een c.d. van Kane omhoog. “Ja goed,” zei ik.
Ik startte de auto en reed de weg op. Na twintig meter moest ik al stoppen voor rood. Hij was nog steeds bezig met de c.d.-speler. Ik keek naar hem. Wat was hij mooi. Ik vond het zo’n foute gedachte, maar ik kon er niets aan doen. Ik vond hem gewoon zo mooi. Ik dacht aan de eerste keer dat ik hem zag. Ik werd aan hem voorgesteld en had in die eerste paar tellen al meteen een hokje waar ik hem in zou zetten; apart, losbol, dwars, levenslustig en vooral iemand die niet in mij geïnteresseerd zou zijn. Ik was te gewoontjes.
In de tijd dat we samenwerkten aan het project, merkte ik dat de vooroordelen die ik had net zo warrig waren als zijn haren. Hij was wel apart, maar niet om het anders zijn. Hij was wel dwars, maar niet om recalcitrant te zijn. Hij was gewoon zichzelf.
Het licht sprong op groen. Hij keek opzij en ving mijn blik. Ik voelde me betrapt. “Kom op, rijden.” Hij lachte. Ik lachte maar terug. Bij hem voelde ik me onzeker, maar toch op mijn gemak. Hoe deed hij dat toch?
“Laatste dag, mylady,” zei hij. Dat woord, ‘mylady’.
Even werd ik verblind door de zon en ik weet niet of het daardoor kwam, maar opeens zei ik het: “Zullen we anders als we vandaag klaar zijn nog even ergens wat gaan eten?” Gelukkig hoefde ik hem niet aan te kijken. Ik was opeens heel erg oplettend in het verkeer. Ik hield mijn adem in.
“Jij bent zo anders,” zei hij en hij kuste zachtjes mijn slaap.

Mijn bijdrage voor deze week

Geen naam

Ik lees je naam nog wel eens in de krant. Dan zie ik je initialen staan en de naakte feiten zeggen me meer dan ik wil zien. Ik lees de schreeuwerige koppen en vetgedrukte regels en probeer me voor te stellen dat dit allemaal niet over jou gaat. Maar beelden dringen zich aan me op achter mijn gesloten ogen.
Ik zie je zoals je naar me lachte die eerste ontmoeting.
Ik zie je met armen vol bloemen op Valentijn, ik zie je midden in de nacht onder mijn raam. Ik zie je zoals je was en ik hou zoveel van je.
Maar ik zie je ook zoals de wereld je ziet. Ik zie je met boze, wraakbeluste ogen.
Ik weet dat ik niet meer van je zou moeten houden, dat ik met afschuw aan je zou moeten denken, net als de rest van de wereld. En weet je, mijn gezonde verstand doet dat ook wel.
Je hebt je verdiende straf gekregen voor wat je hebt gedaan. Je zou moeten rotten in de hel voor wat je die arme mensen hebt aangedaan. Ik zou niet meer van je moeten dromen. Maar wanneer
`s nachts alles stil is en het gezonde verstand van de dag slaapt, dan ontmoet ik je. In mijn dromen ben je nog goed en is alles tussen ons nog zoals het was. In mijn dromen is alleen zonneschijn en liefde.
Ik begrijp het gewoon niet! Hoe heb ik me toch zo in je kunnen vergissen! Ik pijnig mezelf keer op keer met de vraag of ik het misschien had moeten weten, alhoewel ik het antwoord wel weet.
Dus nu ben ik alleen. Alleen met een beeld van jou in mijn hoofd, een beeld van een jongen uit vervlogen tijden. En hoezeer ik ook mijn best doe om die jongen te vergeten, alle logica en gezond verstand ten spijt; ik hou nog steeds van je..

Gegroet Nelennia

Voorbij

Hoor jij het tikken van de regen op mijn jas? Je bent heel dichtbij, maar toch zo ver weg. Toen we de deur achter ons in het slot lieten vallen, was dat het begin van het einde. We liepen samen de straat uit, op weg naar de bushalte. Nu staan we hier. De bus komt over een paar minuten. Ik kijk naar je vanuit mijn ooghoeken en zie je silhouet. Waar denk je aan? Aan hoe het voelde om jouw huid op de mijne te voelen, de warmte en de geur van net bedreven liefde? Net als ik? Ik steek mijn handen nog wat dieper in mijn zakken. Je staat daar zo bewegingloos, wat gaat er in je om? Wat ga je me zo zeggen als die verdomde bus komt? Ik kijk naar je op en voel de tranen branden. Ik knipper hard om de tranen terug te duwen naar hun bron, maar tevergeefs. De druppels van de regen nemen mijn tranen op in hun midden; langzaam verlaten ze mijn ogen, stromen over mijn wangen. Ik kijk je aan en met mijn ogen probeer ik de woorden te zeggen die mijn mond niet verlaten. “Ook al ben ik niet de vrouw van jouw dromen, blijf bij mij nog één nacht en laat me niet alleen.”
Wie hoort het tikken van de regen op mijn jas? Niemand, behalve ik, die loopt in de donkere straten naar huis.

Oke, hoop dat ik niet te laat ben. Ik had een betere opmaak maar het nieuwe forum laat of geen bulletpoints toe, of ik ben kippig.


De rechtszaak

- Wilt u zich identificeren voor de rechtbank?

Mijn naam is liefde, geboren in de hemel, kind van de Goden, zo oud als de mensheid.

- Zweert u de waarheid te vertellen, de hele waarheid en niets anders dan de waarheid, zowaar God uw getuige is?

Dat zweer ik.

- Door de vertegenwoordiging van de zes continenten wordt de beklaagde ter verantwoording geroepen voor de volgende strafbare feiten:

- Het al dan niet bewust toelaten van verharding in menselijke harten waardoor begrippen als grenzen, religie en economie de humaniteit zijn voorbijgestreefd.
- Het valselijk verklaren van het eeuwigheidsprincipe in menselijke relaties.
- Het algeheel afwezig zijn van beklaagde in tijden wanneer mensen het hardst om haar riepen.
- Het ontbreken van enige duidelijkheid in definitie, betekenis en bestaansrecht van de beklaagde, gebaseerd op het filosofische begrip dat alles een doel moet hebben.
- Wanneer beklaagde ter zijn verdediging aanvoert dat zij het doel is, wordt zij verantwoordelijk gehouden voor; het bewust onthouden van, of het bewust niet voorzien in een duidelijk stappenplan tot de beoefening van liefde; het bewust onthouden van, of het bewust niet voorzien in voldoende middelen om de liefde te beoefenen.
- Als laatste wordt de beklaagde ter verantwoording geroepen voor zijn aanwezigheid in het algemeen, gebaseerd op het dualiteitsprincipe dat elke munt een keerzijde heeft en beklaagde hiermede het lijden van de mensheid in stand houdt.

- Verklaart de beklaagde de grond van de aanklachten ten volle te begrijpen?

Dat verklaar ik.

- De jury zal bestaan uit gebroken harten, weduwen, verminkten, besmeurden, alleenstaanden, vertrapten, verhongerden en vergezochten. Daarnaast zal er een afvaardiging zijn van de leiders van de vijf grootste religies, een delegatie van wanhopige zoekers en een vertegenwoordiging van niet-gelovers.

- Wat is het antwoord van de beklaagde op genoemde aanklachten?

Schuldig

En Eb, sorry voor dit maar, welk gedeelte op de ncrv site heb ik niet goed begrepen

quote:

Radioprogramma NachtLicht organiseert in samenwerking met FOK! een verhalenwedstrijd met als thema De Liefde. Stroomt uw hart over van liefde? Is het misschien gebroken en gebutst door de liefde? Vertrouw uw verhaal toe aan het papier en stuur het naar NachtLicht. (Note de email link met het nachtlicht email van ncrv) De weekwinnaar hoort zijn of haar verhaal terug in de uitzending van NachtLicht. Op 30 augustus 2004 wordt bekend wie Het LiefdesVerhaal 2004 heeft geschreven.

van http://info.omroep.nl/ncrv/

Mooi verhaal blont! Beetje pathetisch maar zeker ook geestig. Ik zou je wel op het hart willen drukken: Kill your darlings. Maar leuk bedacht in elk geval! Compliment!

We zijn blij dat Fok! weer online is, het ziet er goed uit!

De keuze voor het mooiste liefdesverhaal schuift een week op. Dat heeft twee redenen.

Vanuit Los Angeles, Amsterdam en Hilversum presenteert NachtLicht zondag het grootste filmspektakel van het jaar: de Oscars 2004. René Mioch doet live verslag vanuit Los Angeles, hij trekt op met de hoofdrolspelers van de Tweeling (Oscarnominatie beste buitenlandse film) en onze verslaggever is in Amsterdam waar de achtergebleven cast en crew van De Tweeling zich heeft verzameld. In Hilversum zitten Jelle Koolstra en Marc de Hond samen met enkele filmjournalisten om de Oscar uitreiking te beschouwen. Door het sterk afwijkende karakter van de uitzending, vervallen alle vaste onderdelen, dus helaas ook het Fok! verhaal.

En dat komt niet eens zo heel slecht uit. Aangezien de nieuwe look van Fok! meer voeten in de aarde had dan verwacht, was er weinig tijd om de liefdesverhalen in te sturen. Nu is er een extra week de mogelijkheid je verhaal in te sturen.

Tot slot: er staat inderdaad op http://info.omroep.nl/ncrv/ vermeld dat liefdesverhalen kunnen worden opgestuurd naar NachtLicht. Deze informatie is onjuist. Liefdesverhalen kunnen alleen hier op Fok! worden geplaatst.

nu mis ik jou..

Vandaag werd ik weer op de mooiste manier wakker die ik ken. Namelijk naast mijn vriendin. De heerlijke warmte van haar liefde verwarmt me, haar lach wekt me en haar ogen plaatsen mij rustig terug in de wereld van de wakere mensen. Ze kijkt me aan en geeft me rustig een kus. Haar zachte stem zegt heel simpel: "Goedemorgen lieverd".

De momenten dat ik samen met haar ben vervliegen altijd zo snel. Wanneer ze niet bij me is lijkt het wel alsof de duracell konijntjes weigeren de klok van stroom te voorzien. De reis van haar huis naar huis duurt in mijn gedachten slechts 5 minuten terwijl wanneer ik naar haar toe ga de reis veel te lang duurt. Ik besluit dat ik snel weer bij haar wil zijn.

Thuis aangekomen is alles zo stil, alles zo rustig. Hoewel ik slechts 1 dag ben weggeweest voel ik me compleet vervreemd van de plek waar ik al 19 jaar kom. De gedachte aan haar brengt een glimlach op mijn gezicht. Heel stil en rustig zet ik weer een paar stappen verder, een paar stappen verder richting de tijd die we zonder elkaar zullen doorbrengen.

Mijn bed voelt anders aan als ik er alleen in lig. Ik denk terug aan de leuke momenten die we deze keer weer hebben gehad. Snel mompel ik nog tegen mezelf dat ik toch wel een "lucky bastard" ben. Vol overgave kan ik nu wel zeggen dat ik je nu mis.

Met een grote glimlach loop ik nu dan toch echt de trap op en kijk al weer uit naar de volgende keer.

Hij nam een klein kaartje in ontvangst met daarop een telefoonnummer en tuurde er aandachtig naar. Toen hij opkeek was de gulle gever verdwenen. Hij zuchtte en liep als een keizer weer de kroeg binnen. Wat was hem overkomen? In zijn binnenste kwam iets in beweging. Zijn verroeste ribben leken het geraamte van een zeppelin die steeds hoger steeg in de hemel, langzaam krakend en trekkend vanwege de ijlere lucht. Zou het dan toch kunnen? Hij kreeg een blos op zijn gezicht en liep maniakaal met het papiertje door naar de bar en gesticuleerde naar de barman met de leren pet. Hij kreeg bier en de barman met de dikke hangsnor gaf hem een luchtkus. Wat een fantastisch moment! En terwijl hij even op de barkruk verschoof vanwege de gevoeligheid droomde hij weg van de jongen die hij zojuist had ontmoet. Een kort getrimd kapsel en blauwe ogen hadden hem gestreeld. Hij had zich compleet niet op zijn gemak gevoeld, hoewel het niet ongewoon was dat hij jongens mee naar buiten nam. Bij deze jongen was er ineens de onzekerheid over de kalende plek op zijn hoofd (waar zijn kinderen hem vaak mee pestten) en de grootte en geur van zijn geslacht. Maar de jongen had zich over hem ontfermd. Zo zacht en prikkelend, alsof de jongen precies wist wat hij deed. Hij pakte zijn portemonnee om te betalen en zag de foto’s: de droefgeestige glimlach van zijn vrouw, zijn drie kleine dochters. Daarnaast de passe-partout van het Ministerie. Aandachtig tuurde hij iets langer naar die foto en taxeerde zichzelf. De afkeer borrelde in hem op toen hij de grijzende slapen, de onderkin en het vettige haar bekeek. Wat een lelijk bureaucratenhoofd, dacht hij, en zijn euforie werd even verdrongen door de gedachte aan saaie woensdagavonden. Hoe kon het in vredesnaam mogelijk zijn? Hij voelde zich ellendig en blij tegelijk. Om er zeker van te zijn dat dit geen droom was haalde hij verward het kaartje met het telefoonnummer tevoorschijn. Wat een schattige jongen.

[ Bericht 0% gewijzigd door zodiakk op 26-02-2004 21:24:17 (Even de zeikstraal beeer tevreden stellen) ]

quote:

Op donderdag 26 februari 2004 21:28 schreef beeer het volgende:
"Blij" is eigenlijk wel een ietwat te eufemistisch "synoniem" voor euforisch, vind je niet zodiakk? Ik zou toch nog even op zoek gaan naar een wat meer analogere term. .

Zeg, trek jij nou maar eerst eens de broekriem aan van je kinderpantalon, voordat je commentaar gaat leveren. En vergeet vooral niet bij de bar mitswa je handen thuis te houden.

lol.. beeer ik ben blij dat je de mijne niet afzeikt
niet dat dat een uitdaging zou zijn

“Overwint liefde alles? ‘Alles’ is zo’n groot woord, net als ‘nooit’ en ‘onvoorwaardelijk’. Men wil graag geloven dat liefde alles overwint, want het klinkt zo romantisch, maar eigenlijk is het de grootste flauwekul die er bestaat. Jarenlang geloofde ik in de liefde en haar oneindige kracht. Als ik daarop terugkijk, zie ik dat ik toen werd verblind... juist door de liefde. Maar wat overwint liefde dan? Is dat het doorgaan met leven nadat je de liefde van je leven kwijtraakt aan een gruwelijke ziekte? Het alleen in bed liggen en niet begrijpen waarom het plekje naast je leeg is? Vertel me dan eens... wat overwint de liefde hierbij? Ik ben het spoor compleet bijster en jij mag het mij uitleggen. Jij, de vrouw die ik al mijn liefde gaf. De vrouw die mij liet geloven dat we samen alles zouden doorstaan. Totdat de dood je op kwam halen en jou meenam naar een andere wereld. Een wereld waar ik niet ben? In ons geval overwint de liefde alleen als ik naar je toekom. Dus geef me een teken... laat me weten dat de liefde alles overwint... laat me er weer in geloven.... dan kom ik naar je toe.”
De telefoon ging drie keer over en voordat Vincent de telefoon kon pakken, werd het weer stil. Vincent slikte alle medicijnen in en zei huilend van blijdschap: “Ik heb je teken ontvangen, mijn liefste!”

Hetzelfde tijdstip, ergens anders in de stad... Linda belde naar haar zus voor zomaar een praatje. Per ongeluk draaide ze het verkeerde nummer, maar gelukkig merkte ze het op tijd en hing op om alsnog het juiste nummer te bellen.

Nathalie

Beeer

het is makkelijk iemand anders zijn of haar werk af te kraken. helaas dat je zelf geen poging durft te ondernemen...
Daarnaast is je kritiek ook nog eens slecht onderbouwd.. Helaas misschien volgende keer beter

quote:

Op donderdag 26 februari 2004 22:56 schreef beeer het volgende:
Edit twee: "gulden route", natuurlijk. Grmbl. . Wij spreken niet voor niets van champignons in plaats van paddestoelen. Bah.

Beeer, beeer, beeer. Jongen toch. Een route leg je af, die steek je niet over.

:'), _{Ouwe prutser.}

quote:

Op vrijdag 27 februari 2004 10:01 schreef SwithleR het volgende:
Beeer

het is makkelijk iemand anders zijn of haar werk af te kraken. helaas dat je zelf geen poging durft te ondernemen...

Ik tel wel vijf pogingen van Beeer, anders. En vrij geslaagde ook nog.

[ Bericht 14% gewijzigd door Gellius op 27-02-2004 10:08:15 ]