quote:
Op vrijdag 9 oktober 2026 13:03 schreef Japepk het volgende:[..]
En 2002/2006, met Laura/Daantje en Dennis, en weer later, eveneens met Nina en haar neef Oscar. Dat is een beetje inherent aan soap. Om de zoveel tijd keert een thema altijd wel terug. Op zich niet erg. Het nadeel nu is alleen dat het nergens vandaan komt en nergens naartoe gaat.
Want inderdaad, Billy en die nier. Ze wil Rik eerst op alle mogelijke manieren omleggen. Dat ze nu het toneelstukje met die nier meespeelt snap ik, maar hallo? Moet daar niet nog een moordpoging tussen zitten?
Typisch voorbeeld van de zwalkende schrijvers. Het Gaat Nergens Heen. We hebben een cliff nodig; Billy rijdt Rik aan. We hebben wéér iets nodig; zij is de donor. Nou, nu gaat de shock over Rex en Nina. Mooi, dan kan Rik uit het ziekenhuis. Niet vergeten dat Billy wel boos en slinks naar hem moet kijken.
Iemand nog thee?
Vincent* De acteur heette Oscar. Maar inderdaad, het is nu wel een beetje klaar. Net als dat ik, net als velen volgens mij, nu wel klaar ben met die afgeraffelde verhaallijnen. Dat Billy de donor zou worden had zelfs Jules de Corte zien aankomen, maar goed, die voorspelbaarheid was er tien of twintig jaar terug ook al. Het essentiële verschil met indertijd is m.i. echter dat men toen veel beter was en veel meer nadacht over zowel spanningsopbouw als de ''spanningsafbouw'' (na de woede van Rik toen hij achter de identiteit van de donor kwam was het snel relatief koek en ei tussen Billy en hem). Vroeger had je ook nog wel eens verhaallijnen die maar voortduurden en waar geen schot in leek te komen, maar dit is wel het andere uiterste. Zou het ermee te maken kunnen hebben dat de concentratie-/spanningsboog van mensen alsmaar korter lijkt te worden en dat de schrijvers daarom denken dat mensen langere verhaallijnen saai vinden en daarom zullen afhaken? Als dat inderdaad de of een reden is denk ik dat ze zich daarin vergissen.