Michelle Cottle (The New York Times)
Vertaald.
Wat een afstraffing! Na maandenlang geworsteld te hebben met keiharde politieke obstakels, werden de meeste Republikeinen woensdag wakker met de pijnlijke nederlaag die ze van het Amerikaanse volk te verduren kregen, en met een flinke dosis angst voor wat er nu gaat gebeuren.
Maar niet president Trump. Ik vermoed dat hij de ochtend begroette met een vleugje verwachting, zo niet regelrechte opwinding, over wat hem te wachten stond: twee jaar lang onafgebroken, keiharde strijd met een door de Democraten gecontroleerd Huis van Afgevaardigden en Senaat. Met andere woorden, Trumps idee van de hemel.
Ja, de president kan niet tegen zijn verlies, zoals 6 januari in bloed en chaos duidelijk maakte. Hij begon al vroeg in deze verkiezingen de boel te manipuleren in het voordeel van zijn eigen partij, en bracht de laatste maanden door met zijn aanhangers te smeken te doen alsof hij op het stembiljet stond.
Maar hij stond eigenlijk niet op het stembiljet, wat betekent dat hij zichzelf nu kan wijsmaken dat deze verkiezingsnederlaag niets met hem te maken had. En het heeft hem nooit iets kunnen schelen hoe het met de Republikeinse partij als geheel gesteld is. Dus in zijn ogen bevestigt het feit dat de Republikeinen zonder hem zo'n blunder hebben begaan waarschijnlijk alleen maar zijn unieke belang.
Meneer Trump geeft alleen om ontwikkelingen die hem direct aangaan. Daarom zou hij zich wellicht enigszins ongemakkelijk voelen bij de gedachte dat zijn trouwe Republikeinen de macht zouden overdragen aan strijdende Democraten met dagvaardingsbevoegdheden en twee jaar opgekropte woede. Een van zijn belangrijkste campagnepunten dit jaar was immers dat, als de Democraten de tussentijdse verkiezingen zouden winnen, ze onmiddellijk hun oneerlijke vervolging van hem zouden hervatten. Misschien zouden ze hem zelfs voor de derde keer afzetten!
Meld u aan voor de Opinion Today-nieuwsbrief. Ontvang elke werkdagochtend deskundige analyses van het nieuws en een overzicht van de belangrijkste ideeën die de wereld vormgeven. Ontvang het in je inbox.
Maar diep van binnen had hij ongetwijfeld altijd gehoopt op een overwinning voor de Democraten.
Conflict is Trumps specialiteit. Hoe gemener, hoe beter. Ondanks al zijn zelfverheerlijkende praatjes over het opbouwen van dingen, liggen zijn ware talenten in strijd en vernietiging. Hij heeft de ruggengraat van de Republikeinse Partij al lang geleden gebroken, dus het vernederen van de leden is nu op zijn best een kleine kick. Maar het opnemen tegen Democratische meerderheden in beide kamers, die nog steeds in de wolken zijn van hun verkiezingswinst? Dát is pas iets om naar uit te kijken.
Verwacht dat de relatie van de heer Trump met het Congres volgend jaar de partijpolitieke vijandigheden van zijn eerste ambtstermijn zal doen verbleken als een meditatieretraite. De nieuwe voorzitters van de Justitiële Commissie en de Toezichtscommissie van het Huis van Afgevaardigden hebben zich waarschijnlijk al maandenlang voorbereid op hun toekomstige onderzoeken naar Trump en zijn entourage door zich vol te proppen met eiwitten en dagvaardingslijsten op te stellen. Dat hoop ik tenminste.
Niet dat meneer Trump zich ooit veel heeft aangetrokken van het gezag van het Congres. Dat betekent dat we ons kunnen voorbereiden op een ongekende tegenwerking van verzoeken van Democraten om documenten en getuigen. Als er tegen het einde van volgend jaar niet minstens een paar regeringsfunctionarissen wegens minachting van het Congres worden veroordeeld, zal dat niet aan een gebrek aan pogingen liggen.
Voor meneer Trump is deze chaos ongetwijfeld veel leuker dan de ondankbare sleur van het regeren. De man is nooit echt een voorstander van beleid geweest, tenzij je het aanwakkeren van angst voor immigranten en het opleggen van een tariefsysteem dat op een servetje lijkt te zijn getekend, meetelt. En zijn 'prestaties' in zijn tweede termijn zijn tot nu toe ongeveer net zo populair als een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving.
Zoals te verwachten, heeft meneer Trump op zijn mislukkingen gereageerd door te klagen over het feit dat het publiek weigert alles te waarderen wat hij voor hen heeft gedaan. Vóór de verkiezingen smeekten leden van zijn regering de kiezers om een beetje geduld te hebben en de positieve resultaten van het beleid van de regering meer tijd te geven om zich te manifesteren. Misschien konden ze hun verwende kinderen in de tussentijd wat minder speelgoed geven .
Dat is nu allemaal voorbij. Vanaf nu kan meneer Trump de schuld voor al zijn incompetentie gewoon afschuiven op de Democratische wetgevers. Hoge benzineprijzen? Een rampzalige oorlog in Iran? Duurdere zorgverzekeringen? Ziekenhuizen op het platteland die sluiten? Ach ja. Als de radicale communistische extremistische Democratische meerderheden meneer Trump zijn gang zouden laten gaan, zouden al die problemen en nog veel meer allang opgelost zijn.
Zal zijn poging om de schuld af te schuiven werken? Misschien bij de blinde aanhangers van Trump. Maar het is nu eenmaal de aard van de president dat hij de schuld krijgt van de meeste dingen die onder zijn bewind gebeuren, en een groeiend deel van de kiezers is zich steeds meer bewust van zijn spelletje.
Er wordt gespeculeerd of Trump, geconfronteerd met een verdeelde regering, een poging zal wagen om een paar overeenkomsten met beide partijen te sluiten. Misschien door te voeren met populistische belastingwijzigingen, of door de kosten van receptplichtige medicijnen te verlagen, of... nou ja, zoiets.
Het is inderdaad prettig om je voor te stellen dat de president genoeg geeft om, zo niet het welzijn van de Amerikanen, dan toch op zijn minst zijn eigen nalatenschap om serieus werk te maken van het helpen van andere mensen dan zijn rijke vriendjes en oplichtersfamilie. Ik zou er echter niet te veel op hopen. Meneer Trump heeft nooit veel interesse of geduld getoond voor het uitwerken van ingewikkelde, partijoverstijgende deals. In plaats van tijd te verspillen aan beleidsonderhandelingen, lijkt hij eerder geneigd om urenlang naar Fox News te kijken en te fantaseren over hoe hij zijn Democratische tegenstanders kan irriteren met wéér een monsterlijk monument voor zichzelf.
De laatste jaren van een presidentschap kunnen slopend zijn. Vooral als je, zoals meneer Trump, een waardeloze prestatie hebt geleverd. De kiezers zijn je zat. Je team in het Congres richt zich steeds meer op de toekomst na jou. Erger nog, mensen verwachten dat je de verantwoordelijkheid neemt voor de problemen waar je ooit zo fel tegen hebt geprotesteerd, en voor het mislukte beleid dat je erdoorheen hebt gedrukt. Waar is de voldoening dan nog?
In plaats daarvan kan meneer Trump zijn laatste dagen in functie doorbrengen met zich over te geven aan voortdurende strijd en chaos. Dat is altijd al zijn favoriete bezigheid geweest, ongeacht de kosten voor de rest van ons.