[Zondag 19 juli @ 21:00] Spanje - Argentinië #14: De vinale

Johan Cruijff zei: “Als wij de bal hebben, kunnen zij niet scoren”. Jopie’s gelijk werd bewezen tijdens de halve finales. Spanje speelde Frankrijk kapot met de bal. Een Zuid-Europeaans voetbalorkest. Tuchel deed één dag later het omgekeerde. Engeland kwam op voorsprong, maar gaf de bal aan Argentinië. De woorden van Cruijff, de daden van Messi. Gij zult de ziel van het voetbal niet verloochenen.

Alle stervelingen ter aarde kijken zondagavond 21:00 naar de finale. Spanje tegen Argentinië. Voetbal met het hoofd, voetbal met het hart. Een clash van levensovertuigingen, dat vooral. Heel stiekem lijken de aanvalsideeën van beide landen op elkaar. Veel korte passes. Samen reizen met de bal. Het verschil tussen Spanje en Argentinië lijkt vooral in de organisatie te zitten. Argentinië heeft meer furie en drang naar voren. Spanje tikt het klokje rond als een Zwitsers uurwerk. Wie gaat winnen? Aan de techniek zal het niet liggen. Niets van types-Dan Burn die de ballen in de slotfase moet wegkoppen. Gij zult voetballen.

Dit WK2026 kent zijn finale in het MetLife Stadium. Na twee halve finales zonder een sprankje daglicht, gaan we weer naar het openluchtteater in New Jersey. De zon op je bakkes, voetballen maar. Helaas ontkomen we niet aan de wurgklem van de Amerikaanse cultuur. We krijgen een halftimeshow, die zéker 20 minuten zal duren. Geen voetbalcultuur en ook nog eens in strijd met de regels. Maar zoals Gianni Infantino zou denken: regels zijn er om gebroken te worden. Shout-out Folarin Balogun.

Spanje tegen Argentinië. Het voelt als een strijd tussen twee vanzelfsprekende voetbalgrootmachten. Gek genoeg is het voor Spanje pas de tweede WK-finale. Voor Argentinië is het de zevende finale in 23 edities van de wereldbeker. Jonge historie tegen eeuwige historie, uiteindelijk. De enige WK-titel van Spanje geschiedde in 2010. Tegen Nederland. Midden in de piekjaren van het Barça onder Guardiola. Met Messi als de man waar alles om draaide.

Messi als historisch referentiepunt bij deze WK-finale. In 2018 werd na Argentinië's uitschakeling in Rusland vermoed dat Messi zijn laatste internationale dansje had gedaan. Een grootheid zonder wereldbeker in handen? Acht jaar later is Messi dichtbij zijn tweede wereldbeker. Messi ontbeert hedendaags de snelheid, maar Messi is opgeleid in Spanje en daar voetbal je met het hoofd. De koning leest het spel. De koning vindt zijn eigen oplossingen als Argentinië dreigt te kraken.

Messi bewees Thomas Tuchel zijn falen. Geef de oude 39-jarige meester niet de bal cadeau. Dan sloopt hij je (misschien wel op majestueuze wijze). Natuurlijk deed Messi het niet alleen. Hij deed het met een hoop Argentijnse gifkikkers om zich heen, die aanvallend van serieus kaliber zijn. Kaapverdië? Egypte? Zwitserland? Engeland? Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg. Aan Spanje en Luis de la Fuente de taak om de trojka in veilige haven te brengen.

Spanje is een land aan wie je de trojka kunt toevertrouwen. Lang ging het WK Voetbal over de kwaliteitsexplosies van de groten der aarde. Messi, Mbappé, Kane, Haaland, ze leken elkaar allemaal tot grotere hoogten te stuwen. Nu de 48-landen-marathon op zijn einde komt, kunnen we wel stellen dat de kwaliteit van de tegenstanders daar ook een petit peux rolletje in speelde.

Had Frankrijk met Paraguay en Marokko nog twee saaie, maar listige proefwerken - in de halve finale was er met Spanje een serieus tentamen. Daar bleek de collectieve voetbalkunst van Spanje bestand tegen het roemruchte aanvalsgeweld van Frankrijk. Mbappé, Olisé, Doue, Dembele, Barcola.. ze raakten verstrikt in een passingstango, in een voetbalwurggreep waar ademen zeldzaam was. Spanje geeft zijn tegenstanders al zeven wedstrijden geen centimeter ruimte.

De Spaanse victorie tegen Frankrijk bewees dat voetbal nog altijd een som der delen is. Hoe erg we ons ook blind hebben gestaard op posterboys en individuen. Natuurlijk, Lamine Yamal is er één. Maar Yamal's blessure voor het WK heeft ervoor gezorgd dat hij nog niet écht heeft kunnen schitteren op het WK.

Misschien dat Lamine Yamal kan schitteren tegen de man, in wiens armen een schitterende foto tot stand kwam. Voor de net 19-jarige wereldster is dit WK onbetaalbaar leergeld. Gij zult vertrouwen op uw team, en niet alleen op uzelf. Dan kun je net als Messi op 21 WK-goals (and pending) uitkomen.

Laat het WK2026 hebben bewezen dat een winnend elftal de som der delen is. Supersterren kunnen er in mee, maar moeten zich conformeren aan het geheel. Dan kun je ver komen. Kaapverdië kan als enig land zeggen dat ze niet van de aanstaande wereldkampioen hebben verloren. Hijs die Bubista op een metershoog voetstuk.

Welk collectief zal winnen? Spanje? Waar Rodri en Dani Olmo de gezichten zijn van voetbalcontrole in zijn zuiverste vorm? Of Argentinië? Waar het collectief om Messi is gebouwd. Leo, die zondag aan alle discussie een einde kan maken. Maradona kijkt vanuit de hemel toe.

Ach