R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hallo,
Op het moment dat ik dit type gaat het echt heel slecht en heb ik het gevoel dat mijn hersenen nauwelijks nog functioneren. Ik voel me al heel lang eenzaam (6+ jaar). Ik heb niet echt vrienden. Soms vraag ik iemand om af te spreken en dan wil diegene dat wel, maar zelf nemen ze nooit initiatief. Daardoor heb ik het gevoel dat ik eigenlijk vriendloos ben.
Daarnaast heb ik nog nooit een relatie gehad. In mijn omgeving heeft zo goed als iedereen (ongeveer 70%) een partner, en dat percentage wordt nog hoger als je mensen meetelt die ooit een relatie hebben gehad. Ik heb zelf nog nooit een vriendje gehad. Dat maakt me erg eenzaam. Ik heb soms het gevoel dat het gewoon niet voor mij is weggelegd. Ik val namelijk niet op “nichterige” mannen (zoals ik het zelf ervaar). Zo goed als iedereen in mijn omgeving is hetero of niet beschikbaar, waardoor het voelt alsof er voor mij niemand is. Alleen kennissen, maar geen echte vrienden.
Ook mijn rijlessen gaan slecht (60+ lessen inmiddels). Vandaag had ik weer les en ik heb binnenkort een tussentijdse toets. Ik had aangegeven dat ik vrij snel praktijkexamen wil doen, maar mijn instructrice zei vrij stellig dat ik dat binnen twee maanden echt nog niet kan halen. Ze was daar heel zeker van. Ik vraag me af of dit komt omdat rijscholen een hoog slagingspercentage willen behouden, of omdat het echt haar inschatting is. Ze gaf aan dat mijn inzicht slecht is en dat ik niet besluitvaardig genoeg ben.
Eerlijk gezegd wil ik het gewoon proberen, maar ik wacht eerst de feedback van de examinator af. Haar opmerkingen gaven me wel het gevoel dat ik het misschien nooit ga halen. Daardoor raakte ik overprikkeld en ga ik juist slechter rijden. Het helpt ook niet dat ze vaak laat aanwijzingen geeft, waardoor ik moeilijk kan anticiperen op andere weggebruikers.
Ik studeer geneeskunde en dat is eigenlijk het enige wat goed gaat: ik haal daar best goede cijfers. Maar ook die studie geeft me veel stress, dus echt positief voelt het niet.
Wat ook speelt is dat ik de laatste 2 à 3 jaar het gevoel heb dat ik steeds moeilijker op woorden kom en ze vaker moet zoeken. Daar heb ik trouwens wel altijd moeite meegehad. Mijn tekst zijn vaak gedetailleerd, maar niet echt samenhangend. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik klink als een kind dat zich nauwelijks kan uitdrukken. Ik denk zelf dat dit komt door te weinig contact met mensen. Alsof mijn brein minder scherp is geworden door chronische eenzaamheid.
Ik denk ook weleens dat ik misschien autisme heb, maar mijn ouders vonden het niet nodig om dat te laten onderzoeken. Zelf weet ik het ook niet zeker. Wat ik wel denk is dat ik depressief ben. In elk geval wil ik soms niet meer leven. Ik voel me zo eenzaam en bijna alles gaat slecht. Ik wil gewoon een knuffel en horen dat ik er toe doe. Daarnaast ben ik elke dag ontzettend moe.
Sorry voor dit lange verhaal
Op het moment dat ik dit type gaat het echt heel slecht en heb ik het gevoel dat mijn hersenen nauwelijks nog functioneren. Ik voel me al heel lang eenzaam (6+ jaar). Ik heb niet echt vrienden. Soms vraag ik iemand om af te spreken en dan wil diegene dat wel, maar zelf nemen ze nooit initiatief. Daardoor heb ik het gevoel dat ik eigenlijk vriendloos ben.
Daarnaast heb ik nog nooit een relatie gehad. In mijn omgeving heeft zo goed als iedereen (ongeveer 70%) een partner, en dat percentage wordt nog hoger als je mensen meetelt die ooit een relatie hebben gehad. Ik heb zelf nog nooit een vriendje gehad. Dat maakt me erg eenzaam. Ik heb soms het gevoel dat het gewoon niet voor mij is weggelegd. Ik val namelijk niet op “nichterige” mannen (zoals ik het zelf ervaar). Zo goed als iedereen in mijn omgeving is hetero of niet beschikbaar, waardoor het voelt alsof er voor mij niemand is. Alleen kennissen, maar geen echte vrienden.
Ook mijn rijlessen gaan slecht (60+ lessen inmiddels). Vandaag had ik weer les en ik heb binnenkort een tussentijdse toets. Ik had aangegeven dat ik vrij snel praktijkexamen wil doen, maar mijn instructrice zei vrij stellig dat ik dat binnen twee maanden echt nog niet kan halen. Ze was daar heel zeker van. Ik vraag me af of dit komt omdat rijscholen een hoog slagingspercentage willen behouden, of omdat het echt haar inschatting is. Ze gaf aan dat mijn inzicht slecht is en dat ik niet besluitvaardig genoeg ben.
Eerlijk gezegd wil ik het gewoon proberen, maar ik wacht eerst de feedback van de examinator af. Haar opmerkingen gaven me wel het gevoel dat ik het misschien nooit ga halen. Daardoor raakte ik overprikkeld en ga ik juist slechter rijden. Het helpt ook niet dat ze vaak laat aanwijzingen geeft, waardoor ik moeilijk kan anticiperen op andere weggebruikers.
Ik studeer geneeskunde en dat is eigenlijk het enige wat goed gaat: ik haal daar best goede cijfers. Maar ook die studie geeft me veel stress, dus echt positief voelt het niet.
Wat ook speelt is dat ik de laatste 2 à 3 jaar het gevoel heb dat ik steeds moeilijker op woorden kom en ze vaker moet zoeken. Daar heb ik trouwens wel altijd moeite meegehad. Mijn tekst zijn vaak gedetailleerd, maar niet echt samenhangend. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik klink als een kind dat zich nauwelijks kan uitdrukken. Ik denk zelf dat dit komt door te weinig contact met mensen. Alsof mijn brein minder scherp is geworden door chronische eenzaamheid.
Ik denk ook weleens dat ik misschien autisme heb, maar mijn ouders vonden het niet nodig om dat te laten onderzoeken. Zelf weet ik het ook niet zeker. Wat ik wel denk is dat ik depressief ben. In elk geval wil ik soms niet meer leven. Ik voel me zo eenzaam en bijna alles gaat slecht. Ik wil gewoon een knuffel en horen dat ik er toe doe. Daarnaast ben ik elke dag ontzettend moe.
Sorry voor dit lange verhaal
-ik weet niet zo goed wat de exacte opzet was van deze post maar helpen doet het niet...
[ Bericht 89% gewijzigd door Lenny77 op 09-06-2026 22:55:17 ]
[ Bericht 89% gewijzigd door Lenny77 op 09-06-2026 22:55:17 ]
Google is your friend, abuse your friends
Wat fijn dat je het zo open deelt, maar wat naar dat je je zo voelt.
Ik kan wel mooie woorden roepen als: "je bent nog jong, dat vriendje of die vriendenclub komt wel". Maar zo zul jij het niet voelen. Dus dat knopje omzetten is dan ook lastig.
Zit je bij een studentenvereniging waar mogelijk activiteiten worden georganiseerd gaan? Lagere drempel dan mogelijkerwijs
Ik kan wel mooie woorden roepen als: "je bent nog jong, dat vriendje of die vriendenclub komt wel". Maar zo zul jij het niet voelen. Dus dat knopje omzetten is dan ook lastig.
Zit je bij een studentenvereniging waar mogelijk activiteiten worden georganiseerd gaan? Lagere drempel dan mogelijkerwijs
Wat je niet hebt of nog nooit hebt gehad, kan je alleen maar sterker maken. Dat klinkt gek, maar dat is wel zo.
Je hoeft je niet te vergelijken met anderen of op te boksen. Het leven is geen wedstrijd, trust me I know.
Volg je eigen pad, je intuïtie je gevoel en je instinct.
Een vrouw die geen relatie heeft gehad.. al heb je 20 jaar geen relatie gehad of 40 of 50, heeft in mijn optiek veel positievere eigenschappen dan een vrouw die scharrelt en in feite ook heel ongelukkig is (zo niet nog ongelukkiger is) omdat ze zich niet kan binden. Ik ken zoveel vrouwen die nooit meer gelukkig zullen worden, juist omdat ze elke maand een andere pielemuis hebben gezien.
Als je wat centjes hebt, ga gewoon eens een singlesreis doen. Ontmoet mensen die zich net zo kwetsbaar opstellen als jij.
De enige die wat kan veranderen aan jezelf is jezelf
Je hoeft je niet te vergelijken met anderen of op te boksen. Het leven is geen wedstrijd, trust me I know.
Volg je eigen pad, je intuïtie je gevoel en je instinct.
Een vrouw die geen relatie heeft gehad.. al heb je 20 jaar geen relatie gehad of 40 of 50, heeft in mijn optiek veel positievere eigenschappen dan een vrouw die scharrelt en in feite ook heel ongelukkig is (zo niet nog ongelukkiger is) omdat ze zich niet kan binden. Ik ken zoveel vrouwen die nooit meer gelukkig zullen worden, juist omdat ze elke maand een andere pielemuis hebben gezien.
Als je wat centjes hebt, ga gewoon eens een singlesreis doen. Ontmoet mensen die zich net zo kwetsbaar opstellen als jij.
De enige die wat kan veranderen aan jezelf is jezelf
Zonder het woord van God is er alleen duisternis.
Als je niet kan relativeren, heb je weinig aan kennis.
Als je niet kan relativeren, heb je weinig aan kennis.
TS is een manquote:Op dinsdag 9 juni 2026 22:55 schreef Viesdik het volgende:
Wat je niet hebt of nog nooit hebt gehad, kan je alleen maar sterker maken. Dat klinkt gek, maar dat is wel zo.
Je hoeft je niet te vergelijken met anderen of op te boksen. Het leven is geen wedstrijd, trust me I know.
Volg je eigen pad, je intuïtie je gevoel en je instinct.
Een vrouw die geen relatie heeft gehad.. al heb je 20 jaar geen relatie gehad of 40 of 50, heeft in mijn optiek veel positievere eigenschappen dan een vrouw die scharrelt en in feite ook heel ongelukkig is omdat ze zich niet kan binden. Ik ken zoveel vrouwen die nooit meer gelukkig zullen worden, juist omdat ze elke maand een andere pielemuis hebben gezien.
Als je wat centjes hebt, ga gewoon eens een singlesreis doen. Ontmoet mensen die zich net zo kwetsbaar opstellen als jij.
De enige die wat kan veranderen aan jezelf is jezelf
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Klopt.. viesdik ookquote:
Zonder het woord van God is er alleen duisternis.
Als je niet kan relativeren, heb je weinig aan kennis.
Als je niet kan relativeren, heb je weinig aan kennis.
Knuffel! Je doet er toe!
Je bent natuurlijk nog jong en je beste jaren liggen nog voor je! Je bent intelligent dus dat komt ook wel goed.
Is het geen idee om het stukje relatie even helemaal los te laten? Spiegel je niet aan anderen. Heteroseksuelen komen natuurlijk ook meer potentiële partners tegen. Jouw vijver is wat kleiner. Maar ook een relatie is niet zaligmakend.. Tegen dat je 30 bent gaan weer meer deuren open.
Focus nu op je studie en probeer eens te kijken waar je vrienden kan tegenkomen. Je netwerk zou wat groter moeten worden zodat je dat gevoel van eenzaamheid minder zal hebben. Probeer op andere manieren plezier uit je leven te halen.
Je bent natuurlijk nog jong en je beste jaren liggen nog voor je! Je bent intelligent dus dat komt ook wel goed.
Is het geen idee om het stukje relatie even helemaal los te laten? Spiegel je niet aan anderen. Heteroseksuelen komen natuurlijk ook meer potentiële partners tegen. Jouw vijver is wat kleiner. Maar ook een relatie is niet zaligmakend.. Tegen dat je 30 bent gaan weer meer deuren open.
Focus nu op je studie en probeer eens te kijken waar je vrienden kan tegenkomen. Je netwerk zou wat groter moeten worden zodat je dat gevoel van eenzaamheid minder zal hebben. Probeer op andere manieren plezier uit je leven te halen.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Mja omdat je het specifiek over een vrijgezelle vrouw had.quote:
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
TS allereerst: wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt. Ik kan vanuit je profiel en je post niet zien hoe oud je bent en of je man of vrouw bent dus bij dezen de vraag?
Mocht je 30+ zijn, weet dan dat de meesten van die leeftijd en ouder moeilijk nieuwe contacten opdoen. En contact onderhouden is soms lastig als (bijna) iedereen een partner en/of kind(eren) heeft. Nou moet ik zeggen dat de 70% die jij noemt helemaal niet per se veel is. Klinkt alsof er nog wel iets van variatie zit in de groep die je om je heen hebt. Ik lees wel dat je studeert, ben je actief bij een studievereniging of iets dergelijks en ontmoet je daar nog nieuwe mensen?
Wat betreft je rijlessen: er zijn ook instructeurs speciaal voor mensen met bv faalangst of mensen die extra begeleiding nodig hebben. Je zou er naar kunnen vragen. Overigens, is dat rijbewijs echt noodzaak? Heb je het nodig voor je werk, je familie of andere contacten? Of zou je het ook zonder af kunnen? Het is in het algemeen geen must, maar ook weer afhankelijk van de vraag waar/hoe je woont (dorp/stad, kwaliteit OV) en of je het voor werk of familie nodig hebt.
Waarom denk je dat je autisme hebt? En zou het een idee zijn om dit eens te laten testen? Het kan je misschien antwoord geven op de vraag waarom je contacten zo moeizaam lopen of waarom het niet lukt met de rijlessen. Zie het als een opstap naar passende hulp voor deze dingen.
Is er een specifieke reden dat je studie je stress geeft? Omdat er teveel wordt verwacht? Door coschappen/praktijk stages? Of gaat het meer om de "soft skills" die je nodig hebt om een goede arts te zijn?
Dat zijn een hoop vragen, maar wie weet geeft het opties waarmee je hulp kan vragen en de problemen die je beschrijft aan te pakken.
Mocht je 30+ zijn, weet dan dat de meesten van die leeftijd en ouder moeilijk nieuwe contacten opdoen. En contact onderhouden is soms lastig als (bijna) iedereen een partner en/of kind(eren) heeft. Nou moet ik zeggen dat de 70% die jij noemt helemaal niet per se veel is. Klinkt alsof er nog wel iets van variatie zit in de groep die je om je heen hebt. Ik lees wel dat je studeert, ben je actief bij een studievereniging of iets dergelijks en ontmoet je daar nog nieuwe mensen?
Wat betreft je rijlessen: er zijn ook instructeurs speciaal voor mensen met bv faalangst of mensen die extra begeleiding nodig hebben. Je zou er naar kunnen vragen. Overigens, is dat rijbewijs echt noodzaak? Heb je het nodig voor je werk, je familie of andere contacten? Of zou je het ook zonder af kunnen? Het is in het algemeen geen must, maar ook weer afhankelijk van de vraag waar/hoe je woont (dorp/stad, kwaliteit OV) en of je het voor werk of familie nodig hebt.
Waarom denk je dat je autisme hebt? En zou het een idee zijn om dit eens te laten testen? Het kan je misschien antwoord geven op de vraag waarom je contacten zo moeizaam lopen of waarom het niet lukt met de rijlessen. Zie het als een opstap naar passende hulp voor deze dingen.
Is er een specifieke reden dat je studie je stress geeft? Omdat er teveel wordt verwacht? Door coschappen/praktijk stages? Of gaat het meer om de "soft skills" die je nodig hebt om een goede arts te zijn?
Dat zijn een hoop vragen, maar wie weet geeft het opties waarmee je hulp kan vragen en de problemen die je beschrijft aan te pakken.
Als je denkt dat je misschien autisme hebt zou ik het zeker laten testen. Mocht je dat hebben, dan kun je daar makkelijker hulp bij krijgen en begrijpen waarom sommige dingen moeilijker gaan.
Hoe je als gay anno nu aan een vriendje komt is niet echt mijn kennisgebied. Maar daar zijn vast wel wat lui hier die het wel weten.
Maar wat altijd werkt. Probeer een beetje actief te worden in netwerken en clubs rondom je interesses. Rondom geneeskunde en je geaardheid zijn die er genoeg. Als je een band met iemand op inhoud hebt komt daar veel sneller vriendschap uit.
Hoe je als gay anno nu aan een vriendje komt is niet echt mijn kennisgebied. Maar daar zijn vast wel wat lui hier die het wel weten.
Maar wat altijd werkt. Probeer een beetje actief te worden in netwerken en clubs rondom je interesses. Rondom geneeskunde en je geaardheid zijn die er genoeg. Als je een band met iemand op inhoud hebt komt daar veel sneller vriendschap uit.
Goed dat je hier schrijft.
1 van de lastige dingen is als het op meerdere vlakken niet zo prettig gaat. Wat ik je absoluut zou willen aanraden is om jezelf te gaan bewegen. Je lijf te bewegen. Beweging is zo goed voor ons hele welzijn, zowel lijf en psyche.
En het hoeft niet persee in teamverband, kan wel. Maar kijk wat bij je aansluit. Is er een sport of beweging die je als kind deed en wel leuk vind? Bijvoorbeeld trampoline springen? Trampoline springen kan echt goed zijn om je lijf losser te maken, wat goede stofjes vrij te maken in je lijf. En met die goede stofjes zou zomaar het praten, op woorden komen, wat makkelijker gaan.
Wat is een andere interesse die je als kind had en die je nog leuk vindt? Het is namelijk veel makkelijker om iets te ondernemen en mensen te ontmoeten met iets waar je zelf motivatie voor hebt.
Vind je zingen leuk?
Het is goed voor de stem en woorden. Dingen vloeien wat makkelijker, alsof je olie op je stembanden en spieren sproeit. Hoeft niet buitenshuis, koop een karaoke set en zing thuis ( niet te hard…..😁)
Als je zingt, beweeg je lijf ook, is goed voor flow
Jouw gevoelens en gedachten doen er toe. Jij doet er toe, Knuffel
1 van de lastige dingen is als het op meerdere vlakken niet zo prettig gaat. Wat ik je absoluut zou willen aanraden is om jezelf te gaan bewegen. Je lijf te bewegen. Beweging is zo goed voor ons hele welzijn, zowel lijf en psyche.
En het hoeft niet persee in teamverband, kan wel. Maar kijk wat bij je aansluit. Is er een sport of beweging die je als kind deed en wel leuk vind? Bijvoorbeeld trampoline springen? Trampoline springen kan echt goed zijn om je lijf losser te maken, wat goede stofjes vrij te maken in je lijf. En met die goede stofjes zou zomaar het praten, op woorden komen, wat makkelijker gaan.
Wat is een andere interesse die je als kind had en die je nog leuk vindt? Het is namelijk veel makkelijker om iets te ondernemen en mensen te ontmoeten met iets waar je zelf motivatie voor hebt.
Vind je zingen leuk?
Het is goed voor de stem en woorden. Dingen vloeien wat makkelijker, alsof je olie op je stembanden en spieren sproeit. Hoeft niet buitenshuis, koop een karaoke set en zing thuis ( niet te hard…..😁)
Als je zingt, beweeg je lijf ook, is goed voor flow
Jouw gevoelens en gedachten doen er toe. Jij doet er toe, Knuffel
Je bent nog jong. Denk eraan dat het normaal is om je zo te voelen als je jong bent. Je ontwikkelt je nog als persoon. Je komt in deze fase los van je ouders, als het goed is. Als dat nog niet het geval is, doe er dan zoveel mogelijk aan om daar los van te komen.
Stop je te vergelijken met anderen en vooral je iets aan te trekken wat anderen van je vinden. Doe wat je zelf wilt. Als je een partner wilt, ga dan op zoek. Als je vrienden wilt, ga dan op zoek. Als je ze niet wilt: ook prima. Ik heb jarenlang partners en vrienden en dergelijke gehad, en heb daar nu minder behoefte aan.
Als je je rijbewijs wilt halen en je het lastig vindt: misschien past deze rijschool of rij-instructeur niet bij je. Heb ik zelf ook meegemaakt. Ik was angstig, had instructeurs die mij nog angstiger maakten en die mij bleven zeggen dat ik meer lessen nodig had. Uiteindelijk met vlag en wimpel geslaagd en ik rijd nu beter dan de meeste mensen. Er zijn rijscholen voor mensen met angst.
Geloof me, dat angstige, verdrietige gevoel dat je hebt is niet echt wie jij bent. Je durft gewoon nog niet echt 100% jezelf te zijn. Zelf was ik vroeger ook zo. Altijd te lief, altijd te afwachtend, altijd te angstig. Nu ben ik gewoon mezelf. Fuck wat anderen van je denken. Uit je zoals je je wilt uiten. Doe wat je wilt doen.
Stop je te vergelijken met anderen en vooral je iets aan te trekken wat anderen van je vinden. Doe wat je zelf wilt. Als je een partner wilt, ga dan op zoek. Als je vrienden wilt, ga dan op zoek. Als je ze niet wilt: ook prima. Ik heb jarenlang partners en vrienden en dergelijke gehad, en heb daar nu minder behoefte aan.
Als je je rijbewijs wilt halen en je het lastig vindt: misschien past deze rijschool of rij-instructeur niet bij je. Heb ik zelf ook meegemaakt. Ik was angstig, had instructeurs die mij nog angstiger maakten en die mij bleven zeggen dat ik meer lessen nodig had. Uiteindelijk met vlag en wimpel geslaagd en ik rijd nu beter dan de meeste mensen. Er zijn rijscholen voor mensen met angst.
Geloof me, dat angstige, verdrietige gevoel dat je hebt is niet echt wie jij bent. Je durft gewoon nog niet echt 100% jezelf te zijn. Zelf was ik vroeger ook zo. Altijd te lief, altijd te afwachtend, altijd te angstig. Nu ben ik gewoon mezelf. Fuck wat anderen van je denken. Uit je zoals je je wilt uiten. Doe wat je wilt doen.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Wat betreft een relatie of vrienden, dat is ook best lastig. Meestal is het beste naar plekken toegaan waar mensen dingen doen die jij ook geweldig vindt om te doen.
Verder is één van je grootste bron van onderzekerheid: het vergelijken met anderen. Stel jezelf eerst eens de vraag of het echt zo erg is (vanuit eigen ervaring) of dat het vooral ligt in 'het vergelijken', het voldoen aan een sociale norm. Je stress komt voor uit de eisen die je vanuit dat perspectief oplegt. Als je dat meer los kunt laten, kun je ook genieten van wat je wel hebt en doet.
Wat betreft de contacten die je hebt; je kunt ze ook open en luchtig vragen waarom zij nooit initiatief nemen en zeggen dat je het zou waarderen als ze dat wel deden. Deel eens hoe je je voelt, wellicht dat dat de banden versterkt.
Verder is één van je grootste bron van onderzekerheid: het vergelijken met anderen. Stel jezelf eerst eens de vraag of het echt zo erg is (vanuit eigen ervaring) of dat het vooral ligt in 'het vergelijken', het voldoen aan een sociale norm. Je stress komt voor uit de eisen die je vanuit dat perspectief oplegt. Als je dat meer los kunt laten, kun je ook genieten van wat je wel hebt en doet.
Wat betreft de contacten die je hebt; je kunt ze ook open en luchtig vragen waarom zij nooit initiatief nemen en zeggen dat je het zou waarderen als ze dat wel deden. Deel eens hoe je je voelt, wellicht dat dat de banden versterkt.
Je doet er niet toe
Je krijgt geen knuffel
Je blijft eenzaam tot het einde der tijden
En dan zit je op de bodem, maar besef je opeens dat de vrije val is gestopt, de bodem ook wel houvast geeft en realiseer je je dat je vrij bent en alle kanten op kan.
Loskomen van gedachten, gevoelens en mensen is de paradox van meer in connectie komen met jezelf.
Sterkte. Je zit in een lastige periode.
Je krijgt geen knuffel
Je blijft eenzaam tot het einde der tijden
En dan zit je op de bodem, maar besef je opeens dat de vrije val is gestopt, de bodem ook wel houvast geeft en realiseer je je dat je vrij bent en alle kanten op kan.
Loskomen van gedachten, gevoelens en mensen is de paradox van meer in connectie komen met jezelf.
Sterkte. Je zit in een lastige periode.
"Doe maar gek, want er zijn al genoeg gewone mensen" - Ted Langenbach
Je klinkt als een rasechte autist. En dat bedoel ik niet negatief want ik ben het zelf ook.. Denken we.
Laat je testen of praat er in ieder geval over. Oplossen lukt helaas niet maar je kunt wel handvatten krijgen om er mee om te gaan.
Sterkte!
Laat je testen of praat er in ieder geval over. Oplossen lukt helaas niet maar je kunt wel handvatten krijgen om er mee om te gaan.
Sterkte!
Voorheen Bargehassus.
Het klinkt alsof er een enorme druk op je schouders ligt, zowel door je studie als door die constante onzekerheid over rijlessen en sociale contacten. Ik geloof er zelf sterk in dat iedereen uiteindelijk op zichzelf is aangewezen en de kracht in zichzelf moet vinden om de eigen weg te bewandelen, hoe pittig dat soms ook is. Zie ook @Koekoekmakto Maar dat betekent niet dat het niet verdomd zwaar mag zijn. Ik hoop dat je voor jezelf de tijd neemt om wat ademruimte te creëren en dat je de moed vindt om stap voor stap te kijken wat er voor jou persoonlijk nodig is om je weer wat sterker te voelen. Sterkte met alles.
Je bent volwassen, dus je kan nu zelf beslissen om je te laten testen. Doen! Als je je talenten en beperkingen kent, dan kun je er ook rekening mee gaan houden en hulp voor krijgen.
Verder zou ik de gedachte loslaten dat je geen vrienden hebt omdat men geen initiatief neemt als ze wel positief reageren als jij wil afspreken. Dat is om te beginnen niet waar en bovendien geen helpende gedachte.
Geen vriend gehad tot nu toe? Ja, dat zegt niet zoveel. Wellicht merk je zelf hints niet op als iemand interesse in jou toont en lijkt het voor die ander dan dat jij geen interesse hebt. Veel mannen zijn toch wat bangig om een blauwtje te lopen en zeker de huidige generatie. Maar als je straks meer inzicht hebt in jezelf en de juiste hulp krijgt kan dat natuurlijk zo veranderen.
Niet op woorden kunnen komen is ook allesbehalve abnormaal. Ik heb het zelf ook. En ik heb in mijn leven vaak in het openbaar gesproken (ook ad lib), gedoceerd, interviews gedaan op radio/tv. Beetje handigheid krijgen daarmee kan door trainen en heel belangrijk: het accepteren daarvan. Want als jij er ok mee omgaat valt het de omgeving eigenlijk helemaal niet op.
Verder zou ik de gedachte loslaten dat je geen vrienden hebt omdat men geen initiatief neemt als ze wel positief reageren als jij wil afspreken. Dat is om te beginnen niet waar en bovendien geen helpende gedachte.
Geen vriend gehad tot nu toe? Ja, dat zegt niet zoveel. Wellicht merk je zelf hints niet op als iemand interesse in jou toont en lijkt het voor die ander dan dat jij geen interesse hebt. Veel mannen zijn toch wat bangig om een blauwtje te lopen en zeker de huidige generatie. Maar als je straks meer inzicht hebt in jezelf en de juiste hulp krijgt kan dat natuurlijk zo veranderen.
Niet op woorden kunnen komen is ook allesbehalve abnormaal. Ik heb het zelf ook. En ik heb in mijn leven vaak in het openbaar gesproken (ook ad lib), gedoceerd, interviews gedaan op radio/tv. Beetje handigheid krijgen daarmee kan door trainen en heel belangrijk: het accepteren daarvan. Want als jij er ok mee omgaat valt het de omgeving eigenlijk helemaal niet op.
Heftig, ik heb zelf ook een lange periode gehad dat ik amper sociale contacten had, vond het zeer moeilijk dat op de pakken en voelde me soms ook eenzaam, uiteindelijk de weg gevonden via inlopen waar je mensen ontmoet met problematiek die herkenbaar is, dat vind ik fijn want dan heb je het idee dat je er niet alleen voor staat en mensen begrijpen je en luisteren, erg belangrijk vind ik dat
Ik hoop dat je je weg hierin vind
Ik hoop dat je je weg hierin vind
Bewegen jongen. Ga sporten. Maak die gelukstofjes aan, haal jezelf uit dat negatieve cirkeltje.
-> Discipline, zelfrespect, en een heel andere kijk op jezelf en op de wereld om je heen.
-> Discipline, zelfrespect, en een heel andere kijk op jezelf en op de wereld om je heen.
Wat je zegt klopt inderdaad. Ik moest vroeg op en ik ben pas een halfuurtje geleden thuisgekomen. Daarom heb ik nog geen tijd gehad om te reageren. Ik zit trouwens in mijn bachelor, dus ik loop nog geen coschappen.quote:Op woensdag 10 juni 2026 16:49 schreef DoubleDip het volgende:
[..]
De vraag is van gisterenavond laat, misschien moest TS de hele dag college/coschappen volgen en had geen tijd? Een studie Geneeskunde is best tijdrovend.
Ik zit niet bij een studentenvereniging. Ik ken wel een aantal mensen die lid zijn van zo'n vereniging. Wat ik van hen hoor, is dat er vaak veel verplichtingen aan verbonden zijn. Ze moeten er bijvoorbeeld elke week aanwezig zijn en de verwachtingen kunnen behoorlijk streng zijn. Soms lijkt het alsof je alleen mag afzeggen als er iets heel ernstigs is gebeurd. Daarnaast hoor ik dat er veel hiërarchie heerst en dat mensen elkaar soms belachelijk maken. Omdat ik een hekel heb aan hiërarchie, denk ik dat een studentenvereniging niets voor mij is. Daarnaast drink ik geen alcoholische dranken en daar draait het bij studentenverenegingen vaak om en ook kosten dat soort verenegingen veel geld, wat ik niet heb.quote:
Wat fijn dat je het zo open deelt, maar wat naar dat je je zo voelt.
Ik kan wel mooie woorden roepen als: "je bent nog jong, dat vriendje of die vriendenclub komt wel". Maar zo zul jij het niet voelen. Dus dat knopje omzetten is dan ook lastig.
Zit je bij een studentenvereniging waar mogelijk activiteiten worden georganiseerd gaan? Lagere drempel dan mogelijkerwijs
Misschien wil ik me wel aansluiten bij een schaakclub of een sportclub. Toch heb ik het gevoel dat ik eerst mijn rijbewijs moet halen voordat ik op kamers kan gaan wonen. Als dat niet gebeurt, krijg ik het gevoel dat alles door elkaar loopt en raak ik het overzicht kwijt. Daarom frustreert het me zo dat mijn rijinstructrice weinig vertrouwen in me lijkt te hebben. Ik wil deze zomervakantie echt mijn rijbewijs hebben.
Ik hoop dan ook ontzettend dat de tussentijdse toets goed gaat. Dat zou me meer vertrouwen in mezelf geven en me helpen om met een beter gevoel verder te gaan. Als ik geen kamer heb, ga ik me niet aanmelden bij een club.
Ik hoop dat dit wat meer opheldering heeft gegeven.
Dankjewel, Lenny. Ik focus me al heel erg op mijn studie, dus dat gedeelte komt wel goed.quote:
Knuffel! Je doet er toe!
Je bent natuurlijk nog jong en je beste jaren liggen nog voor je! Je bent intelligent dus dat komt ook wel goed.
Is het geen idee om het stukje relatie even helemaal los te laten? Spiegel je niet aan anderen. Heteroseksuelen komen natuurlijk ook meer potentiële partners tegen. Jouw vijver is wat kleiner. Maar ook een relatie is niet zaligmakend.. Tegen dat je 30 bent gaan weer meer deuren open.
Focus nu op je studie en probeer eens te kijken waar je vrienden kan tegenkomen. Je netwerk zou wat groter moeten worden zodat je dat gevoel van eenzaamheid minder zal hebben. Probeer op andere manieren plezier uit je leven te halen.
Elke plek waar ik nieuwe mensen ontmoet, biedt in principe de kans om vrienden te maken. Het probleem is alleen dat het mij niet lukt om daadwerkelijk vriendschappen op te bouwen. Het probleem is dat ik daar incompetent in ben. Mensen vinden me meestal een aardige man, maar blijkbaar niet leuk genoeg om echt bevriend mee te raken. Dat doet ontzettend veel pijn, kan ik je vertellen.
Wat je zegt over dat een relatie niet zaligmakend is, geloof ik best. Toch neemt dat niet weg dat ik er nog steeds naar verlang. Dat verlangen blijft aanwezig, ook al weet ik dat een relatie niet alle problemen oplost.
Herkenbaar verhaal.
Ook eenzaam.
Heb ook wel contact met mensen zolang ik maar degene ben die het contact opneemt, op 2 mensen na. (Maar dat contact is vrijwel volledig via de chat.
En ik heb asperger en ADD met hyperactieve kenmerken. (I know dat bestaat tegenwoordig zogenaamd niet meer!
)
Ook eenzaam.
Heb ook wel contact met mensen zolang ik maar degene ben die het contact opneemt, op 2 mensen na. (Maar dat contact is vrijwel volledig via de chat.
En ik heb asperger en ADD met hyperactieve kenmerken. (I know dat bestaat tegenwoordig zogenaamd niet meer!
)
Leg jezelf niet te veel druk op. Paar tips, uit ervaring:
- een rijbewijs is nergens voor nodig als je studeert. Je hebt gratis OV nota bene! Als je op kamers woont pak je gewoon je stalen ros/fiets en fiets je naar het station. Zeker als je in de stad woont is een auto complete onzin als student. Zeg ik als al lang afgestudeerde zonder rijbewijs.
- er zijn ook studentenverenigingen zonder verplichtingen. Ik weet niet waar je studeert, maar kijk eens naar kleinere gezelligheid verenigingen of specifieke verenigingen. Het aanbod verschilt per stad. Ik ben zelf bij een studentenvereniging gegaan zonder ontgroening en verplichtingen. Je kwam als je wilde, maar niemand dwong je. Zelfs lid worden van een dispuut is mogelijk zonder ontgroend te worden. En daarnaast zijn er ook leuke studieverenigingen. Vaak zonder verplichtingen. Wel met leuke en wellicht voor jouw beroep relevante activiteiten. Zeker als je de master in gaat straks. Het is ook goed voor je netwerk zeg ik wederom uit ervaring. Jouw studiegenoten zijn straks ook je collega's. Goed netwerken levert mogelijk een leuke/relevante baan op. Ik heb er nog steeds profijt van na bijna 10 jaar. En op die manier ook aan mijn eerste baan gekomen.
- een rijbewijs is nergens voor nodig als je studeert. Je hebt gratis OV nota bene! Als je op kamers woont pak je gewoon je stalen ros/fiets en fiets je naar het station. Zeker als je in de stad woont is een auto complete onzin als student. Zeg ik als al lang afgestudeerde zonder rijbewijs.
- er zijn ook studentenverenigingen zonder verplichtingen. Ik weet niet waar je studeert, maar kijk eens naar kleinere gezelligheid verenigingen of specifieke verenigingen. Het aanbod verschilt per stad. Ik ben zelf bij een studentenvereniging gegaan zonder ontgroening en verplichtingen. Je kwam als je wilde, maar niemand dwong je. Zelfs lid worden van een dispuut is mogelijk zonder ontgroend te worden. En daarnaast zijn er ook leuke studieverenigingen. Vaak zonder verplichtingen. Wel met leuke en wellicht voor jouw beroep relevante activiteiten. Zeker als je de master in gaat straks. Het is ook goed voor je netwerk zeg ik wederom uit ervaring. Jouw studiegenoten zijn straks ook je collega's. Goed netwerken levert mogelijk een leuke/relevante baan op. Ik heb er nog steeds profijt van na bijna 10 jaar. En op die manier ook aan mijn eerste baan gekomen.
Dat zijn veel vragen, maar ik zal proberen ze zo goed mogelijk te beantwoorden.quote:
TS allereerst: wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt. Ik kan vanuit je profiel en je post niet zien hoe oud je bent en of je man of vrouw bent dus bij dezen de vraag?
Mocht je 30+ zijn, weet dan dat de meesten van die leeftijd en ouder moeilijk nieuwe contacten opdoen. En contact onderhouden is soms lastig als (bijna) iedereen een partner en/of kind(eren) heeft. Nou moet ik zeggen dat de 70% die jij noemt helemaal niet per se veel is. Klinkt alsof er nog wel iets van variatie zit in de groep die je om je heen hebt. Ik lees wel dat je studeert, ben je actief bij een studievereniging of iets dergelijks en ontmoet je daar nog nieuwe mensen?
Wat betreft je rijlessen: er zijn ook instructeurs speciaal voor mensen met bv faalangst of mensen die extra begeleiding nodig hebben. Je zou er naar kunnen vragen. Overigens, is dat rijbewijs echt noodzaak? Heb je het nodig voor je werk, je familie of andere contacten? Of zou je het ook zonder af kunnen? Het is in het algemeen geen must, maar ook weer afhankelijk van de vraag waar/hoe je woont (dorp/stad, kwaliteit OV) en of je het voor werk of familie nodig hebt.
Waarom denk je dat je autisme hebt? En zou het een idee zijn om dit eens te laten testen? Het kan je misschien antwoord geven op de vraag waarom je contacten zo moeizaam lopen of waarom het niet lukt met de rijlessen. Zie het als een opstap naar passende hulp voor deze dingen.
Is er een specifieke reden dat je studie je stress geeft? Omdat er teveel wordt verwacht? Door coschappen/praktijk stages? Of gaat het meer om de "soft skills" die je nodig hebt om een goede arts te zijn?
Dat zijn een hoop vragen, maar wie weet geeft het opties waarmee je hulp kan vragen en de problemen die je beschrijft aan te pakken.
Ik ben een man van rond de twintig jaar. Het woord partner heb ik verkeerd gebruikt, waardoor ik mogelijk voor verwarring heb gezorgd. Excuses daarvoor. Ik dacht dat het woord relatie misschien ook opgevat zou kunnen worden als een vriendschappelijke relatie. In mijn omgeving zijn er geen tienerouders, dus dat speelt geen rol.
Ik zit ook niet in een studentenvereniging. In twee berichten van mij eerder heb ik daar wat meer uitleg over gegeven.
Wat bedoel je precies met noodzaak? Zou ik zonder rijbewijs kunnen? Ja. Is het onhandig? Ook ja. Een rijbewijs biedt namelijk veel meer mogelijkheden qua werk. In de zorg is het bovendien vaak een vereiste. Daarnaast zou ik me ontzettend slecht voelen als ik zou opgeven, omdat ik denk dat ik het uiteindelijk wel kan halen. Ik heb alleen echt een goede instructeur nodig: iemand die vertrouwen in mij heeft en rustig en vriendelijk uitleg geeft. Wanneer instructeurs alles heel beladen maken, ga ik juist slechter rijden.
Ook zou ik me enorm schamen als ik geen rijbewijs haal. In mijn omgeving wordt het gezien als iets wat je eigenlijk gewoon moet behalen. Op dit moment reis ik met het openbaar vervoer omdat ik een studentenreisproduct heb. Zeker tijdens tentamenperiodes lijkt het me prettig om ook met de auto te kunnen reizen, omdat het openbaar vervoer niet altijd betrouwbaar is.
Er zijn verschillende redenen waarom ik denk dat ik mogelijk op het autismespectrum zit:
- Ik heb altijd speciale interesses gehad: onderwerpen waar ik me heel intensief in kan verdiepen.
- Ik flapper met mijn armen. Vroeger deed ik dat ook in het openbaar; tegenwoordig alleen nog als niemand mij ziet. Daarnaast stim ik door met mijn benen te tikken wanneer het erg druk is.
- Ik heb moeite met het filteren van geluiden. Dat is vooral vervelend tijdens werkgroepen waarin veel overleg plaatsvindt dan kan ik niet helder nadenken. Ook ben ik gevoelig voor fel licht. Tegelijkertijd vind ik het lastig om te beoordelen of ik hier meer last van heb dan anderen, omdat ik natuurlijk hun perspectief niet kan ervaren.
- Ik ben niet sterk in sociaal contact en vind het moeilijk om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden.
- Ik heb daarnaast een aantal kenmerken die relatief vaak voorkomen bij autistische mensen, al zijn ze zeker niet noodzakelijk voor een diagnose. Zo heb ik aphantasie (al kan ik wel geblinddoekt schaken) en ben ik erg slecht in het herkennen van gezichten.
- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
- Autisme komt voor in mijn familie en het heeft een erfelijke factor.
- Mijn ouders denken dat ik autistisch ben, maar hebben nooit de stap gezet om mij te laten onderzoeken.
- Ik heb een hekel aan onverwachte situaties. Ik vind het prettig om te weten waar ik aan toe ben.
Het kan goed zijn dat ik nog dingen vergeet, maar dit zijn de punten die als eerste in me opkomen.
Tentamens bezorgen mij veel stress. Ik ben behoorlijk perfectionistisch en leg mezelf daardoor veel druk op. Soms voelt het alsof ik moet presteren om te compenseren voor alle andere dingen waarin ik tekortschiet, ook al weet ik rationeel dat het in de praktijk niet zo werkt.
Mijn sociale vaardigheden zijn niet mijn sterkste punt. Ik heb vaak moeite om onder woorden te brengen wat ik bedoel en voel me daardoor ontzettend dom. Vaak zoek ik woorden, maar krijg ik ze simpelweg niet gevonden. Dat is erg frustrerend.
Hopelijk heeft dit wat duidelijkheid gegeven.
[ Bericht 0% gewijzigd door Traantje1 op 10-06-2026 19:22:54 ]
Zo te lezen is het wel verstandig om je te laten testen op autisme. Een diagnose opent de mogelijkheid tot gerichte informatie, educatie en begeleiding. En het lijkt me ook verstandig gezien je opleiding. Die moeten hier eigenlijk ook van op de hoogte zijn.
The love you take is equal to the love you make.
Wat erg voor je 
Denk dat het idd geen kwaad kan om eens met een professioneel iemand te praten. Om wat begeleiding te krijgen in je leven. Niet enkel voor een stempeltje, al kunnen diagnoses erg helpend zijn. Het weten wat er aan de hand is en hoe ermee om te gaan.
Is het actief zoeken naar een vereniging (studievereniging, studentenvereniging, sportclub, zangkoor, etc) een optie?
Toen ik ongeveer jouw leeftijd had zat ik met hetzelfde probleem. Wat mij geholpen heeft is lid worden van een studentenvereniging en mezelf dwingen er twee keer per week minimaal heen te gaan.
Al snap ik ook als je daar weinig energie voor hebt met alles wat je moet doen voor je studie en rijlessen.
Heel erg veel sterkte
Denk dat het idd geen kwaad kan om eens met een professioneel iemand te praten. Om wat begeleiding te krijgen in je leven. Niet enkel voor een stempeltje, al kunnen diagnoses erg helpend zijn. Het weten wat er aan de hand is en hoe ermee om te gaan.
Is het actief zoeken naar een vereniging (studievereniging, studentenvereniging, sportclub, zangkoor, etc) een optie?
Toen ik ongeveer jouw leeftijd had zat ik met hetzelfde probleem. Wat mij geholpen heeft is lid worden van een studentenvereniging en mezelf dwingen er twee keer per week minimaal heen te gaan.
Al snap ik ook als je daar weinig energie voor hebt met alles wat je moet doen voor je studie en rijlessen.
Heel erg veel sterkte
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Ik denk dat dit laatste onjuist is. Jij vindt het jammer dat het initiatief altijd van jouw kant moet komen. Toch wil dat niet zeggen dat de mensen met wie jij omgaat het contact met jou niet prettig vinden of niet zouden waarderen. Er kunnen heel andere redenen zijn waarom zij minder snel het initiatief nemen om met jou af te spreken. Als ik geen initiatief neem, dan valt ook zeker 80% van mijn sociale leven dood. Met die kennis kun je twee dingen doen. Je kunt vinden dat het van beide kanten moet komen en beslissen om zelf even minder initiatief te nemen, maar daarmee straf je vooral jezelf. Je kunt ook accepteren dat het initiatief nu eenmaal wat vaker van jou uitgaat. Dat is niet erg, zolang het als jullie samen zijn dan maar wel gezellig is. De verhouding is gewoon niet altijd 50/50. En sommige mensen moeten meer en vaker initiatief nemen dan anderen. Ik ervaar dat zelf ook en ik zie dat eveneens terug in de vriendschappen van mijn ouders. Maar nogmaals: dat wil niet zeggen dat de vriendschap niet bestaat.quote:
Soms vraag ik iemand om af te spreken en dan wil diegene dat wel, maar zelf nemen ze nooit initiatief. Daardoor heb ik het gevoel dat ik eigenlijk vriendloos ben.
Mijn neefje heeft autisme en die is naar zo'n autisme centrum geweest..quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Ik heb ook soort autisme, niet echt noemenswaarig vergeleken met andere mensen, maar kwam er op een andere manier achter icm psycholoog.
Wat, in mijn beleving, kan schelen als je het eenmaal weet.
En dan hoeft het niet eens een stempel te zijn, je leert wat je triggers, angsten, mechanismes zijn.
Daar kan je op acteren op een manier die het beste bij jou past en ook stukje acceptatie.
Ik heb veel kleine diagnoses gehad en 70% is gerepareerd, en de rest heb ik geaccepteerd.
Dat geeft wel een fijn gevoel. We zijn allemaal op onze manier gek en "normal is overrated".
Bedenk ook voor jezelf, wat is het alternatief, zo te lezen wil je op deze manier ook niet verder leven (in de zin, dit leven wil je niet hebben).
Begin met een kleine stap, bespreek het je huisarts, desnoods schrijf je op wat je in dit topic al hebt opgeschreven.
Je bent het waard om een leuk leven te hebben.
Hell To The Liars
Mijn diagnose is destijds heel plotseling gekomen met het verhaal dat er veel hulp zou komen met begeleiding en psycho educatie. Allebei zijn mij best erg tegengevallen en uiteindelijk heb ik er niets aan gehad.quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Hoe kun je nu al zeggen dat je er geen meerwaarde in ziet? Heb je je er al in verdiept?quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Er zitten zoveel mogelijke kanten aan, dat zou je als student geneeskunde toch moeten interesseren.
Je blijft dezelfde persoon maar de erkenning en de herkenning van veel van de moeilijkheden die je in je posts noemt kan echt veel voor je betekenen. Dat je bijv. snapt waarom bepaalde zaken voor jou zo moeilijk zijn en veel energie kosten en dat je gericht kun zoeken naar manieren om daar beter mee om te gaan.
The love you take is equal to the love you make.
Zoals @Lienekien terecht zegt is een diagnose vooral 1. Een manier om te weten hoe je omgaat met waar je tegenaan loopt 2. Opent het deuren voor extra professionele hulp. Geen diagnose = geen hulp
En wat betreft je opmerking over medicijnen: er zijn zeker mensen die autisme hebben en met medicatie controle houden over hun klachten, ik ken zelf een aardige variatie aan autisten. Van prima functionerend tot grote moeite om alles bij te houden, begeleid wonen, medicatie. Maar ook mensen van wie je het alleen weet omdat ze het verteld hebben. Nouja achteraf waren er best aanwijzingen, maar die moet je wel herkennen dan.
En stel je krijgt een diagnose, dan is dat vooral iets voor de hulpverlening. Het is niet dat je het overal hoeft aan te kondigen ofzo. Kan zelfs een nadeel zijn soms. Maar het kan je ook helpen, bijvoorbeeld als er aanpassingen moeten komen bij je werk.
En wat betreft je opmerking over medicijnen: er zijn zeker mensen die autisme hebben en met medicatie controle houden over hun klachten, ik ken zelf een aardige variatie aan autisten. Van prima functionerend tot grote moeite om alles bij te houden, begeleid wonen, medicatie. Maar ook mensen van wie je het alleen weet omdat ze het verteld hebben. Nouja achteraf waren er best aanwijzingen, maar die moet je wel herkennen dan.
En stel je krijgt een diagnose, dan is dat vooral iets voor de hulpverlening. Het is niet dat je het overal hoeft aan te kondigen ofzo. Kan zelfs een nadeel zijn soms. Maar het kan je ook helpen, bijvoorbeeld als er aanpassingen moeten komen bij je werk.
Je doet er zeker toe Traantje1. 
Maar dat terzijde
Tjah de kern gaat toch om de eenzaamheid denk ik. Rijbewijs, op kamers, studie etc. allemaal belangrijk maar als je aangeeft dat je zo eenzaam bent dat je heel nare, extreme, gedachtes hebt soms en misschien depressief bent zou ik daar vooral wat mee doen.
Zelf heb ik ook een depressie gehad, misschien nog steeds, geen idee, maar ik ben naar de huisarts gegaan en medicatie gekregen toen. Met wat jij zegt denk ik dat het wel verstandig is om van zoiets melding te maken bij de huisarts.
Zelf heb ik juist het idee dat je heel duidelijk alles weet te melden hierquote:- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
Maar dat terzijdeTjah de kern gaat toch om de eenzaamheid denk ik. Rijbewijs, op kamers, studie etc. allemaal belangrijk maar als je aangeeft dat je zo eenzaam bent dat je heel nare, extreme, gedachtes hebt soms en misschien depressief bent zou ik daar vooral wat mee doen.
Zelf heb ik ook een depressie gehad, misschien nog steeds, geen idee, maar ik ben naar de huisarts gegaan en medicatie gekregen toen. Met wat jij zegt denk ik dat het wel verstandig is om van zoiets melding te maken bij de huisarts.
@Traantje1... als het niet opschiet met die autorij lessen neem dan een andere rijschool.
Relaties aangaan met mannen is helemaal niet moeilijk. Wat wel lastig is, is dat tegenwoordig veel van de 'veiliger' plaatsen waar wij elkaar ontmoetten gesloten zijn (COC, de meeste homobars sinds eind jaren '90).
Als homoman van 48 in mijn derde lange termijn relatie (en semi-uit sinds mijn 17e... was toen gemakkelijker) heb ik redelijk wat ervaring en tips... ook wat je beter niet kunt doen.
Relaties aangaan met mannen is helemaal niet moeilijk. Wat wel lastig is, is dat tegenwoordig veel van de 'veiliger' plaatsen waar wij elkaar ontmoetten gesloten zijn (COC, de meeste homobars sinds eind jaren '90).
Als homoman van 48 in mijn derde lange termijn relatie (en semi-uit sinds mijn 17e... was toen gemakkelijker) heb ik redelijk wat ervaring en tips... ook wat je beter niet kunt doen.
Ik geloof vaak dat mensen die eenzaam zijn dit stiekem ook eigenlijk gewoon een beetje zelf willen.
Tenminste ik heb ook periodes gehad dat ik vrijwel geen sociale contacten had want toen zat ik alleen maar te blowen en te gamen en zo. En ja dan ga je mensen missen. En vervolgens ben je met andere mensen eindelijk weer, en dan mis je weer het alleen zijn.
Tenminste ik heb ook periodes gehad dat ik vrijwel geen sociale contacten had want toen zat ik alleen maar te blowen en te gamen en zo. En ja dan ga je mensen missen. En vervolgens ben je met andere mensen eindelijk weer, en dan mis je weer het alleen zijn.
Op basis van wat je hier beschrijft, lijkt het mij heel waarschijnlijk dat je een vorm van autisme hebt.quote:
[..]
Dat zijn veel vragen, maar ik zal proberen ze zo goed mogelijk te beantwoorden.
Ik ben een man van rond de twintig jaar. Het woord partner heb ik verkeerd gebruikt, waardoor ik mogelijk voor verwarring heb gezorgd. Excuses daarvoor. Ik dacht dat het woord relatie misschien ook opgevat zou kunnen worden als een vriendschappelijke relatie. In mijn omgeving zijn er geen tienerouders, dus dat speelt geen rol.
Ik zit ook niet in een studentenvereniging. In twee berichten van mij eerder heb ik daar wat meer uitleg over gegeven.
Wat bedoel je precies met noodzaak? Zou ik zonder rijbewijs kunnen? Ja. Is het onhandig? Ook ja. Een rijbewijs biedt namelijk veel meer mogelijkheden qua werk. In de zorg is het bovendien vaak een vereiste. Daarnaast zou ik me ontzettend slecht voelen als ik zou opgeven, omdat ik denk dat ik het uiteindelijk wel kan halen. Ik heb alleen echt een goede instructeur nodig: iemand die vertrouwen in mij heeft en rustig en vriendelijk uitleg geeft. Wanneer instructeurs alles heel beladen maken, ga ik juist slechter rijden.
Ook zou ik me enorm schamen als ik geen rijbewijs haal. In mijn omgeving wordt het gezien als iets wat je eigenlijk gewoon moet behalen. Op dit moment reis ik met het openbaar vervoer omdat ik een studentenreisproduct heb. Zeker tijdens tentamenperiodes lijkt het me prettig om ook met de auto te kunnen reizen, omdat het openbaar vervoer niet altijd betrouwbaar is.
Er zijn verschillende redenen waarom ik denk dat ik mogelijk op het autismespectrum zit:
- Ik heb altijd speciale interesses gehad: onderwerpen waar ik me heel intensief in kan verdiepen.
- Ik flapper met mijn armen. Vroeger deed ik dat ook in het openbaar; tegenwoordig alleen nog als niemand mij ziet. Daarnaast stim ik door met mijn benen te tikken wanneer het erg druk is.
- Ik heb moeite met het filteren van geluiden. Dat is vooral vervelend tijdens werkgroepen waarin veel overleg plaatsvindt dan kan ik niet helder nadenken. Ook ben ik gevoelig voor fel licht. Tegelijkertijd vind ik het lastig om te beoordelen of ik hier meer last van heb dan anderen, omdat ik natuurlijk hun perspectief niet kan ervaren.
- Ik ben niet sterk in sociaal contact en vind het moeilijk om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden.
- Ik heb daarnaast een aantal kenmerken die relatief vaak voorkomen bij autistische mensen, al zijn ze zeker niet noodzakelijk voor een diagnose. Zo heb ik aphantasie (al kan ik wel geblinddoekt schaken) en ben ik erg slecht in het herkennen van gezichten.
- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
- Autisme komt voor in mijn familie en het heeft een erfelijke factor.
- Mijn ouders denken dat ik autistisch ben, maar hebben nooit de stap gezet om mij te laten onderzoeken.
- Ik heb een hekel aan onverwachte situaties. Ik vind het prettig om te weten waar ik aan toe ben.
Het kan goed zijn dat ik nog dingen vergeet, maar dit zijn de punten die als eerste in me opkomen.
Tentamens bezorgen mij veel stress. Ik ben behoorlijk perfectionistisch en leg mezelf daardoor veel druk op. Soms voelt het alsof ik moet presteren om te compenseren voor alle andere dingen waarin ik tekortschiet, ook al weet ik rationeel dat het in de praktijk niet zo werkt.
Mijn sociale vaardigheden zijn niet mijn sterkste punt. Ik heb vaak moeite om onder woorden te brengen wat ik bedoel en voel me daardoor ontzettend dom. Vaak zoek ik woorden, maar krijg ik ze simpelweg niet gevonden. Dat is erg frustrerend.
Hopelijk heeft dit wat duidelijkheid gegeven.
Ik denk dat dat heel erg per persoon verschilt.quote:
Wat zijn jullie ervaringen met een diagnosetraject voor autisme? Verschillende mensen hebben hier aangegeven dat zo'n traject mogelijk meerwaarde voor mij kan hebben.
Zijn er hier mensen die dit traject van dichtbij hebben meegemaakt, voor zichzelf of als ouder van iemand met ASS? Hoe zag het traject eruit en wat heeft het jullie uiteindelijk gebracht?
Eerlijk gezegd zie ik zelf de meerwaarde nog niet zo goed. In principe blijf je immers dezelfde persoon als vóór de diagnose. Het is ook niet zo dat er specifieke medicijnen voor autisme bestaan die je na een diagnose kunt krijgen.
Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft een diagnose iets veranderd in hoe je naar jezelf of je kind kijkt of in de ondersteuning die je hebt gekregen?
Je weet er nu al best veel van zo lijkt het, maar toen ik jong was was het nog een redelijk onbekend fenomeen, in ieder geval in mijn omgeving.
Ik werk in principe 40 uur per week op kantoor. Voorheen was ik aan het einde van de werkweek helemaal gesloopt in mijn hoofd maar dacht dat het zo hoorde.
Nu weet ik waar het vandaan komt en wat je er tot op zekere hoogte aan kunt doen/
Voor mij heeft een noise cancelling koptelefoon wonderen gedaan. Daarnaast, als je merkt dat er veel prikkels zijn, bijvoorbeeld relatief veel pratende mensen om je heen. even koffie halen of naar het toilet.
Maar dat kan voor iedereen anders zijn.
Voorheen Bargehassus.
Ga sporten. Probeer hardlopen, haal ergens een beginners schema vandaan en bouw rustig op. Eerst 5km ineens, na een paar maanden 10km, weer wat maanden verder 15, 20 etc. Je hebt een duidelijk doel.
Schrijf je in voor (lokale) wedstrijden, veel mensen komen daar alleen naartoe dus iedereen staat open voor een spontaan praatje. Kan ook kort , hoe ging het , ja goed, Oke. Alle type mensen kom je tegen, dik, dun, oud, jong , introvert, extravert, etc...
Schrijf je in voor (lokale) wedstrijden, veel mensen komen daar alleen naartoe dus iedereen staat open voor een spontaan praatje. Kan ook kort , hoe ging het , ja goed, Oke. Alle type mensen kom je tegen, dik, dun, oud, jong , introvert, extravert, etc...
In mijn ogen sla je de plank mis. Er is namelijk een verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn. Ik geloof niet dat mensen er bewust voor kiezen om eenzaam te zijn. Wat ik wel geloof, is dat mensen in bepaalde mate graag alleen willen zijn. Alleen zijn betekent namelijk niet automatisch dat je eenzaam bent. Net zoals je je, wanneer je omringd bent door mensen, alsnog heel eenzaam kunt voelen.quote:
Ik geloof vaak dat mensen die eenzaam zijn dit stiekem ook eigenlijk gewoon een beetje zelf willen.
Tenminste ik heb ook periodes gehad dat ik vrijwel geen sociale contacten had want toen zat ik alleen maar te blowen en te gamen en zo. En ja dan ga je mensen missen. En vervolgens ben je met andere mensen eindelijk weer, en dan mis je weer het alleen zijn.
Dat heb ik helaas zelf ook regelmatig ervaren. Bijvoorbeeld bij het sportteam waar ik lange tijd deel van uitmaakte. Ik voelde me daar vaak niet echt op mijn gemak. We hadden andere interesses en ik denk dat het ook deels kwam doordat ik homoseksueel ben. Destijds zat ik nog in de kast en er werden regelmatig "grappen" over homo's gemaakt. Daardoor voelde ik me vaak buitengesloten en eenzaam, ondanks dat ik onder mensen was.
Het zijn goede vragen die je stelt. Ik heb me hier al enigszins in verdiept (ook al voordat ik dit topic opende), behalve in hoe dat precies zit met zorgverzekeraars; dat weet ik eerlijk gezegd niet.quote:
[..]
Hoe kun je nu al zeggen dat je er geen meerwaarde in ziet? Heb je je er al in verdiept?
Er zitten zoveel mogelijke kanten aan, dat zou je als student geneeskunde toch moeten interesseren.
Je blijft dezelfde persoon maar de erkenning en de herkenning van veel van de moeilijkheden die je in je posts noemt kan echt veel voor je betekenen. Dat je bijv. snapt waarom bepaalde zaken voor jou zo moeilijk zijn en veel energie kosten en dat je gericht kun zoeken naar manieren om daar beter mee om te gaan.
Waarom ik er op dit moment nog geen meerwaarde in zie? Dat heeft vooral te maken met het feit dat een autismespectrumstoornis (ASS) wordt gediagnosticeerd aan de hand van de DSM-5. Daarbij moet je op verschillende deelgebieden voldoen aan bepaalde criteria voordat je uiteindelijk de diagnose krijgt.
Ik zie ASS daarom vooral als een classificatie van gedragingen. In mijn ogen geeft die classificatie nog steeds niet echt een verklaring voor waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Het beschrijft vooral wat er zichtbaar is, maar niet noodzakelijk waarom dat zo is.
Dat neemt overigens niet weg dat ik begrijp dat het voor veel mensen waardevol kan zijn als het beestje bij de naam wordt genoemd. Erkenning en herkenning kunnen veel betekenen. Daarnaast zie ik ook wel dat een diagnose praktische voordelen kan hebben. Denk bijvoorbeeld aan het maken van tentamens in een rustige ruimte, extra tentamentijd (ik ben in vrijwel alles wat ik doe vrij traag) en mogelijk bepaalde voorzieningen of tegemoetkomingen, mits je daarvoor in aanmerking komt.
Heb je al eens boeken gelezen, podcasts geluisterd over de ervaringen van mensen met autisme? Vond je het herkenbaar?quote:
[..]
Het zijn goede vragen die je stelt. Ik heb me hier al enigszins in verdiept (ook al voordat ik dit topic opende), behalve in hoe dat precies zit met zorgverzekeraars; dat weet ik eerlijk gezegd niet.
Waarom ik er op dit moment nog geen meerwaarde in zie? Dat heeft vooral te maken met het feit dat een autismespectrumstoornis (ASS) wordt gediagnosticeerd aan de hand van de DSM-5. Daarbij moet je op verschillende deelgebieden voldoen aan bepaalde criteria voordat je uiteindelijk de diagnose krijgt.
Ik zie ASS daarom vooral als een classificatie van gedragingen. In mijn ogen geeft die classificatie nog steeds niet echt een verklaring voor waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Het beschrijft vooral wat er zichtbaar is, maar niet noodzakelijk waarom dat zo is.
Dat neemt overigens niet weg dat ik begrijp dat het voor veel mensen waardevol kan zijn als het beestje bij de naam wordt genoemd. Erkenning en herkenning kunnen veel betekenen. Daarnaast zie ik ook wel dat een diagnose praktische voordelen kan hebben. Denk bijvoorbeeld aan het maken van tentamens in een rustige ruimte, extra tentamentijd (ik ben in vrijwel alles wat ik doe vrij traag) en mogelijk bepaalde voorzieningen of tegemoetkomingen, mits je daarvoor in aanmerking komt.
The love you take is equal to the love you make.
Dat ben ik ook aan het overwegen, maar ik wacht eerst af hoe mijn tussentijdsetoets gaat.quote:
@:Traantje1... als het niet opschiet met die autorij lessen neem dan een andere rijschool.
Relaties aangaan met mannen is helemaal niet moeilijk. Wat wel lastig is, is dat tegenwoordig veel van de 'veiliger' plaatsen waar wij elkaar ontmoetten gesloten zijn (COC, de meeste homobars sinds eind jaren '90).
Als homoman van 48 in mijn derde lange termijn relatie (en semi-uit sinds mijn 17e... was toen gemakkelijker) heb ik redelijk wat ervaring en tips... ook wat je beter niet kunt doen.
Wat zijn je ervaringen en tips rondom het aangaan van relaties met mannen?
Wij kunnen je hier ook niet helpen.quote:
[..]
Dat ben ik ook aan het overwegen, maar ik wacht eerst af hoe mijn tussentijdsetoets gaat.
Wat zijn je ervaringen en tips rondom het aangaan van relaties met mannen?
Maar neem alsjeblieft contact op met iemand met verstand van autisme, via je huisarts.
Mijn hemel, ik herken zoveel...
En ik ben 56 en leer nog elke dag.
Voorheen Bargehassus.
Ik herken mezelf zeer sterk in dit lijstje. Ik heb ook altijd vermoed dat ik op het spectrum zit.quote:
Er zijn verschillende redenen waarom ik denk dat ik mogelijk op het autismespectrum zit:
- Ik heb altijd speciale interesses gehad: onderwerpen waar ik me heel intensief in kan verdiepen.
- Ik flapper met mijn armen. Vroeger deed ik dat ook in het openbaar; tegenwoordig alleen nog als niemand mij ziet. Daarnaast stim ik door met mijn benen te tikken wanneer het erg druk is.
- Ik heb moeite met het filteren van geluiden. Dat is vooral vervelend tijdens werkgroepen waarin veel overleg plaatsvindt dan kan ik niet helder nadenken. Ook ben ik gevoelig voor fel licht. Tegelijkertijd vind ik het lastig om te beoordelen of ik hier meer last van heb dan anderen, omdat ik natuurlijk hun perspectief niet kan ervaren.
- Ik ben niet sterk in sociaal contact en vind het moeilijk om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden.
- Ik heb daarnaast een aantal kenmerken die relatief vaak voorkomen bij autistische mensen, al zijn ze zeker niet noodzakelijk voor een diagnose. Zo heb ik aphantasie (al kan ik wel geblinddoekt schaken) en ben ik erg slecht in het herkennen van gezichten.
- Ik schrijf vaak onsamenhangend: veel details, maar weinig structuur. Voor zover ik weet komt dat relatief vaak voor bij mensen op het spectrum.
- Autisme komt voor in mijn familie en het heeft een erfelijke factor.
- Mijn ouders denken dat ik autistisch ben, maar hebben nooit de stap gezet om mij te laten onderzoeken.
- Ik heb een hekel aan onverwachte situaties. Ik vind het prettig om te weten waar ik aan toe ben.
Tijdens mijn burnout 4 jaar geleden heb ik dit aangegeven bij mijn psycholoog, met de vraag hier toch eens op te testen. Mijn psycholoog zei dat ze alleen zullen testen als ze hier zelf aanleiding toe zien. We hebben enkele sessies gehad, sommigen in het bijzijn van mijn moeder of broer (zij die mij als kind dichtbij hebben meegemaakt) om te kijken of er aanwijzingen zijn die zo'n test rechtvaardigen.
Mijn psycholoog zag uiteindelijk wel aanleiding voor een test op autisme. En ik blijk inderdaad op het spectrum te zitten. Eindelijk de diagnose op 45 jarige leeftijd.
Wat voor mij de diagnose belangrijk maakt is dat er heel veel dingen uit mijn verleden op hun plek vielen. Ten tweede weet ik nu waar mijn beperkingen liggen; in het verleden liep ik mezelf meer dan eens voorbij, omdat ik mezelf pushte om mee te komen met de rest, ik was immers net zo normaal als de rest (ook om 'sociaal geaccepteerd' te worden. Nu geef ik daar minder om).
Als je die test wil, en als je denkt dat je met die eventuele diagnose vooruit kunt, geef dat dan duidelijk aan. En laat je niet zomaar afwimpelen. Ik heb in het verleden de wens vaker uitgesproken bij andere psychologen, maar die zagen geen aanleiding, omdat ik naar hun zeggen "zo helder en duidelijk mijn verhaal kon doen" (whatever that means). Nu baal ik dat ik niet eerder had doorgezet.
Ga ergens heen waar het soort van mannen rondloopt dat je zelf zou willen zijn.quote:
[..]
Wat zijn je ervaringen en tips rondom het aangaan van relaties met mannen?
Ervaring is de beste leermeester al moet ik bekennen dat al mijn lange termijn relaties mij vonden. Één in het COC in Haarlem, één vond me op straat in Amsterdam en de laatste ontmoette ik in de darkroom van een herensauna in Parijs.
Ik heb het een en ander over autisme gelezen. Zo heb ik zelf het boek Zonsagakind gelezen; de twee andere boeken in deze serie heb ik nog niet gelezen, maar waarschijnlijk ga ik die in de vakantie lezen als het wat rustiger is. Een ander boek dat ik heb beluisterd, is Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit van Bianca Toeps.quote:
[..]
Heb je al eens boeken gelezen, podcasts geluisterd over de ervaringen van mensen met autisme? Vond je het herkenbaar?
Ik heb ook een stuk gelezen uit Unmasking Autism: The Power of Embracing Our Hidden Neurodiversity van Devon Price, maar ik heb het niet uitgelezen. Het pakte me namelijk niet; er werd veel over gender gesproken, en dat boeit me niet zoveel en daar herken ik me niet in. Hebben jullie toevallig nog aanraders voor boeken over autisme?
Daarnaast heb ik een aantal podcasts geluisterd, namelijk Autistic After Hours en de podcasts van Sonja, waarin ik me best goed herken. Ook heb ik het een en ander op YouTube bekeken en daarin herken ik mezelf ook in veel dingen. Alleen bij voorbeelden zoals Temple Grandin, die uitsluitend in visuele plaatjes denkt, herken ik me niet, omdat ik zelf niet kan visualiseren.
Dankjewel voor het delen van jouw ervaring. Fijn dat er nu meer puzzelstukjes op de juiste plek vallen. Hoe zag die test er concreet uit? Wat moest je doen?quote:
[..]
Ik herken mezelf zeer sterk in dit lijstje. Ik heb ook altijd vermoed dat ik op het spectrum zit.
Tijdens mijn burnout 4 jaar geleden heb ik dit aangegeven bij mijn psycholoog, met de vraag hier toch eens op te testen. Mijn psycholoog zei dat ze alleen zullen testen als ze hier zelf aanleiding toe zien. We hebben enkele sessies gehad, sommigen in het bijzijn van mijn moeder of broer (zij die mij als kind dichtbij hebben meegemaakt) om te kijken of er aanwijzingen zijn die zo'n test rechtvaardigen.
Mijn psycholoog zag uiteindelijk wel aanleiding voor een test op autisme. En ik blijk inderdaad op het spectrum te zitten. Eindelijk de diagnose op 45 jarige leeftijd.
Wat voor mij de diagnose belangrijk maakt is dat er heel veel dingen uit mijn verleden op hun plek vielen. Ten tweede weet ik nu waar mijn beperkingen liggen; in het verleden liep ik mezelf meer dan eens voorbij, omdat ik mezelf pushte om mee te komen met de rest, ik was immers net zo normaal als de rest (ook om 'sociaal geaccepteerd' te worden. Nu geef ik daar minder om).
Als je die test wil, en als je denkt dat je met die eventuele diagnose vooruit kunt, geef dat dan duidelijk aan. En laat je niet zomaar afwimpelen. Ik heb in het verleden de wens vaker uitgesproken bij andere psychologen, maar die zagen geen aanleiding, omdat ik naar hun zeggen "zo helder en duidelijk mijn verhaal kon doen" (whatever that means). Nu baal ik dat ik niet eerder had doorgezet.
|
|
