Klotemorgen.

Gisteravond voor de 39ste keer(!!) in ziekenhuis geweest, linkeroog wèèr plots achteruit gegaan.
Niks acuuts, komende week extra controle, nr 40 wordt dat.
Daar gaan ze waarschijnlijk niks vinden en niks op lossen van dat zeer slechte zicht wat nog slechter geworden is.
Ik ga er inmiddels vanuit dat de clopidogrel bloedverdunner de boosdoener is geweest. Nu èn in februari.
Dus de oogarts gaat komende week maar fijn overleggen met de neuroloog of iets.
Godverdomme.
Met de nieuwe bril had ik zoiets van ok ok, het is klote, het is kut, maar hier kan ik (en mijn hersenen) nog aan wennen en dan valt het alleszins nog "mee". Het valt helemaal niet mee, maargoed, het zou werkbaar kunnen worden op termijn.
En nu na die plotselinge flinke vermindering van zicht is heel dat beeld vrij letterlijk weg.

Ik word er zo moe van. Ben al sinds 1 september vorig jaar onderweg en hoopte zo dat nu het einde eindelijk in zicht was, maar de ellende wordt dus nog steeds erger.
Die vermindering van zicht volgde nu, net als in februari, op een pujnscheut recht achter mijn oog. En het beangstigende is dat ik het nu òòk achter mijn andere oog voelde. En in februari konden ze niets vinden, dus ik verwacht dat ze nu ook niks vinden en het zicht ook nu weer nuet terugkomt.
Mijn gevoel zegt me dat ik moet stoppen met de clopidogrel. Maar daar mag je niet zomaar mee stoppen.
Ellende allemaal. En ik was zo positief. Allemaal voor niks. Alweer. Ik kan wel janken. En dat ben ik nu dus ook ff aan het doen