Omgaan met fobieën

quote:

Op woensdag 2 september 2026 11:27 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik ben al een stuk minder bang dan vroeger. De hele kleintjes doen me niet zoveel meer. Ik schrik wel even, maar ben daar vrijwel direct weer overheen. Van die langpoten tegen het plafond doen me ook niet meer echt iets.
Maar echte spinnen...

Het stomme is ook: als ik iets zie bewegen op de grond of tegen de muur, schrik ik. Als het geen spin blijkt, maar een langpootmug of een ander insect, is het meteen over. Maar als het een spin is...

De gedachte met mijn hand in de buurt te moeten komen, bezorgt me al zweethanden. Kleintjes zou misschien nog kunnen, maar ik ben al blij dat ik daar niet meer van in paniek raak en rustig kan blijven en doorgaan met wat ik aan het doen was of van plan was.

Ik begrijp dat maar al te goed. Maar omdat je aangeeft er wel 'iets' aan te willen doen.

quote:

Op woensdag 2 september 2026 11:15 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik weet het, en ik hoor het ook van anderen. Maar het is voor mij echt een enorme drempel.
En als er dan verhalen komen van mensen die in India zijn geweest en daar tijdens een jungletocht onder de enorme spinnenwebben met spinnen door liepen, ben ik gewoon al klaar.

En dat vind ik zelf ook heel erg jammer, dus ik wil er echt wel wat mee doen. Maar zomaar daarhaan gaan in de hoop dat het wel mee zal vallen, vind ik toch lastig.

Ik begrijp het, maar het is zó jammer.

Ik ben zelf ook geen fan van spinnen, totaal niet. Maar heb op den duur toch de keuze gemaakt om verre reizen te gaan maken.

Het 'gewoon daarheen gaan in de hoop dat het wel mee zal vallen' zal in de praktijk - veelal - gewoon als een erg bevredigende ervaring uitvallen.

En áls je eens een grote spin tegen komt, wat dan? Je man (en evt dochter?) zijn er toch ook bij? Gewoon een stukje omlopen, niets aan de hand. Dit leer je trouwens ook bij bv cognitieve gedragstherapie. Maak rationeel wat volgens jou je angst of gevaar is.

Begin gewoon 'risicoloos', bijvoorbeeld door alleen de stranden of steden van Thailand en Vietnam te bezoeken. Niet de jungle of bossen/parken in te treden. Klein beginnen. Eigenlijk is dat al een stukje exposure (therapie) die je dan onderneemt.

En als je die stap hebt genomen en daar 'overheen' bent, kun je eens een dag er op uit trekken naar een van de vele nationale parken. Steeds een stapje verder.

De hotels in die landen zijn vaak prima. Als je een beetje goed hotel uitkiest, kom je gewoon in brandschone kamers terecht met prima service en gastvrijheid. Geen beest te zien.
Ga je voor goedkopere opties, zoals hostels, ja, dan zoek je het (risico) zelf wel een beetje op...

Ervaring met exposure heb ik zelf niet, je kunt iets met die spinnen doen wat anderen zeggen, maar het is niet per sé nodig om gewoon die stap te wagen. Denk ik.

PS: cognitieve gedragstherapie kun je op minischaal zelf al een beetje uitoefenen met de 5 G's.
Zet op papier waar je tegenaan loopt, hoe je het ervaart, wat je gevoel daarbij is, je angst...beschrijf wat het ergste is wat er volgens jou zou kunnen gebeuren.
Dit kan al helpen irrationele gedachten om te zetten naar meer realistischere gedachten.

[ Bericht 8% gewijzigd door Salina op 02-09-2026 11:35:04 ]

Ik heb trouwens wel echt een muizen/ratten fobie. Krijg de kriebels van die beesten.

Heb alleen totaal niet de wil om er iets aan te doen.

Ik heb een aantal jaar een sociale fobie gehad. Ik was zó angstig dat mensen me onaardig zouden vinden of boos zouden worden of me dom zouden vinden.
Pas na drie jaar therapie functioneerde ik een beetje normaal (ik had overigens nog wat meer issues maar die fobie maakte het bijvoorbeeld heel moeilijk om uit depressies, eenzaamheid enzo te komen).
Dat is inmiddels meer dan tien jaar geleden maar het blijft wel een kwetsbaar iets. Ik volg sinds kort rijles en dan steekt het gewoon weer de kop op. Dat de instructeur me een gevaar op de weg vindt en me dom vindt of irritant om naast te zitten. En dan komt een cirkel met stress -> slechter rijden -> zie je wel -> stress -> slechter rijden -> overtuiging dat die instructeur me nu helemaal een gevaar op de weg vindt -> enzovoort:')
Ik heb een heel stabiel leven met kinderen en een vaste baan zonder problemen en een huwelijk maar dan slaat de auto af bij een stoplicht of het loopt op de snelweg niet lekker en dan komt die angst gewoon weer terug. Gelukkig niet zo erg als vroeger maar wel heel vervelend.

quote:

Op woensdag 2 september 2026 11:27 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik ben al een stuk minder bang dan vroeger. De hele kleintjes doen me niet zoveel meer. Ik schrik wel even, maar ben daar vrijwel direct weer overheen. Van die langpoten tegen het plafond doen me ook niet meer echt iets.
Maar echte spinnen...

Het stomme is ook: als ik iets zie bewegen op de grond of tegen de muur, schrik ik. Als het geen spin blijkt, maar een langpootmug of een ander insect, is het meteen over. Maar als het een spin is...

De gedachte met mijn hand in de buurt te moeten komen, bezorgt me al zweethanden. Kleintjes zou misschien nog kunnen, maar ik ben al blij dat ik daar niet meer van in paniek raak en rustig kan blijven en doorgaan met wat ik aan het doen was of van plan was.

Dat zijn nu juist de spinnen waar ik tot kokhalzen aan toe onpasselijk van word. Mijn vriend gelukkig niet en hij is bang voor van die dikke spinnen dus we vullen elkaar mooi aan zo. Ik haal die dikke, harige weg voor hem en hij die langpoten voor mij.

Als we ergens zijn en er zit zo'n ding op de wc dan kan ik dus gewoon niet daar. Ben weleens eerder weggegaan uit restaurants daarom. Het helpt ook niet dat ik voor mijn hobby (muzikant) vaak op plekken terechtkom waar het sanitair niet echt het pronkstuk van het onderhoud is zeg maar. Dan moet ik dus de walk of shame naar een bandgenoot doen om zo'n monster weg te halen. Vroeger was er altijd wel een lolbroek die dan doet alsof ie ze in je nek wil gooien, echt supergrappig. Ben echt in staat om iemand ongelukkig te meppen van schrik.

De schuur kan ik eigenlijk ook niet in zijn dus de fiets eruit halen is een soort militaire operatie met een eerste verkenningstocht en dan zo snel mogelijk dat ding eruit sleuren

Heb me ooit ingeschreven voor therapie, maar die werd dus een paar dagen van tevoren afgeblazen en toen had ik al bijna twee weken niet geslapen bij het vooruitzicht dus dat moedigt ook niet aan om het nog eens aan te gaan.

Dan vinden jullie de herfst vast niet leuk met allerlei spinnen in spinnenwebben buiten. Ik ben niet echt bang voor spinnen, maar als ik er door eentje heen loop ga ik toch wel een beetje in de stress modus dat ie misschien ergens op mij loopt Zal voor jullie wel veel erger zijn!

quote:

Op dinsdag 1 september 2026 15:58 schreef Lienekien het volgende:

[..]
Niet elke angst is een fobie.

Dit dus. Ik ben dus ook bang voor de tandarts. Ook weer een soort jeugdtrauma dat veroorzaakt werd door de schooltandarts. Tandartsen in opleiding die in mijn ogen pure sadisten waren.

Maar ik ga nog steeds een keer per jaar naar mijn tandarts. Leuke man, begripvol en toch loop ik al een week voor dit bezoek met zweethanden en bibberaties.

quote:

Op donderdag 3 september 2026 12:01 schreef Sunshine1982 het volgende:
Dan vinden jullie de herfst vast niet leuk met allerlei spinnen in spinnenwebben buiten. Ik ben niet echt bang voor spinnen, maar als ik er door eentje heen loop ga ik toch wel een beetje in de stress modus dat ie misschien ergens op mij loopt Zal voor jullie wel veel erger zijn!

Ik vind dat zo mooi om te zien. Toen ik nog werkte, fietste ik dagelijks langs een soort natuurgebied met veel struiken.
Elk najaar (september, oktober) waren deze struiken helemaal bedekt met spinrag. De dauwdruppels gaven een prachtig effect. Het leek alsof er een dunne glinsterende diamantdeken over die struiken lag.

Mijn zoon is echt panisch voor spinnen. Ik ben zelf ook geen fan, maar hij is zo ongelooflijk bang dat ik noodgedwongen dapperder ben geworden, want ik moet nu spinnen weghalen voor hem.
Bij hem is het echt wel zo erg dat hij in staat is om uit een rijdende auto te springen als hij een spin ziet. Wij reden een keer op de snelweg toen hij een spin in de auto zag. Ik heb hem echt fysiek tegen moeten houden om niet uit de auto te springen en we zijn naar de vluchtstrook gegaan om de spin uit de auto te halen. Op zo'n moment wil hij alleen maar weg van de spin en het maakt hem niet uit hoe. Hij is nu wat ouder natuurlijk, dus ik verwacht dat hij nu niet meer uit een auto zou springen, maar helemaal zeker weet ik het niet.