Het is eindelijk juli, de maand van de finale. Thans, hier. Lokaal is het de laatste wedstrijd in juni. Lokaal is in dit geval Mexico-stad, waar Mexico nog een keertje mag spelen. Tegen Ecuador. Een lekkere Latijns-Amerikaanse cocktail.
Voor Mexico gaat dit de eerste keer tegenstand betekenen, want groep A toonde zich wel heel zwak. Mexico was daar niet eens echt overtuigend, dus dat zet te denken. Zuid-Afrika werd met 2-0 verslagen, Zuid-Korea een 1-0 en Tsjechie was wel heel simpel: Met een half B-elftal 3-0. Maar ja, Zuid-Afrika kon er echt niets van en werd tweede in die groep. Leg maar uit allemaal. Ik weet dus totaal niet wat ik moet denken van Mexico. Scoren in ieder geval niet heel makkelijk, maar zijn echt zelden in de problemen geweest.
Dat was ergens ook te zeggen van Ecuador, maar daar ging het op sleutelmomenten wel mis. Of goed. 1-0 in de slotminuut tegen Ivoorkust, ongelukkig. 0-0 tegen Curacao, pijnlijk. Maar tegen Duitsland, dat al eerste was, viel het wel. Duitsers nemen zelden gas terug, maar hier toch wel een klein beetje. En Ecuador profiteerde met een prima 2-1 overwinning, waarbij de 0-1 natuurlijk afgekeurd had moeten worden.
Twee landen die dicht bij elkaar liggen. Twee landen die elkaar wel eens tegenkomen op de Copa América. Maar 26 keer, dat had ik niet verwacht. 4-2 in 1970, maar die andere 25 voor deze allemaal sinds 1993. Dat was 1 van de 6 op de Copa America, waar Mexico er 3 won en 1 verloor. Het WK van 2002 was de enige onderlinge pot die 2-1 werd voor Mexico. Vriendschappelijk is er ook een duidelijk voordeel voor Mexico, 10 overwinningen om 3. Ook nog 6x een gelijkspel. Mexico lijkt wat dat betreft wel favoriet, al is dit wel het sterkste Ecuador ooit. Ik verwacht bovenal een gesloten, defensieve wedstrijd. Niet heel erg dat dit om 3 uur in de nacht is.