[DAGBOEK] (Keep_Walking) #3

quote:

Op vrijdag 24 april 2026 22:22 schreef Keep_Walking het volgende:
[..]
Ik heb nu geen geld en geen baan. Ik eet van de voedselbank en ga volgende week starten met vrijwilligerswerk.

Je hebt wel een uitkering, toch? Mogelijk heb je ook recht op toeslagen. Als je geen spaargeld hebt en een laag inkomen, zijn er bij de gemeente soms ook regelingen waar je aanspraak op kunt maken. Het fijne weet ik er niet van. Wat ik wél weet, is dat veel mensen die recht hebben op geld (of kwijtschelding van belasting) geen gebruik maken van die regelingen. Vaak omdat zij die regelingen niet kennen. Heb je al bij de gemeente geïnformeerd wat er in jouw situatie mogelijk is?

quote:

Op donderdag 23 april 2026 14:33 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Dankjewel voor je reactie. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen om de situatie te verbeteren. Het lijkt erop alsof ik nu al in de hel zit en dat de duivel mijzelf kapotmaakt.

Mijn leven is een hel geweest, mijn jeugd is één en al ellende geweest. Ik heb wel een stoere levensverhaal, maar het is wel zwaar. Ik wil niet meer leven in wanhoop en ellende. Ik weet niet wat ik moet doen om het te overleven.

God gives his hardest battles to his strongest soldiers? Of juist niet en ben ik dan zwak?

Heel erg dat jij het zo zwaar hebt gehad en leef met je mee. En nee, ik vind niet dat je zwak bent. Dit is jou allemaal overkomen en ik hoop dat er voor jou licht aan het einde van de tunnel is.

quote:

Op maandag 4 mei 2026 22:41 schreef Keep_Walking het volgende:
Mijn oom komt 7 mei weer naar Utrecht om te praten met mij en mijn mentor en casemanager over de familiezaken en geldzaken. Ik ben bereid om vergevingsgezind te zijn en zal met een open geest naar hem luisteren. Ik weiger echter mijzelf weg te cijferen om vrede te bewaren. Ik vind dat mijn familieleden mij ernstig hebben gekwetst en tekortgeschoten in hun plichten naar mij en mijn moeder.

Hij komt in ieder geval om met je te praten, dat is al een pluspunt. Hij had ook kunnen zeggen: 'fuck it, geen zin.' Het gaat om geldzaken en familiezaken, dus misschien goed om dat ook gewoon veilig te stellen. Luister eens goed.

Jezelf wegcijferen hoeft misschien ook niet, maar zij zullen wel ideeën hebben die niet per se stroken met jouw ideeën. Ik denk dat hij wel mag uitleggen hoe hij het ziet.

Probeer voor jezelf wat goede vragen op papier te zetten zoals:
'Hoe zie jij de toekomst voor mij in?' (in relatie tot geld)
'Ik heb het gevoel dat je daar en daar tekortgeschoten bent jegens mij, hoe kijk jij daartegen aan?'

Dan maak je het niet te verwijtend en kun je samen kijken, dan hoef jij je ook niet weg te cijferen.
Ik denk dat je goed bezig bent, maar jouw hersenen en ook die van mij. Werken niet zoals die van de meeste mensen werken, dus wij moeten altijd een beetje uitkijken hoe we te werk gaan en extra rust bewaren. Geloof me, ik had laatst een grote woede aanval, maar vandaag toen ik face to face kwam met die persoon, heb ik me maar gedragen, en niks opgemerkt.

quote:

Op maandag 4 mei 2026 22:41 schreef Keep_Walking het volgende:
Mijn oom komt 7 mei weer naar Utrecht om te praten met mij en mijn mentor en casemanager over de familiezaken en geldzaken. Ik ben bereid om vergevingsgezind te zijn en zal met een open geest naar hem luisteren. Ik weiger echter mijzelf weg te cijferen om vrede te bewaren. Ik vind dat mijn familieleden mij ernstig hebben gekwetst en tekortgeschoten in hun plichten naar mij en mijn moeder.

Doe in elk geval je best, hou je in om in elk geval aan te horen wat zij te vertellen hebben.

-knip-

[ Bericht 25% gewijzigd door Lenny77 op 05-05-2026 11:33:52 ]

quote:

Op maandag 4 mei 2026 22:41 schreef Keep_Walking het volgende:
Mijn oom komt 7 mei weer naar Utrecht om te praten met mij en mijn mentor en casemanager over de familiezaken en geldzaken. Ik ben bereid om vergevingsgezind te zijn en zal met een open geest naar hem luisteren. Ik weiger echter mijzelf weg te cijferen om vrede te bewaren. Ik vind dat mijn familieleden mij ernstig hebben gekwetst en tekortgeschoten in hun plichten naar mij en mijn moeder.

Zoals @Hetekip al aangaf, het helpt je misschien om vragen op papier te zetten. Je zou het forum hier kunnen gebruiken om dat goed voor te bereiden.

quote:

Op maandag 4 mei 2026 22:38 schreef Lenny77 het volgende:
[modbreak]Terug naar R&P. Mensen aub, laten we proberen het topic netjes te houden.
K_W: geen racisme, wraak of slachtofferschap. Dat wil niet zeggen dat je niet mag praten over dingen die gebeurd zijn maar het er in wentelen en alles en iedereen en zijn moeder de schuld geven hoort daar niet bij.
[/modbreak]

Ik wil dit bij deze ook quoten. Keep_Walking, kan je inzien waarom dit met name voor jezelf heel destructief is?

Het enige wat je er echter mee bereikt, is dat je mensen daarmee van je wegduwt + dat mensen daardoor geen respect voor jou kunnen opbrengen en op jou neerkijken. Het gevolg is dat voor jou het gevoel van onmacht weer bevestigd wordt, dat je tegen jezelf zegt "Zie je nou wel?!" en dat je steeds dieper wegzakt in een negatieve spiraal.

Woede kan voor jezelf heel krachtig voelen. In ieder geval een stuk beter dan onderwerping: over je heen laten komen dat anderen jou het gevoel geven dat je minderwaardig bent en hen pleasen in de hoop dat ze ermee ophouden als je maar aardig genoeg doet.

Het komt in beide gevallen eigenlijk op hetzelfde neer. In beide gevallen kunnen anderen uit jouw reactie opmaken dat je geen controle hebt over de situatie. Het klopt wel dat als jij intimiderend genoeg bent, mensen bang worden van je en daarom niet durven om jou te bespotten. Maar dat is voor jezelf niet verstandig als je met die mensen te maken blijft krijgen. Ze kunnen dan weliswaar aardig tegen jou doen, maar in werkelijkheid hebben ze dan een hekel aan jou en op het moment dat jij heb oprecht nodig hebt, zullen ze jou in de steek laten ... want in hun beleving ben jij voor hen een bedreiging en willen ze van je af.

Je komt op anderen een stuk krachtiger over en mensen zullen jou meer respecteren, als jij jouw emoties kunt beheersen.

Als je met jouw familie gaat praten en je kaart aan: "Toen dit en dat gebeurde, voelde ik mij daar heel erg klote bij. Naar mijn moeder vind ik het ook respectloos. Ik wil mij niet opnieuw zo voelen. Hoe kunnen wij voorkomen dat het in de toekomst weer gebeurt? Wat was destijds de aanleiding dat jullie je zo naar mij opstelden? Nemen jullie mij iets kwalijk? Als ik weet wat ik in jullie ogen niet goed heb gedaan, doe ik mijn best om te voorkomen dat het de volgende keer weer gebeurt. Maar leg het mij uit. Ik heb zoals jullie weten schizofrenie: als jullie van mij verwachtingen hebben waaraan ik niet kan voldoen, raak ik daardoor alleen maar gefrustreerd en labiel. Dat werkt alleen maar averechts, zowel voor mij als voor jullie."

Als je tijdens het gesprek merkt dat jij je als een klein kind behandeld voelt, geef dát wel op tijd aan en geef aan dat je niet met hen in gesprek wilt als ze jou andersom niet serieus nemen. Ik hoop voor jou dat jouw case-manager jou serieuzer neemt als de persoon waar ik tot voor kort zelf mee te maken had. Maar als dat niet zo is en hij/zij is iemand die veinst zich betrokken te voelen met jou maar continu op jouw emoties inpraat of met uitspraken komt als "Ja maar nu zie je het heel zwartwit!" reageer daar dan op met bijvoorbeeld: "Ik doe heel erg mijn best om op een redelijke volwassen manier met jullie in gesprek te gaan. Maar ik vind de manier hoe jullie andersom tegen mij aanpraten, heel onprettig. Als jullie dat niet willen aanpassen, heeft het voor mij ook geen zin om dit gesprek voort te zetten."

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 12:04 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Goed advies. Je hebt gelijk dat mijn woede de situatie alleen maar verergerd en dat ik mensen wegduwt. Ik wil mijn woede en boosheid ook loslaten en vergevingsgezind zijn naar mijn familie. Voordat mijn moeder ziek werd, was mijn familie heel hecht met elkaar en ik had het gevoel dat ik hen kon vertrouwen. Ergens denk ik dat ze heel lang niet inzagen hoe slecht ze mij hebben behandeld en in de steek gelaten. In hun ogen deden ze niks verkeerds.

Kun je je in hun gezichtspunt verplaatsen?

Zou het kunnen dat ze vinden dat ze teveel op hun bord hadden en het drama uit zelfbescherming achterlieten?

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 12:04 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Goed advies. Je hebt gelijk dat mijn woede de situatie alleen maar verergerd en dat ik mensen wegduwt. Ik wil mijn woede en boosheid ook loslaten en vergevingsgezind zijn naar mijn familie. Voordat mijn moeder ziek werd, was mijn familie heel hecht met elkaar en ik had het gevoel dat ik hen kon vertrouwen. Ergens denk ik dat ze heel lang niet inzagen hoe slecht ze mij hebben behandeld en in de steek gelaten. In hun ogen deden ze niks verkeerds.

Ik snap dat je je zo kan voelen, dat heb ik ook wel eens. Maar ik heb dan ook wel eens gehad dat mensen helemaal niet wisten dat het zo slecht met me ging, of iets dergelijks.

Ik denk door een goed gesprek te voeren, kun je wel kijken waar jullie beiden staan en vandaar een beetje de balans terugvinden.

quote:

Ergens denk ik dat ze heel lang niet inzagen hoe slecht ze mij hebben behandeld en in de steek gelaten. In hun ogen deden ze niks verkeerds.

Lees dit even terug

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 16:06 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
De reden dat zij nooit doorhadden hoe slecht het met me ging en hoe moeilijk ik het heb, is omdat ze mij hebben afgestoten van hun leven waardoor ze niks op de hoogte zijn van wat er allemaal speelt. Dus het blijft toch hun fout en hun schuld dat ze niet weten wat ik en mijn moeder hebben meegemaakt.

Dat is jouw kant. Dat is volkomen te begrijpen.
Maar kun je misschien klein beetje hun kant inleven. En echt echt echt proberen een gesprek aan te gaan?

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 16:06 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
De reden dat zij nooit doorhadden hoe slecht het met me ging en hoe moeilijk ik het heb, is omdat ze mij hebben afgestoten van hun leven waardoor ze niks op de hoogte zijn van wat er allemaal speelt. Dus het blijft toch hun fout en hun schuld dat ze niet weten wat ik en mijn moeder hebben meegemaakt.

Jammer dat je toch de fout en schuld zo makkelijk bij anderen legt, zodat je die verantwoordelijkheid makkelijk kan afschuiven.

Communicatie werkt altijd twee kanten op. Ja, zij hebben niet gevraagd hoe het met jullie ging, maar jullie hebben dat dus ook niet uit jezelf verteld.

En daarvóór heeft zo te lezen jullie familie jullie al afgestoten, dat zal ook niet zijn vanwege zweetluchten maar iets dat al langer speelde.

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 12:04 schreef Keep_Walking het volgende:
Ergens denk ik dat ze heel lang niet inzagen hoe slecht ze mij hebben behandeld en in de steek gelaten. In hun ogen deden ze niks verkeerds.

Kan je concreet maken wat ze volgens jou verkeerd hebben gedaan?

Het gaat wellicht gebeuren dat bij jou de woede toch opvlamt en dat je hen gaat verwijten jou in de steek gelaten te hebben. Je hoopt dan waarschijnlijk dat ze zich schuldig gaan voelen, want dat bevestigt voor jou dat ze toch om jou geven. Daarmee belazer jij jezelf, aangezien "in de steek gelaten worden" niet concreet is. Waarom zouden ze zich schuldig voelen, terwijl ze eigenlijk niet weten wat ze fout gedaan hebben? Je bereikt ermee dat je een strijd met hen wilt aangaan. En daar hebben ze geen zin in, zeker niet als ze met jou afspreken om jou te helpen. Je loopt risico dat ze jou niet willen helpen. En als ze jou toch blijven helpen, zullen ze het incident negeren door jou niet serieus te nemen.

Als je concreet aangeeft wat er is gebeurd en hoe jij je daarbij voelde, bereik je meer. Het gaat er dan niet zozeer om of zij jou wel of geen onrecht hebben aangedaan. Het gaat erom dat zich een situatie heeft afgespeeld waardoor jij je klote voelde. Als ze dat weten, kan er gepraat worden in oplossingen: voorkomen dat het de volgende keer opnieuw gebeurt. De bereidwilligheid om jou daarin tegemoet te komen, wordt dan veel groter: ze gaan namelijk liever met jou om op een positieve manier dan door weer problemen met jou te hebben.

En zo kan je ook hier op het forum narigheid voorkomen. Als jij jezelf elke keer opdringt en probeert te bewijzen, weet je dat je daarmee negatieve reacties van anderen over jezelf afroept. Dan verspil je continu energie op een negatieve manier wat je uiteindelijk zelf weer terugkrijgt. Als je vervolgens erkent te ver gegaan te zijn en jouw excuses aan moet bieden, voel je je daarover weer kut en vernederd. Dan moet je extra jouw best doen om je niet door woede te laten leiden.

Door van tevoren na te denken over het effect van jouw gedrag op anderen, heb je veel meer controle over jouw leven. Het heeft niks met "het brave jongetje" willen zijn, maar met "de volwassen man die zijn leven op orde heeft".

Vooral in het begin kan het heel moeilijk zijn, omdat je het nog niet gewend bent. Maar uiteindelijk levert het jou meer energie op en een gevoel van zelfverzekerdheid.

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 16:14 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Nee, mijn moeder hield al mijn problemen geheim omdat ze niet de vuile was buiten wilde ophangen en omdat mijn tante een hele gemene oordelende vrouw is. Toen mijn moeder ziek werd, hebben ze ervoor gezorgd dat mijn moeder de juiste zorg kreeg en al haar zaken geregeld zijn, met de belofte dat ze zouden zorgen dat ik goed zit en niks tekort komt in de levenstestament van mijn moeder. Maar toen ze erachter kwamen hoe heftig mijn situatie was, zijn ze geschrokken en keihard weggerend. Ik loop al twee jaar bij de voedselbank en ben dakloos geweest tijdelijk.

Dus ze wisten het niet omdat je moeder het geheim hield en jij hebt duidelijk ook niets gezegd. En dan ineens krijgen ze een lawine van shit te zien. Niet alleen de schizofrenie maar ook de opnames, drugs,... En hebben ze zich terecht verschrokken. Veel mensen weten niet hoe hiermee om te gaan. Een cultuur die ook nog eens moeite heeft met psychiatrische problemen zal hier nog minder mee om weten te gaan.

Ik denk dat je enige mildheid naar hun moet hebben. Jij wil altijd dat mensen begrip en empathie voor je hebben maar je kan het zelf voor niemand opbrengen. Wat verwacht je dan eigenlijk?

Als jij nu bij dat gesprek helemaal over de rooie gaat gaan en hun gaat beschuldigen ga je volledig het tegenovergestelde krijgen van dat wat je wil en krijg je alleen maar defensieve reacties en bevestiging voor wat ze denken te weten van je.

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 16:14 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Ik loop al twee jaar bij de voedselbank en ben dakloos geweest tijdelijk.

En wanneer was dat?

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 17:17 schreef saparmurat_niyazov het volgende:

[..]
En wanneer was dat?

Mja dit klopt niet echt met het verhaal dat zijn moeder hem geld gaf en dat hij daarom dat dure appartement heeft.
Ofwel gaat dit om een veel oudere periode maar staat dit los van de familie want die wisten toen op dat moment nog van niets.

quote:

Op donderdag 23 april 2026 03:57 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Ook net als TS geloven ze dat God hen een roeping heeft gegeven. Het valt in ieder geval te betwijfelen of hun overtuigingen en opvattingen waarover ze vertellen realistisch zijn.

Aanvullend geldt dat geloof niet altijd zo harmonieus en geruststellend is als soms wordt aangenomen. Het christelijk dogma is imo in Westerse kerken gestoeld op existentiële spanning en geïnternaliseerde angsten. Want centraal in dat geloof staat na de dood genade te willen ontvangen in het eeuwige leven samen met God. In de praktijk kan dit ertoe leiden dat morele keuzes en levensgedrag mede in het licht van die verwachting worden beoordeeld en getoetst, terwijl het geloof daarvoor geen kaders verschaft. Dat leidt tot uitvergroting van beloning/straffen, en dus angsten.

De meesten gaan daar goed mee om, anderen zijn gevoeliger. Bij psychische kwetsbaarheden zal de beleving verschillend uitwerken en sterker doorwerken in denkpatronen en verantwoordelijkheid. Het hebben van een “roeping” kan voor iemand betekenisvol en structurerend zijn, maar wanneer dat sterk wordt gekoppeld aan religieuze identiteit (en daarmee: mogelijke straf of beloning in het hiernamaals), kan dat ook extra psychologisch belastend zijn. De vraag is: Is TS daar mee geholpen?

Onder aan de streep blijft het relevant om te reflecteren in hoeverre je eigen overtuigingen bijdragen aan je welzijn, ongeacht of iemand gelovig is of niet. Geloof kan voor veel mensen een belangrijke steunpilaar zijn, mits het op een evenwichtige en gezonde manier wordt beleefd en toegepast.

Van wat ik heb gelezen ben je bij de 12 stappen bij stap 4, maar richt je je nog steeds vooral op alleen het wrok-gedeelte om het zo maar te zeggen.. Je wil wel hulp, geloof ik best maar hebt van wat ik lees altijd wel weerstand tegen correctie (altijd aanvallen als iemand iets zegt wat je niet fijn vindt niet waar?)..

Ik geloof zelf oprecht wel dat je wil herstellen / anders wil worden. Maar het neemt tijd en er zijn nou eenmaal zaken die vaak terugkomen bij mensen überhaupt, bijvoorbeeld het overschatten van hun eigen stabiliteit.. Je bent nog zo impulsief vooral van wat het laatste wat me bijstaat dat je iemand uit Letland wou helpen als het me correct bijstaat? Een vrouw die verliefd op je was, overal couch surfen ging (is dat de correcte term?).

Je weet denk ik ook wel wat goed is en wat niet goed maar je saboteert je denkproces als het ware volgens mij..