R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Dat zijn veel vragen, maar ik zal proberen ze zo goed mogelijk te beantwoorden.quote:Op dinsdag 9 juni 2026 23:24 schreef DoubleDip het volgende:
TS allereerst: wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt. Ik kan vanuit je profiel en je post niet zien hoe oud je bent en of je man of vrouw bent dus bij dezen de vraag?
Mocht je 30+ zijn, weet dan dat de meesten van die leeftijd en ouder moeilijk nieuwe contacten opdoen. En contact onderhouden is soms lastig als (bijna) iedereen een partner en/of kind(eren) heeft. Nou moet ik zeggen dat de 70% die jij noemt helemaal niet per se veel is. Klinkt alsof er nog wel iets van variatie zit in de groep die je om je heen hebt. Ik lees wel dat je studeert, ben je actief bij een studievereniging of iets dergelijks en ontmoet je daar nog nieuwe mensen?
Wat betreft je rijlessen: er zijn ook instructeurs speciaal voor mensen met bv faalangst of mensen die extra begeleiding nodig hebben. Je zou er naar kunnen vragen. Overigens, is dat rijbewijs echt noodzaak? Heb je het nodig voor je werk, je familie of andere contacten? Of zou je het ook zonder af kunnen? Het is in het algemeen geen must, maar ook weer afhankelijk van de vraag waar/hoe je woont (dorp/stad, kwaliteit OV) en of je het voor werk of familie nodig hebt.
Waarom denk je dat je autisme hebt? En zou het een idee zijn om dit eens te laten testen? Het kan je misschien antwoord geven op de vraag waarom je contacten zo moeizaam lopen of waarom het niet lukt met de rijlessen. Zie het als een opstap naar passende hulp voor deze dingen.
Is er een specifieke reden dat je studie je stress geeft? Omdat er teveel wordt verwacht? Door coschappen/praktijk stages? Of gaat het meer om de "soft skills" die je nodig hebt om een goede arts te zijn?
Dat zijn een hoop vragen, maar wie weet geeft het opties waarmee je hulp kan vragen en de problemen die je beschrijft aan te pakken.
Ik ben een man van rond de twintig jaar. Het woord partner heb ik verkeerd gebruikt, waardoor ik mogelijk voor verwarring heb gezorgd. Excuses daarvoor. Ik dacht dat het woord relatie misschien ook opgevat zou kunnen worden als een vriendschappelijke relatie. In mijn omgeving zijn er geen tienerouders, dus dat speelt geen rol.
Ik zit ook niet in een studentenvereniging. In twee berichten van mij eerder heb ik daar wat meer uitleg over gegeven.
Wat bedoel je precies met noodzaak? Zou ik zonder rijbewijs kunnen? Ja. Is het onhandig? Ook ja. Een rijbewijs biedt namelijk veel meer mogelijkheden qua werk. In de zorg is het bovendien vaak een vereiste. Daarnaast zou ik me ontzettend slecht voelen als ik zou opgeven, omdat ik denk dat ik het uiteindelijk wel kan halen. Ik heb alleen echt een goede instructeur nodig: iemand die vertrouwen in mij heeft en rustig en vriendelijk uitleg geeft. Wanneer instructeurs alles heel beladen maken, ga ik juist slechter rijden.
Ook zou ik me enorm schamen als ik geen rijbewijs haal. In mijn omgeving wordt het gezien als iets wat je eigenlijk gewoon moet behalen. Op dit moment reis ik met het openbaar vervoer omdat ik een studentenreisproduct heb. Zeker tijdens tentamenperiodes lijkt het me prettig om ook met de auto te kunnen reizen, omdat het openbaar vervoer niet altijd betrouwbaar is.
Er zijn verschillende redenen waarom ik denk dat ik mogelijk op het autismespectrum zit:
- Ik heb altijd speciale interesses gehad: onderwerpen waar ik me heel intensief in kan verdiepen.
- Ik flapper met mijn armen. Vroeger deed ik dat ook in het openbaar; tegenwoordig alleen nog als niemand mij ziet. Daarnaast stim ik door met mijn benen te tikken wanneer het erg druk is.
- Ik heb moeite met het filteren van geluiden. Dat is vooral vervelend tijdens werkgroepen waarin veel overleg plaatsvindt dan kan ik niet helder nadenken. Ook ben ik gevoelig voor fel licht. Tegelijkertijd vind ik het lastig om te beoordelen of ik hier meer last van heb dan anderen, omdat ik natuurlijk hun perspectief niet kan ervaren.
- Ik ben niet sterk in sociaal contact en vind het moeilijk om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden.
- Ik heb daarnaast een aantal kenmerken die relatief vaak voorkomen bij autistische mensen, al zijn ze zeker niet noodzakelijk voor een diagnose. Zo heb ik aphantasie (al kan ik wel geblinddoekt schaken) en ben ik erg slecht in het herkennen van gezichten.
- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
- Autisme komt voor in mijn familie en het heeft een erfelijke factor.
- Mijn ouders denken dat ik autistisch ben, maar hebben nooit de stap gezet om mij te laten onderzoeken.
- Ik heb een hekel aan onverwachte situaties. Ik vind het prettig om te weten waar ik aan toe ben.
Het kan goed zijn dat ik nog dingen vergeet, maar dit zijn de punten die als eerste in me opkomen.
Tentamens bezorgen mij veel stress. Ik ben behoorlijk perfectionistisch en leg mezelf daardoor veel druk op. Soms voelt het alsof ik moet presteren om te compenseren voor alle andere dingen waarin ik tekortschiet, ook al weet ik rationeel dat het in de praktijk niet zo werkt.
Mijn sociale vaardigheden zijn niet mijn sterkste punt. Ik heb vaak moeite om onder woorden te brengen wat ik bedoel en voel me daardoor ontzettend dom. Vaak zoek ik woorden, maar krijg ik ze simpelweg niet gevonden. Dat is erg frustrerend.
Hopelijk heeft dit wat duidelijkheid gegeven.
[ Bericht 0% gewijzigd door Traantje1 op 10-06-2026 19:22:54 ]
Zo te lezen is het wel verstandig om je te laten testen op autisme. Een diagnose opent de mogelijkheid tot gerichte informatie, educatie en begeleiding. En het lijkt me ook verstandig gezien je opleiding. Die moeten hier eigenlijk ook van op de hoogte zijn.
The love you take is equal to the love you make.
Wat erg voor je 
Denk dat het idd geen kwaad kan om eens met een professioneel iemand te praten. Om wat begeleiding te krijgen in je leven. Niet enkel voor een stempeltje, al kunnen diagnoses erg helpend zijn. Het weten wat er aan de hand is en hoe ermee om te gaan.
Is het actief zoeken naar een vereniging (studievereniging, studentenvereniging, sportclub, zangkoor, etc) een optie?
Toen ik ongeveer jouw leeftijd had zat ik met hetzelfde probleem. Wat mij geholpen heeft is lid worden van een studentenvereniging en mezelf dwingen er twee keer per week minimaal heen te gaan.
Al snap ik ook als je daar weinig energie voor hebt met alles wat je moet doen voor je studie en rijlessen.
Heel erg veel sterkte
Denk dat het idd geen kwaad kan om eens met een professioneel iemand te praten. Om wat begeleiding te krijgen in je leven. Niet enkel voor een stempeltje, al kunnen diagnoses erg helpend zijn. Het weten wat er aan de hand is en hoe ermee om te gaan.
Is het actief zoeken naar een vereniging (studievereniging, studentenvereniging, sportclub, zangkoor, etc) een optie?
Toen ik ongeveer jouw leeftijd had zat ik met hetzelfde probleem. Wat mij geholpen heeft is lid worden van een studentenvereniging en mezelf dwingen er twee keer per week minimaal heen te gaan.
Al snap ik ook als je daar weinig energie voor hebt met alles wat je moet doen voor je studie en rijlessen.
Heel erg veel sterkte
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Ik denk dat dit laatste onjuist is. Jij vindt het jammer dat het initiatief altijd van jouw kant moet komen. Toch wil dat niet zeggen dat de mensen met wie jij omgaat het contact met jou niet prettig vinden of niet zouden waarderen. Er kunnen heel andere redenen zijn waarom zij minder snel het initiatief nemen om met jou af te spreken. Als ik geen initiatief neem, dan valt ook zeker 80% van mijn sociale leven dood. Met die kennis kun je twee dingen doen. Je kunt vinden dat het van beide kanten moet komen en beslissen om zelf even minder initiatief te nemen, maar daarmee straf je vooral jezelf. Je kunt ook accepteren dat het initiatief nu eenmaal wat vaker van jou uitgaat. Dat is niet erg, zolang het als jullie samen zijn dan maar wel gezellig is. De verhouding is gewoon niet altijd 50/50. En sommige mensen moeten meer en vaker initiatief nemen dan anderen. Ik ervaar dat zelf ook en ik zie dat eveneens terug in de vriendschappen van mijn ouders. Maar nogmaals: dat wil niet zeggen dat de vriendschap niet bestaat.quote:
Soms vraag ik iemand om af te spreken en dan wil diegene dat wel, maar zelf nemen ze nooit initiatief. Daardoor heb ik het gevoel dat ik eigenlijk vriendloos ben.
Mijn neefje heeft autisme en die is naar zo'n autisme centrum geweest..quote:Op woensdag 10 juni 2026 21:42 schreef Traantje1 het volgende:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Ik heb ook soort autisme, niet echt noemenswaarig vergeleken met andere mensen, maar kwam er op een andere manier achter icm psycholoog.
Wat, in mijn beleving, kan schelen als je het eenmaal weet.
En dan hoeft het niet eens een stempel te zijn, je leert wat je triggers, angsten, mechanismes zijn.
Daar kan je op acteren op een manier die het beste bij jou past en ook stukje acceptatie.
Ik heb veel kleine diagnoses gehad en 70% is gerepareerd, en de rest heb ik geaccepteerd.
Dat geeft wel een fijn gevoel. We zijn allemaal op onze manier gek en "normal is overrated".
Bedenk ook voor jezelf, wat is het alternatief, zo te lezen wil je op deze manier ook niet verder leven (in de zin, dit leven wil je niet hebben).
Begin met een kleine stap, bespreek het je huisarts, desnoods schrijf je op wat je in dit topic al hebt opgeschreven.
Je bent het waard om een leuk leven te hebben.
Hell To The Liars
Mijn diagnose is destijds heel plotseling gekomen met het verhaal dat er veel hulp zou komen met begeleiding en psycho educatie. Allebei zijn mij best erg tegengevallen en uiteindelijk heb ik er niets aan gehad.quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Hoe kun je nu al zeggen dat je er geen meerwaarde in ziet? Heb je je er al in verdiept?quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Er zitten zoveel mogelijke kanten aan, dat zou je als student geneeskunde toch moeten interesseren.
Je blijft dezelfde persoon maar de erkenning en de herkenning van veel van de moeilijkheden die je in je posts noemt kan echt veel voor je betekenen. Dat je bijv. snapt waarom bepaalde zaken voor jou zo moeilijk zijn en veel energie kosten en dat je gericht kun zoeken naar manieren om daar beter mee om te gaan.
The love you take is equal to the love you make.
Zoals @Lienekien terecht zegt is een diagnose vooral 1. Een manier om te weten hoe je omgaat met waar je tegenaan loopt 2. Opent het deuren voor extra professionele hulp. Geen diagnose = geen hulp
En wat betreft je opmerking over medicijnen: er zijn zeker mensen die autisme hebben en met medicatie controle houden over hun klachten, ik ken zelf een aardige variatie aan autisten. Van prima functionerend tot grote moeite om alles bij te houden, begeleid wonen, medicatie. Maar ook mensen van wie je het alleen weet omdat ze het verteld hebben. Nouja achteraf waren er best aanwijzingen, maar die moet je wel herkennen dan.
En stel je krijgt een diagnose, dan is dat vooral iets voor de hulpverlening. Het is niet dat je het overal hoeft aan te kondigen ofzo. Kan zelfs een nadeel zijn soms. Maar het kan je ook helpen, bijvoorbeeld als er aanpassingen moeten komen bij je werk.
En wat betreft je opmerking over medicijnen: er zijn zeker mensen die autisme hebben en met medicatie controle houden over hun klachten, ik ken zelf een aardige variatie aan autisten. Van prima functionerend tot grote moeite om alles bij te houden, begeleid wonen, medicatie. Maar ook mensen van wie je het alleen weet omdat ze het verteld hebben. Nouja achteraf waren er best aanwijzingen, maar die moet je wel herkennen dan.
En stel je krijgt een diagnose, dan is dat vooral iets voor de hulpverlening. Het is niet dat je het overal hoeft aan te kondigen ofzo. Kan zelfs een nadeel zijn soms. Maar het kan je ook helpen, bijvoorbeeld als er aanpassingen moeten komen bij je werk.
Je doet er zeker toe Traantje1. 
Maar dat terzijde
Tjah de kern gaat toch om de eenzaamheid denk ik. Rijbewijs, op kamers, studie etc. allemaal belangrijk maar als je aangeeft dat je zo eenzaam bent dat je heel nare, extreme, gedachtes hebt soms en misschien depressief bent zou ik daar vooral wat mee doen.
Zelf heb ik ook een depressie gehad, misschien nog steeds, geen idee, maar ik ben naar de huisarts gegaan en medicatie gekregen toen. Met wat jij zegt denk ik dat het wel verstandig is om van zoiets melding te maken bij de huisarts.
Zelf heb ik juist het idee dat je heel duidelijk alles weet te melden hierquote:- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
Maar dat terzijdeTjah de kern gaat toch om de eenzaamheid denk ik. Rijbewijs, op kamers, studie etc. allemaal belangrijk maar als je aangeeft dat je zo eenzaam bent dat je heel nare, extreme, gedachtes hebt soms en misschien depressief bent zou ik daar vooral wat mee doen.
Zelf heb ik ook een depressie gehad, misschien nog steeds, geen idee, maar ik ben naar de huisarts gegaan en medicatie gekregen toen. Met wat jij zegt denk ik dat het wel verstandig is om van zoiets melding te maken bij de huisarts.
@Traantje1... als het niet opschiet met die autorij lessen neem dan een andere rijschool.
Relaties aangaan met mannen is helemaal niet moeilijk. Wat wel lastig is, is dat tegenwoordig veel van de 'veiliger' plaatsen waar wij elkaar ontmoetten gesloten zijn (COC, de meeste homobars sinds eind jaren '90).
Als homoman van 48 in mijn derde lange termijn relatie (en semi-uit sinds mijn 17e... was toen gemakkelijker) heb ik redelijk wat ervaring en tips... ook wat je beter niet kunt doen.
Relaties aangaan met mannen is helemaal niet moeilijk. Wat wel lastig is, is dat tegenwoordig veel van de 'veiliger' plaatsen waar wij elkaar ontmoetten gesloten zijn (COC, de meeste homobars sinds eind jaren '90).
Als homoman van 48 in mijn derde lange termijn relatie (en semi-uit sinds mijn 17e... was toen gemakkelijker) heb ik redelijk wat ervaring en tips... ook wat je beter niet kunt doen.
Ik geloof vaak dat mensen die eenzaam zijn dit stiekem ook eigenlijk gewoon een beetje zelf willen.
Tenminste ik heb ook periodes gehad dat ik vrijwel geen sociale contacten had want toen zat ik alleen maar te blowen en te gamen en zo. En ja dan ga je mensen missen. En vervolgens ben je met andere mensen eindelijk weer, en dan mis je weer het alleen zijn.
Tenminste ik heb ook periodes gehad dat ik vrijwel geen sociale contacten had want toen zat ik alleen maar te blowen en te gamen en zo. En ja dan ga je mensen missen. En vervolgens ben je met andere mensen eindelijk weer, en dan mis je weer het alleen zijn.
Op basis van wat je hier beschrijft, lijkt het mij heel waarschijnlijk dat je een vorm van autisme hebt.quote:
[..]
Dat zijn veel vragen, maar ik zal proberen ze zo goed mogelijk te beantwoorden.
Ik ben een man van rond de twintig jaar. Het woord partner heb ik verkeerd gebruikt, waardoor ik mogelijk voor verwarring heb gezorgd. Excuses daarvoor. Ik dacht dat het woord relatie misschien ook opgevat zou kunnen worden als een vriendschappelijke relatie. In mijn omgeving zijn er geen tienerouders, dus dat speelt geen rol.
Ik zit ook niet in een studentenvereniging. In twee berichten van mij eerder heb ik daar wat meer uitleg over gegeven.
Wat bedoel je precies met noodzaak? Zou ik zonder rijbewijs kunnen? Ja. Is het onhandig? Ook ja. Een rijbewijs biedt namelijk veel meer mogelijkheden qua werk. In de zorg is het bovendien vaak een vereiste. Daarnaast zou ik me ontzettend slecht voelen als ik zou opgeven, omdat ik denk dat ik het uiteindelijk wel kan halen. Ik heb alleen echt een goede instructeur nodig: iemand die vertrouwen in mij heeft en rustig en vriendelijk uitleg geeft. Wanneer instructeurs alles heel beladen maken, ga ik juist slechter rijden.
Ook zou ik me enorm schamen als ik geen rijbewijs haal. In mijn omgeving wordt het gezien als iets wat je eigenlijk gewoon moet behalen. Op dit moment reis ik met het openbaar vervoer omdat ik een studentenreisproduct heb. Zeker tijdens tentamenperiodes lijkt het me prettig om ook met de auto te kunnen reizen, omdat het openbaar vervoer niet altijd betrouwbaar is.
Er zijn verschillende redenen waarom ik denk dat ik mogelijk op het autismespectrum zit:
- Ik heb altijd speciale interesses gehad: onderwerpen waar ik me heel intensief in kan verdiepen.
- Ik flapper met mijn armen. Vroeger deed ik dat ook in het openbaar; tegenwoordig alleen nog als niemand mij ziet. Daarnaast stim ik door met mijn benen te tikken wanneer het erg druk is.
- Ik heb moeite met het filteren van geluiden. Dat is vooral vervelend tijdens werkgroepen waarin veel overleg plaatsvindt dan kan ik niet helder nadenken. Ook ben ik gevoelig voor fel licht. Tegelijkertijd vind ik het lastig om te beoordelen of ik hier meer last van heb dan anderen, omdat ik natuurlijk hun perspectief niet kan ervaren.
- Ik ben niet sterk in sociaal contact en vind het moeilijk om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden.
- Ik heb daarnaast een aantal kenmerken die relatief vaak voorkomen bij autistische mensen, al zijn ze zeker niet noodzakelijk voor een diagnose. Zo heb ik aphantasie (al kan ik wel geblinddoekt schaken) en ben ik erg slecht in het herkennen van gezichten.
- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
- Autisme komt voor in mijn familie en het heeft een erfelijke factor.
- Mijn ouders denken dat ik autistisch ben, maar hebben nooit de stap gezet om mij te laten onderzoeken.
- Ik heb een hekel aan onverwachte situaties. Ik vind het prettig om te weten waar ik aan toe ben.
Het kan goed zijn dat ik nog dingen vergeet, maar dit zijn de punten die als eerste in me opkomen.
Tentamens bezorgen mij veel stress. Ik ben behoorlijk perfectionistisch en leg mezelf daardoor veel druk op. Soms voelt het alsof ik moet presteren om te compenseren voor alle andere dingen waarin ik tekortschiet, ook al weet ik rationeel dat het in de praktijk niet zo werkt.
Mijn sociale vaardigheden zijn niet mijn sterkste punt. Ik heb vaak moeite om onder woorden te brengen wat ik bedoel en voel me daardoor ontzettend dom. Vaak zoek ik woorden, maar krijg ik ze simpelweg niet gevonden. Dat is erg frustrerend.
Hopelijk heeft dit wat duidelijkheid gegeven.
Ik denk dat dat heel erg per persoon verschilt.quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Je weet er nu al best veel van zo lijkt het, maar toen ik jong was was het nog een redelijk onbekend fenomeen, in ieder geval in mijn omgeving.
Ik werk in principe 40 uur per week op kantoor. Voorheen was ik aan het einde van de werkweek helemaal gesloopt in mijn hoofd maar dacht dat het zo hoorde.
Nu weet ik waar het vandaan komt en wat je er tot op zekere hoogte aan kunt doen/
Voor mij heeft een noise cancelling koptelefoon wonderen gedaan. Daarnaast, als je merkt dat er veel prikkels zijn, bijvoorbeeld relatief veel pratende mensen om je heen. even koffie halen of naar het toilet.
Maar dat kan voor iedereen anders zijn.
Voorheen Bargehassus.
Ga sporten. Probeer hardlopen, haal ergens een beginners schema vandaan en bouw rustig op. Eerst 5km ineens, na een paar maanden 10km, weer wat maanden verder 15, 20 etc. Je hebt een duidelijk doel.
Schrijf je in voor (lokale) wedstrijden, veel mensen komen daar alleen naartoe dus iedereen staat open voor een spontaan praatje. Kan ook kort , hoe ging het , ja goed, Oke. Alle type mensen kom je tegen, dik, dun, oud, jong , introvert, extravert, etc...
Schrijf je in voor (lokale) wedstrijden, veel mensen komen daar alleen naartoe dus iedereen staat open voor een spontaan praatje. Kan ook kort , hoe ging het , ja goed, Oke. Alle type mensen kom je tegen, dik, dun, oud, jong , introvert, extravert, etc...
In mijn ogen sla je de plank mis. Er is namelijk een verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn. Ik geloof niet dat mensen er bewust voor kiezen om eenzaam te zijn. Wat ik wel geloof, is dat mensen in bepaalde mate graag alleen willen zijn. Alleen zijn betekent namelijk niet automatisch dat je eenzaam bent. Net zoals je je, wanneer je omringd bent door mensen, alsnog heel eenzaam kunt voelen.quote:
Ik geloof vaak dat mensen die eenzaam zijn dit stiekem ook eigenlijk gewoon een beetje zelf willen.
Tenminste ik heb ook periodes gehad dat ik vrijwel geen sociale contacten had want toen zat ik alleen maar te blowen en te gamen en zo. En ja dan ga je mensen missen. En vervolgens ben je met andere mensen eindelijk weer, en dan mis je weer het alleen zijn.
Dat heb ik helaas zelf ook regelmatig ervaren. Bijvoorbeeld bij het sportteam waar ik lange tijd deel van uitmaakte. Ik voelde me daar vaak niet echt op mijn gemak. We hadden andere interesses en ik denk dat het ook deels kwam doordat ik homoseksueel ben. Destijds zat ik nog in de kast en er werden regelmatig "grappen" over homo's gemaakt. Daardoor voelde ik me vaak buitengesloten en eenzaam, ondanks dat ik onder mensen was.
Het zijn goede vragen die je stelt. Ik heb me hier al enigszins in verdiept (ook al voordat ik dit topic opende), behalve in hoe dat precies zit met zorgverzekeraars; dat weet ik eerlijk gezegd niet.quote:
[..]
Hoe kun je nu al zeggen dat je er geen meerwaarde in ziet? Heb je je er al in verdiept?
Er zitten zoveel mogelijke kanten aan, dat zou je als student geneeskunde toch moeten interesseren.
Je blijft dezelfde persoon maar de erkenning en de herkenning van veel van de moeilijkheden die je in je posts noemt kan echt veel voor je betekenen. Dat je bijv. snapt waarom bepaalde zaken voor jou zo moeilijk zijn en veel energie kosten en dat je gericht kun zoeken naar manieren om daar beter mee om te gaan.
Waarom ik er op dit moment nog geen meerwaarde in zie? Dat heeft vooral te maken met het feit dat een autismespectrumstoornis (ASS) wordt gediagnosticeerd aan de hand van de DSM-5. Daarbij moet je op verschillende deelgebieden voldoen aan bepaalde criteria voordat je uiteindelijk de diagnose krijgt.
Ik zie ASS daarom vooral als een classificatie van gedragingen. In mijn ogen geeft die classificatie nog steeds niet echt een verklaring voor waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Het beschrijft vooral wat er zichtbaar is, maar niet noodzakelijk waarom dat zo is.
Dat neemt overigens niet weg dat ik begrijp dat het voor veel mensen waardevol kan zijn als het beestje bij de naam wordt genoemd. Erkenning en herkenning kunnen veel betekenen. Daarnaast zie ik ook wel dat een diagnose praktische voordelen kan hebben. Denk bijvoorbeeld aan het maken van tentamens in een rustige ruimte, extra tentamentijd (ik ben in vrijwel alles wat ik doe vrij traag) en mogelijk bepaalde voorzieningen of tegemoetkomingen, mits je daarvoor in aanmerking komt.
Heb je al eens boeken gelezen, podcasts geluisterd over de ervaringen van mensen met autisme? Vond je het herkenbaar?quote:
[..]
Het zijn goede vragen die je stelt. Ik heb me hier al enigszins in verdiept (ook al voordat ik dit topic opende), behalve in hoe dat precies zit met zorgverzekeraars; dat weet ik eerlijk gezegd niet.
Waarom ik er op dit moment nog geen meerwaarde in zie? Dat heeft vooral te maken met het feit dat een autismespectrumstoornis (ASS) wordt gediagnosticeerd aan de hand van de DSM-5. Daarbij moet je op verschillende deelgebieden voldoen aan bepaalde criteria voordat je uiteindelijk de diagnose krijgt.
Ik zie ASS daarom vooral als een classificatie van gedragingen. In mijn ogen geeft die classificatie nog steeds niet echt een verklaring voor waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Het beschrijft vooral wat er zichtbaar is, maar niet noodzakelijk waarom dat zo is.
Dat neemt overigens niet weg dat ik begrijp dat het voor veel mensen waardevol kan zijn als het beestje bij de naam wordt genoemd. Erkenning en herkenning kunnen veel betekenen. Daarnaast zie ik ook wel dat een diagnose praktische voordelen kan hebben. Denk bijvoorbeeld aan het maken van tentamens in een rustige ruimte, extra tentamentijd (ik ben in vrijwel alles wat ik doe vrij traag) en mogelijk bepaalde voorzieningen of tegemoetkomingen, mits je daarvoor in aanmerking komt.
The love you take is equal to the love you make.
Dat ben ik ook aan het overwegen, maar ik wacht eerst af hoe mijn tussentijdsetoets gaat.quote:
@:Traantje1... als het niet opschiet met die autorij lessen neem dan een andere rijschool.
Relaties aangaan met mannen is helemaal niet moeilijk. Wat wel lastig is, is dat tegenwoordig veel van de 'veiliger' plaatsen waar wij elkaar ontmoetten gesloten zijn (COC, de meeste homobars sinds eind jaren '90).
Als homoman van 48 in mijn derde lange termijn relatie (en semi-uit sinds mijn 17e... was toen gemakkelijker) heb ik redelijk wat ervaring en tips... ook wat je beter niet kunt doen.
Wat zijn je ervaringen en tips rondom het aangaan van relaties met mannen?
Wij kunnen je hier ook niet helpen.quote:
[..]
Dat ben ik ook aan het overwegen, maar ik wacht eerst af hoe mijn tussentijdsetoets gaat.
Wat zijn je ervaringen en tips rondom het aangaan van relaties met mannen?
Maar neem alsjeblieft contact op met iemand met verstand van autisme, via je huisarts.
Mijn hemel, ik herken zoveel...
En ik ben 56 en leer nog elke dag.
Voorheen Bargehassus.
Ik herken mezelf zeer sterk in dit lijstje. Ik heb ook altijd vermoed dat ik op het spectrum zit.quote:
Er zijn verschillende redenen waarom ik denk dat ik mogelijk op het autismespectrum zit:
- Ik heb altijd speciale interesses gehad: onderwerpen waar ik me heel intensief in kan verdiepen.
- Ik flapper met mijn armen. Vroeger deed ik dat ook in het openbaar; tegenwoordig alleen nog als niemand mij ziet. Daarnaast stim ik door met mijn benen te tikken wanneer het erg druk is.
- Ik heb moeite met het filteren van geluiden. Dat is vooral vervelend tijdens werkgroepen waarin veel overleg plaatsvindt dan kan ik niet helder nadenken. Ook ben ik gevoelig voor fel licht. Tegelijkertijd vind ik het lastig om te beoordelen of ik hier meer last van heb dan anderen, omdat ik natuurlijk hun perspectief niet kan ervaren.
- Ik ben niet sterk in sociaal contact en vind het moeilijk om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden.
- Ik heb daarnaast een aantal kenmerken die relatief vaak voorkomen bij autistische mensen, al zijn ze zeker niet noodzakelijk voor een diagnose. Zo heb ik aphantasie (al kan ik wel geblinddoekt schaken) en ben ik erg slecht in het herkennen van gezichten.
- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
- Autisme komt voor in mijn familie en het heeft een erfelijke factor.
- Mijn ouders denken dat ik autistisch ben, maar hebben nooit de stap gezet om mij te laten onderzoeken.
- Ik heb een hekel aan onverwachte situaties. Ik vind het prettig om te weten waar ik aan toe ben.
Tijdens mijn burnout 4 jaar geleden heb ik dit aangegeven bij mijn psycholoog, met de vraag hier toch eens op te testen. Mijn psycholoog zei dat ze alleen zullen testen als ze hier zelf aanleiding toe zien. We hebben enkele sessies gehad, sommigen in het bijzijn van mijn moeder of broer (zij die mij als kind dichtbij hebben meegemaakt) om te kijken of er aanwijzingen zijn die zo'n test rechtvaardigen.
Mijn psycholoog zag uiteindelijk wel aanleiding voor een test op autisme. En ik blijk inderdaad op het spectrum te zitten. Eindelijk de diagnose op 45 jarige leeftijd.
Wat voor mij de diagnose belangrijk maakt is dat er heel veel dingen uit mijn verleden op hun plek vielen. Ten tweede weet ik nu waar mijn beperkingen liggen; in het verleden liep ik mezelf meer dan eens voorbij, omdat ik mezelf pushte om mee te komen met de rest, ik was immers net zo normaal als de rest (ook om 'sociaal geaccepteerd' te worden. Nu geef ik daar minder om).
Als je die test wil, en als je denkt dat je met die eventuele diagnose vooruit kunt, geef dat dan duidelijk aan. En laat je niet zomaar afwimpelen. Ik heb in het verleden de wens vaker uitgesproken bij andere psychologen, maar die zagen geen aanleiding, omdat ik naar hun zeggen "zo helder en duidelijk mijn verhaal kon doen" (whatever that means). Nu baal ik dat ik niet eerder had doorgezet.
Ga ergens heen waar het soort van mannen rondloopt dat je zelf zou willen zijn.quote:
[..]
Wat zijn je ervaringen en tips rondom het aangaan van relaties met mannen?
Ervaring is de beste leermeester al moet ik bekennen dat al mijn lange termijn relaties mij vonden. Één in het COC in Haarlem, één vond me op straat in Amsterdam en de laatste ontmoette ik in de darkroom van een herensauna in Parijs.
Ik heb het een en ander over autisme gelezen. Zo heb ik zelf het boek Zonsagakind gelezen; de twee andere boeken in deze serie heb ik nog niet gelezen, maar waarschijnlijk ga ik die in de vakantie lezen als het wat rustiger is. Een ander boek dat ik heb beluisterd, is Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit van Bianca Toeps.quote:
[..]
Heb je al eens boeken gelezen, podcasts geluisterd over de ervaringen van mensen met autisme? Vond je het herkenbaar?
Ik heb ook een stuk gelezen uit Unmasking Autism: The Power of Embracing Our Hidden Neurodiversity van Devon Price, maar ik heb het niet uitgelezen. Het pakte me namelijk niet; er werd veel over gender gesproken, en dat boeit me niet zoveel en daar herken ik me niet in. Hebben jullie toevallig nog aanraders voor boeken over autisme?
Daarnaast heb ik een aantal podcasts geluisterd, namelijk Autistic After Hours en de podcasts van Sonja, waarin ik me best goed herken. Ook heb ik het een en ander op YouTube bekeken en daarin herken ik mezelf ook in veel dingen. Alleen bij voorbeelden zoals Temple Grandin, die uitsluitend in visuele plaatjes denkt, herken ik me niet, omdat ik zelf niet kan visualiseren.
Dankjewel voor het delen van jouw ervaring. Fijn dat er nu meer puzzelstukjes op de juiste plek vallen. Hoe zag die test er concreet uit? Wat moest je doen?quote:
[..]
Ik herken mezelf zeer sterk in dit lijstje. Ik heb ook altijd vermoed dat ik op het spectrum zit.
Tijdens mijn burnout 4 jaar geleden heb ik dit aangegeven bij mijn psycholoog, met de vraag hier toch eens op te testen. Mijn psycholoog zei dat ze alleen zullen testen als ze hier zelf aanleiding toe zien. We hebben enkele sessies gehad, sommigen in het bijzijn van mijn moeder of broer (zij die mij als kind dichtbij hebben meegemaakt) om te kijken of er aanwijzingen zijn die zo'n test rechtvaardigen.
Mijn psycholoog zag uiteindelijk wel aanleiding voor een test op autisme. En ik blijk inderdaad op het spectrum te zitten. Eindelijk de diagnose op 45 jarige leeftijd.
Wat voor mij de diagnose belangrijk maakt is dat er heel veel dingen uit mijn verleden op hun plek vielen. Ten tweede weet ik nu waar mijn beperkingen liggen; in het verleden liep ik mezelf meer dan eens voorbij, omdat ik mezelf pushte om mee te komen met de rest, ik was immers net zo normaal als de rest (ook om 'sociaal geaccepteerd' te worden. Nu geef ik daar minder om).
Als je die test wil, en als je denkt dat je met die eventuele diagnose vooruit kunt, geef dat dan duidelijk aan. En laat je niet zomaar afwimpelen. Ik heb in het verleden de wens vaker uitgesproken bij andere psychologen, maar die zagen geen aanleiding, omdat ik naar hun zeggen "zo helder en duidelijk mijn verhaal kon doen" (whatever that means). Nu baal ik dat ik niet eerder had doorgezet.
|
|
