Solo Forever: 46, Undatable en klaar om 104 te worden

quote:

Op dinsdag 16 juni 2026 16:41 schreef GobSmacked- het volgende:
Ik denk zelf dat vrouwen over het algemeen zeker wel bewust afwijzen. Helemaal tegenwoordig.
Genoeg mannen met genetische afwijkingen, mentale problemen en chronische ziekten die wel gewoon een relatie hebben en/of kinderen hebben.
In sommige gevallen best egoistisch maar ik denk dat de meeste mensen toch wel een drang naar eigen gezin hebben.

Dat is zeker zo, maar die mannen hebben waarschijnlijk niks aan hun gezicht aan te merken. Volgens mij is het gezicht echt allesbepalend. Als daar iets aan afwijkt, heb je een gigantisch nadeel dat is in ieder geval mijn ervaring.

quote:

Op donderdag 11 juni 2026 08:39 schreef Cockwhale het volgende:
Na langdurig eenzaamheid en somberheid komt een periode van een sterk superioriteitsgevoel (vanuit schuld, afkeer en walging), soms reikend tot aan een god complex, dus deze stap in je leven verbaast mij niks.

Interessant, inderdaad. En wat komt er na de fase van het Godcomplex? Ik laat me graag verrassen.
De realiteit is dat ik functioneer maar emotioneel voel ik vrijwel niets meer. Dat lijkt volledig uitgeschakeld. Ik zie mezelf inmiddels meer als een machine, gewoon doorgaan, dag na dag, tot het einde.

quote:

Op dinsdag 16 juni 2026 17:27 schreef Cockwhale het volgende:

[..]
Burnout en mogelijk een nog dieper dal. Of je doet iets waar je spijt van krijgt vanuit afkeer.

Ik heb BDD en daadwerkelijk een fysieke afwijking, dat maakt mijn situatie uniek denk ik.

Ik denk dat ik in de categorie extreem val in de BDD ranking. Maar ik bevind mij daar al bijna 30 jaar, wat mijn situatie ook bijzonder maakt is dat ik alsnog kan functioneren puur omdat ik gewend ben om mij slecht te voelen, ik heb een zeer sterk survival instinct.



Maar ik heb ook zeker 10 jaar volledig opgesloten geleefd. Qua gevoel en lijden is er niks veranderd, elke dag kom ik buiten, maar mijn overtuiging is onveranderd, het boeit me gewoon minder.

De BDD en de daadwerkelijke fysieke afwijking lijken elkaar voortdurend in stand te houden. Ik denk dat dat de reden is waarom psychologische hulp in mijn situatie niet effectief is en waarschijnlijk ook bij veel anderen met een ernstige vorm van BDD.

Ik heb inmiddels min of meer geaccepteerd dat BDD , wat ik een kwaadaardige demoon noem, mijn leven beheerst. Vrijwel al mijn beslissingen worden vanuit de BDD genomen. Ik verzet me daar ook niet meer tegen. Ik heb er vrede mee dat ik sociaal geïsoleerd leef, dat ervaar ik inmiddels niet meer als een probleem.

Vreemd genoeg zijn de dwangmatige handelingen ondanks die acceptatie niet verminderd. Hoewel het me niet meer echt uitmaakt hoe ik eruitzie, kijk ik nog steeds gemiddeld drie uur per dag in de spiegel. (vroeger 8 uur per dag) Tegelijkertijd vermijd ik alle andere spiegels, zoals autospiegels en reflecterende ruiten. Ik slaap gemiddeld maar vijf uur per nacht, omdat ik die drie uur spiegelen nodig heb om uberhaupt te kunnen functioneren. En zelfs daarna blijf ik ervan overtuigd dat ik geen normaal menselijk wezen ben.