Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik ondanks het feit dat ik inmiddels vier keer ben geopereerd en mijn gezicht er anatomisch gezien nog steeds allesbehalve normaal uitziet, tegenwoordig door de meeste anderen als normaal word beschouwd. Vroeger was dat anders, zowel anderen als ikzelf vonden dat ik er afwijkend uitzag. Na de meerdere mislukte operaties is dat beeld veranderd. In de ogen van de meeste mensen zie ik er inmiddels normaal uit. Dat is uiteindelijk toch een vorm van vooruitgang.
Overigens betekent dat niet dat ik ineens enige kans maak bij vrouwen, maar de verbetering zit hem vooral in het feit dat ik bij een eerste kennismaking niet meer direct word uitgelachen. Als ik daarop terugkijk vind ik dat eigenlijk bijzonder cruel.
Komende kerst wordt overigens de 28e keer op rij dat ik alleen ben. Niet uit vrije keuze maar grotendeels omdat ik mezelf vanwege mijn uiterlijk ontzettend ben gaan haten. Daardoor trek ik me steeds verder terug en ben ik in het dagelijks leven uiterst introvert geworden. Het wrange is dat ik er tegenwoordig, in de ogen van anderen, niet eens meer lelijk uitzie maar eerder gemiddeld of normaal. Ook dat kun je dus als een verbetering beschouwen.
Mijn lichamelijke afwijking is overigens wel degelijk reëel. Het is alleen een bijzonder ongelukkige en vrij specifieke afwijking. Zelfs nu terwijl ik al ver in de 40ben, is er nog steeds sprake van groeiactiviteit in beide kaken. In het afgelopen jaar is er opnieuw ongeveer 1 millimeter verticale groei bijgekomen. Het lijkt er dus op dat dit proces mogelijk nooit volledig stopt. het gaat om een genetische afwijking die, voor zover ik weet, verder bij niemand in mijn familie voorkomt.
Die aanhoudende veranderingen en vergroeiingen zorgen voor behoorlijk wat paranoia en onzekerheid. Het is ontzettend moeilijk om vrede te vinden met je uiterlijk wanneer je lichaam zelfs na vier operaties blijft veranderen.
greetings and salutations