Covid19 the aftermath #18 to peer or not to peer

quote:

Op woensdag 14 oktober 2026 16:37 schreef Rolfieo het volgende:

[..]
Mooi dat je een voorbeeld hebt gevonden, dat perfect bij je mening past.

Nu nog even alle andere honderden duizenden peer reviews ontkrachten. Die ook nog eens wereldwijd dezelfde conclusies trekken, en dat de wereldwijde data ook nog eens bevestigd.

quote:

Op woensdag 14 oktober 2026 16:30 schreef Wantie het volgende:

[..]
Klopt, want jij doet geen onderzoeken op dit vlak.
Anders had je een al dan niet peer reviewed onderzoek aangeleverd.

quote:

Op woensdag 14 oktober 2026 16:52 schreef Wantie het volgende:

[..]
Jij

quote:

Op woensdag 14 oktober 2026 16:55 schreef Wantie het volgende:

[..]
Bladiebla

quote:

Op woensdag 14 oktober 2026 16:57 schreef epicbeardman het volgende:
De gevaccineerden zijn weer helemaal in rep en roer dat er wat mensen over hun veilige vaccinaties praten hoor, je zal je maar druk maken om je veilige vaccinaties.

quote:

Op woensdag 14 oktober 2026 18:39 schreef Rolfieo het volgende:

[..]
Dat is een leuke mening, echter de wetenschappers denken daar anders over.

Peer review is juist een heel goed proces wat goed werkt. Wil niet zeggen dat uitzonderingen zijn (voordat je daar weer mee komt). Maar als jij peer reviewde studies gebruikt, kun je er vanuit gaan, dat deze betrouwbaar zijn.

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 07:23 schreef Wantie het volgende:

[..]
Bron?

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 08:23 schreef Wantie het volgende:

[..]


Anyway, als je de geschiedenis van hydroxychloroquine volgt dan weet je dat bij de eerste peer reviewed onderzoeken goede resultaten werden geboekt in laboratorium omstandigheden, maar dat bij vervolgonderzoeken bleek dat het daarbij bleef.
En dus heeft men dit medicijn laten vallen.

En wat Rolfio betreft: je hebt ook over hem gezegd dat je hem niet serieus neemt en dat hij niets weet te onderbouwen.

Dus ik trap niet in je bullshit.

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 09:15 schreef Wantie het volgende:

[..]
Het is inderdaad een controlemiddel.

Het is niet zo dat de titel van een onderzoek en de stempel 'peer reviewed ' voldoende is.
Je moet ook inhoudelijk het onderzoek bekijken.
En dan blijkt dat de positieve onderzoeken naar de twee middelen die je noemt laboratorium omstandigheden betreft.
En dat is natuurlijk goed nieuws dat het in die omstandigheden werkt.
Maar de vervolgonderzoeken laten zien dat het in de praktijk niet werkt.

Dus dan wordt het niet toegepast.

En zo werkt wetenschap: men gaat nu uit van 1 onderzoek, maar van meerdere onderzoeken.

En als je met een conclusie komt die nog geeneens 1 peer reviewed onderzoek als grondslag heeft, dan heb je in feite niets.
En volgens jouw eigen bewoording sta je dan gewoon te liegen.

En dat probeer je te verhullen door het principe van peer reviewed onderzoek te ridiculiseren.

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 11:04 schreef Wantie het volgende:

[..]
Nope, maar het is natuurlijk lastig te begrijpen als je vast zit in de fuik.

Hoe ga jij je eigen onderzoek doen naar de effectiviteit van hydroxychloroquine bij het behandelen van Covid?

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 11:34 schreef Wantie het volgende:

[..]
Open minded in de zin van dat de aarde plat is, kabouters bestaan, Zelensky Kyiv bombardeert, Covid een hoax is, de maanlanding nep is, Elvis leeft etc.

Gewoon je eigen onderzoek doen en niet letten op de kwaliteit van je bronnen.

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 11:45 schreef George_of_the_Jungle het volgende:

[..]
Alleen weten maar weinig mensen hoe echt onderzoek gedaan moet worden.

quote:

Werkt peerreview nog wel?

Peerreviews zijn het fundament waarop de wetenschappelijke wereld is gebouwd. Maar het is ook een problematisch systeem – zie de vele controversiële publicaties. Is het tijd voor verandering? ‘We weten überhaupt niet of het werkt.’

Zes maanden had ze gewacht op een reactie van het wetenschappelijk tijdschrift. Zes maanden van telkens opnieuw haar mailbox checken en hopen dat haar paper over veroudering bij zebravinken geaccepteerd zou worden. Dat zou dan voor het eerst zijn dat er een nieuwe interpretatie van de data wereldkundig gemaakt werd.

Maar toen promovendus evolutiebiologie Marianthi Tangili eindelijk uitsluitsel kreeg, was het antwoord vernietigend. ‘Ik was zo van slag, ik moest gewoon huilen’, blikt ze terug.

Degene die haar paper beoordeelde, had wat goede punten, moet ze toegeven. Maar die waren in extreem harde bewoordingen opgeschreven. ‘Gewoon heel gemeen.’ Ze ging daardoor aan al haar werk twijfelen. Had ze zichzelf voor de gek gehouden, dat ze dacht dat dit het publiceren waard was? Waren zij en al haar co-auteurs dom?

Haar supervisor adviseerde haar om een paar dagen iets anders te gaan doen en dan met een frisse blik opnieuw naar het commentaar te kijken. Dat hielp, zegt ze. ‘Je moet je gewoon niets persoonlijk aantrekken. Je moet vertrouwen hebben dat je werk goed is en dat het z’n plek wel zal vinden. Al is het niet in een toptijdschrift, het wordt op een gegeven moment gepubliceerd.’

Maar, zegt ze, de reviewer pakte het wel verkeerd aan. Natuurlijk, je moet eerlijk zijn, maar dat kan ook op een aardige manier. ‘Als de eerste auteur een promovendus is, dan is de keiharde aanpak niet de juiste.’

Problemen
Het peerreviewsysteem houdt in dat wetenschappers het werk van een collega beoordelen – doorgaans anoniem – om na te gaan of het gedegen onderzoek is dat gepubliceerd mag worden in het tijdschrift waar het is ingediend. Het idee is dat feedback van andere experts de auteurs aanmoedigt om beter werk af te leveren, wat goed is voor de wetenschap. Maar het proces is bepaald niet zonder problemen.

Julien van der Ree, promovendus bij het Zernike Institute for Advanced Materials, kan zich de onaangename situatie rond zijn tweede paper nog precies herinneren. Een van de reviewers was heel tevreden over het stuk en vroeg alleen maar wat hij hierna ging onderzoeken, maar de tweede had veel te klagen.

Hij was boos’, zegt Van der Ree. ‘Je kon het gif in zijn taalgebruik proeven. Hij had commentaar op onze taal. Ik heb een paar jaar in Canada gewoond en mijn Engels is volgens mij van native niveau, maar deze reviewer had meer dan veertig opmerkingen alleen al over het Engels.’

Van der Ree verwerkte al die punten in zijn herziene versie, maar de reviewer bleef klagen over de taal. ‘Hij was toen nog harder en zei dat we dingen beweerden zonder ze te onderbouwen. We begonnen ons toen wel af te vragen wie die persoon toch was.’

Ze bedachten opeens dat ze in het stuk een onderzoeker hadden aangehaald wiens uitkomsten ze ‘ietwat twijfelachtig’ noemden. ‘Dus we vroegen het tijdschrift om diegene alsjeblieft niet te laten reviewen.’

Van der Ree weet nog altijd niet of het om dezelfde persoon ging. Maar het paper werd wel afgewezen. ‘De hoofdredacteur zag zowel een positieve als een negatieve beoordeling en besloot het niet te doen. Dat voelde enorm rot.’

Controverses
Maar zijn die gekwetste gevoelens en het lange wachten op een reactie dan in elk geval de moeite waard? Zorgt peerreviewen inderdaad voor betere wetenschap?

Rink Hoekstra, hoofddocent aan de Faculteit Gedrags- en Maatschappijwetenschappen, is daar niet zo zeker van. Veel van zijn werk is gericht op de robuustheid en de kwaliteit van onderzoek en de onderliggende processen.

‘Zowel het brede publiek als wetenschappers zelf zien peerreviews als vertrouwenwekkend’, zegt hij. ‘We gaan ervan uit dat het iets goeds is, dus zetten we er niet te veel vraagtekens bij. Maar de essentie van een wetenschapper is dat je overal kritisch naar kijkt, dus ook naar onze eigen werkwijzen.’

Peerreviewen zou ervoor moeten zorgen dat slecht onderzoek niet gepubliceerd wordt, maar slaagt daar niet in, stelt Hoekstra. Er zijn genoeg gevallen bekend van onderzoek dat de beoordeling doorstond terwijl het later gemankeerd bleek te zijn. ‘Sommige studies hebben geprobeerd om eerder gepubliceerd onderzoek te repliceren en dat lukte dan niet.’

Waarschijnlijk het bekendste Nederlandse voorbeeld van het falen van het peerreviewsysteem: de affaire rond sociaal-psycholoog Diederik Stapel. In 2011 bleek dat hij de data in zeker 55 van zijn publicaties verzonnen had. Stapel – die ook een aantal jaar als hoogleraar aan de RUG werkte – leverde daarop zijn doctorstitel in bij de Universiteit van Amsterdam.

Of neem het onderzoek van sociaal-psycholoog Daryl Bem naar het ‘voelen van de toekomst’, dat in een gerenommeerd tijdschrift werd gepubliceerd maar vervolgens zware kritiek kreeg. De methodologie zou niet kloppen en het onderzoek kon ook niet gerepliceerd worden. De kwestie joeg een breder debat aan over de deugdelijkheid van het peerreviewproces.

Stempel van goedkeuring
Het probleem, volgens Hoekstra, is dat je met een peerreview alleen maar publicatie van een slecht stuk voorkomt in één specifiek tijdschrift. Je beschermt dus niet de wetenschap in z’n geheel. ‘Want als een auteur wordt afgewezen door het ene tijdschrift, biedt die het gewoon aan bij het volgende, en het daaropvolgende.’ Net zo lang tot er wel iemand ‘ja’ zegt.

Het helpt ook niet mee dat hoofdredacteuren hun eigen gang kunnen gaan, zegt hij. Zij kiezen de reviewers en voor de auteurs is er een prikkel om te doen wat de reviewers zeggen.

Een afgewezen auteur biedt zijn stuk aan bij het volgende tijdschrift

En toch wordt peerreview zowel binnen als buiten de academische gemeenschap gezien als een stempel van goedkeuring. ‘Maar het betekent niet automatisch dat het onderzoek goed is’, benadrukt Hoekstra. ‘Alleen maar dat er een paar mensen naar gekeken hebben en dat ze geen fouten gevonden hebben.’

Zelfs degenen die zich bewust zijn van de tekortkomingen van het systeem denken dat er weinig alternatieven zijn, zegt postdoc psychiatrie Maurits Masselink, bestuurslid van de Open Science Community Groningen (OSCG). ‘Ze hebben het idee dat we het hiermee moeten doen en willen het systeem gewoon verbeteren. Maar we weten überhaupt niet eens of het werkt.’

Ondertussen loopt het vertrouwen in de wetenschap gevaar, vrezen Masselink en Hoekstra – die ook in het OSCG-bestuur zit. Hun antwoord op dat probleem? Open science.

Transparanter
Open science draait niet alleen om het vrij beschikbaar maken van papers; maar ook om transparantie bij peerreviews – naam en toenaam gebruiken, opmerkingen van reviewers publiceren, een algemene reactiemogelijkheid aanbieden na verschijning. Ook staat open science voor het openbaar maken van datasets en voor het bestraffen van onzuivere wetenschap.

Als je weet dat iedereen je review leest, worden, schrijf je anders

Een openbare discussie zou voor meer wisselwerking zorgen en van peerreviewen een gezamenlijk proces maken, is het idee. Dan zou bijvoorbeeld ook duidelijk zijn geworden of er sprake was van belangenverstrengeling bij de onderzoeker die bleef hakken op het Engels van Van Ree. En zou Tangili’s reviewer misschien wat vriendelijker bewoordingen hebben gebruikt.

En het zou daarnaast het antwoord kunnen zijn op een ander probleem in de academische wereld: negatieve bevinden en replicatiestudies zijn weliswaar waardevol, maar ze worden nauwelijks gepubliceerd.

Het doel is niet om het huidige systeem van peerreview opzij te schuiven, zegt Hoekstra, maar om het te verbeteren. ‘Het idee achter open science is dat we de kwaliteit van onderzoek op een bredere, transparantere en eerlijkere manier beoordelen.’

Negatief effect
Maar hij weet ook dat het lastiger gaat zijn om reviewers te vinden als hun commentaar openbaar wordt – iets wat ondersteund wordt door onderzoek. Nu al is slechts 10 procent van de reviewers verantwoordelijk voor 50 procent van alle reviews. Je moet dus een middenweg zien te vinden.

‘Als je weet dat je review door iedereen gelezen kan worden, schrijf je waarschijnlijk anders’, legt hij uit. ‘En als je aan het begin van je wetenschappelijke carrière zit, ben je misschien bang dat het een negatief effect gaat hebben als je kritiek hebt op een prominente collega.’

Masselink denkt dat je dit kunt ondervangen door de reviews weliswaar openbaar te maken, maar de reviewers zelf te laten besluiten of ze die met hun naam willen ondertekenen.

Een uitgebreider beoordelingsproces zou ook goed kunnen zijn voor de wetenschap als geheel, denkt hij. ‘Een auteur stuurt zijn onderzoeksplan met de inleiding, methodes, onderzoeksvragen, hypothese. Tijdschriften kunnen dat dan voorlopig accepteren, wat betekent dat ze het ongeacht de uitkomsten gaan publiceren.’

Als het uiteindelijke artikel dan opgestuurd wordt, hoeft de redacteur alleen nog maar na te gaan of ze volgens plan gewerkt hebben. ‘Openheid maakt het mogelijk om na te gaan wat er gedaan is en of het goed is geweest voor de kwaliteit van het onderzoek. Nu hebben we geen idee wat er gebeurd is en weten we niet wat wel werkt en wat niet.’

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 11:56 schreef Wantie het volgende:

[..]
Het zijn allemaal pogingen van je om het ontbreken van gedegen onderzoek die jouw narratief ondersteunt te rechtvaardigen.

Ondertussen ben je zo open minded met je eigen onderzoek, dat je zelfs WW2 in twijfel gaat trekken...

quote:

Op donderdag 15 oktober 2026 10:58 schreef Wantie het volgende:

[..]
Klopt, Duitsland was eigenlijk the good guy tijdens de tweede wereldoorlog.