WLR Wielrennen
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Etapa 21: Carrefour Granada - Granada, 121 km
Op de voorlaatste dag van de Vuelta waren we getuige van een loodzware bergrit, de zwaarste van het jaar, zo'n zware bergrit die je tegenwoordig bijna nooit meer zien. Volgens de zogenaamde kenners is het logisch dat we dit soort ritten niet vaak meer zien, ze zijn te zwaar en ze blokkeren de koers. Nou, ik hoop dat die mensen hebben gekeken. Want wat een rit werd het. De rit bood dankzij het zware parcours de renners de kans om de boel volledig op z'n kop te zetten, meerdere ploegen hadden een mooi plannetje bedacht. Direct vanuit het vertrek ging Van Aert met Oliveira in de aanval, later kwam ineens de hele ploeg van Unox achter ze aan. In het begin reden we over vlakke wegen, waar een klein beetje wind stond. De knakworsten trokken een halve waaier en zaten zo met praktisch de hele ploeg vooraan. Red Bull schoof ook met een paar man mee, de tactiek van de bruggenhoofden werd meteen ingezet. Het werd daardoor meteen een nerveuze start voor Mas en Movistar, zijn knechten mochten meteen op kop rijden. Tijdens een van de volgende beelden zagen we Chris Hamilton op de grond liggen. Of, beter gezegd, we hoorden hem op de grond liggen. De regie bracht hem minutenland kermend in beeld, dat had niet genoegen. Wel weer pech voor Picnic, eindelijk een renner die een paar punten pakt, meteen een zware blessure. Ook Riccitello lag erbij, hij gaf net als Hamilton op. Dat had een zware klap voor Gall moeten zijn, maarja, aan Riccitello heb je eigenlijk toch niets, dus het maakte niet veel uit. De regie kon het ondertussen amper bijbenen, we zagen talloze aanvallen en er reden verschillende groepen weg, maar over de samenstelling van die groepen weten we een dag later eigenlijk nog steeds niet. Er reed een groep van een man of 12 op kop, met daarachter een groep van een man of 50. Die grote achtervolgende groep kreeg het gat op de kopgroep overigens niet dicht, al hebben we die groep nooit in beeld gezien, geen idee hoe de G2-tactics er daar precies uitzagen. Het peloton liet ondertussen begaan, voor we het wisten hadden de koplopers vijf minuten voorsprong, daarna liep de voorsprong zelfs op naar 11 minuten. Toen begon ik me toch wat op te winden, de koninginnenrit weggeven is eigenlijk een schande. De zwaarste rit hoort naar de klassementsrenners te gaan, dat eergevoel moet je als Mas toch wel hebben. Achteraf gezien ben ik er blij mee, maar dat wist ik toen nog niet.
Na een start met relatief weinig klimwerk reden we Granada binnen en vanuit de stad waar we vandaag de Vuelta gaan afsluiten begonnen we aan de eerste van twee beklimmingen van El Purche. Op die klim ging Kuss vanuit het peloton in het aanval. Zowat zijn hele ploeg zat vooraan, ze hadden bij Visma een plannetje bedacht. Niet veel later ging Richard Carapaz achter hem aan, met weer zo'n prachtige snedige demarrage reed hij meteen naar Kuss toe. Toen was het ineens paniek bij Decathlon, Gall zette al zijn mannen op kop om Carapaz tot de orde te roepen. Richting de top van de Purche waren al zijn knechten al opgerookt en toen moest Gall zelf het laatste gat zien te dichten. Op 90 kilometer van de finish werd het al een gevecht van man tegen man, in de favorietengroep hielden we nog maar vier renners over en dat was natuurlijk schitterend. Oorlog in een bergrit op zo'n enorme afstand van de finish, dat zie je bijna nooit. Het was genieten, al baalde ik enorm toen Gall er nét in slaagde om voor de top aan te sluiten. Het scheelde niets, het scheelde helemaal niets, of we hadden een totaal andere rit gekregen. EF en Visma hadden allemaal mannetjes in de kopgroep en de achtervolgende groep weten te plaatsen, de eerste knechten werden richting de top van de Purche teruggestuurd om Kuss en Carapaz te ondersteunen in de afdaling en de aanloop naar de tweede keer Purche. Als Gall het gat net niet had gedicht hadden Kuss en Carapaz met hun knechten een gigantische voorsprong bijeen kunnen rijden, dan had de hele Vuelta op z'n kop gezet kunnen worden. Natuurlijk had Mas dan ook wat mannetjes uit laten zakken, ook hij had genoeg knechten vooraan, maar toch, de kans op dit mogelijke scenario werd ons door de neus geboord. Gall sloot net op tijd aan en hij nam Mas en Roglic met zich mee. Onder leiding van EF reed die groep verder, terwijl Onley net de aansluiting mistte. Hij kwam op de top van de eerste Purche boven op tien meter van de rest, na de afdaling reed hij ineens een paar minuten achter de groep. Dat is dus wat ik bedoel, dat hadden we ook kunnen meemaken met Gall en Mas. En probeer het dan nog maar eens recht te zetten. De rit was schitterend, maar het had nóg wat mooier kunnen zijn. Er ontvouwde zich bijna een droomplan, maar het ging net niet door.
Unox bleef vooraan ondertussen vrolijk op kop rijden, de hele ploeg stond in dienst van Johannessen en één voor één werden zijn knechten ingezet. De voorsprong bleef daardoor vrij groot, op de tweede Purche hadden ze nog steeds acht minuten over. De achtervolgende groep hing ergens op drie minuten, als we een zeldzame update mochten geloven. Onley reed dan ook weer op drie minuten van Mas en co rond, net de aansluiting missen op de top bleek funest te zijn. Gall had net iets minder moeten zijn, dan hadden we de giller van de eeuw gehad. Op de tweede Purche ging Kuss vanuit de favorietengroep nog eens in de aanval, nu lieten ze hem wel rijden. Hij pakte al snel een voorsprong van een minuut, waarna hij langzaam zijn ploeggenoten kon gaan oprapen. Ondertussen probeerde Landa vanuit de achtervolgende groep over te steken naar de kopgroep. Daar zagen we niets van, we hoorden alleen dat hij op twee minuten reed. En toen op een minuut. En toen op 20 seconden. En toen reed hij ineens het beeld in. Landa was bezig aan een rampzalig jaar, aan een rampzalige Vuelta, maar ineens leek hij over benen te beschikken. Ondanks het feit dat heel Unox op kop reed stak hij toch over. Eerst met een paar andere renners, maar die schudde hij onderweg van zich af. Naast alle mannen van Unox zagen we overigens ook Van Aert voorin, de groene man probeerde ook nog de bollenman te worden. Hij ging voor de bergpunten en kwam nog dicht in de buurt van Buitrago, maar uiteindelijk ging dat feest niet door. In de favorietengroep zagen we vlak voor de top een nieuwe aanval van Carapaz, hij heeft er gisteren een stuk of 100 geplaatst. Heel even leek hij een gat te slaan, maar Gall pareerde iedere aanval. Roglic moest wel al een klein gaatje laten. Dat was een veeg teken, waar Gall helemaal niets mee besloot te doen. Terwijl Landa aansloot in de kopgroep reden we voorbij de tweede Purche naar een nieuwe klim toe, El Duque. Een debuterende klim, het werd een debuut dat ons bij zal blijven. De klim werd in het verleden afgekeurd door de organisatie omdat de weg te smal zou zijn, nu de weg over de Hazallanas onbegaanbaar was hebben ze toch maar een poging gewaagd om te kijken of El Duque wel geschikt is voor de koers. Ja, goedgekeurd. Oké, de weg is smal, maar door de twee beklimmingen ervoor was het peloton al in stukken en brokken uiteengeslagen en met kleine groepjes kun je hier prima fietsen. In aanloop naar de Duque viel het overigens volledig stil in de favorietengroep, Kuss liep daardoor alleen maar verder uit. Twee minuten al, het zou nog meer worden. Vooraan zagen we dan weer Debruyne aansluiten, hij was er net als Landa in geslaagd om zichzelf vanuit G2 naar voren te rijden. Op de zeer smalle maar ook zeer fraaie Duque besloot Debruyne dan ook maar meteen in de aanval te gaan, hij plaatste een versnelling en hij kreeg alleen Johannessen en Landa met zich mee. Miquel probeerde het ook nog even, maar hij bleef hangen. Met z'n drieën reden ze verder, niemand kwam meer terug.
Op El Duque zagen we tussen de favorieten een soort van versnelling van Roglic, maar het was wederom duidelijk dat hij de benen niet had. Voor de vorm even zijn ploeggenoten op kop gezet, maar nee, het zat er weer niet in. Carapaz probeerde het ook nog een paar keer, steeds gelanceerd door de verrassend sterke Rodriguez. Iedere aanval van Carapaz was een stukje minder krachtig dan de vorige, na een tijd werd het een beetje meelijwekkend. Maar alsnog, hij probeerde wel iets. Kunnen andere renners nog iets van leren. De groep rode trui verloor alleen nog maar meer terrein, terwijl Kuss inmiddels al een voorsprong van vijf minuten had. Hij kon mooi Armirail oprapen, daarna had hij ook nog Nordhagen en Van Aert voor zich. Kuss begon de dag als 11e in het klassement, dankzij zijn aanval en dankzij alle ploeggenoten die zich vooraan hadden weten te nestelen kon hij klimmen naar de vijfde plaats. Een meesterzet, het soort scenario dat ook ineens mogelijk wordt door een zware bergrit met meerdere beklimmingen en een stuk of 5000 hoogtemeters in totaal. Vaker doen. Wissel het gerust af met een kortere bergrit, prima, maar dit soort etappes horen erbij, dat hebben we gisteren weer bewezen zien worden. Met drie koplopers trokken we vervolgens naar de slotklim. Miquel bleef op een halve minuut hangen, hij zou niet meer terugkeren. De groep Kuss kwam ondertussen tot op een minuut of drie, dat kon eventueel nog spannend worden, maar op de slotklim begon Kuss dan toch te voelen dat hij al vroeg in de aanval was gegaan. Ik begon ondertussen nerveus te worden. De drie koplopers zouden om de zege strijden. Zou het Landa worden? Zou het? Echt? Debruyne gaf mij onderweg de beste indruk, ook op de supersteile muur in Güéjar Sierra, vlak voor het begin van de slotklim, leek hij soepeler rond te rijden dan een Pieter Weening imiterende Landa. Met Johannessen hielden we natuurlijk geen rekening, die wordt altijd tweede. We waren nog geen tien seconden bezig aan de slotklim naar Collado del Alguacil, ontdekt door wijlen Tondo, of Debruyne moest lossen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Het leek dan toch te gaan gebeuren. Een paar meter later moest ook Johannessen een gaatje laten, Landa plaatste vanaf de voet zijn versnelling en zijn vluchtgenoten konden niet mee. Vol ongeloof staarde ik naar mijn scherm. Vijf jaar sinds zijn vorige zege, zeven jaar sinds zijn vorige zege in een rit in lijn, negen jaar sinds zijn laatste zege in een grote ronde, 11 jaar sinds zijn vorige ritzege in de Vuelta. Was dit dan de dag? Zou hij, nadat hij op de eerste dag van de Giro vorig jaar een rugwervel brak en nadat hij dit jaar in zijn eigen Ronde van het Baskenland werd aangereden door de auto van de koersdokter en daarbij zijn bekken brak nu dan eindelijk afrekenen met al die pech? Was het mogelijk? De laatste jaren is hij continu geblesseerd geweest, de ene zware valpartij na de andere. Het werd steeds lastiger om terug te komen na al die blessures, vooral die blessure opgelopen in het Baskenland deed enorm veel pijn. Hij keerde twee maanden na aangereden te zijn in het Baskenland terug in Zwitserland, maar daar had hij pijn. Hij ging er weer een tijd tussenuit, om dan opnieuw te beginnen in Burgos, maar daar kwam hij niet vooruit. Ook in Tsjechië leek het nergens op, min of meer tegen beter weten in werd hij naar de Vuelta gestuurd. Dat werd hem door de ploeg gegund, de immer sympathieke Landa, ook intern enorm geliefd, kreeg de kans om zijn tijd bij Quick Step op een mooie manier af te sluiten. Maar het werd helemaal geen mooie manier, de Vuelta werd een lijdensweg. Volledig anoniem reed hij rond, haast iedere dag werd hij vroeg gelost. Hij kon zich geen moment mengen in de debatten. Tot gisteren. Gisteren nam hij het heft in handen. De benen werkten mee, de pijn kon hij mentaal uitzetten. Hij dacht aan alles en iedereen die hem steunde, hij wist dat hij vooral die mensen nog één keer iets uit zijn benen moest toveren. En dat kwam gisteren allemaal samen. Het lukte. Hij reed zichzelf de achtervolgende groep in, dat was al een overwinning. Daarna reed hij van de achtervolgende groep naar de kopgroep, dat was een enorme overwinning. Hij was erbij toen de schifting werd gemaakt door Debruyne. En hij maakte het vervolgens grandioos af.
Iedereens favoriete renner pakte de guidon een aantal keer vanonder en reed zichzelf naar de zege. Op de debuterende Alguacil werd hij de eerste winnaar, een prachtige winnaar. Landismo o barbarie, het is meestal barbarie. Gisteren was het eindelijk een keer Landismo. El Landismo vive! We kijken nu extra uit naar de komende twee jaar, jaren waarin hij gaat afsluiten bij Euskaltel. De ploeg waar het ooit allemaal begon, de ploeg waar hij een enorme band mee heeft, zoals hij überhaupt een enorme band heeft met het Baskenland. Een echte Bask, iemand die daar ook geen geheim van maakt, maar iemand die alsnog door iedereen geliefd is. Het was te horen op de slotklim, de aanmoedigingen vlogen hem om de oren. Iedereen houdt van de aanvallende stijl van Landa, een stijl die we dankzij alle valpartijen en de vorderende leeftijd steeds minder zien. Nu viel alles een keer op zijn plaats, het was een schitterende dag. Ion won ook nog eens in Italië, zulke dagen moeten we koesteren. Alleen jammer dat Mikel Ion niet heeft kunnen overtuigen om ook af te sluiten bij Euskaltel, Pello werkte ook al niet mee aan dit plan. Maakt niet uit, met alleen Landa komen we ook een eind. Wel of geen Vuelta volgend jaar is nog wel een ding, maar ook zonder de Vuelta gaan we in talloze koersen genieten van een in het oranje gehulde Landa. Hoe kun je geen fan zijn van de man? Een van de laatste romantici in het wielrennen, in de steeds zakelijker wordende sport zitten er nog een paar jongens tussen die met hun hart koersen. Jongens met stijl, ook nog eens. Klimmen als Pantani, zoals het hoort. Landa rondde zijn aanval op een geweldige manier af, met een voorsprong van 47 seconden op Johannessen kwam hij op de top van de Collado del Alguacil, een klim die we gaan onthouden. Niet alleen omdat Landa won, het was überhaupt een formidabele klim. Een kolos, dat is een goed woord. Een kilometer of negen aan 10%, er kwam geen eind aan. Mooi qua percentages, mooi qua omgeving, het was smullen. Alleen jammer dat de favorieten het een beetje lieten afweten. Mas deed de hele dag niets, maar dat begrijpen we nog. We zijn hem dankbaar voor zijn gebrek aan eergevoel, daardoor kon Landa winnen. Gall deed ook maar weinig, vooral hij mag zichzelf nog wel even achter de oren krabben. Bij de 75 aanvallen van Carapaz zat hij meteen op het wiel, maar daar hield het wel mee op. Eenmaal op de Alguacil ging hij een paar kilometer van de top dan toch maar in de aanval. Roglic moest meteen lossen. Het verschil tussen beide heren was zo'n beetje anderhalve minuut in het klassement, gezien het verschil op de top had Gall de tweede plaats nog kunnen overnemen als hij er iets eerder aan was begonnen. Hij reed even later zelfs nog weg van Mas, zo goed was hij dus. Maar dankzij zijn afwachtende houding mag hij het voorlopig doen met een derde plaats in het klassement. Dat is niet heel slim gereden, dat is ook niet echt vol bravoure gereden. Gall is geen Landa, zullen we maar zeggen. Niet qua stijl, ook niet qua karakter. De een heeft ervoor gezorgd dat de hele wereld weer verliefd is op hem, de ander zijn we de dag nadat hij stopt weer vergeten. Enfin, na Landa en Johannessen werd fenomeen Debruyne derde, terwijl Pau Miquel knap vierde wist te worden. Ook Berrade toonde zich weer, voor zover de regie het toestond. Waardeloze regie, moet nog eens benadrukt worden. Geen tv-motor bij de achtervolgende groep, verzin het maar. Kern Pharma reed weer in beeld, als de lezer nog een paar miljoen heeft liggen adviseer ik van harte om die miljoenen in de ploeg te steken, de moeite waard. Kuss viel nog enorm stil op de slotklim, hij verloor meer dan een minuut op Landa en Gall kwam uiteindelijk op een minuut of twee uit. Alsnog schoof Kuss enorm op, hij liet zien hoe je zo'n rit moet aanpakken. Dit was toch redelijk alles of niets, waarbij het wel hielp dat men hem liet rijden omdat hij best ver stond in het klassement. Mas gaf een klein beetje tijd toe op Gall, Roglic verloor bijna een minuut en houdt daardoor in het klassement een halve minuut over. Na heel veel mislukte aanvallen ontplofte de brommer van Carapaz, hij verloor veel tijd, maar behield wel zijn vierde plaats in het klassement. Onley kwam op de slotklim nog aardig terug, hij won de strijd om het wit van Omrzel.
Een fenomenale rit, toch wel. Er gebeurde enorm veel, ik heb nu nog steeds het gevoel dat ik de helft heb gemist. De laatste 90 kilometer was het koers zoals koers hoort te zijn. Het had nog beter kunnen zijn, veel beter, maar ik heb genoten. Vooral met dank aan Landa, uiteraard. Met een prachtige Baskische ritzege op zak kunnen we met een gerust hart de Vuelta afsluiten. De eindzege is binnen voor Mas, hij verloor gisteren een beetje tijd op Gall, maar dat kon hij makkelijk hebben. Heel soeverein gereden, zowel hij als de ploeg. Jongens als Castrillo, Garcia Pierna en Romeo leverden hun bijdrage. Tactisch zat het goed in elkaar en de benen waren tot het einde goed bij Mas. Het hoofd bleef ook rustig, dit was een versie van Mas die we nog nooit eerder hebben gezien. Nooit in paniek, altijd de boel onder controle. De meer dan verdiende eindwinnaar. Talloze keren op het eindpodium, nu op het hoogste schavotje. Al moet hij dan wel nog de laatste rit zien te overleven. Over die laatste rit is het een en ander te doen. We sluiten af in Granada, daar gaan we rondjes rijden rond het Alhambra. En dat is, volgens de renners, levensgevaarlijk. De renners willen dat de tijden vandaag niet meetellen, dat het klassement na 20 ritten al definitief is. De organisatie vindt dat geheel terecht onzin. De discussies lopen ondertussen nog steeds, een paar uur voor de koers begint hebben we geen idee of de tijden gaan meetellen. Het zou lachwekkend zijn als de organisatie de renners hun zin geeft, de koers is 21 ritten lang en niet 20, maar zelfs in dat geval krijgen we alsnog een leuke rit te zien. Een keer geen vlakke rit aan het eind, een keer geen tijdrit, nee, we gaan de Tour imiteren. Vier rondjes met een heuvel erin, deze bijzondere Vuelta sluiten we op een bijzondere manier af. Na 12 jaar hebben we overigens weer een Spaanse winnaar. Enric Mas was als kind de grootste fan van Contador, nu volgt hij hem op. Chapeau, Enrico. Ik neem alle lelijke woorden die ik ooit over je hebt gezegd terug, zeker nu je met je laffe gedrag Landa hebt laten winnen. Eskerrik asko! Het is lastig om echt recht te doen aan deze zege van Landa, al denk ik dat zijn emotie op de streep boekdelen sprak. Hij heeft zoveel tegenslagen gehad, iedere keer moeten terugkomen vraagt veel van een mens. In de periodes dat hij wel fit was greep hij vaak naast de zege, zo werd hij vorig jaar nog een keer tweede achter Bernal. Landa is geen winnaar, de laatste jaren werd hij steeds meer de schlemiel. En nu, uitgerekend nu, net nu hij op zijn diepste punt ooit zat, net nu het echt allemaal niet lukte, net nu het leek alsof de blessure die hij dit jaar opliep de blessure teveel was, net op dat moment komt hij met een van zijn strafste prestaties ooit aanzetten. Op het moment dat niemand het meer verwacht is hij daar, ook dat is de essentie van Landismo. Elf jaar na zijn eerste ritzege in de Vuelta een tweede, uiteraard is dat een record. Zo is Mikel, daarom is de hele wereld ook fan van hem. Alle beproevingen die hij heeft moeten doorstaan, alle teleurstellingen die hij heeft moeten slikken, juist dat zorgt ervoor dat deze overwinning extra zoet smaakt. Een beloning voor hem, en voor zijn fans. El Landismo nunca muere! Wielrennen is niet dood, we zijn er nog. Een modern wielersprookje in de tijd van talloze wielernachtmerries. Samen pinken we een traantje weg, het was een emotionele dag. Een dag die veel voldoening gaf. Laten we snel terugkeren naar deze klim, dan kunnen we in de toekomst een mooie ode brengen aan Mikel. Laten we ook maar vaker zulke zware bergritten aan het volk geven, ze leveren. In de tussentijd gaan we nu maar eens de Vuelta afsluiten. Wel op een manier die doet vermoeden dat wielrennen alsnog dood is, de prinsjes van de nieuwe generatie vinden dat de boel geneutraliseerd moet worden.
It is happening again. It is happening again. Drie dagen geleden was de Vuelta in Jerez de la Frontera, daar eindigde de tijdrit. Door de aankomst in Jerez de la Frontera moesten we terugdenken aan de start in dezelfde stad, twee jaar eerder. Over de start van die rit kon ik helemaal leeglopen. Een start in een supermarkt, hoe verzin je het? Een gimmick die lastig te overtreffen lijkt, maar de organisatie waagt vandaag een nieuwe poging. Sinds 2013 is Carrefour een van de hoofdsponsoren van de Vuelta, ze sponsoren al jaren de rode leiderstrui. Om het partnerschap tussen de Vuelta en Carrefour van wat meer activatie te voorzien gingen we twee jaar geleden van start in een Carrefour in Jerez de la Frontera. Niet eens voor de winkel, nee, midden in de winkel, tussen de kassa's door reden de renners naar de uitgang. Dat was kolderiek, lachwekkend, idioot, volslagen krankzinnig, debiel, best wel een beetje gek, nogal opvallend, licht hilarisch en toch ook wel merkwaardig. Ik weet niet of je met zulke gekkigheid de Vuelta echt in de markt zet, ik weet ook niet echt of je de mensen motiveert om boodschappen te doen bij de Carrefour. Nu is de Vuelta sowieso niet vies van een gimmick, een paar dagen geleden ging de tijdrit bijvoorbeeld nog van start midden in een stierenvechtersarena. In het verleden hebben we ze over het strand zien rijden, door San Mamés zien fietsen, door een kerk zien lopen en in Pamplona ook een keer in een Plaza de Toros zien eindigen, en zo zijn er waarschijnlijk ook nog wel een paar gekke fratsen die ik nu over het hoofd zie. Het experiment met de start in de Carrefour lijkt de organisatie in ieder geval zeer goed bevallen te zijn. De laatste rit van de Vuelta van 2026, de 81e editie, zowaar gewonnen door een Spanjaard, gaat van start voor de deuren van de hypermarkt van Carrefour in het zuiden van Granada. Het is mij niet geheel duidelijk of we nu ook weer midden ín de winkel van start gaan, we kunnen ook op de parkeerplaats voor de supermarkt starten. Een parkeerplaats waar ze allemaal overkappingen hebben gebouwd, je kunt je auto hier mooi in de schaduw parkeren. Stukje service! Het is in ieder geval weer een voorzichtig gesponsorde start, maar daar hebben ze in de Vuelta ervaring mee. Zo zijn we ook al eens van start gegaan bij de fabriek van ElPozo Alimentación, een vleesverwerkingsbedrijf. Zo handelen we tijdens de Vuelta het hele proces af, van de slacht van de kippen naar de waterige kipfilet in de supermarkt, in deze opzienbarende koers is alles mogelijk. De Carrefour waar we van start gaan ligt in Granada, maar eigenlijk ligt de Carrefour stiekem in Armilla. Dit is een van de vele steden in de agglomeratie van Granada, het ligt klink tegen de stad aan. Eén groot cluster van eindeloze woningbouw treffen we aan rond de Carrefour waar we van start gaan. Armilla, midden in dit grootstedelijke gebied, is wel een bijzonder plaatsje. Het is namelijk een plaats waar ze vroeger hun eigen profkoers hadden, de Memorial Manuel Galera. Vernoemd naar de profrenner Manuel Galera, afkomstig uit Armilla. De jongere broer van Joaquin Galera, die ooit nog een rit won in de Tour. Manuel kon zelf ook een aardig eindje fietsen, zo werd hij vijfde in de Ronde van Spanje van 1971. Een jaar later reed hij zijn thuiskoers, de Ronde van Andalusië, maar door een mechanisch defect aan zijn fiets kwam hij ten val en het bleek een fatale val te zijn. Cru genoeg was zijn oudere broer Joaquin ook aanwezig in de koers, hij zag zijn jongere broertje liggen en wist meteen dat het niet goed was, maar de organisatie beval hem door te rijden. Na de finish kwam het nieuws dat hij al had verwacht en hij besloot dezelfde dag nog zijn carrière te beëindigen. Ter nagedachtenis aan zijn broertje Manolo organiseerden ze in zijn thuisstad tot 2004 een profkoers, die onder meer werd gewonnen door het fenomeen Oscar Sevilla en Jose Maria Jimenez. De laatste editie werd in 2004 gewonnen door Luis Pasamontes, er zijn heel wat koersen verdwenen in dit land. Met Juan Miguel Mercado komt er overigens nog een andere ex-prof uit Armilla, Juanmi reed jaren voor Vitalicio Seguros, Banesto en Quick Step, voor hij afsloot bij Agritubel. Hij boekte 13 zeges als prof, maar zijn mooiste zeges waren toch wel de twee ritten die hij vanuit de vlucht in de Tour won. In 2004 klopte hij Chente Garcia Acosta in een sprint à deux, arme Chente. Mercado werd ook ooit 5e in de Vuelta, in de editie van 2001 was dat. Toen won hij ook meteen een rit, er komen nogal wat grappige renners uit Granada en omgeving. Omdat we toch eindigen in Granada richt ik mijn aandacht nu maar op Armilla, waar we aan de achterkant van de fabelachtige hypermarkt van Carrefour het lokale feriaterrein vinden. Een groot plein, voor al uw feesten en partijen. Schoorsteentje erbij, om het industriële verleden van de stad te benadrukken. Op het grondgebied van de gemeente vinden we bovendien de Base Aérea de Armilla, een militaire luchtbasis. Het was het eerste vliegveld van Granada en een van de oudste nog operationele vliegvelden in Spanje. Momenteel is het primair bedoeld als opleidingscentrum voor helikopterpiloten. Daarnaast voert het zoek- en reddingsoperaties (SAR) uit en biedt het de opleiding tot helikoptermonteur aan voor manschappen van de Spaanse luchtmacht en de Guardia Civil. Het is de basis van de 78e Wing van de Spaanse luchtmacht en de ASPA-patrouille. Ter ere van de band met de basis heeft de stad Granada een van de historische helikopters die door de basis werden gebruikt op een van de rotondes van de stad geplaatst. Zo dan. De organisatie wil ook nog even aanstippen dat de Iglesia de San Miguel de moeite waard is, maar dit soort tips neem ik niet serieus als je voor de tweede keer in een fucking supermarkt van start gaat. We zouden er goed aan doen om met z'n allen massaal nooit meer naar de Carrefour te gaan, deze waanzin moet stoppen. Ze sleuren de hele Vuelta door ook een reusachtige winkelwagen met zich mee, het gaat allemaal veel te ver.
In de eerste meters van de laatste rit van deze Vuelta rijden de renners over de parkeerplaats van de hypermarkt van Carrefour, een fantastische plek. Je kunt hier je boodschappen doen, maar je kunt ook meteen allerlei andere zaken regelen. Zo zit er op dit terrein ook een autogarage, ik bedoel maar! Naast de Carrefour kom je ook nog andere winkels tegen op dit terrein, als je naar Granada gaat moet je toch wel echt verplicht deze plek bezoeken. Of niet, natuurlijk. Na de voorzichtig gesponsorde start beginnen de renners aan een neutralisatie van drie minuten, ze rijden door Armilla heen en drie minuten later gaat de rit officieel van start. Ik heb alleen het donkerbruine vermoeden dat men daarna niet gelijk gaat koersen. Het lijkt me nogal voor de hand liggend dat men gaat doen wat men doorgaans tijdens het eerste deel van de laatste rit doet. Ondanks het feit dat we rondjes gaan rijden in Granada over een circuit met een klimmetje denk ik dat we hier alsnog naar het traditionele fotomoment gaan kijken. Dat is natuurlijk ook een van de redenen waarom de renners willen dat de tijdsverschillen vandaag niet meetellen, ze willen dat de uitslag definitief is zodat ze met een gerust hart alvast de gebruikelijke rituelen op de laatste dag ten uitvoer kunnen brengen. Stel je voor, Enric Mas rijdt met zijn ploeg voor het peloton uit, er worden allemaal prachtige plaatjes gemaakt, hij rijdt vervolgens in Granada lek, komt nooit meer terug in koers, verliest vijf minuten en de eindwinst is voor Roglic. Ja, dan was het fotomoment een lelijke jinx. Met een vlakke finish in Madrid is zoiets praktisch onmogelijk, op een rondje met daarin steeds een lastige klim is de kans iets groter. Toch hoop ik dat de organisatie voet bij stuk weet te houden, de Vuelta is 21 ritten lang en niet 20. Deze rit telt gewoon mee, we kunnen alle slappe taferelen die we doorgaans tijdens zo'n laatste rit zien ook gewoon overslaan. Of het de organisatie lukt om er een echte rit van te maken of dat het de renners lukt om de tijden te laten neutraliseren zal nog moeten blijken, maar het lijkt me sowieso wel een feit dat we het eerste deel van de rit geen koers gaan zien. Na de korte neutralisatie zal men nog langer geneutraliseerd rondrijden, in ieder geval de eerste 70 kilometer van de rit. We gaan een ronde van 70 kilometer afwerken, dwars door alle voorsteden van Granada heen, voor we in die stad beginnen aan het lokale circuit. Vier rondjes aan het eind, die rondjes worden leuk, alles ervoor wordt natuurlijk een optocht. Het eerste deel van deze slotrit hoeft daarom niet heel uitgebreid beschreven te worden, lijkt mij. We rijden in de eerste kilometers van de rit door Armilla heen, over een brede weg rijden we vervolgens langs de Base Aérea de Armilla af. Fietsen langs een luchtmachtbasis, gewoon een vliegveld dus, altijd inspirerend. Van Armilla rijden we naar Churriana de la Vega en dit is de geboorteplaats van Manuel Vazquez, een voormalig prof van de lokale ploeg, Andalucía-Caja Sur. Een klimmer, die tussen de profs zelfs vijf keer wist te winnen. Daar kreeg hij wel wat hulp bij, in 2010 liep hij daarom tegen een dopingschorsing aan. Ouderwets EPO gebruikt, goed man. De gemeente Churriana de la Vega is een van de vierendertig entiteiten die deel uitmaken van het grootstedelijk gebied van Granada, een heel groot deel van dit grootstedelijk gebied gaan we vandaag zien passeren. Uit Churriana is met Francisco José Martínez een andere voormalig prof van Andalucía-Caja Sur afkomstig, hij kon er alleen geen reet van. Je schijnt hier een oud Arabisch badhuis te kunnen vinden, maar de renners gaan vooral veel industrie en nieuwe woonwijken zien. Het platteland van Spanje loopt leeg, dit soort kernen rond een grote stad heen hebben dan weer te maken met exponentiële groei. Heel wat bochten en rotondes in Churriana, maar goed, oké, rustige start, niets aan de hand. We rijden vervolgens terug naar Armilla, waar we na een rondje van 10 kilometer weer uitkomen op dezelfde weg, niet ver van de befaamde Carrefour. Over een weg vol rotondes langs vooral veel shopping centers af rijden we vervolgens alvast een paar kilometer door Granada, waar we onder meer passeren langs het universitaire ziekenhuis van de stad. Weer een paar meter later rijden we langs het stadion van de lokale trots. Alhoewel, trots zullen ze nu iets minder zijn. Granada CF degradeerde in 2024 uit La Liga en ze zijn inmiddels toe aan hun derde seizoen in La Liga2, de competitie die ook aan voorzichtige sponsoring doet. La Liga Hypermotion, je verlangt bijna naar de Keuken Kampioen Divisie. Naar goed Spaans gebruik is Granada CF een club met financiële problemen, de tekorten lopen steeds verder op. Uiteraard een poging gewaagd om snel weer te promoveren naar La Liga, nu dit niet is gelukt heeft men een groot probleem. Deze zomer vooral veel verkocht en amper spelers gehaald, ze proberen het dit jaar met een selectie van 20 man. Granada had een tijdje een Chinese eigenaar, maar dat was niet zo'n succes. Nu neemt een Amerikaanse voormalig honkballer het over, dat kan alleen maar goed aflopen natuurlijk. Er zijn wat nieuwe mensen aangesteld en die mensen geven aan dat de financiële problemen gigantisch zijn, lekker. Nooit je club zomaar verkopen aan de eerste de beste buitenlandse investeerder, blijkt maar weer. Het stadion waar de club in speelt, Estadio Nuevo Los Cármenes, valt vooral op door de aparte lichtmasten. Granada wil blijkbaar in 2031 graag de Culturele Hoofdstad van Europa worden, om die kandidatuur in de verf te zetten zou er op het veld in het stadion het een en ander afgebeeld moeten worden, weet je ook meteen wat dat moet voorstellen als je het op tv ziet verschijnen.
Voorbij het stadion van het noodlijdende Granada CF rijden we via een weg vol rotondes een tijdje langs de Monachil richting Huétor Vega, de plek waar we gisteren twee keer doorheen zijn gereden. In Huétor Vega vinden we de voet van El Purche, maar daar doen we vandaag gelukkig voor de renners niets mee. We rijden over de Monachil heen en daarna rijden we via Barrio de la Vega en Cájar naar La Zubia. Continu rijdt men door stedelijk gebied, waar we vooral veel nieuwbouw en een florerende dienstensector aantreffen. In Cájar komen we dan weer een aardig villawijkje tegen, voor de variatie. Uit Huétor Vega is met Manuel Calvente een voormalig prof afkomstig, in 2008 won hij de Ronde van La Rioja en dat is niet niks. Hij reed jarenlang onder Bjarne Riis voor Team CSC, via Agritubel zou hij later bij Andalucía-Caja Sur eindigen. Van dit soort feitjes moeten we het hebben om de tijd vol te kletsen. Via Huétor Vega en Cájar rijden we rechtdoor La Zubia binnen, een stadje waar ook weer wat wielerfeitjes over gedeeld kunnen worden. Zo komt Francisco Cabello uit deze stad, een voormalig prof die tijdens het grootste deel van zijn carrière voor Kelme reed. Namens die ploeg won hij in 1994 een rit in de Tour, in Brighton nota bene. Zijn eerste profzege, in een carrière die zeer lang zou duren won hij daarna nog acht andere wedstrijden. Op 37-jarige leeftijd sloot hij af bij Andalucía-Caja Sur, wie heeft er eigenlijk niet voor die ploeg gereden? Adolfo Garcia Quesada, lichtelijk dubieuze naam, reed ook voor die ploeg. Tevens reed hij voor Kelme en Banesto, mooi in de jaren van Operacion Puerto. Adolfo won in 2005 de Ronde van Asturië en twee ritten in de Ronde van Portugal, een jaar later won hij een rit in de Ronde van Andalusië en een rit in de Ronde van Catalonië. Tijdens die Ronde van Catalonië liep hij tegen de dopinglamp, groeihormonen! Leverde hem een schorsing op, we zagen hem nooit meer terug. Zijn broer is wellicht bekender, Carlos Garcia Quesada. Namens Comunidad Valenciana, zoals Kelme zou gaan heten, won hij in 2005 een rit in de Vuelta. In de buurt van Madrid won hij een bergrit door onder meer Paco Mancebo te snel af te zijn. Dat was sowieso zijn wonderjaar, 2005, hij won ook de Prueba Villafranca en de Ronde van Castilië en Leon, naast een rit in de Ruta del Sol. In de Vuelta eindigde hij uiteindelijk op de 5e plaats. Bij Unibet hadden ze genoeg gezien: die gozer moeten we hebben! Maar dan, uiteraard: Eind juni 2006, vlak voor de start van de Ronde van Frankrijk, maakten de Spaanse media een lijst bekend van renners die door het Spaanse gerecht worden verdacht van betrokkenheid in het bloeddopingschandaal rond dokter Fuentes. Op die lijst komt ook de naam voor van Carlos García Quesada. Door de dopingzaak stelde zijn ploeg Unibet.com hem niet meer op. In mei 2007 werd zijn contract ontbonden. Daarop besloot hij met wielrennen te stoppen. Uitstekende familie, de Garcia Quesadas. Carlos won hier om de hoek overigens ook ooit de Memorial Galera, door Triki Beltran te vloeren. In La Zubia zijn we in de Vuelta vaker geweest, we rijden hier doorgaans doorheen als we op weg zijn naar de Sierra Nevada. Maar je kunt vanuit La Zubia ook direct aan een klim beginnen. Er loopt hier een merkwaardige weg rechtdoor de Sierra Nevada in. Cumbres Verdes, een klim van bijna vijf kilometer aan 10%. Rechtdoor omhoog, toch een iconisch beeld. De Vuelta kwam daar eenmaal voorbij, in 2014. Alejandro Valverde wist aan het eind van deze rechte muur Chris Froome en Alberto Contador te kloppen in een sprintje bergop. Uit La Zubia zijn overigens nog veel meer voormalig profs afkomstig, het is wel zo'n beetje de hotspot van het lokale wielrennen. Met Adrian Benito beschikken ze zelfs over iemand die momenteel prof is, hij rijdt voor Team Polti-VisitMalta en als ik kijk naar zijn resultaten moet hij de broers Garcia Quesada toch maar eens om wat tips gaan vragen. Manuel Fernandez Gines reed voor Banesto en Mapei en won ooit de Ronde van Asturië, dat was dan weer geen krabbelaar. Jose Luis Roldan spreekt dan weer minder tot de verbeelding, wel jarenlang voor Andalucia gereden.
Voorbij La Zubia komen we wat hoogtemeters tegen, al heb ik niet het idee dat dit momenteel heel relevant gaat zijn. Van La Zubia rijden de renners naar Ogíjares en van Ogíjares rijden we weer naar Gójar. Vooral rond Gójar loopt het even omhoog, maarja, boeiend. Over brede wegen die nog wel eens van richting willen veranderen rijden we voorbij Gójar even een tijdje niet door stedelijk gebied heen, we komen buiten de agglomeratie van Granada heel kort wat stukjes groen tegen. Na een kilometer of 28 komen we vervolgens uit in de buurt van Dilar, hier slaan de renners rechtsaf en daarna hebben ze het zuidelijkste punt van de etappe gehad. Tijd om weer terug naar Granada te rijden. Dit doen we via Otura, een stad waar Ivan Romeo dit jaar nog een rit won in de Ruta del Sol. Vanuit de vlucht mooi Leknessund weer eens een tweede plek bezorgd. Sowieso een vaste pleisterplaats in die koers tegenwoordig, zo won Magnus Sheffield hier in 2022 een rit. En Adolfo Garcia Quesada won hier in 2006, kort voor hij werd betrapt. Met Alejandro Ropero is er een voormalig prof uit Otura afkomstig, hij reed ooit nog voor EOLO-Kometa. Richting Dilar noteerden we een kort klimmetje, richting Otura loopt de weg dan weer heerlijk rechtdoor vals plat omlaag. In Otura en omgeving barst het van het bochtenwerk, uiteindelijk komen we heel wat bochten later uit in Alhendín, een plaats waar we in de Vuelta van 2024 ook doorheen reden op weg naar Granada. In de Vuelta van 2014 ging er dan weer een rit van start, eentje die zou eindigen in Alcaudete. Daar zou De Marchi winnen vanuit de vlucht, zijn specialiteit. Van Alhendín kun je rechtdoor naar Granada fietsen, maar we nemen toch nog een extra omweg. Voorbij het dorp slaan we linksaf en daarna rijden we nog een tijd langs de luchtmachtbasis van Armilla, nu langs de andere kant van die basis. Merk je verder weinig van, je ziet alleen dat het midden in de agglomeratie van Granada ineens een tijdje vrij leeg is. Voorbij de basis komen we uit in Las Gabias, waar de renners via een vrij onnodige omweg worden onderworpen aan een bochtige passage in het centrum. Ze rijden buiten Las Gabias voor de tweede keer vandaag Churriana de la Vega binnen, om daar bij de zoveelste rotonde van de dag linksaf te slaan en vervolgens Cullár Vega te betreden. In dit plaatsje, waar Andre Greipel in 2021 een rit in de Ruta del Sol won, rijden we vooral rechtdoor om daarna niet veel later uit te komen in El Ventorrillo. De renners zien wat plaatsen vandaag, niet normaal. Hier slaan ze rechtsaf en daarna rijden ze via Belicena naar Santa Fe, tussen die laatste twee plaatsen in rijden ze zowaar een keer over het platteland heen, waar we een beetje groen vinden, maar vooral veel akkerbouw. Paar boomgaardjes, dat dan toch ook. In Santa Fe is het weer even draaien en keren, daarna rijden we buiten dit plaatsje weer een tijdje door het groen verder. We rijden over de Genil, de rivier die begin dit jaar nog huis wist te houden. De weg hier kent een fietspad afgescheiden door een vangrail, een ideaal stukje fietsinfrastructuur voor je. De weg komt uit in Atarfe en hier slaan we na 58 kilometer rechtsaf, om eindelijk terug te rijden naar Granada. Voorbij Atarfe rijden de renners een kilometer of tien vrijwel rechtdoor, over een brede en vlakke weg. Vrijwel rechtdoor, het blijft rotonderijk. De renners rijden vooral over industrieterreinen heen, de weg terug naar Granada is bepaald niet mooi. Alleen maar industrie, alleen maar meubelwinkels, alleen maar rotondes, alleen maar nieuwbouw. Na een kilometer of 65 betreden we officieel Granada en daarna duurt het nog vijf kilometer voor we ons op het lokale circuit aldaar bevinden. We verlaten langzamerhand het industrieterrein en rijden steeds meer het echte Granada binnen, met de kilometer begint de stad steeds meer ergens op te lijken. Via een weg vol rotondes verlaten we na een tijd toch de doorgaande weg, we slaan een keer rechtsaf een nieuwe weg in en daarna gaan we op weg naar het lokale circuit.
In Granada gaan we vier rondjes afwerken, we hebben nu bijna de lokale lus bereikt. Verwarrend genoeg is het eerste rondje dat we afwerken langer dan de drie rondjes erna, als we een poging wagen om voor de eerste maal over de finish te rijden volgen we het parcours van het eerste rondje. We volgen een tijd de brede en rechte Camino de Ronda, om na een tijd een brede bocht naar links te nemen. Hier bereiken we het lokale circuit, althans, het lokale circuit van het eerste rondje. Het parcours van dit eerste rondje is wat langer, daar zullen ze zo hun redenen voor hebben. Na de bocht naar links, waar we over een aantal kilometer van de andere kant zullen komen om dan juist rechtsaf te slaan, rijden de renners een kilometer rechtdoor over een zeer brede en vlakke weg. Aan het eind van deze weg volgt er wel een versmalling, waarna men rechtsaf slaat. Na deze bocht rijden we vrij snel om een rotonde heen, daarna volgt er een flauwe bocht naar rechts en vervolgens loopt de weg een kleine kilometer vals plat omhoog aan een procent of twee. We bevinden ons plots tussen de statige gebouwen, waar de weg enorm breed is. Voorlopig kom ik weinig gevaar tegen, terwijl er toch het nodige te doen is om het afsluitende circuit in Granada. Over de Gran Vía de Colón rijden de renners voorlopig op een makkelijke manier verder, waarna er aan het eind van deze weg een bocht naar rechts volgt ter hoogte van het Edificio Colón. Deze straat doet wel wat denken aan Madrid, zo sluiten we toch nog op een herkenbare manier af. De bocht naar rechts is iets scherper, maar ik zie nog steeds geen probleem. Over de Calle Reyes Católicos, een fraaie winkelstraat, rijden we de laatste kilometer binnen. We nemen een ietwat uitdagendere bocht naar links en dan bevinden we ons in die slotkilometer. In die slotkilometer loopt de weg heel licht vals plat omlaag, terwijl we van een weg van twee banen breed naar een weg gaan die slechts één baan breed is. Oké, ik begin het gesputter van de renners bijna te begrijpen. We rijden rechtdoor, tot op 300 meter van het eind. Dan volgt er een bocht van 90 graden naar links, wel een vrij brede bocht. Als we uit deze bocht komen slaan we bijna meteen flauw rechtsaf, waarna we pas in de allerlaatste meters van de rit rechtdoor kunnen rijden naar de finish. Die finish volgt op de Paseo del Salón, op een brede weg langs een vrij lelijk stadsparkje. Voorbij de finish begint de rit pas echt, we werken daarna vier rondjes af in Granada. Eén lang rondje, dat komt nu. Daarna drie iets kortere rondjes. Rondjes waar nogal wat over te doen is, ik laat even wereldtopper Sander De Pestel aan het woord: "Stel dat er iemand valt of lek rijdt op 40 kilometer van de finish, is het onmogelijk om nog terug te keren. Ik zou ook niet willen dat Roglic nog een plek verliest door een lekke band of Mas de Vuelta verliest door een val en niet terug kan komen. Het is ook geen circus. Als de organisatie voor een veilig circuit kiest, dan kan het." Maar het parcours in Granada vindt De Pestel dus helemaal niet veilig. "Er liggen veel haarspeldbochten in de afdalingen en de wegen zijn spekglad door het stadscentrum. Ze moeten toch een beetje aan de renners denken en zeker aan de klassementsmannen, die al 3 weken lang vechten voor elke seconde en dan 2 minuten kunnen verliezen door een lekke band. Dat zou jammer zijn." Dit blijven toch altijd wonderlijke argumenten. Waarom geldt dit alleen op de laatste dag? Je kunt iedere dag twee minuten verliezen door een lekke band, waarom is dat op dag 5 wel oké en op dag 21 niet? Waarom is de laatste dag anders? De organisatie heeft dit jaar gekozen voor een laatste dag met daarin een parcours dat een klimmetje bevat, dat moet je accepteren. Door dat klimmetje wordt het ineens koers, kan gebeuren. In plaats van een optocht is het nu een normale rit geworden, moet je accepteren. Bij een afsluitende tijdrit moet je toch ook gewoon gas geven? Zo gek is het niet om te koersen op de laatste dag. Ik geloof overigens de renners wel als ze zeggen dat het gevaarlijk is in Granada, ze trainen vaak in de Sierra Nevada en tijdens zo'n trainingskamp komen ze vast ook wel eens beneden langs in Granada. Ze zullen de wegen rond het Alhambra ongetwijfeld kennen, ga ik dan maar vanuit. Volgens een Spaanse journalist moeten we deze rit gevaarlijk vinden omdat er een gevecht om de etappe plaats zal vinden, terwijl de ploegen van de klassementsrenners een gevecht zullen voeren om hun renners vooraan te houden. Uh, ja, is dat niet altijd? Dan kun je iedere heuvelrit wel schrappen, raar verhaal. Als we rondjes rijden in Madrid vinden we alles prima, want daar zijn geen klimmetjes. Door een heuveltje in Granada is dit opeens een problematische finale, ineens is het allemaal superdupergevaarlijk. Daar komt men ook pas de dag voor de koers mee, niet aan het begin van het jaar, toen het parcours werd onthuld. Leg allemaal maar uit. Het is een vrij lelijke trend, je krijgt het idee dat de renners het liefst 21 dagen lang geneutraliseerd rond zouden rijden. We zien het in de Giro vaak als ze afsluiten in Rome, we zien het in de Tour de afgelopen jaren als we over Montmartre rijden. Soms is het logisch, de eerste keer dat we naar Montmartre gingen was het enorm slecht weer, zo'n parcours wordt dan erg verraderlijk. Dit jaar was er dan weer geen vuiltje aan de lucht, maar alsnog besloot men ver voor de finish de tijden alvast te bevriezen. Geef de renners een vinger en ze pakken de hele hand, nu gaan ze ook in de Vuelta om dit soort maatregelen vragen. Niet te makkelijk toegeven, zou ik zeggen.
De renners rijden voorbij de finish op de Paseo del Salón en daarna beginnen ze aan de eerste lokale ronde, een rondje van 12,4 kilometer. Met 70 kilometer in de benen gaan we in de laatste 42 kilometer van de rit helemaal los. De organisatie heeft voorlopig niet toegegeven, de tijden tellen gewoon mee. Al verwacht ik nog steeds een compromis, waarbij men de tijden in bij het ingaan van de laatste ronde opneemt, zoiets. Na de finish rijden de renner enkele meters rechtdoor, na een flauwe bocht naar rechts ter hoogte van een kicken fontein met vier leeuwen komen we op de Paseo del Bomba terecht en hier gaan we ook bijna een bomba droppen. Amper honderd meter later slaan de renners haaks linksaf een andere weg in en meteen beginnen we aan de klim naar het Alhambra. Deze klim is volgens de organisatie slechts een molshoop, ze delen er geen punten uit. Toch mogen we vier keer twee kilometer omhoog aan 7%, ik vind dat niet helemaal niets. Je kunt het ook houden op 2,2 kilometer aan 6,7%, het is in ieder geval allesbehalve vlak. Technisch, ook nog eens. In die twee kilometer komen we het een en ander tegen, na de haakse bocht naar links draait de weg flauwtjes af naar rechts en daarna rijden we een tijdje over een brede weg rechtdoor, we klimmen een paar meter aan 3% voor er een stukje aan 5% volgt. Aan het eind van deze straat volgt een brede haarspeldbocht omhoog, maar direct na die bocht rijden we een versmalling in. Dat is dan wel weer even een gevaarlijk punt, de renners die vandaag willen winnen zullen de klim vooraan moeten aanvatten. In de smalle straat rijden we rechtdoor aan 6% omhoog, zodra de weg weer wat breder wordt volgt er meteen een haakse bocht naar rechts. Scherp bochtje, na de bocht rijden we een tijd wat meer rechtdoor over een brede weg die aan 5% omhoog zal lopen. We rijden door een omgeving die is voorzien van de nodige muurschilderingen, de weg is een tijdje omgeven door kleurrijke muurtje. Daarna rijden we door een soort van villawijk heen, waar de klim echt leuk begint te worden. We noteren als we over de brede weg die een paar flauwe bochten naar links kent rijden een strook van 400 meter aan 11%, dit is het deel van de klim waar de renners het verschil mogen maken. Tijdens deze steile strook volgt er een schuine bocht naar rechts een smallere straat in, als je na drie weken koers nog een beetje punch in je hebt vlieg je hier zo weg van de rest. Over de steile Cuesta del Caidero kruipen de renners omhoog, dit gaat wat geven. Aan het eind van deze steile strook rijden we langs een appartementencomplex gebouwd in de vorm van een kasteel, lelijk. Bij dit lelijke pand volgt een lange, goedlopende bocht naar rechts. Na deze bocht vlakt de weg af, het gaat 300 meter op een niet al te spannende manier omhoog. Een beetje vals plat, ideaal terrein voor de renners die na de steile strook de macht hebben om een tand groter te schakelen. We passeren een van de vele parkeerplaatsen in de buurt van het Alhambra, terwijl we onder het hoogtepunt van de stad door zullen fietsen. We gaan niet echt omhoog naar het Alhambra, met iets van humor had de organisatie de renners nog veel meer in de vlekken kunnen laten schieten. De weg onder het Alhambra door gaat na een tijd over van asfalt in steentjes, we komen op een klinkerweg terecht en deze weg begint na een kleine chicane weer steiler omhoog te lopen. Voorbij de voorzichtige chicane wordt de weg in tweeën gesplitst door een mooie middenberm bestaand uit een buxushaag, of iets in die geest. Hier wordt het een stuk smaller, en we rijden dus over klinkertjes weer steil omhoog. Een strook van 400 meter aan 8%, met een piek tot 10%. Best een pittig klimmetje, als je hier vier keer omhoog moet gaan er sowieso verschillen ontstaan. Drie keer Montmartre zorgt altijd al voor chaos, dan gaat dit helemaal iets opleveren. Je snapt bijna de angst van de renners, maarja, nogmaals, op dag vijf zouden ze dit perfect accepteren. Nu dan ook maar. Na een flauw bochtje naar rechts komen de renners weer op een bredere asfaltweg terecht, hier loopt het nog een kleine 300 meter aan 5% omhoog richting de top. We slaan nog eens flauw rechtsaf, rijden langs wat interessante gebouwen af zoals het Hotel Guadalupe en na nog een tweetal flauwe bochtjes rijden we vervolgens rechtdoor richting de top. Die top bereiken we iedere keer vrij vroeg in het rondje. Na de eerste ronde van 12,4 kilometer krijgen we daarna met drie rondjes van 9,8 kilometer te maken. Vrijwel meteen na de finish beginnen we aan deze klim, op net iets meer dan zeven van de aankomst zijn we hier dan boven. Dat heeft men dan wel weer goed gekeken, er is na de klim nog een redelijk lange weg te gaan tot de finish.
We zijn in koers wel eens vaker door Granada gereden, tijdens die tochten door Granada hebben we ook wel eens een poging gewaagd om het Alhambra te halen. In de Ruta del Sol van 2020 reden we over deze klim heen, om via El Purche later beneden in Granada te finishen. Het was een rit die werd gewonnen door erkend brokkenpiloot Jack Haig, zo onveilig kan het in Granada dus niet zijn. Voorbij de top van de klim beginnen we aan een afdaling van een kleine twee kilometer, over een brede asfaltweg mogen we aan 6% gaan dalen. Na een klein vals plat uitlopertje op de top komen we uit bij een rotonde, hier slaan we rechtsaf en daarna begint vrijwel meteen de afzink. Ik verwacht nu een afdaling des doods, vol haarspeldbochten. Sander De Pestel lijkt alleen enige zin voor overdrijving te bezitten, na een flauw bochtje naar links loopt een enorm brede en perfect geasfalteerde weg een tijdje heel galant naar rechts. Aan het eind van deze bocht duiken we meteen de volgende in, er volgt een zeer brede haarspeldbocht naar links. Wel een haarspeldbocht, maar jeetje, dit is gewoon een simpele bocht. Na de haarspeldbocht dalen we eigenlijk gewoon een kilometer rechtdoor verder, omlaag aan 6 à 7%. De snelheid zal hier enorm hoog komen te liggen, maar goh, nee, jongens, is hier nu zoveel ophef over? Een makkelijkere afdaling is amper te vinden, dit mag echt geen naam hebben. Na het makkelijke bochtenwerk in het begin gaat het echt volledig rechtdoor, ik had hier echt wel iets meer van verwacht. Verder naar beneden zie ik wel wat meer scheuren in het wegdek, wellicht is dat het euvel. Met net iets meer dan vijf kilometer te gaan volgt er wel een lastige bocht, helemaal aan het eind van de afdaling botsen we op een rotonde en hier nemen we een terugdraaiende bocht van 180 graden. Gezien de rechte weg omlaag aan 7% kom je hier met 100 per uur aan, de bocht naar rechts die volgt dwingt je om vol in de ankers te gaan. In de bocht wordt het ook wat smaller, maar voorbij de bocht sluiten we snel aan op een van de hoofdwegen door Granada heen en over deze brede weg rijden we op een rechte manier dwars door Granada heen. Geen bocht tot op vier kilometer van het eind, al is dat vooral zo tijdens de drie laatste rondjes. We zitten nu nog in de eerste ronde en in deze ronde volgt er dadelijk een extra lusje. Een rondje dat 2,5 kilometer langer is, gevuld met wat meer vlakke meters om ervoor te zorgen dat, ja, geen idee eigenlijk, om mij extra werk te bezorgen vermoed ik. Op vier kilometer van het eind van de ronde, nu dus op 6,5 kilometer van de ronde, komen de renners een rotonde tegen. Hier rijden ze zonder veel problemen omheen, om vervolgens meteen linksaf te slaan bij de tweede rotonde. Als ze hier rechtdoor rijden fietsen ze meteen richting de finish, in plaats daarvan bouwen we een extra lus in om aan wat meer vlakke kilometers te komen. De renners rijden over de Genil en aan de andere kant van de rivier slaan ze meteen rechtsaf. Dit is een wat scherpere bocht, uiteraard een levensgevaarlijke bocht. Volgens de renners is iedere bocht in Granada gevaarlijk, het is hier namelijk keiglad. Na deze bocht rijden we min of meer rechtdoor tot op drie kilometer van de aankomst, we volgen de loop van de Genil en dus pakken we op deze brede en vlakke weg wel wat flauw bochtenwerk mee. Met drie kilometer te gaan komen we uit op een kruispunt waar we eerst schuin naar links gaan en dan afbuigen naar rechts, toch weer een soort van chicane. We rijden vervolgens rechts om een brede rotonde heen en daarna gaat het rechtdoor tot op 2,5 kilometer van het eind. Voorbij de zeer brede rotonde, waar de bocht eeuwig duurt, rijden we onder het Palacio de Congresos de Granada door. Een opvallend conferentiecentrum, Granada wordt nog even in de markt gezet. Langs een parkje af rijden we vervolgens rechtdoor, waarna we op 2,5 kilometer van de aankomst een nieuwe rotonde tegenkomen. Hier slaan we rechtsaf, maar dat levert een brede bocht op. Het echte probleem met dit circuit heb ik nog steeds niet gevonden, Montmartre vind ik echt een ander verhaal dan dit. Dit is gewoon gezeur van de renners, die verwend zijn geworden nadat ze een paar keer hun zin hebben gekregen. Na de makkelijke bocht bij deze rotonde rijden we rechtdoor tot op 1,5 kilometer van het eind, een volledig vlakke, rechte en brede weg, tijd om de boel te neutraliseren. Door een woonwijk vol lelijke appartementen heen knallen we moeiteloos verder. We rijden weer over de Camino de Ronda en hier slaan we in de volgende drie rondes op 1,5 kilometer van de finish rechtsaf. Nu, tijdens de eerste ronde, rijden we wat verder rechtdoor. Langs het fraaie Parque Federico García Lorca gaan we 2,5 kilometer langer nodig hebben om de finish te bereiken. Federico Garcia Lorca was overigens uit deze omgeving afkomstig, hij kwam uit de provincie Granada. Hij geldt als een van de belangrijkste figuren van de 20ste-eeuwse Spaanse literatuur. Hij behoorde tot de Generatie van '27 en wordt door velen gezien als de grootste dichter die Spanje heeft voortgebracht. Veel van zijn werk is in het Nederlands vertaald. De luchthaven van Granada is vernoemd naar de dichter, naast het park dus. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog werd hij door de aanhangers van Franco vermoord, zijn lijk is nooit gevonden. Dat vinden ze in Spanje nog altijd een schande, negentig jaar later blijft dit nog altijd een actueel thema. Goed, de renners rijden langs het park dat naar hem vernoemd is af, ze volgen nog een tijd de Camino de Ronda waarna ze rechtsaf zullen slaan. Daarna rijden ze weer een kilometer rechtdoor, slaan ze nog eens rechtsaf en via wat flauw bochtenwerk op de Gran Vía de Colón slaan ze vervolgens scherp rechtsaf de straat van de Reyes Católicos in. Aan het eind van deze straat volgt dan weer een vervelende bocht naar links, waarna men over een smal weggetje verder mag rijden. Hier volgt op 300 meter van de aankomst een scherpe bocht naar links, wel een brede bocht. Een bocht die we nu kennen, dat helpt. Na die bocht naar links draait de weg flauw weg naar rechts en daarna zien we pas in de allerlaatste meters van de rit de finish liggen. Voor de tweede keer vandaag zijn we op de Paseo del Salón, waar we na 82,6 kilometer voor de tweede keer aan de finish passeren. Nog 29,4 kilometer te gaan in deze Vuelta, voorbij de finish wagen we ons aan drie kortere rondjes. Drie rondjes van 9,8 kilometer, dat is alles wat nog rest voor de Vuelta voorbij is.
De levensgevaarlijke afdaling vol haarspeldbochten (het zijn er twee)
Oké, deze is iets lastiger, maar hey, mag het?
[ Bericht 1% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 13-09-2026 16:06:27 ]
Op de voorlaatste dag van de Vuelta waren we getuige van een loodzware bergrit, de zwaarste van het jaar, zo'n zware bergrit die je tegenwoordig bijna nooit meer zien. Volgens de zogenaamde kenners is het logisch dat we dit soort ritten niet vaak meer zien, ze zijn te zwaar en ze blokkeren de koers. Nou, ik hoop dat die mensen hebben gekeken. Want wat een rit werd het. De rit bood dankzij het zware parcours de renners de kans om de boel volledig op z'n kop te zetten, meerdere ploegen hadden een mooi plannetje bedacht. Direct vanuit het vertrek ging Van Aert met Oliveira in de aanval, later kwam ineens de hele ploeg van Unox achter ze aan. In het begin reden we over vlakke wegen, waar een klein beetje wind stond. De knakworsten trokken een halve waaier en zaten zo met praktisch de hele ploeg vooraan. Red Bull schoof ook met een paar man mee, de tactiek van de bruggenhoofden werd meteen ingezet. Het werd daardoor meteen een nerveuze start voor Mas en Movistar, zijn knechten mochten meteen op kop rijden. Tijdens een van de volgende beelden zagen we Chris Hamilton op de grond liggen. Of, beter gezegd, we hoorden hem op de grond liggen. De regie bracht hem minutenland kermend in beeld, dat had niet genoegen. Wel weer pech voor Picnic, eindelijk een renner die een paar punten pakt, meteen een zware blessure. Ook Riccitello lag erbij, hij gaf net als Hamilton op. Dat had een zware klap voor Gall moeten zijn, maarja, aan Riccitello heb je eigenlijk toch niets, dus het maakte niet veel uit. De regie kon het ondertussen amper bijbenen, we zagen talloze aanvallen en er reden verschillende groepen weg, maar over de samenstelling van die groepen weten we een dag later eigenlijk nog steeds niet. Er reed een groep van een man of 12 op kop, met daarachter een groep van een man of 50. Die grote achtervolgende groep kreeg het gat op de kopgroep overigens niet dicht, al hebben we die groep nooit in beeld gezien, geen idee hoe de G2-tactics er daar precies uitzagen. Het peloton liet ondertussen begaan, voor we het wisten hadden de koplopers vijf minuten voorsprong, daarna liep de voorsprong zelfs op naar 11 minuten. Toen begon ik me toch wat op te winden, de koninginnenrit weggeven is eigenlijk een schande. De zwaarste rit hoort naar de klassementsrenners te gaan, dat eergevoel moet je als Mas toch wel hebben. Achteraf gezien ben ik er blij mee, maar dat wist ik toen nog niet.
Na een start met relatief weinig klimwerk reden we Granada binnen en vanuit de stad waar we vandaag de Vuelta gaan afsluiten begonnen we aan de eerste van twee beklimmingen van El Purche. Op die klim ging Kuss vanuit het peloton in het aanval. Zowat zijn hele ploeg zat vooraan, ze hadden bij Visma een plannetje bedacht. Niet veel later ging Richard Carapaz achter hem aan, met weer zo'n prachtige snedige demarrage reed hij meteen naar Kuss toe. Toen was het ineens paniek bij Decathlon, Gall zette al zijn mannen op kop om Carapaz tot de orde te roepen. Richting de top van de Purche waren al zijn knechten al opgerookt en toen moest Gall zelf het laatste gat zien te dichten. Op 90 kilometer van de finish werd het al een gevecht van man tegen man, in de favorietengroep hielden we nog maar vier renners over en dat was natuurlijk schitterend. Oorlog in een bergrit op zo'n enorme afstand van de finish, dat zie je bijna nooit. Het was genieten, al baalde ik enorm toen Gall er nét in slaagde om voor de top aan te sluiten. Het scheelde niets, het scheelde helemaal niets, of we hadden een totaal andere rit gekregen. EF en Visma hadden allemaal mannetjes in de kopgroep en de achtervolgende groep weten te plaatsen, de eerste knechten werden richting de top van de Purche teruggestuurd om Kuss en Carapaz te ondersteunen in de afdaling en de aanloop naar de tweede keer Purche. Als Gall het gat net niet had gedicht hadden Kuss en Carapaz met hun knechten een gigantische voorsprong bijeen kunnen rijden, dan had de hele Vuelta op z'n kop gezet kunnen worden. Natuurlijk had Mas dan ook wat mannetjes uit laten zakken, ook hij had genoeg knechten vooraan, maar toch, de kans op dit mogelijke scenario werd ons door de neus geboord. Gall sloot net op tijd aan en hij nam Mas en Roglic met zich mee. Onder leiding van EF reed die groep verder, terwijl Onley net de aansluiting mistte. Hij kwam op de top van de eerste Purche boven op tien meter van de rest, na de afdaling reed hij ineens een paar minuten achter de groep. Dat is dus wat ik bedoel, dat hadden we ook kunnen meemaken met Gall en Mas. En probeer het dan nog maar eens recht te zetten. De rit was schitterend, maar het had nóg wat mooier kunnen zijn. Er ontvouwde zich bijna een droomplan, maar het ging net niet door.
Unox bleef vooraan ondertussen vrolijk op kop rijden, de hele ploeg stond in dienst van Johannessen en één voor één werden zijn knechten ingezet. De voorsprong bleef daardoor vrij groot, op de tweede Purche hadden ze nog steeds acht minuten over. De achtervolgende groep hing ergens op drie minuten, als we een zeldzame update mochten geloven. Onley reed dan ook weer op drie minuten van Mas en co rond, net de aansluiting missen op de top bleek funest te zijn. Gall had net iets minder moeten zijn, dan hadden we de giller van de eeuw gehad. Op de tweede Purche ging Kuss vanuit de favorietengroep nog eens in de aanval, nu lieten ze hem wel rijden. Hij pakte al snel een voorsprong van een minuut, waarna hij langzaam zijn ploeggenoten kon gaan oprapen. Ondertussen probeerde Landa vanuit de achtervolgende groep over te steken naar de kopgroep. Daar zagen we niets van, we hoorden alleen dat hij op twee minuten reed. En toen op een minuut. En toen op 20 seconden. En toen reed hij ineens het beeld in. Landa was bezig aan een rampzalig jaar, aan een rampzalige Vuelta, maar ineens leek hij over benen te beschikken. Ondanks het feit dat heel Unox op kop reed stak hij toch over. Eerst met een paar andere renners, maar die schudde hij onderweg van zich af. Naast alle mannen van Unox zagen we overigens ook Van Aert voorin, de groene man probeerde ook nog de bollenman te worden. Hij ging voor de bergpunten en kwam nog dicht in de buurt van Buitrago, maar uiteindelijk ging dat feest niet door. In de favorietengroep zagen we vlak voor de top een nieuwe aanval van Carapaz, hij heeft er gisteren een stuk of 100 geplaatst. Heel even leek hij een gat te slaan, maar Gall pareerde iedere aanval. Roglic moest wel al een klein gaatje laten. Dat was een veeg teken, waar Gall helemaal niets mee besloot te doen. Terwijl Landa aansloot in de kopgroep reden we voorbij de tweede Purche naar een nieuwe klim toe, El Duque. Een debuterende klim, het werd een debuut dat ons bij zal blijven. De klim werd in het verleden afgekeurd door de organisatie omdat de weg te smal zou zijn, nu de weg over de Hazallanas onbegaanbaar was hebben ze toch maar een poging gewaagd om te kijken of El Duque wel geschikt is voor de koers. Ja, goedgekeurd. Oké, de weg is smal, maar door de twee beklimmingen ervoor was het peloton al in stukken en brokken uiteengeslagen en met kleine groepjes kun je hier prima fietsen. In aanloop naar de Duque viel het overigens volledig stil in de favorietengroep, Kuss liep daardoor alleen maar verder uit. Twee minuten al, het zou nog meer worden. Vooraan zagen we dan weer Debruyne aansluiten, hij was er net als Landa in geslaagd om zichzelf vanuit G2 naar voren te rijden. Op de zeer smalle maar ook zeer fraaie Duque besloot Debruyne dan ook maar meteen in de aanval te gaan, hij plaatste een versnelling en hij kreeg alleen Johannessen en Landa met zich mee. Miquel probeerde het ook nog even, maar hij bleef hangen. Met z'n drieën reden ze verder, niemand kwam meer terug.
Op El Duque zagen we tussen de favorieten een soort van versnelling van Roglic, maar het was wederom duidelijk dat hij de benen niet had. Voor de vorm even zijn ploeggenoten op kop gezet, maar nee, het zat er weer niet in. Carapaz probeerde het ook nog een paar keer, steeds gelanceerd door de verrassend sterke Rodriguez. Iedere aanval van Carapaz was een stukje minder krachtig dan de vorige, na een tijd werd het een beetje meelijwekkend. Maar alsnog, hij probeerde wel iets. Kunnen andere renners nog iets van leren. De groep rode trui verloor alleen nog maar meer terrein, terwijl Kuss inmiddels al een voorsprong van vijf minuten had. Hij kon mooi Armirail oprapen, daarna had hij ook nog Nordhagen en Van Aert voor zich. Kuss begon de dag als 11e in het klassement, dankzij zijn aanval en dankzij alle ploeggenoten die zich vooraan hadden weten te nestelen kon hij klimmen naar de vijfde plaats. Een meesterzet, het soort scenario dat ook ineens mogelijk wordt door een zware bergrit met meerdere beklimmingen en een stuk of 5000 hoogtemeters in totaal. Vaker doen. Wissel het gerust af met een kortere bergrit, prima, maar dit soort etappes horen erbij, dat hebben we gisteren weer bewezen zien worden. Met drie koplopers trokken we vervolgens naar de slotklim. Miquel bleef op een halve minuut hangen, hij zou niet meer terugkeren. De groep Kuss kwam ondertussen tot op een minuut of drie, dat kon eventueel nog spannend worden, maar op de slotklim begon Kuss dan toch te voelen dat hij al vroeg in de aanval was gegaan. Ik begon ondertussen nerveus te worden. De drie koplopers zouden om de zege strijden. Zou het Landa worden? Zou het? Echt? Debruyne gaf mij onderweg de beste indruk, ook op de supersteile muur in Güéjar Sierra, vlak voor het begin van de slotklim, leek hij soepeler rond te rijden dan een Pieter Weening imiterende Landa. Met Johannessen hielden we natuurlijk geen rekening, die wordt altijd tweede. We waren nog geen tien seconden bezig aan de slotklim naar Collado del Alguacil, ontdekt door wijlen Tondo, of Debruyne moest lossen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Het leek dan toch te gaan gebeuren. Een paar meter later moest ook Johannessen een gaatje laten, Landa plaatste vanaf de voet zijn versnelling en zijn vluchtgenoten konden niet mee. Vol ongeloof staarde ik naar mijn scherm. Vijf jaar sinds zijn vorige zege, zeven jaar sinds zijn vorige zege in een rit in lijn, negen jaar sinds zijn laatste zege in een grote ronde, 11 jaar sinds zijn vorige ritzege in de Vuelta. Was dit dan de dag? Zou hij, nadat hij op de eerste dag van de Giro vorig jaar een rugwervel brak en nadat hij dit jaar in zijn eigen Ronde van het Baskenland werd aangereden door de auto van de koersdokter en daarbij zijn bekken brak nu dan eindelijk afrekenen met al die pech? Was het mogelijk? De laatste jaren is hij continu geblesseerd geweest, de ene zware valpartij na de andere. Het werd steeds lastiger om terug te komen na al die blessures, vooral die blessure opgelopen in het Baskenland deed enorm veel pijn. Hij keerde twee maanden na aangereden te zijn in het Baskenland terug in Zwitserland, maar daar had hij pijn. Hij ging er weer een tijd tussenuit, om dan opnieuw te beginnen in Burgos, maar daar kwam hij niet vooruit. Ook in Tsjechië leek het nergens op, min of meer tegen beter weten in werd hij naar de Vuelta gestuurd. Dat werd hem door de ploeg gegund, de immer sympathieke Landa, ook intern enorm geliefd, kreeg de kans om zijn tijd bij Quick Step op een mooie manier af te sluiten. Maar het werd helemaal geen mooie manier, de Vuelta werd een lijdensweg. Volledig anoniem reed hij rond, haast iedere dag werd hij vroeg gelost. Hij kon zich geen moment mengen in de debatten. Tot gisteren. Gisteren nam hij het heft in handen. De benen werkten mee, de pijn kon hij mentaal uitzetten. Hij dacht aan alles en iedereen die hem steunde, hij wist dat hij vooral die mensen nog één keer iets uit zijn benen moest toveren. En dat kwam gisteren allemaal samen. Het lukte. Hij reed zichzelf de achtervolgende groep in, dat was al een overwinning. Daarna reed hij van de achtervolgende groep naar de kopgroep, dat was een enorme overwinning. Hij was erbij toen de schifting werd gemaakt door Debruyne. En hij maakte het vervolgens grandioos af.
Iedereens favoriete renner pakte de guidon een aantal keer vanonder en reed zichzelf naar de zege. Op de debuterende Alguacil werd hij de eerste winnaar, een prachtige winnaar. Landismo o barbarie, het is meestal barbarie. Gisteren was het eindelijk een keer Landismo. El Landismo vive! We kijken nu extra uit naar de komende twee jaar, jaren waarin hij gaat afsluiten bij Euskaltel. De ploeg waar het ooit allemaal begon, de ploeg waar hij een enorme band mee heeft, zoals hij überhaupt een enorme band heeft met het Baskenland. Een echte Bask, iemand die daar ook geen geheim van maakt, maar iemand die alsnog door iedereen geliefd is. Het was te horen op de slotklim, de aanmoedigingen vlogen hem om de oren. Iedereen houdt van de aanvallende stijl van Landa, een stijl die we dankzij alle valpartijen en de vorderende leeftijd steeds minder zien. Nu viel alles een keer op zijn plaats, het was een schitterende dag. Ion won ook nog eens in Italië, zulke dagen moeten we koesteren. Alleen jammer dat Mikel Ion niet heeft kunnen overtuigen om ook af te sluiten bij Euskaltel, Pello werkte ook al niet mee aan dit plan. Maakt niet uit, met alleen Landa komen we ook een eind. Wel of geen Vuelta volgend jaar is nog wel een ding, maar ook zonder de Vuelta gaan we in talloze koersen genieten van een in het oranje gehulde Landa. Hoe kun je geen fan zijn van de man? Een van de laatste romantici in het wielrennen, in de steeds zakelijker wordende sport zitten er nog een paar jongens tussen die met hun hart koersen. Jongens met stijl, ook nog eens. Klimmen als Pantani, zoals het hoort. Landa rondde zijn aanval op een geweldige manier af, met een voorsprong van 47 seconden op Johannessen kwam hij op de top van de Collado del Alguacil, een klim die we gaan onthouden. Niet alleen omdat Landa won, het was überhaupt een formidabele klim. Een kolos, dat is een goed woord. Een kilometer of negen aan 10%, er kwam geen eind aan. Mooi qua percentages, mooi qua omgeving, het was smullen. Alleen jammer dat de favorieten het een beetje lieten afweten. Mas deed de hele dag niets, maar dat begrijpen we nog. We zijn hem dankbaar voor zijn gebrek aan eergevoel, daardoor kon Landa winnen. Gall deed ook maar weinig, vooral hij mag zichzelf nog wel even achter de oren krabben. Bij de 75 aanvallen van Carapaz zat hij meteen op het wiel, maar daar hield het wel mee op. Eenmaal op de Alguacil ging hij een paar kilometer van de top dan toch maar in de aanval. Roglic moest meteen lossen. Het verschil tussen beide heren was zo'n beetje anderhalve minuut in het klassement, gezien het verschil op de top had Gall de tweede plaats nog kunnen overnemen als hij er iets eerder aan was begonnen. Hij reed even later zelfs nog weg van Mas, zo goed was hij dus. Maar dankzij zijn afwachtende houding mag hij het voorlopig doen met een derde plaats in het klassement. Dat is niet heel slim gereden, dat is ook niet echt vol bravoure gereden. Gall is geen Landa, zullen we maar zeggen. Niet qua stijl, ook niet qua karakter. De een heeft ervoor gezorgd dat de hele wereld weer verliefd is op hem, de ander zijn we de dag nadat hij stopt weer vergeten. Enfin, na Landa en Johannessen werd fenomeen Debruyne derde, terwijl Pau Miquel knap vierde wist te worden. Ook Berrade toonde zich weer, voor zover de regie het toestond. Waardeloze regie, moet nog eens benadrukt worden. Geen tv-motor bij de achtervolgende groep, verzin het maar. Kern Pharma reed weer in beeld, als de lezer nog een paar miljoen heeft liggen adviseer ik van harte om die miljoenen in de ploeg te steken, de moeite waard. Kuss viel nog enorm stil op de slotklim, hij verloor meer dan een minuut op Landa en Gall kwam uiteindelijk op een minuut of twee uit. Alsnog schoof Kuss enorm op, hij liet zien hoe je zo'n rit moet aanpakken. Dit was toch redelijk alles of niets, waarbij het wel hielp dat men hem liet rijden omdat hij best ver stond in het klassement. Mas gaf een klein beetje tijd toe op Gall, Roglic verloor bijna een minuut en houdt daardoor in het klassement een halve minuut over. Na heel veel mislukte aanvallen ontplofte de brommer van Carapaz, hij verloor veel tijd, maar behield wel zijn vierde plaats in het klassement. Onley kwam op de slotklim nog aardig terug, hij won de strijd om het wit van Omrzel.
Een fenomenale rit, toch wel. Er gebeurde enorm veel, ik heb nu nog steeds het gevoel dat ik de helft heb gemist. De laatste 90 kilometer was het koers zoals koers hoort te zijn. Het had nog beter kunnen zijn, veel beter, maar ik heb genoten. Vooral met dank aan Landa, uiteraard. Met een prachtige Baskische ritzege op zak kunnen we met een gerust hart de Vuelta afsluiten. De eindzege is binnen voor Mas, hij verloor gisteren een beetje tijd op Gall, maar dat kon hij makkelijk hebben. Heel soeverein gereden, zowel hij als de ploeg. Jongens als Castrillo, Garcia Pierna en Romeo leverden hun bijdrage. Tactisch zat het goed in elkaar en de benen waren tot het einde goed bij Mas. Het hoofd bleef ook rustig, dit was een versie van Mas die we nog nooit eerder hebben gezien. Nooit in paniek, altijd de boel onder controle. De meer dan verdiende eindwinnaar. Talloze keren op het eindpodium, nu op het hoogste schavotje. Al moet hij dan wel nog de laatste rit zien te overleven. Over die laatste rit is het een en ander te doen. We sluiten af in Granada, daar gaan we rondjes rijden rond het Alhambra. En dat is, volgens de renners, levensgevaarlijk. De renners willen dat de tijden vandaag niet meetellen, dat het klassement na 20 ritten al definitief is. De organisatie vindt dat geheel terecht onzin. De discussies lopen ondertussen nog steeds, een paar uur voor de koers begint hebben we geen idee of de tijden gaan meetellen. Het zou lachwekkend zijn als de organisatie de renners hun zin geeft, de koers is 21 ritten lang en niet 20, maar zelfs in dat geval krijgen we alsnog een leuke rit te zien. Een keer geen vlakke rit aan het eind, een keer geen tijdrit, nee, we gaan de Tour imiteren. Vier rondjes met een heuvel erin, deze bijzondere Vuelta sluiten we op een bijzondere manier af. Na 12 jaar hebben we overigens weer een Spaanse winnaar. Enric Mas was als kind de grootste fan van Contador, nu volgt hij hem op. Chapeau, Enrico. Ik neem alle lelijke woorden die ik ooit over je hebt gezegd terug, zeker nu je met je laffe gedrag Landa hebt laten winnen. Eskerrik asko! Het is lastig om echt recht te doen aan deze zege van Landa, al denk ik dat zijn emotie op de streep boekdelen sprak. Hij heeft zoveel tegenslagen gehad, iedere keer moeten terugkomen vraagt veel van een mens. In de periodes dat hij wel fit was greep hij vaak naast de zege, zo werd hij vorig jaar nog een keer tweede achter Bernal. Landa is geen winnaar, de laatste jaren werd hij steeds meer de schlemiel. En nu, uitgerekend nu, net nu hij op zijn diepste punt ooit zat, net nu het echt allemaal niet lukte, net nu het leek alsof de blessure die hij dit jaar opliep de blessure teveel was, net op dat moment komt hij met een van zijn strafste prestaties ooit aanzetten. Op het moment dat niemand het meer verwacht is hij daar, ook dat is de essentie van Landismo. Elf jaar na zijn eerste ritzege in de Vuelta een tweede, uiteraard is dat een record. Zo is Mikel, daarom is de hele wereld ook fan van hem. Alle beproevingen die hij heeft moeten doorstaan, alle teleurstellingen die hij heeft moeten slikken, juist dat zorgt ervoor dat deze overwinning extra zoet smaakt. Een beloning voor hem, en voor zijn fans. El Landismo nunca muere! Wielrennen is niet dood, we zijn er nog. Een modern wielersprookje in de tijd van talloze wielernachtmerries. Samen pinken we een traantje weg, het was een emotionele dag. Een dag die veel voldoening gaf. Laten we snel terugkeren naar deze klim, dan kunnen we in de toekomst een mooie ode brengen aan Mikel. Laten we ook maar vaker zulke zware bergritten aan het volk geven, ze leveren. In de tussentijd gaan we nu maar eens de Vuelta afsluiten. Wel op een manier die doet vermoeden dat wielrennen alsnog dood is, de prinsjes van de nieuwe generatie vinden dat de boel geneutraliseerd moet worden.
It is happening again. It is happening again. Drie dagen geleden was de Vuelta in Jerez de la Frontera, daar eindigde de tijdrit. Door de aankomst in Jerez de la Frontera moesten we terugdenken aan de start in dezelfde stad, twee jaar eerder. Over de start van die rit kon ik helemaal leeglopen. Een start in een supermarkt, hoe verzin je het? Een gimmick die lastig te overtreffen lijkt, maar de organisatie waagt vandaag een nieuwe poging. Sinds 2013 is Carrefour een van de hoofdsponsoren van de Vuelta, ze sponsoren al jaren de rode leiderstrui. Om het partnerschap tussen de Vuelta en Carrefour van wat meer activatie te voorzien gingen we twee jaar geleden van start in een Carrefour in Jerez de la Frontera. Niet eens voor de winkel, nee, midden in de winkel, tussen de kassa's door reden de renners naar de uitgang. Dat was kolderiek, lachwekkend, idioot, volslagen krankzinnig, debiel, best wel een beetje gek, nogal opvallend, licht hilarisch en toch ook wel merkwaardig. Ik weet niet of je met zulke gekkigheid de Vuelta echt in de markt zet, ik weet ook niet echt of je de mensen motiveert om boodschappen te doen bij de Carrefour. Nu is de Vuelta sowieso niet vies van een gimmick, een paar dagen geleden ging de tijdrit bijvoorbeeld nog van start midden in een stierenvechtersarena. In het verleden hebben we ze over het strand zien rijden, door San Mamés zien fietsen, door een kerk zien lopen en in Pamplona ook een keer in een Plaza de Toros zien eindigen, en zo zijn er waarschijnlijk ook nog wel een paar gekke fratsen die ik nu over het hoofd zie. Het experiment met de start in de Carrefour lijkt de organisatie in ieder geval zeer goed bevallen te zijn. De laatste rit van de Vuelta van 2026, de 81e editie, zowaar gewonnen door een Spanjaard, gaat van start voor de deuren van de hypermarkt van Carrefour in het zuiden van Granada. Het is mij niet geheel duidelijk of we nu ook weer midden ín de winkel van start gaan, we kunnen ook op de parkeerplaats voor de supermarkt starten. Een parkeerplaats waar ze allemaal overkappingen hebben gebouwd, je kunt je auto hier mooi in de schaduw parkeren. Stukje service! Het is in ieder geval weer een voorzichtig gesponsorde start, maar daar hebben ze in de Vuelta ervaring mee. Zo zijn we ook al eens van start gegaan bij de fabriek van ElPozo Alimentación, een vleesverwerkingsbedrijf. Zo handelen we tijdens de Vuelta het hele proces af, van de slacht van de kippen naar de waterige kipfilet in de supermarkt, in deze opzienbarende koers is alles mogelijk. De Carrefour waar we van start gaan ligt in Granada, maar eigenlijk ligt de Carrefour stiekem in Armilla. Dit is een van de vele steden in de agglomeratie van Granada, het ligt klink tegen de stad aan. Eén groot cluster van eindeloze woningbouw treffen we aan rond de Carrefour waar we van start gaan. Armilla, midden in dit grootstedelijke gebied, is wel een bijzonder plaatsje. Het is namelijk een plaats waar ze vroeger hun eigen profkoers hadden, de Memorial Manuel Galera. Vernoemd naar de profrenner Manuel Galera, afkomstig uit Armilla. De jongere broer van Joaquin Galera, die ooit nog een rit won in de Tour. Manuel kon zelf ook een aardig eindje fietsen, zo werd hij vijfde in de Ronde van Spanje van 1971. Een jaar later reed hij zijn thuiskoers, de Ronde van Andalusië, maar door een mechanisch defect aan zijn fiets kwam hij ten val en het bleek een fatale val te zijn. Cru genoeg was zijn oudere broer Joaquin ook aanwezig in de koers, hij zag zijn jongere broertje liggen en wist meteen dat het niet goed was, maar de organisatie beval hem door te rijden. Na de finish kwam het nieuws dat hij al had verwacht en hij besloot dezelfde dag nog zijn carrière te beëindigen. Ter nagedachtenis aan zijn broertje Manolo organiseerden ze in zijn thuisstad tot 2004 een profkoers, die onder meer werd gewonnen door het fenomeen Oscar Sevilla en Jose Maria Jimenez. De laatste editie werd in 2004 gewonnen door Luis Pasamontes, er zijn heel wat koersen verdwenen in dit land. Met Juan Miguel Mercado komt er overigens nog een andere ex-prof uit Armilla, Juanmi reed jaren voor Vitalicio Seguros, Banesto en Quick Step, voor hij afsloot bij Agritubel. Hij boekte 13 zeges als prof, maar zijn mooiste zeges waren toch wel de twee ritten die hij vanuit de vlucht in de Tour won. In 2004 klopte hij Chente Garcia Acosta in een sprint à deux, arme Chente. Mercado werd ook ooit 5e in de Vuelta, in de editie van 2001 was dat. Toen won hij ook meteen een rit, er komen nogal wat grappige renners uit Granada en omgeving. Omdat we toch eindigen in Granada richt ik mijn aandacht nu maar op Armilla, waar we aan de achterkant van de fabelachtige hypermarkt van Carrefour het lokale feriaterrein vinden. Een groot plein, voor al uw feesten en partijen. Schoorsteentje erbij, om het industriële verleden van de stad te benadrukken. Op het grondgebied van de gemeente vinden we bovendien de Base Aérea de Armilla, een militaire luchtbasis. Het was het eerste vliegveld van Granada en een van de oudste nog operationele vliegvelden in Spanje. Momenteel is het primair bedoeld als opleidingscentrum voor helikopterpiloten. Daarnaast voert het zoek- en reddingsoperaties (SAR) uit en biedt het de opleiding tot helikoptermonteur aan voor manschappen van de Spaanse luchtmacht en de Guardia Civil. Het is de basis van de 78e Wing van de Spaanse luchtmacht en de ASPA-patrouille. Ter ere van de band met de basis heeft de stad Granada een van de historische helikopters die door de basis werden gebruikt op een van de rotondes van de stad geplaatst. Zo dan. De organisatie wil ook nog even aanstippen dat de Iglesia de San Miguel de moeite waard is, maar dit soort tips neem ik niet serieus als je voor de tweede keer in een fucking supermarkt van start gaat. We zouden er goed aan doen om met z'n allen massaal nooit meer naar de Carrefour te gaan, deze waanzin moet stoppen. Ze sleuren de hele Vuelta door ook een reusachtige winkelwagen met zich mee, het gaat allemaal veel te ver.
In de eerste meters van de laatste rit van deze Vuelta rijden de renners over de parkeerplaats van de hypermarkt van Carrefour, een fantastische plek. Je kunt hier je boodschappen doen, maar je kunt ook meteen allerlei andere zaken regelen. Zo zit er op dit terrein ook een autogarage, ik bedoel maar! Naast de Carrefour kom je ook nog andere winkels tegen op dit terrein, als je naar Granada gaat moet je toch wel echt verplicht deze plek bezoeken. Of niet, natuurlijk. Na de voorzichtig gesponsorde start beginnen de renners aan een neutralisatie van drie minuten, ze rijden door Armilla heen en drie minuten later gaat de rit officieel van start. Ik heb alleen het donkerbruine vermoeden dat men daarna niet gelijk gaat koersen. Het lijkt me nogal voor de hand liggend dat men gaat doen wat men doorgaans tijdens het eerste deel van de laatste rit doet. Ondanks het feit dat we rondjes gaan rijden in Granada over een circuit met een klimmetje denk ik dat we hier alsnog naar het traditionele fotomoment gaan kijken. Dat is natuurlijk ook een van de redenen waarom de renners willen dat de tijdsverschillen vandaag niet meetellen, ze willen dat de uitslag definitief is zodat ze met een gerust hart alvast de gebruikelijke rituelen op de laatste dag ten uitvoer kunnen brengen. Stel je voor, Enric Mas rijdt met zijn ploeg voor het peloton uit, er worden allemaal prachtige plaatjes gemaakt, hij rijdt vervolgens in Granada lek, komt nooit meer terug in koers, verliest vijf minuten en de eindwinst is voor Roglic. Ja, dan was het fotomoment een lelijke jinx. Met een vlakke finish in Madrid is zoiets praktisch onmogelijk, op een rondje met daarin steeds een lastige klim is de kans iets groter. Toch hoop ik dat de organisatie voet bij stuk weet te houden, de Vuelta is 21 ritten lang en niet 20. Deze rit telt gewoon mee, we kunnen alle slappe taferelen die we doorgaans tijdens zo'n laatste rit zien ook gewoon overslaan. Of het de organisatie lukt om er een echte rit van te maken of dat het de renners lukt om de tijden te laten neutraliseren zal nog moeten blijken, maar het lijkt me sowieso wel een feit dat we het eerste deel van de rit geen koers gaan zien. Na de korte neutralisatie zal men nog langer geneutraliseerd rondrijden, in ieder geval de eerste 70 kilometer van de rit. We gaan een ronde van 70 kilometer afwerken, dwars door alle voorsteden van Granada heen, voor we in die stad beginnen aan het lokale circuit. Vier rondjes aan het eind, die rondjes worden leuk, alles ervoor wordt natuurlijk een optocht. Het eerste deel van deze slotrit hoeft daarom niet heel uitgebreid beschreven te worden, lijkt mij. We rijden in de eerste kilometers van de rit door Armilla heen, over een brede weg rijden we vervolgens langs de Base Aérea de Armilla af. Fietsen langs een luchtmachtbasis, gewoon een vliegveld dus, altijd inspirerend. Van Armilla rijden we naar Churriana de la Vega en dit is de geboorteplaats van Manuel Vazquez, een voormalig prof van de lokale ploeg, Andalucía-Caja Sur. Een klimmer, die tussen de profs zelfs vijf keer wist te winnen. Daar kreeg hij wel wat hulp bij, in 2010 liep hij daarom tegen een dopingschorsing aan. Ouderwets EPO gebruikt, goed man. De gemeente Churriana de la Vega is een van de vierendertig entiteiten die deel uitmaken van het grootstedelijk gebied van Granada, een heel groot deel van dit grootstedelijk gebied gaan we vandaag zien passeren. Uit Churriana is met Francisco José Martínez een andere voormalig prof van Andalucía-Caja Sur afkomstig, hij kon er alleen geen reet van. Je schijnt hier een oud Arabisch badhuis te kunnen vinden, maar de renners gaan vooral veel industrie en nieuwe woonwijken zien. Het platteland van Spanje loopt leeg, dit soort kernen rond een grote stad heen hebben dan weer te maken met exponentiële groei. Heel wat bochten en rotondes in Churriana, maar goed, oké, rustige start, niets aan de hand. We rijden vervolgens terug naar Armilla, waar we na een rondje van 10 kilometer weer uitkomen op dezelfde weg, niet ver van de befaamde Carrefour. Over een weg vol rotondes langs vooral veel shopping centers af rijden we vervolgens alvast een paar kilometer door Granada, waar we onder meer passeren langs het universitaire ziekenhuis van de stad. Weer een paar meter later rijden we langs het stadion van de lokale trots. Alhoewel, trots zullen ze nu iets minder zijn. Granada CF degradeerde in 2024 uit La Liga en ze zijn inmiddels toe aan hun derde seizoen in La Liga2, de competitie die ook aan voorzichtige sponsoring doet. La Liga Hypermotion, je verlangt bijna naar de Keuken Kampioen Divisie. Naar goed Spaans gebruik is Granada CF een club met financiële problemen, de tekorten lopen steeds verder op. Uiteraard een poging gewaagd om snel weer te promoveren naar La Liga, nu dit niet is gelukt heeft men een groot probleem. Deze zomer vooral veel verkocht en amper spelers gehaald, ze proberen het dit jaar met een selectie van 20 man. Granada had een tijdje een Chinese eigenaar, maar dat was niet zo'n succes. Nu neemt een Amerikaanse voormalig honkballer het over, dat kan alleen maar goed aflopen natuurlijk. Er zijn wat nieuwe mensen aangesteld en die mensen geven aan dat de financiële problemen gigantisch zijn, lekker. Nooit je club zomaar verkopen aan de eerste de beste buitenlandse investeerder, blijkt maar weer. Het stadion waar de club in speelt, Estadio Nuevo Los Cármenes, valt vooral op door de aparte lichtmasten. Granada wil blijkbaar in 2031 graag de Culturele Hoofdstad van Europa worden, om die kandidatuur in de verf te zetten zou er op het veld in het stadion het een en ander afgebeeld moeten worden, weet je ook meteen wat dat moet voorstellen als je het op tv ziet verschijnen.
Voorbij het stadion van het noodlijdende Granada CF rijden we via een weg vol rotondes een tijdje langs de Monachil richting Huétor Vega, de plek waar we gisteren twee keer doorheen zijn gereden. In Huétor Vega vinden we de voet van El Purche, maar daar doen we vandaag gelukkig voor de renners niets mee. We rijden over de Monachil heen en daarna rijden we via Barrio de la Vega en Cájar naar La Zubia. Continu rijdt men door stedelijk gebied, waar we vooral veel nieuwbouw en een florerende dienstensector aantreffen. In Cájar komen we dan weer een aardig villawijkje tegen, voor de variatie. Uit Huétor Vega is met Manuel Calvente een voormalig prof afkomstig, in 2008 won hij de Ronde van La Rioja en dat is niet niks. Hij reed jarenlang onder Bjarne Riis voor Team CSC, via Agritubel zou hij later bij Andalucía-Caja Sur eindigen. Van dit soort feitjes moeten we het hebben om de tijd vol te kletsen. Via Huétor Vega en Cájar rijden we rechtdoor La Zubia binnen, een stadje waar ook weer wat wielerfeitjes over gedeeld kunnen worden. Zo komt Francisco Cabello uit deze stad, een voormalig prof die tijdens het grootste deel van zijn carrière voor Kelme reed. Namens die ploeg won hij in 1994 een rit in de Tour, in Brighton nota bene. Zijn eerste profzege, in een carrière die zeer lang zou duren won hij daarna nog acht andere wedstrijden. Op 37-jarige leeftijd sloot hij af bij Andalucía-Caja Sur, wie heeft er eigenlijk niet voor die ploeg gereden? Adolfo Garcia Quesada, lichtelijk dubieuze naam, reed ook voor die ploeg. Tevens reed hij voor Kelme en Banesto, mooi in de jaren van Operacion Puerto. Adolfo won in 2005 de Ronde van Asturië en twee ritten in de Ronde van Portugal, een jaar later won hij een rit in de Ronde van Andalusië en een rit in de Ronde van Catalonië. Tijdens die Ronde van Catalonië liep hij tegen de dopinglamp, groeihormonen! Leverde hem een schorsing op, we zagen hem nooit meer terug. Zijn broer is wellicht bekender, Carlos Garcia Quesada. Namens Comunidad Valenciana, zoals Kelme zou gaan heten, won hij in 2005 een rit in de Vuelta. In de buurt van Madrid won hij een bergrit door onder meer Paco Mancebo te snel af te zijn. Dat was sowieso zijn wonderjaar, 2005, hij won ook de Prueba Villafranca en de Ronde van Castilië en Leon, naast een rit in de Ruta del Sol. In de Vuelta eindigde hij uiteindelijk op de 5e plaats. Bij Unibet hadden ze genoeg gezien: die gozer moeten we hebben! Maar dan, uiteraard: Eind juni 2006, vlak voor de start van de Ronde van Frankrijk, maakten de Spaanse media een lijst bekend van renners die door het Spaanse gerecht worden verdacht van betrokkenheid in het bloeddopingschandaal rond dokter Fuentes. Op die lijst komt ook de naam voor van Carlos García Quesada. Door de dopingzaak stelde zijn ploeg Unibet.com hem niet meer op. In mei 2007 werd zijn contract ontbonden. Daarop besloot hij met wielrennen te stoppen. Uitstekende familie, de Garcia Quesadas. Carlos won hier om de hoek overigens ook ooit de Memorial Galera, door Triki Beltran te vloeren. In La Zubia zijn we in de Vuelta vaker geweest, we rijden hier doorgaans doorheen als we op weg zijn naar de Sierra Nevada. Maar je kunt vanuit La Zubia ook direct aan een klim beginnen. Er loopt hier een merkwaardige weg rechtdoor de Sierra Nevada in. Cumbres Verdes, een klim van bijna vijf kilometer aan 10%. Rechtdoor omhoog, toch een iconisch beeld. De Vuelta kwam daar eenmaal voorbij, in 2014. Alejandro Valverde wist aan het eind van deze rechte muur Chris Froome en Alberto Contador te kloppen in een sprintje bergop. Uit La Zubia zijn overigens nog veel meer voormalig profs afkomstig, het is wel zo'n beetje de hotspot van het lokale wielrennen. Met Adrian Benito beschikken ze zelfs over iemand die momenteel prof is, hij rijdt voor Team Polti-VisitMalta en als ik kijk naar zijn resultaten moet hij de broers Garcia Quesada toch maar eens om wat tips gaan vragen. Manuel Fernandez Gines reed voor Banesto en Mapei en won ooit de Ronde van Asturië, dat was dan weer geen krabbelaar. Jose Luis Roldan spreekt dan weer minder tot de verbeelding, wel jarenlang voor Andalucia gereden.
Voorbij La Zubia komen we wat hoogtemeters tegen, al heb ik niet het idee dat dit momenteel heel relevant gaat zijn. Van La Zubia rijden de renners naar Ogíjares en van Ogíjares rijden we weer naar Gójar. Vooral rond Gójar loopt het even omhoog, maarja, boeiend. Over brede wegen die nog wel eens van richting willen veranderen rijden we voorbij Gójar even een tijdje niet door stedelijk gebied heen, we komen buiten de agglomeratie van Granada heel kort wat stukjes groen tegen. Na een kilometer of 28 komen we vervolgens uit in de buurt van Dilar, hier slaan de renners rechtsaf en daarna hebben ze het zuidelijkste punt van de etappe gehad. Tijd om weer terug naar Granada te rijden. Dit doen we via Otura, een stad waar Ivan Romeo dit jaar nog een rit won in de Ruta del Sol. Vanuit de vlucht mooi Leknessund weer eens een tweede plek bezorgd. Sowieso een vaste pleisterplaats in die koers tegenwoordig, zo won Magnus Sheffield hier in 2022 een rit. En Adolfo Garcia Quesada won hier in 2006, kort voor hij werd betrapt. Met Alejandro Ropero is er een voormalig prof uit Otura afkomstig, hij reed ooit nog voor EOLO-Kometa. Richting Dilar noteerden we een kort klimmetje, richting Otura loopt de weg dan weer heerlijk rechtdoor vals plat omlaag. In Otura en omgeving barst het van het bochtenwerk, uiteindelijk komen we heel wat bochten later uit in Alhendín, een plaats waar we in de Vuelta van 2024 ook doorheen reden op weg naar Granada. In de Vuelta van 2014 ging er dan weer een rit van start, eentje die zou eindigen in Alcaudete. Daar zou De Marchi winnen vanuit de vlucht, zijn specialiteit. Van Alhendín kun je rechtdoor naar Granada fietsen, maar we nemen toch nog een extra omweg. Voorbij het dorp slaan we linksaf en daarna rijden we nog een tijd langs de luchtmachtbasis van Armilla, nu langs de andere kant van die basis. Merk je verder weinig van, je ziet alleen dat het midden in de agglomeratie van Granada ineens een tijdje vrij leeg is. Voorbij de basis komen we uit in Las Gabias, waar de renners via een vrij onnodige omweg worden onderworpen aan een bochtige passage in het centrum. Ze rijden buiten Las Gabias voor de tweede keer vandaag Churriana de la Vega binnen, om daar bij de zoveelste rotonde van de dag linksaf te slaan en vervolgens Cullár Vega te betreden. In dit plaatsje, waar Andre Greipel in 2021 een rit in de Ruta del Sol won, rijden we vooral rechtdoor om daarna niet veel later uit te komen in El Ventorrillo. De renners zien wat plaatsen vandaag, niet normaal. Hier slaan ze rechtsaf en daarna rijden ze via Belicena naar Santa Fe, tussen die laatste twee plaatsen in rijden ze zowaar een keer over het platteland heen, waar we een beetje groen vinden, maar vooral veel akkerbouw. Paar boomgaardjes, dat dan toch ook. In Santa Fe is het weer even draaien en keren, daarna rijden we buiten dit plaatsje weer een tijdje door het groen verder. We rijden over de Genil, de rivier die begin dit jaar nog huis wist te houden. De weg hier kent een fietspad afgescheiden door een vangrail, een ideaal stukje fietsinfrastructuur voor je. De weg komt uit in Atarfe en hier slaan we na 58 kilometer rechtsaf, om eindelijk terug te rijden naar Granada. Voorbij Atarfe rijden de renners een kilometer of tien vrijwel rechtdoor, over een brede en vlakke weg. Vrijwel rechtdoor, het blijft rotonderijk. De renners rijden vooral over industrieterreinen heen, de weg terug naar Granada is bepaald niet mooi. Alleen maar industrie, alleen maar meubelwinkels, alleen maar rotondes, alleen maar nieuwbouw. Na een kilometer of 65 betreden we officieel Granada en daarna duurt het nog vijf kilometer voor we ons op het lokale circuit aldaar bevinden. We verlaten langzamerhand het industrieterrein en rijden steeds meer het echte Granada binnen, met de kilometer begint de stad steeds meer ergens op te lijken. Via een weg vol rotondes verlaten we na een tijd toch de doorgaande weg, we slaan een keer rechtsaf een nieuwe weg in en daarna gaan we op weg naar het lokale circuit.
In Granada gaan we vier rondjes afwerken, we hebben nu bijna de lokale lus bereikt. Verwarrend genoeg is het eerste rondje dat we afwerken langer dan de drie rondjes erna, als we een poging wagen om voor de eerste maal over de finish te rijden volgen we het parcours van het eerste rondje. We volgen een tijd de brede en rechte Camino de Ronda, om na een tijd een brede bocht naar links te nemen. Hier bereiken we het lokale circuit, althans, het lokale circuit van het eerste rondje. Het parcours van dit eerste rondje is wat langer, daar zullen ze zo hun redenen voor hebben. Na de bocht naar links, waar we over een aantal kilometer van de andere kant zullen komen om dan juist rechtsaf te slaan, rijden de renners een kilometer rechtdoor over een zeer brede en vlakke weg. Aan het eind van deze weg volgt er wel een versmalling, waarna men rechtsaf slaat. Na deze bocht rijden we vrij snel om een rotonde heen, daarna volgt er een flauwe bocht naar rechts en vervolgens loopt de weg een kleine kilometer vals plat omhoog aan een procent of twee. We bevinden ons plots tussen de statige gebouwen, waar de weg enorm breed is. Voorlopig kom ik weinig gevaar tegen, terwijl er toch het nodige te doen is om het afsluitende circuit in Granada. Over de Gran Vía de Colón rijden de renners voorlopig op een makkelijke manier verder, waarna er aan het eind van deze weg een bocht naar rechts volgt ter hoogte van het Edificio Colón. Deze straat doet wel wat denken aan Madrid, zo sluiten we toch nog op een herkenbare manier af. De bocht naar rechts is iets scherper, maar ik zie nog steeds geen probleem. Over de Calle Reyes Católicos, een fraaie winkelstraat, rijden we de laatste kilometer binnen. We nemen een ietwat uitdagendere bocht naar links en dan bevinden we ons in die slotkilometer. In die slotkilometer loopt de weg heel licht vals plat omlaag, terwijl we van een weg van twee banen breed naar een weg gaan die slechts één baan breed is. Oké, ik begin het gesputter van de renners bijna te begrijpen. We rijden rechtdoor, tot op 300 meter van het eind. Dan volgt er een bocht van 90 graden naar links, wel een vrij brede bocht. Als we uit deze bocht komen slaan we bijna meteen flauw rechtsaf, waarna we pas in de allerlaatste meters van de rit rechtdoor kunnen rijden naar de finish. Die finish volgt op de Paseo del Salón, op een brede weg langs een vrij lelijk stadsparkje. Voorbij de finish begint de rit pas echt, we werken daarna vier rondjes af in Granada. Eén lang rondje, dat komt nu. Daarna drie iets kortere rondjes. Rondjes waar nogal wat over te doen is, ik laat even wereldtopper Sander De Pestel aan het woord: "Stel dat er iemand valt of lek rijdt op 40 kilometer van de finish, is het onmogelijk om nog terug te keren. Ik zou ook niet willen dat Roglic nog een plek verliest door een lekke band of Mas de Vuelta verliest door een val en niet terug kan komen. Het is ook geen circus. Als de organisatie voor een veilig circuit kiest, dan kan het." Maar het parcours in Granada vindt De Pestel dus helemaal niet veilig. "Er liggen veel haarspeldbochten in de afdalingen en de wegen zijn spekglad door het stadscentrum. Ze moeten toch een beetje aan de renners denken en zeker aan de klassementsmannen, die al 3 weken lang vechten voor elke seconde en dan 2 minuten kunnen verliezen door een lekke band. Dat zou jammer zijn." Dit blijven toch altijd wonderlijke argumenten. Waarom geldt dit alleen op de laatste dag? Je kunt iedere dag twee minuten verliezen door een lekke band, waarom is dat op dag 5 wel oké en op dag 21 niet? Waarom is de laatste dag anders? De organisatie heeft dit jaar gekozen voor een laatste dag met daarin een parcours dat een klimmetje bevat, dat moet je accepteren. Door dat klimmetje wordt het ineens koers, kan gebeuren. In plaats van een optocht is het nu een normale rit geworden, moet je accepteren. Bij een afsluitende tijdrit moet je toch ook gewoon gas geven? Zo gek is het niet om te koersen op de laatste dag. Ik geloof overigens de renners wel als ze zeggen dat het gevaarlijk is in Granada, ze trainen vaak in de Sierra Nevada en tijdens zo'n trainingskamp komen ze vast ook wel eens beneden langs in Granada. Ze zullen de wegen rond het Alhambra ongetwijfeld kennen, ga ik dan maar vanuit. Volgens een Spaanse journalist moeten we deze rit gevaarlijk vinden omdat er een gevecht om de etappe plaats zal vinden, terwijl de ploegen van de klassementsrenners een gevecht zullen voeren om hun renners vooraan te houden. Uh, ja, is dat niet altijd? Dan kun je iedere heuvelrit wel schrappen, raar verhaal. Als we rondjes rijden in Madrid vinden we alles prima, want daar zijn geen klimmetjes. Door een heuveltje in Granada is dit opeens een problematische finale, ineens is het allemaal superdupergevaarlijk. Daar komt men ook pas de dag voor de koers mee, niet aan het begin van het jaar, toen het parcours werd onthuld. Leg allemaal maar uit. Het is een vrij lelijke trend, je krijgt het idee dat de renners het liefst 21 dagen lang geneutraliseerd rond zouden rijden. We zien het in de Giro vaak als ze afsluiten in Rome, we zien het in de Tour de afgelopen jaren als we over Montmartre rijden. Soms is het logisch, de eerste keer dat we naar Montmartre gingen was het enorm slecht weer, zo'n parcours wordt dan erg verraderlijk. Dit jaar was er dan weer geen vuiltje aan de lucht, maar alsnog besloot men ver voor de finish de tijden alvast te bevriezen. Geef de renners een vinger en ze pakken de hele hand, nu gaan ze ook in de Vuelta om dit soort maatregelen vragen. Niet te makkelijk toegeven, zou ik zeggen.
De renners rijden voorbij de finish op de Paseo del Salón en daarna beginnen ze aan de eerste lokale ronde, een rondje van 12,4 kilometer. Met 70 kilometer in de benen gaan we in de laatste 42 kilometer van de rit helemaal los. De organisatie heeft voorlopig niet toegegeven, de tijden tellen gewoon mee. Al verwacht ik nog steeds een compromis, waarbij men de tijden in bij het ingaan van de laatste ronde opneemt, zoiets. Na de finish rijden de renner enkele meters rechtdoor, na een flauwe bocht naar rechts ter hoogte van een kicken fontein met vier leeuwen komen we op de Paseo del Bomba terecht en hier gaan we ook bijna een bomba droppen. Amper honderd meter later slaan de renners haaks linksaf een andere weg in en meteen beginnen we aan de klim naar het Alhambra. Deze klim is volgens de organisatie slechts een molshoop, ze delen er geen punten uit. Toch mogen we vier keer twee kilometer omhoog aan 7%, ik vind dat niet helemaal niets. Je kunt het ook houden op 2,2 kilometer aan 6,7%, het is in ieder geval allesbehalve vlak. Technisch, ook nog eens. In die twee kilometer komen we het een en ander tegen, na de haakse bocht naar links draait de weg flauwtjes af naar rechts en daarna rijden we een tijdje over een brede weg rechtdoor, we klimmen een paar meter aan 3% voor er een stukje aan 5% volgt. Aan het eind van deze straat volgt een brede haarspeldbocht omhoog, maar direct na die bocht rijden we een versmalling in. Dat is dan wel weer even een gevaarlijk punt, de renners die vandaag willen winnen zullen de klim vooraan moeten aanvatten. In de smalle straat rijden we rechtdoor aan 6% omhoog, zodra de weg weer wat breder wordt volgt er meteen een haakse bocht naar rechts. Scherp bochtje, na de bocht rijden we een tijd wat meer rechtdoor over een brede weg die aan 5% omhoog zal lopen. We rijden door een omgeving die is voorzien van de nodige muurschilderingen, de weg is een tijdje omgeven door kleurrijke muurtje. Daarna rijden we door een soort van villawijk heen, waar de klim echt leuk begint te worden. We noteren als we over de brede weg die een paar flauwe bochten naar links kent rijden een strook van 400 meter aan 11%, dit is het deel van de klim waar de renners het verschil mogen maken. Tijdens deze steile strook volgt er een schuine bocht naar rechts een smallere straat in, als je na drie weken koers nog een beetje punch in je hebt vlieg je hier zo weg van de rest. Over de steile Cuesta del Caidero kruipen de renners omhoog, dit gaat wat geven. Aan het eind van deze steile strook rijden we langs een appartementencomplex gebouwd in de vorm van een kasteel, lelijk. Bij dit lelijke pand volgt een lange, goedlopende bocht naar rechts. Na deze bocht vlakt de weg af, het gaat 300 meter op een niet al te spannende manier omhoog. Een beetje vals plat, ideaal terrein voor de renners die na de steile strook de macht hebben om een tand groter te schakelen. We passeren een van de vele parkeerplaatsen in de buurt van het Alhambra, terwijl we onder het hoogtepunt van de stad door zullen fietsen. We gaan niet echt omhoog naar het Alhambra, met iets van humor had de organisatie de renners nog veel meer in de vlekken kunnen laten schieten. De weg onder het Alhambra door gaat na een tijd over van asfalt in steentjes, we komen op een klinkerweg terecht en deze weg begint na een kleine chicane weer steiler omhoog te lopen. Voorbij de voorzichtige chicane wordt de weg in tweeën gesplitst door een mooie middenberm bestaand uit een buxushaag, of iets in die geest. Hier wordt het een stuk smaller, en we rijden dus over klinkertjes weer steil omhoog. Een strook van 400 meter aan 8%, met een piek tot 10%. Best een pittig klimmetje, als je hier vier keer omhoog moet gaan er sowieso verschillen ontstaan. Drie keer Montmartre zorgt altijd al voor chaos, dan gaat dit helemaal iets opleveren. Je snapt bijna de angst van de renners, maarja, nogmaals, op dag vijf zouden ze dit perfect accepteren. Nu dan ook maar. Na een flauw bochtje naar rechts komen de renners weer op een bredere asfaltweg terecht, hier loopt het nog een kleine 300 meter aan 5% omhoog richting de top. We slaan nog eens flauw rechtsaf, rijden langs wat interessante gebouwen af zoals het Hotel Guadalupe en na nog een tweetal flauwe bochtjes rijden we vervolgens rechtdoor richting de top. Die top bereiken we iedere keer vrij vroeg in het rondje. Na de eerste ronde van 12,4 kilometer krijgen we daarna met drie rondjes van 9,8 kilometer te maken. Vrijwel meteen na de finish beginnen we aan deze klim, op net iets meer dan zeven van de aankomst zijn we hier dan boven. Dat heeft men dan wel weer goed gekeken, er is na de klim nog een redelijk lange weg te gaan tot de finish.
We zijn in koers wel eens vaker door Granada gereden, tijdens die tochten door Granada hebben we ook wel eens een poging gewaagd om het Alhambra te halen. In de Ruta del Sol van 2020 reden we over deze klim heen, om via El Purche later beneden in Granada te finishen. Het was een rit die werd gewonnen door erkend brokkenpiloot Jack Haig, zo onveilig kan het in Granada dus niet zijn. Voorbij de top van de klim beginnen we aan een afdaling van een kleine twee kilometer, over een brede asfaltweg mogen we aan 6% gaan dalen. Na een klein vals plat uitlopertje op de top komen we uit bij een rotonde, hier slaan we rechtsaf en daarna begint vrijwel meteen de afzink. Ik verwacht nu een afdaling des doods, vol haarspeldbochten. Sander De Pestel lijkt alleen enige zin voor overdrijving te bezitten, na een flauw bochtje naar links loopt een enorm brede en perfect geasfalteerde weg een tijdje heel galant naar rechts. Aan het eind van deze bocht duiken we meteen de volgende in, er volgt een zeer brede haarspeldbocht naar links. Wel een haarspeldbocht, maar jeetje, dit is gewoon een simpele bocht. Na de haarspeldbocht dalen we eigenlijk gewoon een kilometer rechtdoor verder, omlaag aan 6 à 7%. De snelheid zal hier enorm hoog komen te liggen, maar goh, nee, jongens, is hier nu zoveel ophef over? Een makkelijkere afdaling is amper te vinden, dit mag echt geen naam hebben. Na het makkelijke bochtenwerk in het begin gaat het echt volledig rechtdoor, ik had hier echt wel iets meer van verwacht. Verder naar beneden zie ik wel wat meer scheuren in het wegdek, wellicht is dat het euvel. Met net iets meer dan vijf kilometer te gaan volgt er wel een lastige bocht, helemaal aan het eind van de afdaling botsen we op een rotonde en hier nemen we een terugdraaiende bocht van 180 graden. Gezien de rechte weg omlaag aan 7% kom je hier met 100 per uur aan, de bocht naar rechts die volgt dwingt je om vol in de ankers te gaan. In de bocht wordt het ook wat smaller, maar voorbij de bocht sluiten we snel aan op een van de hoofdwegen door Granada heen en over deze brede weg rijden we op een rechte manier dwars door Granada heen. Geen bocht tot op vier kilometer van het eind, al is dat vooral zo tijdens de drie laatste rondjes. We zitten nu nog in de eerste ronde en in deze ronde volgt er dadelijk een extra lusje. Een rondje dat 2,5 kilometer langer is, gevuld met wat meer vlakke meters om ervoor te zorgen dat, ja, geen idee eigenlijk, om mij extra werk te bezorgen vermoed ik. Op vier kilometer van het eind van de ronde, nu dus op 6,5 kilometer van de ronde, komen de renners een rotonde tegen. Hier rijden ze zonder veel problemen omheen, om vervolgens meteen linksaf te slaan bij de tweede rotonde. Als ze hier rechtdoor rijden fietsen ze meteen richting de finish, in plaats daarvan bouwen we een extra lus in om aan wat meer vlakke kilometers te komen. De renners rijden over de Genil en aan de andere kant van de rivier slaan ze meteen rechtsaf. Dit is een wat scherpere bocht, uiteraard een levensgevaarlijke bocht. Volgens de renners is iedere bocht in Granada gevaarlijk, het is hier namelijk keiglad. Na deze bocht rijden we min of meer rechtdoor tot op drie kilometer van de aankomst, we volgen de loop van de Genil en dus pakken we op deze brede en vlakke weg wel wat flauw bochtenwerk mee. Met drie kilometer te gaan komen we uit op een kruispunt waar we eerst schuin naar links gaan en dan afbuigen naar rechts, toch weer een soort van chicane. We rijden vervolgens rechts om een brede rotonde heen en daarna gaat het rechtdoor tot op 2,5 kilometer van het eind. Voorbij de zeer brede rotonde, waar de bocht eeuwig duurt, rijden we onder het Palacio de Congresos de Granada door. Een opvallend conferentiecentrum, Granada wordt nog even in de markt gezet. Langs een parkje af rijden we vervolgens rechtdoor, waarna we op 2,5 kilometer van de aankomst een nieuwe rotonde tegenkomen. Hier slaan we rechtsaf, maar dat levert een brede bocht op. Het echte probleem met dit circuit heb ik nog steeds niet gevonden, Montmartre vind ik echt een ander verhaal dan dit. Dit is gewoon gezeur van de renners, die verwend zijn geworden nadat ze een paar keer hun zin hebben gekregen. Na de makkelijke bocht bij deze rotonde rijden we rechtdoor tot op 1,5 kilometer van het eind, een volledig vlakke, rechte en brede weg, tijd om de boel te neutraliseren. Door een woonwijk vol lelijke appartementen heen knallen we moeiteloos verder. We rijden weer over de Camino de Ronda en hier slaan we in de volgende drie rondes op 1,5 kilometer van de finish rechtsaf. Nu, tijdens de eerste ronde, rijden we wat verder rechtdoor. Langs het fraaie Parque Federico García Lorca gaan we 2,5 kilometer langer nodig hebben om de finish te bereiken. Federico Garcia Lorca was overigens uit deze omgeving afkomstig, hij kwam uit de provincie Granada. Hij geldt als een van de belangrijkste figuren van de 20ste-eeuwse Spaanse literatuur. Hij behoorde tot de Generatie van '27 en wordt door velen gezien als de grootste dichter die Spanje heeft voortgebracht. Veel van zijn werk is in het Nederlands vertaald. De luchthaven van Granada is vernoemd naar de dichter, naast het park dus. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog werd hij door de aanhangers van Franco vermoord, zijn lijk is nooit gevonden. Dat vinden ze in Spanje nog altijd een schande, negentig jaar later blijft dit nog altijd een actueel thema. Goed, de renners rijden langs het park dat naar hem vernoemd is af, ze volgen nog een tijd de Camino de Ronda waarna ze rechtsaf zullen slaan. Daarna rijden ze weer een kilometer rechtdoor, slaan ze nog eens rechtsaf en via wat flauw bochtenwerk op de Gran Vía de Colón slaan ze vervolgens scherp rechtsaf de straat van de Reyes Católicos in. Aan het eind van deze straat volgt dan weer een vervelende bocht naar links, waarna men over een smal weggetje verder mag rijden. Hier volgt op 300 meter van de aankomst een scherpe bocht naar links, wel een brede bocht. Een bocht die we nu kennen, dat helpt. Na die bocht naar links draait de weg flauw weg naar rechts en daarna zien we pas in de allerlaatste meters van de rit de finish liggen. Voor de tweede keer vandaag zijn we op de Paseo del Salón, waar we na 82,6 kilometer voor de tweede keer aan de finish passeren. Nog 29,4 kilometer te gaan in deze Vuelta, voorbij de finish wagen we ons aan drie kortere rondjes. Drie rondjes van 9,8 kilometer, dat is alles wat nog rest voor de Vuelta voorbij is.
De levensgevaarlijke afdaling vol haarspeldbochten (het zijn er twee)
Oké, deze is iets lastiger, maar hey, mag het?
[ Bericht 1% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 13-09-2026 16:06:27 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Goed, na de tweede passage aan de meet hebben we nog drie rondjes te gaan. Drie rondjes van 9,8 kilometer, rondjes die steeds vrij snel gaan beginnen met een klim. Een paar meter voorbij de finish slaan we al linksaf een andere weg in en vanaf dat moment loopt het omhoog. We klimmen 2,2 kilometer aan 6,7% richting het Alhambra, al bereiken we het Alhambra net niet. Het had gekund, je had deze finale nog lolliger kunnen maken door dwars door het Alhambra te rijden, als ze dat hadden gedaan was ik het misschien zelfs wel eens geweest met de renners. Maar zo erg is het dus niet, dit rondje valt eigenlijk erg mee. De klim begint makkelijk, maar een paar bochten later komen we een steile strook van 400 meter aan 11% tegen. Daarna vlakt de klim weer af, maar dan komen we op een smalle straat vol klinkers terecht. Als je hier naar links kijkt en als je dan ook nog een beetje omhoog kijkt kun je het Alhambra zien liggen, maar vooruit is de weg. Die weg loopt een tweede keer een aantal hectometer steil omhoog, waarna het afvlakt richting de top. Op een kilometer of zeven van de aankomst zijn we boven, na een klein uitlopertje slaan we rechtsaf en dan beginnen we aan een afdaling van twee kilometer de eigenlijk niet gevaarlijk genoemd mag worden. De weg is zeer breed en kent in het begin één enorm brede haarspeldbocht, daarna loopt de weg een dikke kilometer rechtdoor omlaag. Dit stuk is helemaal prima, je komt alleen net voor je beneden bent een tweede haarspeldbocht tegen die wél vervelend is. Eén lastige bocht in een afdaling van twee kilometer, dat lijkt me gewoon toegestaan. De renners letten maar gewoon op tijdens de eerste afdaling, weten ze daarna hoe ze het de volgende drie keer moeten aanpakken. Eenmaal beneden gaat het over een brede weg rechtdoor tot op vier kilometer van het eind. Op dat punt rijdt men om een rotonde heen, bij de volgende rotonde doet men dat ook, maar dan slaat men aan het eind na er driekwart omheen gereden te zijn rechtsaf. Ze rijden over de Genil en slaan aan de andere kant van de rivier nog eens rechtsaf, dit is wel weer een vrij scherpe bocht. De wegen zouden hier gevaarlijk moeten zijn, nouja, we gaan het meemaken. Na deze bocht rijden de renners min of meer rechtdoor tot op drie kilometer van de aankomst, we volgen de loop van de Genil en dus pakken we op deze brede en vlakke weg wel wat flauw bochtenwerk mee. Met drie kilometer te gaan komen we uit op een kruispunt waar we eerst schuin naar links gaan en dan afbuigen naar rechts, toch weer een soort van chicane. We rijden vervolgens rechts om een brede rotonde heen en daarna gaat het rechtdoor tot op 2,5 kilometer van het eind. Voorbij de zeer brede rotonde, waar de bocht eeuwig duurt, rijden we opnieuw onder het Palacio de Congresos de Granada door. We rijden daarna verder rechtdoor, waarna we op 2,5 kilometer van de aankomst een nieuwe rotonde tegenkomen. Hier slaan we rechtsaf, maar dat levert een brede bocht op. Het circuit valt reuze mee, de renners zijn gewoon, ja, mietjes. Na de makkelijke bocht bij deze rotonde rijden we rechtdoor tot op 1,5 kilometer van het eind, een volledig vlakke, rechte en brede weg. Op 1,5 kilometer van de aankomst slaan we op de Camino de Ronda nu wél rechtsaf. De vorige ronde reden we nog rechtdoor, maar we zijn nu bij de korte rondjes aangekomen. Vlak voor de finish slaan we rechtsaf de Calle Recogidas in, als ze de vluchtheuvel hier weghalen is dat een enorm brede bocht, anders is ie iets smaller. Voorbij de bocht komen ze sowieso in een brede straat terecht, in deze straat loopt de weg richting de slotkilometer vals plat omhoog. We rijden door een winkelstraat vol hotels heen, zodat je toch nog wat van het Madridgevoel te pakken krijgt. We betreden de laatste kilometer en in deze laatste kilometer volgt op 900 meter van het eind een serieuze bocht naar rechts. Draait lichtjes terug, het is maar goed dat de renners de kans krijgen om de boel hier een paar keer te komen verkennen. Aan het eind van de bocht zit een middenberm, een beetje verkeerd sturen en je stuitert zo over de stoeprand heen. Na deze bocht rijden we een halve kilometer zo goed als rechtdoor, een weg die nog breed is wordt gaandeweg een stuk smaller, als het een sprint wordt is je positionering hier ook essentieel. De renners rijden langs de Fuente de las Batallas, de fontein van de gevechten. We hopen ook vandaag op een mooi gevecht. Sowieso hebben we drie weken lang weer een waar wielergevecht gezien, dat gevecht eindigt na een stukje vals plat omlaag gereden te hebben met een bocht op 300 meter van de aankomst, er volgt een scherpe maar toch ook brede bocht naar links. We rijden na die bocht de Paseo del Salón in en hier zien we bij entree een mooie fontein. De Fuente de las Granadas, ja! Via een flauwe bocht naar rechts rijden de renners om de fontein heen, waarna het pas in de laatste 200 meter van de rit rechtdoor zal gaan tot aan de finish. Tijdens de derde passage aan de meet, de eerste passage waarin we gebruik maken van het korte rondje, volgt na 92,4 kilometer de tussensprint én de bonussprint van de dag. Nog twee rondjes te gaan daarna, nog twee keer hetzelfde rondje van 9,8 kilometer. Nog twee keer dat klimmetje, nog twee keer de afdaling, en nog twee keer de licht technische tocht door het centrum van Granada. Had een heel stuk erger gekund, de renners hebben weinig reden tot klagen. In totaal vier keer het klimmetje, een keer in een lang rondje en drie keer in een kort rondje. Leuk parcours, dit is een beter manier om af te sluiten dan met een tijdrit of een volledig vlakke rit. Het is een soort Montmartre, en we hebben de afgelopen twee jaar kunnen zien hoeveel genot dat ons al heeft opgeleverd. Dit kan minstens zo leuk worden. Hulde voor de organisatie, mag ook wel eens.
de laatste echte bocht, vlak voor de finish
De Vuelta van 2026 eindigt in Granada. De 81e editie kent zowaar geen aankomst in Madrid, de plek waar we toch meestal eindigen. Zeker niet altijd, zo eindigden we in 2021 in Santiago de Compostela, tijdens een Año Xacobeo werd er aan het eind een tijdrit verreden in die heilige plaats, gewonnen door Roglic. Ook in 2014 maakten we zo'n uitzondering, weer eindigde de Vuelta met een tijdrit in Santiago de Compostela. Als het geen Año Xacobeo is eindigen we doorgaans wel in Madrid, meestal met een vlakke rit in lijn. Eentje die meestal in een sprint eindigt, behalve vorig jaar dan. Toen werd de rit voortijdig afgebroken. In een Vuelta die in het teken had gestaan van protesten voor Palestina en tegen de aanwezigheid van IPT werd vooraf al aangekondigd dat er een extra groot protest zou volgen in Madrid. Ondanks die aankondiging, en ondanks het feit dat de rit in Bilbao ook voortijdig afgebroken moest worden, waagde de organisatie tegen beter weten in toch een poging. We haalden Madrid nog net, maar tijdens de eerste meters in de stad bleek al dat het onmogelijk zou zijn om verder te rijden. In het centrum, rond Plaza de Cibeles, waren al een hoop mensen door de hekken gebroken en waren de straten waar de renners over hadden moeten rijden gevuld met mensen. Wat verder weg van het centrum kwamen er ook al mensen de straat op, dus besloot de organisatie de koers stil te leggen in de tuin van het koninklijk paleis van Madrid. De Vuelta werd abrupt afgebroken en zonder een ritwinnaar op de laatste dag en zonder een podiumceremonie was toen alles ineens voorbij. De ploegen kwamen toen zelf maar met een geïmproviseerde ceremonie, zo kon Vingegaard alsnog in het zonnetje worden gezet. De Vuelta van vorig jaar was een bijzondere, soms zijn er zaken die groter zijn dan de koers en dat hadden de Spanjaarden begrepen. Free Palestine, moeten we ook in 2026 nog steeds zeggen. De protesten van vorig jaar zijn overigens niet de reden dat we nu niet in Madrid zijn, nee, dat heeft andere redenen. Een van die redenen is dat er tegenwoordig aan autootje rijden wordt gedaan in Madrid, aan de rand van de stad heeft men een nieuw circuit laten bouwen en op dat circuit vindt nu de F1 plaats. Twee van zulke evenementen tegelijk was wat veel van het goede, al houdt de organisatie bij hoog en bij laag vol dat ze in de toekomst de finish van de Vuelta in Madrid wél kunnen combineren met de F1. Alsnog heeft de finish in Granada vooral een praktische reden. We hadden dit jaar naar de Canarische Eilanden moeten gaan. Daar hadden we moeten eindigen, op Tenerife, of op Gran Canaria. Dat was allemaal nog onduidelijk, voor de plannen in kannen en kruiken waren ging het feest niet door, vooral weer vanwege de aanwezigheid van een bepaalde ploeg. Het was toen nog niet duidelijk of IPT door zou gaan of van naam zou veranderen, uiteindelijk werd het NSN, verdween de gewraakte identiteit en hadden we prima alsnog naar de Canarische Eilanden kunnen gaan, maar daar was het inmiddels te laat voor. De organisatie had in de tussentijd al aan Madrid laten weten dat ze een jaartje niet langs zouden komen en dat zorgde ervoor dat men op zoek moest naar een alternatief. Dat alternatief is Granada geworden, waar de locals staan te popelen. De gemeenteraad van Granada verzekert dat de etappe van zondag de geschiedenis van de sportevenementen in Granada zal ingaan als de etappe die "de winnaar kroont". "Het feit dat Granada de finish is en niet Madrid is geen toeval, en het is de moeite waard om het internationale profiel van de stad te benadrukken. Daarom zullen we ons inspannen om Granada, haar prachtige erfgoed dat voor zich spreekt, in de schijnwerpers te zetten." Ik vind dit soort marketingpraatjes fantastisch, vooral in combinatie met een wat brakke vertaling. Geen aankomst in Madrid. Ook geen aankomst op Gran Canaria. Geen vlakke afsluitende rit, zoals we eigenlijk altijd zien. Ook geen afsluitende tijdrit, zoals we bijvoorbeeld in de Vuelta van 2024 zagen. Nee, we sluiten af met een heuvelrit, zo mag je dit toch wel noemen. Leuk! In Granada gaan we op zoek naar een opvolger voor Adam Yates, die hier twee jaar geleden de negende rit won. Onderweg van Motril naar Granada reden we over El Purche en een dubbele Hazallanas, waarna de aankomst beneden in de stad volgde na een lange afdaling. Die dag ging ongeveer heel UAE in de aanval, Yates kwam in een kopgroep te zitten met Jay Vine en Marc Soler. Yates was nog gevaarlijk voor het klassement, maar hij kreeg toch meerdere minuten cadeau. Ver van de finish, tijdens de eerste beklimming van de Hazallanas, ging hij na een lead-out van Soler en Vine al in de aanval. Gaudu probeerde nog even een paar meter mee te gaan, maar dit lukte natuurlijk niet. Er volgde een solo van 58 kilometer, dat was weer heerlijk enerverend. Vanuit het peloton ging Richard Carapaz in de aanval, bij die gelegenheid lukte het hem wel om weg te rijden. Enric Mas lukte het ook om weg te rijden, maar hij ging dan weer bijna onderuit in de afdaling richting Granada en werd daarna in het vals platte deel van de afdaling weer ingerekend door een goed ronddraaiend groepje rond O'Connor en Roglic. Yates kwam solo aan en reed zichzelf de top 10 binnen, Carapaz nam dan weer de derde plaats over van Enric Mas. Verder een dag waar minder gebeurde dan je vooraf misschien had verwacht, maar wel een mooie dag voor Adam Yates. Zoals zo'n beetje iedere renner kent hij Granada en de Sierra Nevada, ook hij is hier op mening trainingskamp geweest. Voor hem was Granada alleen een beetje extra bijzonder, omdat hij in het Alhambra is getrouwd. Het Alhambra, dat gisteren al veelvuldig in beeld kwam. Nu nog een beetje meer! De finish lag toen overigens op een plek die we nu ook passeren, alleen dan in tegengestelde richting. In de laatste kilometer reden we in tegengestelde richting over de Paseo el Salón, om vervolgens rechtsaf te slaan en bij de Fuente de las Batallas te finishen. Zo zijn ze er in de Vuelta goed in om toch steeds maar weer een andere aankomst te vinden.
De laatste rit van de 81e Vuelta eindigt in Granada, een stad in Andalusië, hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stad heeft bijna 229.000 inwoners, als we de omliggende kernen meetellen komen we aan ongeveer 470.000 mensen. Het is daarmee de vierde stad van Andalusië, na Sevilla, Málaga en Córdoba, en de 17e stad van Spanje. Granada ligt op 738 meter hoogte boven zeeniveau, aan de voet van het gebergte Sierra Nevada. Eeuwen geleden was het de hoofdstad van de taifa Granada en het koninkrijk Granada. Laten we de koe maar meteen bij de horens vatten: boven de stad bevindt zich het Alhambra, een historisch paleis vol overblijfselen van zowel de Moorse als katholieke cultuur. Zowel een paleis als een fort, in feite. Het is een reusachtig complex, dat na de verovering van het koninkrijk Granada in 1492 door het katholieke koningspaar Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Castilië als een zeer belangrijke buit gezien. Hun kleinzoon keizer Karel V gaf na zijn bezoek aan Granada in 1526 opdracht tot de bouw van een renaissancistisch paleis midden in het Alhambra, waarvoor een deel van het Alhambra werd afgebroken. Vanwege de fijn uitgevoerde islamitische kunst en de zeer grote waarde van de kunstschatten, is het een populaire trekpleister voor kunststudenten in Europa. Nouja, niet alleen voor kunststudenten. Binnenin zijn er mooie decoraties die toegeschreven worden aan Yusuf I. Veel kunstschatten van het Alhambra zijn gerestaureerd en zo een goed voorbeeld van Moorse kunst op het Europese vasteland. Werelderfgoed uiteraard, dus blijkbaar maar voor een beperkt aantal mensen per dag te bezoeken. Vooraf een kaartje kopen lijkt het devies. Mocht je er op de bonnefooi naartoe gaan is er sowieso alsnog genoeg te zien, de natuur en omgeving en het bouwwerk aan de buitenkant zijn op zich al de moeite van het bezoek waard, met uitzicht op de Sierra Nevada bijvoorbeeld. In de tuinen van het Alhambra staat de Parador van Granada, het vroegere klooster van Sint-Franciscus waar oorspronkelijk de katholieke koningen werden begraven. Verder vindt men er het Generalife, dat was dan weer het zomerpaleis en landhuis van de Nasridische sultans van Granada. De lijst met bezienswaardigheden in en rond het Alhambra is bijna beangstigend lang, je hebt er alleen al een dagtaak aan op hier alle hoogtepunten af te vinken. En dan te bedenken dat er in de rest van de stad nog veel meer is te zien. De oude stad zou een van de beter bewaarde voorbeelden van de stadsplanning van de Almohaden moeten zijn. De werkelijke stichting van het huidige Granada vond plaats met de komst van de Berberse vorst Zawi ibn Ziri in de 11e eeuw. Met het uiteenvallen van het kalifaat Córdoba, vestigde hij zich in Elvira, zoals dit toen nog onbelangrijke plaatsje heette, en maakte het de hoofdstad van zijn eigen emiraat, om even een kort stukje uit de geschiedenis te citeren. Daarna volgde uiteraard de Reconquista, waarin de Oorlog van Granada een belangrijke episode was. Deze oorlog leidde tot de val van het Moorse Rijk in 1492, waarna zowel de moslims als de joden werden verdreven en de stad onder katholieke leiding uitgroeide tot een van de rijkste steden van Europa. Veel Moorse hoogtepunten werden gesloopt of aangepast, zoals het Alhambra. Toch kom je nog wel het een en ander uit die tijd tegen, zoals de wijk Albaicín, dit is een oude Arabische wijk, met kronkelige straatjes en huizen uit de 14e eeuw. De oude Arabische badhuizen zijn ook nog te bezichtigen, in een schitterend straatje langs de rivier de Darro kom je El Bañuelo tegen. De katholieken hebben toch ook wat hoogtepunten weten toe te voegen aan de stad, zo is de kathedraal van Granada met de grafkapel van Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Castilië een van de grootste kerkgebouwen in Spanje, misschien zelfs een van de grootste ter wereld. De culturele rijkdom van de stad, met invloeden van de Moren, Joden en katholieken maakt Granada een van de belangrijkste culturele centra van Spanje. De “Universidad de Granada”, opgericht in 1531, is een van de meest prestigieuze van het land, en heeft onder andere gezorgd voor het imago van Granada als stad met een bruisend nachtleven. De beschermheilige van de stad is San Cecilio, en de bijbehorende feestdag valt elk jaar op 1 februari. De wijk Albaicín en de Sacromonte zijn bekend om de (zigeuner)flamenco: veel groten uit deze wereld kwamen hiervandaan of begonnen hier hun carrière. Nou, zo kun je nog een uur informatie blijven kopiëren over Granada, het stikt hier van de hoogtepunten. Kerken, pleintjes, kloosters, musea, paleizen, alles komt in een onophoudelijke stroom voorbij. De Vuelta komt hier doorgaans ook in een onophoudelijke stroom voorbij, al passeren we hier doorgaans slechts op weg naar de Sierra Nevada. Toen we in 2022 naar Hoya de la Mora reden passeerden we bijvoorbeeld in Granada, maar voor een start of een finish moeten we op die aankomst twee jaar geleden na behoorlijk ver terug de geschiedenis in. Een eerdere aankomst in deze stad dateert zelfs van 2008, maar toen hadden ze hier ook wel meteen prijs. De Vuelta van 2008 begon in Granada, op de eerste dag werd er een ploegentijdrit verreden in de straten van deze historische stad, het leverde een zege op voor Liquigas. Meest bijzondere feit van die ploegentijdrit: Euskaltel werd tweede! Daags nadien ging er een rit van start in Granada, die zou eindigen in Jaén, alwaar Valverde het sprintje heuvelop regelde. Daarna ging er in 2018 nog eens een rit van start in Granada, de vijfde rit werd verreden tussen Granada en Roquetas de Mar. Een vluchtersrit, die werd gewonnen door Simon Clarke, hij droogde Mollema af in een sprintje. Dit overigens nadat de renners een dag eerder al door Granada waren gereden, toen lag er een tussensprint in de straten van de stad. In de Vuelta's van 2013, 2014, 2017 en 2018 reden we telkens door Granada, net als in 2022, maar een start of een vertrek blijft toch bijzonder hier. In totaal 19 keer een aankomst, we voegen er nu een 20e aan toe. Een bijzondere, de stad kan nu voor altijd pochen met het feit dat de Vuelta hier is afgesloten. Al valt niet uit te sluiten dat we vandaag wegens een protest weer niet het einde halen. Dat protest komt dan nu alleen vanuit de renners, maar daar gaan wij niet mee akkoord. Niet zeuren, diva's, gun ons nog maar gewoon een mooi dagje koers. En dat alles in het schitterende Granada, waar in 2025 dan weer de Spaanse kampioenschappen werden verreden. Tijdens die kampioenschappen reden we vooral lang rond in de omgeving van de stad, een makkelijke klim als de Puerto de los Blancares, die we gisteren zagen, moest daar voor het verschil zorgen. Bij de mannen was het Ivan Romeo die naar de zege wist te soleren, bij de vrouwen kreeg Sara Martin het dan weer voor elkaar om Mavi Garcia te kloppen. Al die kampioenschappen eindigden beneden, in Granada. Fenomene Ostiz won bij de junioren meisjes, aanstaand wereldkampioen Benja Noval lukte dat uiteraard ook bij de jongetjes. Ze worden hier de laatste jaren aan de lopende band getrakteerd op de koers, terwijl je hier dus een groot deel van het jaar allerlei bekende wielrenners kunt spotten. En je kunt er dus het Alhambra spotten, het Rode Paleis.
In Granada wordt het vandaag 32 graden, we sluiten de Vuelta toch maar mooi even af met mokerwarm weer. We gaan wel wat later op de dag koersen, wellicht koelt het tijdens de lokale rondjes een beetje af. Bij de start zal het sowieso aangenaam zijn, de renners kunnen tussen de diepvriespizza's plaatsnemen in de lokale Carrefour. God, wat een vreselijke gimmick. Er is geen kans op regen, terwijl het verder zo goed als windstil zou zijn. De laatste rit van deze Vuelta begint om 16:20, na een neutralisatie van drie minuten gaan we vervolgens nog een tijd geneutraliseerd verder fietsen. De rit gaat pas beginnen als we na 70 kilometer voor het eerst over de finish rijden, rond die tijd zou het zo'n beetje 18:00 moeten zijn. De rit is integraal te zien bij Eurosport 1, vanaf 16:00 beginnen Jan en Bobbie aan hun laatste opdracht. Ooit, hopelijk. Ik weet niet of dit een rit is die je helemaal wil zien, maar het kan dus wel. Na vier rondjes in Granada verwachten we de finish tussen 19:06 en 19:24, mooi voor het donker wordt, lekker met het bord op schoot. Kunnen we aansluitend meteen door naar die kutkoers in Canada. Je weet wel, die ene koers die we nu gaan zien, en dan over een paar weken nog eens op het WK.
Deze afsluitende rit in Granada kunnen we behoorlijk goed vergelijken met de afsluitende rit in Parijs uit de Tour. Het verschil is dat de klim richting het Alhambra een stuk langer is, de klim is daardoor ook een stuk lastiger. Al fietsen we hier dan weer vooral over asfalt, die klinkers gaan het verschil niet maken. De kasseien van Montmartre maken daar dan weer een zwaardere klim van, alsnog weegt voor mij de balans door in het voordeel van deze klim. Vooral die strook van 400 meter aan 11%, dat gaat wel doorwegen. We gaan ook vier keer omhoog, Montmartre zien we altijd maar drie keer. Verder is de vergelijking best mooi, de klim vroeg in het rondje, een afdaling en dan nog een wat langer vlak stuk door de stad. Er is ruimte om iets te organiseren en een aanval terug te halen, al is het ook wel weer zo dat het een kort rondje is. Het eerste rondje is nog wel 12 kilometer, dat lijkt wat meer op de Tour, maar als we rondjes van 10 kilometer gaan afwerken met daarin een klim van twee kilometer en een afdaling van twee kilometer houden we weinig ruimte over om gaten te dichten. De aanvallers zijn in het voordeel, er is alle reden om er hier minstens vanaf de tweede ronde vol in te vliegen. Als dat men doet houden we aan het eind maar een klein groepje over, een solist kan ook zomaar gevlogen zijn na de laatste klim. Ik snap dat de renners de tijden hier stil willen zetten bij de eerste passage aan de meet, ze zijn allemaal bang om tijdens deze lastige heuvelrit op achterstand te worden gezet. De organisatie gaat voorlopig niet mee met de wens van de renners, heel goed. Volledig terecht, dit is gewoon een normale rit. Er is niets buitensporigs aan dit rondje. Ja, je rijdt dwars door de stad, je komt dus wat bochten tegen. Ja, de klim kent een paar smalle passages. Nee, het is allemaal niet wereldschokkend. Dit kan er allemaal prima mee door. De verschillen zullen hier ook niet in de minuten lopen, dat lijkt me in zo'n korte rit volstrekt onmogelijk. In het klassement zal er niet veel meer veranderen, de meeste renners staan ook niet meer zo dicht bij elkaar. Ja, Gall en Roglic op een halve minuut van elkaar, die twee zouden nog stuivertje kunnen wisselen. Berthet en Rodriguez kunnen nog strijden om de achtste plek. Onley kan eventueel Kuss nog voorbij, maar dan ben je er wel. En wat is er mis mee als Onley Kuss nog voorbij zou gaan? Koers tot de laatste dag is toch juist leuk? Als het een afsluitende tijdrit was geweest zoals in 2024 had dat ook gekund. Nee, ik zie geen enkel probleem hier. De renners moeten zich niet aanstellen. Dit is een heel leuk parcours. Zwaar, maar ook weer niet te zwaar. Het is een parcours waar nog steeds veel verschillende renners kunnen winnen, helemaal mooi. Als je toch in Granada bent moet je ook iets doen met de mogelijkheden die daar zijn, de organisatie zit er hier boenk op. Niets dan lof. De laatste update, op moment van schrijven, is dat er nog steeds discussies zijn tussen de organisatie en de ploegen om de boel te laten neutraliseren. De tijd opnemen bij het ingaan van de laatste ronde zou ik nog net kunnen accepteren, alles meer dan dat zou echt een grove schande zijn. Eigenlijk zou het zelfs schandalig zijn als de tijden worden opgenomen bij het ingaan van de laatste ronde, wielrennen begint op die manier wel steeds meer een parodie op een sport te worden. Dit parcours is volstrekt acceptabel, als renners iedere keer maar weer de organisatie proberen te chanteren is dat dan weer totaal niet. Kies je moment, doe het niet tijdens iedere laatste rit van een grote ronde. Wel of geen tijden die opgenomen worden, in de tussentijd gaat er sowieso om de ritzege gestreden worden en dat kan alleen maar mooie televisie opleveren. Een dik uur koers zodra we Granada hebben bereikt, een heel leuk uur staat ons te wachten.
1. Van Aert. Zoals in Montmartre, lijkt me duidelijk.
2. Brennan. We sluiten af met een staaltje dominantie van Visma. Brennan mag het sprintje winnen nadat Van Aert naar de zege is gesoleerd.
3. Nys. Als hij inmiddels zich weer wat beter voelt, op papier is dit wel echt een rit die zijn naam schreeuwt. In de praktijk wordt hij 100e omdat hij half dood is, maar dit is wel zo'n rit waarvan hij er in de toekomst nog een aantal gaat winnen.
4. Miquel. Miguel Pau is gisteren een beetje dom geweest, hij heeft daar behoorlijk onnodig met zijn krachten lopen te woekeren. Terwijl hij met die benen een favoriet is om deze rit te winnen, amai.
5. Mulubrhan. Het kan mij allemaal niets meer schelen, ik sluit gewoon af met een shout-out aan Henok. Gisteren nog wat plaatsen verloren, dat was jammer, maar toch rond de top 40 geëindigd. Het viel mij allemaal niet tegen, hopelijk kan hij er nog een mooie laatste dag van maken.
[ Bericht 7% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 13-09-2026 15:34:08 ]
de laatste echte bocht, vlak voor de finish
De Vuelta van 2026 eindigt in Granada. De 81e editie kent zowaar geen aankomst in Madrid, de plek waar we toch meestal eindigen. Zeker niet altijd, zo eindigden we in 2021 in Santiago de Compostela, tijdens een Año Xacobeo werd er aan het eind een tijdrit verreden in die heilige plaats, gewonnen door Roglic. Ook in 2014 maakten we zo'n uitzondering, weer eindigde de Vuelta met een tijdrit in Santiago de Compostela. Als het geen Año Xacobeo is eindigen we doorgaans wel in Madrid, meestal met een vlakke rit in lijn. Eentje die meestal in een sprint eindigt, behalve vorig jaar dan. Toen werd de rit voortijdig afgebroken. In een Vuelta die in het teken had gestaan van protesten voor Palestina en tegen de aanwezigheid van IPT werd vooraf al aangekondigd dat er een extra groot protest zou volgen in Madrid. Ondanks die aankondiging, en ondanks het feit dat de rit in Bilbao ook voortijdig afgebroken moest worden, waagde de organisatie tegen beter weten in toch een poging. We haalden Madrid nog net, maar tijdens de eerste meters in de stad bleek al dat het onmogelijk zou zijn om verder te rijden. In het centrum, rond Plaza de Cibeles, waren al een hoop mensen door de hekken gebroken en waren de straten waar de renners over hadden moeten rijden gevuld met mensen. Wat verder weg van het centrum kwamen er ook al mensen de straat op, dus besloot de organisatie de koers stil te leggen in de tuin van het koninklijk paleis van Madrid. De Vuelta werd abrupt afgebroken en zonder een ritwinnaar op de laatste dag en zonder een podiumceremonie was toen alles ineens voorbij. De ploegen kwamen toen zelf maar met een geïmproviseerde ceremonie, zo kon Vingegaard alsnog in het zonnetje worden gezet. De Vuelta van vorig jaar was een bijzondere, soms zijn er zaken die groter zijn dan de koers en dat hadden de Spanjaarden begrepen. Free Palestine, moeten we ook in 2026 nog steeds zeggen. De protesten van vorig jaar zijn overigens niet de reden dat we nu niet in Madrid zijn, nee, dat heeft andere redenen. Een van die redenen is dat er tegenwoordig aan autootje rijden wordt gedaan in Madrid, aan de rand van de stad heeft men een nieuw circuit laten bouwen en op dat circuit vindt nu de F1 plaats. Twee van zulke evenementen tegelijk was wat veel van het goede, al houdt de organisatie bij hoog en bij laag vol dat ze in de toekomst de finish van de Vuelta in Madrid wél kunnen combineren met de F1. Alsnog heeft de finish in Granada vooral een praktische reden. We hadden dit jaar naar de Canarische Eilanden moeten gaan. Daar hadden we moeten eindigen, op Tenerife, of op Gran Canaria. Dat was allemaal nog onduidelijk, voor de plannen in kannen en kruiken waren ging het feest niet door, vooral weer vanwege de aanwezigheid van een bepaalde ploeg. Het was toen nog niet duidelijk of IPT door zou gaan of van naam zou veranderen, uiteindelijk werd het NSN, verdween de gewraakte identiteit en hadden we prima alsnog naar de Canarische Eilanden kunnen gaan, maar daar was het inmiddels te laat voor. De organisatie had in de tussentijd al aan Madrid laten weten dat ze een jaartje niet langs zouden komen en dat zorgde ervoor dat men op zoek moest naar een alternatief. Dat alternatief is Granada geworden, waar de locals staan te popelen. De gemeenteraad van Granada verzekert dat de etappe van zondag de geschiedenis van de sportevenementen in Granada zal ingaan als de etappe die "de winnaar kroont". "Het feit dat Granada de finish is en niet Madrid is geen toeval, en het is de moeite waard om het internationale profiel van de stad te benadrukken. Daarom zullen we ons inspannen om Granada, haar prachtige erfgoed dat voor zich spreekt, in de schijnwerpers te zetten." Ik vind dit soort marketingpraatjes fantastisch, vooral in combinatie met een wat brakke vertaling. Geen aankomst in Madrid. Ook geen aankomst op Gran Canaria. Geen vlakke afsluitende rit, zoals we eigenlijk altijd zien. Ook geen afsluitende tijdrit, zoals we bijvoorbeeld in de Vuelta van 2024 zagen. Nee, we sluiten af met een heuvelrit, zo mag je dit toch wel noemen. Leuk! In Granada gaan we op zoek naar een opvolger voor Adam Yates, die hier twee jaar geleden de negende rit won. Onderweg van Motril naar Granada reden we over El Purche en een dubbele Hazallanas, waarna de aankomst beneden in de stad volgde na een lange afdaling. Die dag ging ongeveer heel UAE in de aanval, Yates kwam in een kopgroep te zitten met Jay Vine en Marc Soler. Yates was nog gevaarlijk voor het klassement, maar hij kreeg toch meerdere minuten cadeau. Ver van de finish, tijdens de eerste beklimming van de Hazallanas, ging hij na een lead-out van Soler en Vine al in de aanval. Gaudu probeerde nog even een paar meter mee te gaan, maar dit lukte natuurlijk niet. Er volgde een solo van 58 kilometer, dat was weer heerlijk enerverend. Vanuit het peloton ging Richard Carapaz in de aanval, bij die gelegenheid lukte het hem wel om weg te rijden. Enric Mas lukte het ook om weg te rijden, maar hij ging dan weer bijna onderuit in de afdaling richting Granada en werd daarna in het vals platte deel van de afdaling weer ingerekend door een goed ronddraaiend groepje rond O'Connor en Roglic. Yates kwam solo aan en reed zichzelf de top 10 binnen, Carapaz nam dan weer de derde plaats over van Enric Mas. Verder een dag waar minder gebeurde dan je vooraf misschien had verwacht, maar wel een mooie dag voor Adam Yates. Zoals zo'n beetje iedere renner kent hij Granada en de Sierra Nevada, ook hij is hier op mening trainingskamp geweest. Voor hem was Granada alleen een beetje extra bijzonder, omdat hij in het Alhambra is getrouwd. Het Alhambra, dat gisteren al veelvuldig in beeld kwam. Nu nog een beetje meer! De finish lag toen overigens op een plek die we nu ook passeren, alleen dan in tegengestelde richting. In de laatste kilometer reden we in tegengestelde richting over de Paseo el Salón, om vervolgens rechtsaf te slaan en bij de Fuente de las Batallas te finishen. Zo zijn ze er in de Vuelta goed in om toch steeds maar weer een andere aankomst te vinden.
De laatste rit van de 81e Vuelta eindigt in Granada, een stad in Andalusië, hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stad heeft bijna 229.000 inwoners, als we de omliggende kernen meetellen komen we aan ongeveer 470.000 mensen. Het is daarmee de vierde stad van Andalusië, na Sevilla, Málaga en Córdoba, en de 17e stad van Spanje. Granada ligt op 738 meter hoogte boven zeeniveau, aan de voet van het gebergte Sierra Nevada. Eeuwen geleden was het de hoofdstad van de taifa Granada en het koninkrijk Granada. Laten we de koe maar meteen bij de horens vatten: boven de stad bevindt zich het Alhambra, een historisch paleis vol overblijfselen van zowel de Moorse als katholieke cultuur. Zowel een paleis als een fort, in feite. Het is een reusachtig complex, dat na de verovering van het koninkrijk Granada in 1492 door het katholieke koningspaar Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Castilië als een zeer belangrijke buit gezien. Hun kleinzoon keizer Karel V gaf na zijn bezoek aan Granada in 1526 opdracht tot de bouw van een renaissancistisch paleis midden in het Alhambra, waarvoor een deel van het Alhambra werd afgebroken. Vanwege de fijn uitgevoerde islamitische kunst en de zeer grote waarde van de kunstschatten, is het een populaire trekpleister voor kunststudenten in Europa. Nouja, niet alleen voor kunststudenten. Binnenin zijn er mooie decoraties die toegeschreven worden aan Yusuf I. Veel kunstschatten van het Alhambra zijn gerestaureerd en zo een goed voorbeeld van Moorse kunst op het Europese vasteland. Werelderfgoed uiteraard, dus blijkbaar maar voor een beperkt aantal mensen per dag te bezoeken. Vooraf een kaartje kopen lijkt het devies. Mocht je er op de bonnefooi naartoe gaan is er sowieso alsnog genoeg te zien, de natuur en omgeving en het bouwwerk aan de buitenkant zijn op zich al de moeite van het bezoek waard, met uitzicht op de Sierra Nevada bijvoorbeeld. In de tuinen van het Alhambra staat de Parador van Granada, het vroegere klooster van Sint-Franciscus waar oorspronkelijk de katholieke koningen werden begraven. Verder vindt men er het Generalife, dat was dan weer het zomerpaleis en landhuis van de Nasridische sultans van Granada. De lijst met bezienswaardigheden in en rond het Alhambra is bijna beangstigend lang, je hebt er alleen al een dagtaak aan op hier alle hoogtepunten af te vinken. En dan te bedenken dat er in de rest van de stad nog veel meer is te zien. De oude stad zou een van de beter bewaarde voorbeelden van de stadsplanning van de Almohaden moeten zijn. De werkelijke stichting van het huidige Granada vond plaats met de komst van de Berberse vorst Zawi ibn Ziri in de 11e eeuw. Met het uiteenvallen van het kalifaat Córdoba, vestigde hij zich in Elvira, zoals dit toen nog onbelangrijke plaatsje heette, en maakte het de hoofdstad van zijn eigen emiraat, om even een kort stukje uit de geschiedenis te citeren. Daarna volgde uiteraard de Reconquista, waarin de Oorlog van Granada een belangrijke episode was. Deze oorlog leidde tot de val van het Moorse Rijk in 1492, waarna zowel de moslims als de joden werden verdreven en de stad onder katholieke leiding uitgroeide tot een van de rijkste steden van Europa. Veel Moorse hoogtepunten werden gesloopt of aangepast, zoals het Alhambra. Toch kom je nog wel het een en ander uit die tijd tegen, zoals de wijk Albaicín, dit is een oude Arabische wijk, met kronkelige straatjes en huizen uit de 14e eeuw. De oude Arabische badhuizen zijn ook nog te bezichtigen, in een schitterend straatje langs de rivier de Darro kom je El Bañuelo tegen. De katholieken hebben toch ook wat hoogtepunten weten toe te voegen aan de stad, zo is de kathedraal van Granada met de grafkapel van Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Castilië een van de grootste kerkgebouwen in Spanje, misschien zelfs een van de grootste ter wereld. De culturele rijkdom van de stad, met invloeden van de Moren, Joden en katholieken maakt Granada een van de belangrijkste culturele centra van Spanje. De “Universidad de Granada”, opgericht in 1531, is een van de meest prestigieuze van het land, en heeft onder andere gezorgd voor het imago van Granada als stad met een bruisend nachtleven. De beschermheilige van de stad is San Cecilio, en de bijbehorende feestdag valt elk jaar op 1 februari. De wijk Albaicín en de Sacromonte zijn bekend om de (zigeuner)flamenco: veel groten uit deze wereld kwamen hiervandaan of begonnen hier hun carrière. Nou, zo kun je nog een uur informatie blijven kopiëren over Granada, het stikt hier van de hoogtepunten. Kerken, pleintjes, kloosters, musea, paleizen, alles komt in een onophoudelijke stroom voorbij. De Vuelta komt hier doorgaans ook in een onophoudelijke stroom voorbij, al passeren we hier doorgaans slechts op weg naar de Sierra Nevada. Toen we in 2022 naar Hoya de la Mora reden passeerden we bijvoorbeeld in Granada, maar voor een start of een finish moeten we op die aankomst twee jaar geleden na behoorlijk ver terug de geschiedenis in. Een eerdere aankomst in deze stad dateert zelfs van 2008, maar toen hadden ze hier ook wel meteen prijs. De Vuelta van 2008 begon in Granada, op de eerste dag werd er een ploegentijdrit verreden in de straten van deze historische stad, het leverde een zege op voor Liquigas. Meest bijzondere feit van die ploegentijdrit: Euskaltel werd tweede! Daags nadien ging er een rit van start in Granada, die zou eindigen in Jaén, alwaar Valverde het sprintje heuvelop regelde. Daarna ging er in 2018 nog eens een rit van start in Granada, de vijfde rit werd verreden tussen Granada en Roquetas de Mar. Een vluchtersrit, die werd gewonnen door Simon Clarke, hij droogde Mollema af in een sprintje. Dit overigens nadat de renners een dag eerder al door Granada waren gereden, toen lag er een tussensprint in de straten van de stad. In de Vuelta's van 2013, 2014, 2017 en 2018 reden we telkens door Granada, net als in 2022, maar een start of een vertrek blijft toch bijzonder hier. In totaal 19 keer een aankomst, we voegen er nu een 20e aan toe. Een bijzondere, de stad kan nu voor altijd pochen met het feit dat de Vuelta hier is afgesloten. Al valt niet uit te sluiten dat we vandaag wegens een protest weer niet het einde halen. Dat protest komt dan nu alleen vanuit de renners, maar daar gaan wij niet mee akkoord. Niet zeuren, diva's, gun ons nog maar gewoon een mooi dagje koers. En dat alles in het schitterende Granada, waar in 2025 dan weer de Spaanse kampioenschappen werden verreden. Tijdens die kampioenschappen reden we vooral lang rond in de omgeving van de stad, een makkelijke klim als de Puerto de los Blancares, die we gisteren zagen, moest daar voor het verschil zorgen. Bij de mannen was het Ivan Romeo die naar de zege wist te soleren, bij de vrouwen kreeg Sara Martin het dan weer voor elkaar om Mavi Garcia te kloppen. Al die kampioenschappen eindigden beneden, in Granada. Fenomene Ostiz won bij de junioren meisjes, aanstaand wereldkampioen Benja Noval lukte dat uiteraard ook bij de jongetjes. Ze worden hier de laatste jaren aan de lopende band getrakteerd op de koers, terwijl je hier dus een groot deel van het jaar allerlei bekende wielrenners kunt spotten. En je kunt er dus het Alhambra spotten, het Rode Paleis.
In Granada wordt het vandaag 32 graden, we sluiten de Vuelta toch maar mooi even af met mokerwarm weer. We gaan wel wat later op de dag koersen, wellicht koelt het tijdens de lokale rondjes een beetje af. Bij de start zal het sowieso aangenaam zijn, de renners kunnen tussen de diepvriespizza's plaatsnemen in de lokale Carrefour. God, wat een vreselijke gimmick. Er is geen kans op regen, terwijl het verder zo goed als windstil zou zijn. De laatste rit van deze Vuelta begint om 16:20, na een neutralisatie van drie minuten gaan we vervolgens nog een tijd geneutraliseerd verder fietsen. De rit gaat pas beginnen als we na 70 kilometer voor het eerst over de finish rijden, rond die tijd zou het zo'n beetje 18:00 moeten zijn. De rit is integraal te zien bij Eurosport 1, vanaf 16:00 beginnen Jan en Bobbie aan hun laatste opdracht. Ooit, hopelijk. Ik weet niet of dit een rit is die je helemaal wil zien, maar het kan dus wel. Na vier rondjes in Granada verwachten we de finish tussen 19:06 en 19:24, mooi voor het donker wordt, lekker met het bord op schoot. Kunnen we aansluitend meteen door naar die kutkoers in Canada. Je weet wel, die ene koers die we nu gaan zien, en dan over een paar weken nog eens op het WK.
Deze afsluitende rit in Granada kunnen we behoorlijk goed vergelijken met de afsluitende rit in Parijs uit de Tour. Het verschil is dat de klim richting het Alhambra een stuk langer is, de klim is daardoor ook een stuk lastiger. Al fietsen we hier dan weer vooral over asfalt, die klinkers gaan het verschil niet maken. De kasseien van Montmartre maken daar dan weer een zwaardere klim van, alsnog weegt voor mij de balans door in het voordeel van deze klim. Vooral die strook van 400 meter aan 11%, dat gaat wel doorwegen. We gaan ook vier keer omhoog, Montmartre zien we altijd maar drie keer. Verder is de vergelijking best mooi, de klim vroeg in het rondje, een afdaling en dan nog een wat langer vlak stuk door de stad. Er is ruimte om iets te organiseren en een aanval terug te halen, al is het ook wel weer zo dat het een kort rondje is. Het eerste rondje is nog wel 12 kilometer, dat lijkt wat meer op de Tour, maar als we rondjes van 10 kilometer gaan afwerken met daarin een klim van twee kilometer en een afdaling van twee kilometer houden we weinig ruimte over om gaten te dichten. De aanvallers zijn in het voordeel, er is alle reden om er hier minstens vanaf de tweede ronde vol in te vliegen. Als dat men doet houden we aan het eind maar een klein groepje over, een solist kan ook zomaar gevlogen zijn na de laatste klim. Ik snap dat de renners de tijden hier stil willen zetten bij de eerste passage aan de meet, ze zijn allemaal bang om tijdens deze lastige heuvelrit op achterstand te worden gezet. De organisatie gaat voorlopig niet mee met de wens van de renners, heel goed. Volledig terecht, dit is gewoon een normale rit. Er is niets buitensporigs aan dit rondje. Ja, je rijdt dwars door de stad, je komt dus wat bochten tegen. Ja, de klim kent een paar smalle passages. Nee, het is allemaal niet wereldschokkend. Dit kan er allemaal prima mee door. De verschillen zullen hier ook niet in de minuten lopen, dat lijkt me in zo'n korte rit volstrekt onmogelijk. In het klassement zal er niet veel meer veranderen, de meeste renners staan ook niet meer zo dicht bij elkaar. Ja, Gall en Roglic op een halve minuut van elkaar, die twee zouden nog stuivertje kunnen wisselen. Berthet en Rodriguez kunnen nog strijden om de achtste plek. Onley kan eventueel Kuss nog voorbij, maar dan ben je er wel. En wat is er mis mee als Onley Kuss nog voorbij zou gaan? Koers tot de laatste dag is toch juist leuk? Als het een afsluitende tijdrit was geweest zoals in 2024 had dat ook gekund. Nee, ik zie geen enkel probleem hier. De renners moeten zich niet aanstellen. Dit is een heel leuk parcours. Zwaar, maar ook weer niet te zwaar. Het is een parcours waar nog steeds veel verschillende renners kunnen winnen, helemaal mooi. Als je toch in Granada bent moet je ook iets doen met de mogelijkheden die daar zijn, de organisatie zit er hier boenk op. Niets dan lof. De laatste update, op moment van schrijven, is dat er nog steeds discussies zijn tussen de organisatie en de ploegen om de boel te laten neutraliseren. De tijd opnemen bij het ingaan van de laatste ronde zou ik nog net kunnen accepteren, alles meer dan dat zou echt een grove schande zijn. Eigenlijk zou het zelfs schandalig zijn als de tijden worden opgenomen bij het ingaan van de laatste ronde, wielrennen begint op die manier wel steeds meer een parodie op een sport te worden. Dit parcours is volstrekt acceptabel, als renners iedere keer maar weer de organisatie proberen te chanteren is dat dan weer totaal niet. Kies je moment, doe het niet tijdens iedere laatste rit van een grote ronde. Wel of geen tijden die opgenomen worden, in de tussentijd gaat er sowieso om de ritzege gestreden worden en dat kan alleen maar mooie televisie opleveren. Een dik uur koers zodra we Granada hebben bereikt, een heel leuk uur staat ons te wachten.
1. Van Aert. Zoals in Montmartre, lijkt me duidelijk.
2. Brennan. We sluiten af met een staaltje dominantie van Visma. Brennan mag het sprintje winnen nadat Van Aert naar de zege is gesoleerd.
3. Nys. Als hij inmiddels zich weer wat beter voelt, op papier is dit wel echt een rit die zijn naam schreeuwt. In de praktijk wordt hij 100e omdat hij half dood is, maar dit is wel zo'n rit waarvan hij er in de toekomst nog een aantal gaat winnen.
4. Miquel. Miguel Pau is gisteren een beetje dom geweest, hij heeft daar behoorlijk onnodig met zijn krachten lopen te woekeren. Terwijl hij met die benen een favoriet is om deze rit te winnen, amai.
5. Mulubrhan. Het kan mij allemaal niets meer schelen, ik sluit gewoon af met een shout-out aan Henok. Gisteren nog wat plaatsen verloren, dat was jammer, maar toch rond de top 40 geëindigd. Het viel mij allemaal niet tegen, hopelijk kan hij er nog een mooie laatste dag van maken.
[ Bericht 7% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 13-09-2026 15:34:08 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Oh, ook nog een profiel van de AltimetriasGoden.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Ja R_R, een onwaarschijnlijke hoeveelheid werk moet er in hebben gezeten en het was echt super om het allemaal te kunnen lezen
If a Nazi is sitting at the table, and ten others are sitting there chatting with him, you have eleven Nazis at the table
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Tijden opgenomen bij het ingaan van de laatste ronde. Toch een compromis gesloten.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Dus 3 rondes op het parcours zijn niet gevaarlijk, maar de laatste ronde wordt het gevaarlijk?quote:Op zondag 13 september 2026 13:01 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
[ x ]
Tijden opgenomen bij het ingaan van de laatste ronde. Toch een compromis gesloten.
Wonderlijk compromis wel eigenlijk
RR stond zoals altijd weer waanzinnig op punt.
Genoten van de stukken. En de laatste jaren val ik altijd in herhaling, ik moet echt een keer op vakantie naar Spanje. Prachtige streken.
Genoten van de stukken. En de laatste jaren val ik altijd in herhaling, ik moet echt een keer op vakantie naar Spanje. Prachtige streken.
Schandalig en wat mij betreft zijn de renners in het algemeen definitief al hun geloofwaardigheid verloren. Dit slaat namelijk helemaal nergens op. Ga vooral een andere sport beoefenen als je vindt dat de laatste etappe van een grote ronde altijd een optocht moet zijn, als je als leider kan juichen als je de een na laatste etappe goed bent doorgekomen, als je etappes gaat neutraliseren die als ze eerder in grote ronden zouden plaatsvinden gewoon zouden doorgaan. En dan de volgende keer met 3 druppels regen doodleuk om het extreme weather protocol vragen.quote:
[ x ]
Tijden opgenomen bij het ingaan van de laatste ronde. Toch een compromis gesloten.
Ik vind dit echt wel zo kansloos dat die tijd niet gewoon aan de finish wordt opgenomen. Ga alsnog kijken natuurlijk en die slotetappe in de TdF was natuurlijk spectaculair, maar dit soort bullshit doet er toch wel afbreuk aan.
Wat een schande.
Namen en rugnummers van alle figuren die die wilden neutraliseren graag. En dan direct diskwalificeren en uit de koers smijten. Ga maar op dammen als je dit al te gevaarlijk vindt.
Namen en rugnummers van alle figuren die die wilden neutraliseren graag. En dan direct diskwalificeren en uit de koers smijten. Ga maar op dammen als je dit al te gevaarlijk vindt.
Dank R_R voor de mooie voorbeschouwingen en alle wetenswaardigheden! 
Vooral de eerste helft vond ik vermakelijk met alle cynische stukjes
Wat een ongelofelijke pens werk moet het altijd weer zijn, vanaf nu tijd voor rust
Vooral de eerste helft vond ik vermakelijk met alle cynische stukjes
Wat een ongelofelijke pens werk moet het altijd weer zijn, vanaf nu tijd voor rust
Ik hoop sowieso een keer op het moment dat een paar renners voluit gaan demarreren vroeg in de slotrit. Een soort van fietsparade houden heeft namelijk geen zak met topsport te maken.
De Pestel zei er gisteren in ieder geval iets overquote:Op zondag 13 september 2026 13:53 schreef Pistolero het volgende:
Wat een schande.
Namen en rugnummers van alle figuren die die wilden neutraliseren graag. En dan direct diskwalificeren en uit de koers smijten. Ga maar op dammen als je dit al te gevaarlijk vindt.
https://sporza.be/nl/2026(...)lsnog~1789235538316/
Met als 1 van de argumenten dat hij niet wil dat Mas na een valpartij alsnog de ronde verliest, terwijl een valpartij de reden is dat hij nu in de rode trui staat.. (waarschijnlijk is het ook vooral eigen belang en wil hij vooral niet dat Gall zijn podium nog verliest)
Zijn die boekwerken alleen voor FOK! @Rellende_Rotscholier?
[b]Op dinsdag 9 september 2003 13:57 schreef Dr.Daggla het volgende:[/b]
[13:57:43] <@Daggla> ik weet ei'k ook niet wie corleone is.. Uit ER ofzo?
[13:57:43] <@Daggla> ik weet ei'k ook niet wie corleone is.. Uit ER ofzo?
Dit keer is het wel koers t/m de voorlaatste ronde en op dit parcours kun je dan ook wel verschil maken, zou je zeggen. Dus verwacht sowieso geen grote fietsparade eigenlijkquote:
Ik hoop sowieso een keer op het moment dat een paar renners voluit gaan demarreren vroeg in de slotrit. Een soort van fietsparade houden heeft namelijk geen zak met topsport te maken.
Ja, dat hele argument slaat precies nergens op.quote:
[..]
De Pestel zei er gisteren in ieder geval iets over
https://sporza.be/nl/2026(...)lsnog~1789235538316/
Met als 1 van de argumenten dat hij niet wil dat Mas na een valpartij alsnog de ronde verliest, terwijl een valpartij de reden is dat hij nu in de rode trui staat.. (waarschijnlijk is het ook vooral eigen belang en wil hij vooral niet dat Gall zijn podium nog verliest)
Waarom zou je de laatste etappe van een grote ronde zo anders benaderen dan de 20 voorgaande etappes?
R_R enorm bedankt voor alle boekwerken! Enorm op afspraak genot
En zout op met die kutrenners. Ja jij vooral Sander met je angst dat Jopie in een afdaling de aansluiting mist en daarom gaat zakken.
En zout op met die kutrenners. Ja jij vooral Sander met je angst dat Jopie in een afdaling de aansluiting mist en daarom gaat zakken.
Omdat de laatste etappe altijd als een kermiskoersje werd beschouwd.quote:
[..]
Ja, dat hele argument slaat precies nergens op.
Waarom zou je de laatste etappe van een grote ronde zo anders benaderen dan de 20 voorgaande etappes?
Daar mag NIKS meer gebeuren.
[b]Op dinsdag 9 september 2003 13:57 schreef Dr.Daggla het volgende:[/b]
[13:57:43] <@Daggla> ik weet ei'k ook niet wie corleone is.. Uit ER ofzo?
[13:57:43] <@Daggla> ik weet ei'k ook niet wie corleone is.. Uit ER ofzo?
Tom Dumoulin vindt dit geen leuke opmerkingquote:Op zondag 13 september 2026 14:13 schreef mitt het volgende:
[..]
Omdat de laatste etappe altijd als een kermiskoersje werd beschouwd.
Daar mag NIKS meer gebeuren.
Laurent Fignon draait zich om in zijn grafquote:
[..]
Tom Dumoulin vindt dit geen leuke opmerking
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Om onduidelijke redenen hebben de renners geen probleem met een afsluitende tijdrit.quote:
[..]
Laurent Fignon draait zich om in zijn graf
In een tijdrit kun je immers geen tijd verliezen door materiaalpech of een val. Logisch.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rasmussen is het niet helemaal eens met deze post. Maar inderdaad. Gewoon lekker koersen heren!quote:Op zondag 13 september 2026 14:30 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
[..]
Om onduidelijke redenen hebben de renners geen probleem met een afsluitende tijdrit.
In een tijdrit kun je immers geen tijd verliezen door materiaalpech of een val. Logisch.
Rasmussen was op de voorlaatste dag, denk ik?quote:
[..]
Rasmussen is het niet helemaal eens met deze post. Maar inderdaad. Gewoon lekker koersen heren!
En de andere keer was eerder in week 3, maar toen had het niks te maken met de koers, maar met de vraag of Rabobank dacht dat hij in Mexico of Italië was..
Oh, je reageerde op de valpartij waarschijnlijk
[ Bericht 9% gewijzigd door Marcoss op 13-09-2026 14:40:53 ]
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Het is volgend jaar een Año Xacobeo, dus we gaan weer naar Galicië! Ditmaal niet aan het eind, maar helemaal aan het begin van de ronde.
@Dale__Cooper kan zijn pelgrimstocht alvast gaan plannen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
WOUT heeft ook genoten gisteren.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Erg mooi.quote:
[ x ]
Het is volgend jaar een Año Xacobeo, dus we gaan weer naar Galicië! Ditmaal niet aan het eind, maar helemaal aan het begin van de ronde.
@:dale__cooper kan zijn pelgrimstocht alvast gaan plannen.
Een jaar of tien geleden hadden ze een finale met de Mirador de Ezaro (2 km aan 14%) en vervolgens een finish heuvelop bij de vuurtoren aan het einde van de wereld.
Dat lijkt mij een uitstekende openingsrit. Die etappe van vorig jaar die Bernal won (waarvan de finish 10 km eerder werd gelegd vanwege de protesten) mogen ze ook wel herhalen. Dat was een fraai parcours.
Daarna lekker Asturias in.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
In Galicië zijn de mogelijkheden eindeloos. Je kunt daar fantastische heuvelritten ontwerpen. Die rit van Bernal was een kopie van een rit een paar jaar eerder, ontworpen door Pereiro. Ik zou hem nog eens om wat tips vragen. En ook meteen even Eze Mosquera bellen, in O Gran Camiño komt hij ook altijd met heerlijke klimmetjes aanzetten.quote:
[..]
Erg mooi.
Een jaar of tien geleden hadden ze een finale met de Mirador de Ezaro (2 km aan 14%) en vervolgens een finish heuvelop bij de vuurtoren aan het einde van de wereld.
Dat lijkt mij een uitstekende openingsrit. Die etappe van vorig jaar die Bernal won (waarvan de finish 10 km eerder werd gelegd vanwege de protesten) mogen ze ook wel herhalen. Dat was een fraai parcours.
Daarna lekker Asturias in.
Bij het verlaten van Galicië vind ik het ondertussen wel eens tijd worden voor het debuut van Fonte da Cova. Werkelijk onvoorstelbaar dat ze zo'n klim nog nooit hebben gebruikt.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Plugge op je beeldscherm.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Dat zijn veel stoppende renners.
Met een aardig palmares ook nog eens.
Met een aardig palmares ook nog eens.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Jeetje, rode truitjes voor Movistar.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Veel te veel veel te vroeg ook.quote:
Dat zijn veel stoppende renners.
Met een aardig palmares ook nog eens.
Ik vind het toch wel erg leuk voor Mas
en ik heb er een beter gevoel bij dan Roglic of Gall ofzo
en ik heb er een beter gevoel bij dan Roglic of Gall ofzo
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Bedankt weer voor alle OP's 👍quote:
Plugge op je beeldscherm.
Het was wel humor dat Roglic een soort van competitief was.quote:
Ik vind het toch wel erg leuk voor Mas
en ik heb er een beter gevoel bij dan Roglic of Gall ofzo
Oplichterij dat de tijden niet tellen
Ik reed eerder vandaag ook lek in een granfondo, daar gingen 10 minuten
Ik reed eerder vandaag ook lek in een granfondo, daar gingen 10 minuten
Jack does it in real time...
Cort is 33 maar de andere zijn allemaal 36+?quote:
[..]
Veel te veel veel te vroeg ook.
Of bedoel je in zijn algemeen dit seizoen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Burgos dat voor het peloton mag rijden, deze shit gaat echt veel te ver.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Ja algemeen. Cort kan nog makkelijk mee, Ion ook, Bilbao ook, Caruso kon nog prima een jaar knechten, Lutsenko liet ook weer tekenen van leven zien.quote:
[..]
Cort is 33 maar de andere zijn allemaal 36+?
Of bedoel je in zijn algemeen dit seizoen.
Stoppen op je hoogtepunt of als je in ieder geval nog enigszins competitief bent is toch veel mooier.quote:
[..]
Ja algemeen. Cort kan nog makkelijk mee, Ion ook, Bilbao ook, Caruso kon nog prima een jaar knechten, Lutsenko liet ook weer tekenen van leven zien.
Alaphilippe zal zijn salaris nog leuk hebben gevonden maar was hij maar op zijn 33ste gestopt met iets van eer.
Ik weet niet goed wat ik van Roglic vondquote:
[..]
Het was wel humor dat Roglic een soort van competitief was.
Ik heb al twee jaar het gevoel dat Roglic niet meer 100% zijn best doet, maar uiteindelijk zet hij nu toch een heel behoorlijk resultaat neer. maar wel weer op bijzonder anonieme wijze
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Ja, laten we nietsnut Norsgaard interviewen.
Misschien kan Mielke hem vragen of hij zonder Pedersen überhaupt nog prof was geweest.
Misschien kan Mielke hem vragen of hij zonder Pedersen überhaupt nog prof was geweest.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
|
|
