26 uur van Lhasa naar Xining. In een softsleeper in een coupe van vier incl. twee nieuwsgierige boedhistische monniken. Incl. een doos van gekookt vlees en allerlei wetenswaardigheden die je niet wil weten. Ons geluk was geloof ik dat het een gloednieuwe trein was. Mijn vriendin grapte toen we de tickets kochten nog van: we zitten vast met twee monniken in een coupe (zie onder), en jawel hoor.... Boedhisitsche monnik zijn is trouwens een goede baan in Tibet: softsleeper is de duurste wijze van vervoer.
De treinreis was het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk, passen van > 5000m, honderden kilometers over permafrost, ongeinteresserde yak's, weergaloze leegte en ruimte) van onze reis naar China/Tibet. Je kunt je urenlang vergapen aan het inmense en onherbergzame landschap. Het personeel is daarentegen voorbij de lethargie, ongelofelijk. Tenzij je vloeiend Mandarijns spreekt, of een belangrijk persoon bent. Niet te filmen, wat een dozen.
Ook 26 uur was de treinreis van Jodhpur naar Haridwar (India). Wederom een coupe van vier, zonder deur. En bovenin zat al, jawel, een boedhistische monnik (ziet u de rode draad in dit verhaal). In India zijn de ramen van deze coupes bespoten met een soort coating, zodat je niet teveel ziet van buiten. Dan kun je beter in de laagste klasse gaan zitten (dwangbuis, doof, blind en reukloos na 26 uur), of op de trein gaan zitten
![]()
. Omdat deze route vrij dicht langs Pakistan voert, werden we 's nachts bij elke stop (en dat waren er nogal was) door (bewapende) militairen met een zaklamp in de ogen geschenen.
Verder nog eens een lange treinreis in Myanmar gemaakt (lang in de zin van tijd, in afstand viel het nogal mee, ik geloof dat het een gemiddelde van 30 km per uur was). Ik weet niet meer waarvan daan, wel dat het naar Bago was.En raad eens wie er al bovenin van de coupe van vier zat? Een aardige monnik
![]()
De muizen dansten rond onze backpacks, en omdat het smalspoor was, schudde de trein enorm op en neer. Op elk treinstation was het feest, met markten en muziek, ook midden in de nacht. Hoe de traag de trein ook gaat, elke stop was het haasten, maximaal een paar minuten. Sterker nog, toen we opstapten heb ik mijn hippe lampje afgestaan aan de reisleidster, zodat die de perronchef kon omkopen om de trein te laten staan
![]()
Maf ook dat ze geen echte dienstregeling hebben. Als de trein een uur te vroeg is (wat niet zo vaak voorkomt
![]()
), dan vertrekt 'ie ook gewoon te vroeg.