Begin ik gek te worden? #2

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 20:15 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Lees post boven jouw post.
Dat zeg ik toch zelf.

We postten op hetzelfde moment.

Hoe dan ook! Bespreek voordat je zelf gaat klooien met medicatie dit met een arts!
Zomaar stoppen is meestal gevaarlijk. Daarom: bespreek met arts

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 20:29 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Ik zal dat opvolgen, ik bel morgen, dan overleg ik. Als zij zeggen pak, dan pak ik ze gewoon. Als ik niemand eraan krijg in de ochtend en ze me pas in de middag bellen, dan pak ik ze wel in de ochtend.

Maar vandaag pak ik ze even niet, want ik ben die bijwerkingen best zat, ik ben altijd moe en ook het impotent zijn vind ik beslist niet fijn.

Maar goed ik zal morgen eerst overleggen met de specialist. Ik heb jullie gehoord, ik dacht dat je gewoon ten alle tijden kon stoppen ermee.

Maat, ik kan je de verhaal uit eigen ervaring wel vertellen.
Maar gewoon niet doen, ik weet ook niet welke medicatie je zelf hebt, maar stoppen met medicatie of afbouwen ansich klinkt altijd als een heel fijn plan ("yeah gezond bezig want medicatie is troep") en valt het altijd vies tegen.

Afbouwen met zulke medicatie, kan best heftige verschijnselen geven als je opeens stopt. Maar goed, was je al van plan. Verstandig!

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 20:13 schreef Hetekip het volgende:
Okay; ik pak ze morgen weer in dan bel ik GGZ morgen, om te kijken hoe en wat.
ik wil er heel graag vanaf.

Heel goed van je!

Ik geloof je dat je je nu goed voelt maar als je zomaar plots met 2 van dat soort medicatie stopt zonder afbouw/ begeleiding dan kan je een enorme chemische onbalans in je hersenen veroorzaken. En dat wil je echt niet hebben!
Zeker innemen dus en morgen bellen. Dan kunnen zij samen met jou een veilige afbouw gaan samenstellen.

Die risperdal kreeg je vast niet voor niets voorgeschreven.

quote:

Op woensdag 6 mei 2026 18:15 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Ze schrijven natuurlijk nooit zomaar medicijnen uit voor de leuk, maar ik heb het besproken met mijn behandelaren, zoals ik hier had beloofd.

Waar ik wat voor slik, lijkt mij niet iets wat ik hier hoef te verantwoorden, wanneer mijn behandelaren ermee akkoord zijn.

Je hebt zelf gepraat over je diagnoses.

quote:

Op woensdag 6 mei 2026 18:15 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Ze schrijven natuurlijk nooit zomaar medicijnen uit voor de leuk, maar ik heb het besproken met mijn behandelaren, zoals ik hier had beloofd.

Waar ik wat voor slik, lijkt mij niet iets wat ik hier hoef te verantwoorden, wanneer mijn behandelaren ermee akkoord zijn.

Je zal je verbazen hoe ze soms met medicatie omgaan. Zeker als je meerdere dingen heb.

Tot je een keer een gesprek aanknoopt met een apotheker en die even belt met de huisarts en de helft schrapt 😅.

Fijn dat ze met je meedenken!

Ik ben het met je eens dat Risperdal niet tof is, als gebruiker. De opbouw is vervelend, bijwerkingen zijn vervelend, MAAR.. De afkickverschijnselen zijn extra extra vervelend.

Stop alsjeblieft níet zomaar, zonder fatsoenlijke afbouw.

quote:

Op woensdag 6 mei 2026 20:15 schreef Hetekip het volgende:

Die kleurrijke hond, is daar de medicatie ook niet verantwoordelijk voor?
Als in positieve zin dan.

Bekijk deze YouTube-video

deze is ook mooi, zeker met ondertiteling erbij (anders was het ook een mooi nummer geweest)

quote:

Op zaterdag 18 april 2026 12:57 schreef Hetekip het volgende:
Zoals ik het zelf ervaar heb ik wel een behoefte aan contact maar voelt dat vooral heel erg onveilig. Ik heb het idee dat mensen mij 'kapot' willen maken, of willen saboteren of dat ik een soort experiment ben. Tegelijkertijd voelt contact en intiem contact heel erg eng voor mij, alsof iemand mijn identiteit wil stelen.

Ik herken dat wel. Ik heb minder die associaties zoals jij die beschrijft, maar het gevoel herken ik wel.

Het voelt vooral heel onveilig voor mij als mensen iets van mij vinden. Ik vind het moeilijk om complimenten aan te nemen, niet zozeer omdat ik het mezelf niet kan gunnen dat anderen mij als positief beleven, maar vooral als ik de ander wel zou vertrouwen het voor mij pijnlijker is om alsnog een mes in te krijgen.

Een beetje het idee dat iemand regelmatig tegen mij zegt dat hij/zij mij een aardige vent vindt en zich vertrouwd voelt bij mij. En als ik dat uiteindelijk wat meer kan toelaten, licht die persoon dat toe met bijvoorbeeld "Ik keek vroeger als kind naar Bassie en Adriaan en jij doet mij aan Bassie denken. Ik moest altijd zo lachen om die malligheid van Bassie en dat heb ik bij jou dus ook.". Ik kan mij niet herinneren dat het ooit tegen mij gezegd is, echter dit beeld komt wel altijd bij mij op als ik een voorbeeld moet beschrijven van wat ik bedoel. Ik ga er in eerste instantie niet vanuit dat wie dan ook graag met Bassie vergeleken wilt worden. Ik zou het beter kunnen verdragen als ik weet dat die persoon een lage dunk heeft van mij en mij dat met zo'n passief-agressieve opmerking wilt laten merken. Mijn angst is vooral wanneer mensen heel naief zijn en oprecht niet lijken te kunnen begrijpen dat ik dat als kwetsend ervaar - zodoende ook niet hun gedrag naar mij toe willen aanpassen. En dan zoiets hebben van "Nou ja zeg! Ik zeg iets positiefs tegen hem, dat ik mij veilig en vertrouwd voel bij hem. En dan wordt hij boos! Het is volgens mij zelfhaat dat hij niet kan aanvaarden dat ik iets positiefs tegen hem zeg. Ik gun hem wel dat hij zichzelf kan zien op dezelfde manier zoals ik naar hem kijk, dus ik blijf hem complimenten geven net zolang totdat hij het wel van mij kan aannemen."

In die zin begrijp ik jou wel als je zegt dat mensen jouw identiteit willen stelen, want zo ervaar ik het zelf ook.

Ik snap ergens wel dat ik daarmee mijn eigen negatieve zelfbeeld projecteer bij anderen: dat ikzelf degene ben die denkt dat mensen op zo'n laagdunkende manier naar mij kijken, terwijl dat niet zo is. Ik ben zelfs bereid om mij open te stellen er op een andere manier naar te leren kijken, echter die keus moet dan wel van mijzelf afkomen.

Ik kan er absoluut niet tegen als iemand vind dat mijn gedachten en opvattingen niet kloppen en dat ik om die reden op dezelfde manier moet denken en doen als anderen. Dan heb ik iets van: "Mijn gedachten en emoties, of ze nou positief of negatief zijn, ze zijn van mij en je blijft daar met jouw fikken vanaf!"

Ik kan veel beter iets van een ander aannemen als hij of zij zegt: "Als jij je op die manier gedraagt, bereik je daarmee dat mensen op zo'n manier op jou reageren. Wil je dat ook? Want zo niet, dan moet jij jouw gedrag aanpassen." Als er van mij verwacht wordt dat ik mijn gedrag aanpas, heb ik nog steeds de vrijheid om mijn eigen gedachten en mijn eigen emoties erbij te ervaren.

Dit is geloof ik niet de manier hoe mensen in het algemeen met elkaar communiceren. Ik hoor vaker opmerkingen zoals "Joh, je moet je daar niet zo druk over maken!" wat impliceert dat die persoon het mij gunt dat ik mij prettiger en rustiger voel, maar er kan net zo goed achterzitten dat die persoon dat zegt omdat hij onrustig wordt van mijn gedrag en de ballen niet heeft om dat eerlijk tegen mij te zeggen.

quote:

Op zaterdag 18 april 2026 15:16 schreef Klik het volgende:
Voor deel 2 in de reeks volgt een boek suggestie , ook voor andere "lezers":

*Tromroffelllll, tromroffel*

https://goodreads.com/boo(...)membering_Everything

[ afbeelding ]

Een poging om het boek te beschrijven zonder spoilers, gaat als volgt:
De auteur schrijft over de kunst van het onthouden, het boek opent met een oudheidkundig fenomeen en graaft langzaam door tot de realiteit van mensen die in staat zijn alles te onthouden. Lees dit boek!

Zie dit boek als een huis (Memory Palace) waarin alle denkpatronen, oude gevoelens, nieuwe gevoelens en vooral kennis een plek krijgt.

Waarom hier dit boekadvies?
En waarom zou een mens zich in vredesnaam alles willen herinneren?
En hoe wil je je alles herinneren?
De combinatie van emotie en "feit" kan ik, in de reproductie die herinneringen zijn, als mens niet daadwerkelijk van elkaar scheiden. Het zou misschien interessant kunnen zijn hoe de verhalen trucjes om "feiten" op te slaan in neurologisch pad/netwerk maar de relaties van de feiten in de verhaalvormherinnering zijn kunstmatig en maken het geen onderdeel van een coherent referentiekader volgens mij. Ik zou in dit soort problematiek eerder denken/kijken aan/naar NLP achtige methodes om herinneringen zeg maar emotioneel bij te sturen/kleuren.

quote:

Op zaterdag 18 april 2026 20:51 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Ja, dat is wel een goeie, om het voorbeeld van gisteren te gebruiken. Ik weet niet of dat ook is wat ik in mijn hoofd wil hebben, nu heb ik niks in mijn hoofd.

Ik heb zonet wel wat kunnen lezen, ik ben best slecht in het lezen van filosofie (Kierkegaard). Maar met een beetje hulp van ChatGPT kom ik wel een heel eind. Helaas haalde ik nooit hoge punten voor vakken als ethiek. Maar ik ben blij dat ik dat heb kunnen doen, en hopelijk geeft dat me ook weer wat ideeën.

Hmmm, ethiek als vak met score en beoordeling klinkt/voelt een beetje raar. Ik snap uiteraard dat de kennis wordt getoetst, maar ik kan me daarbij toch niet onttrekken aan een soort van unheimliches Gefühl.
Het is ook een onderwerp waarbij/mee/binnen je volgens mij heel voorzichtig moet zijn met het "gebruik" van AI.

quote:

Op dinsdag 21 april 2026 20:49 schreef Hetekip het volgende:

[..]
[..]
Laat het gaan.

Ik ben geen fan van Sartre die had ook ruzie met Camus. En ik denk dat Camus gelijk heeft. Sartre doet toch weer betekenis via een achterdeur het universum in slingeren door te zeggen dat we onze eigen betekenis maken.

Ik lees Camus echter niet als een botsing tussen de wereld die geen betekenis verleend vs de mens die naar betekenis zoekt. Ik zie het absurde eerder in de relatie tussen die twee, het is niet zo zeer botsen denk ik.

Het rebelleren, of revolt, blijf ik moeilijk vinden. Vooral de ethische implicaties die zijn vrij moeilijk te vangen bij Camus. Je mag mensen niet instrumenteel gebruiken, en Camus is zeer kritisch over systemen.

Hoe we dan ethisch gezien omgaan met lijden, lijkt bij Camus dan toch wat moeilijker te vatten. Maar ik moet de rebel nog lezen, nu lees ik zo nu en dan in de mythe van Sisyphus.

Vandaag niet eraan toegekomen. Het was een druk dagje, ik merk dat ik moe ben na een paar slechte nachten. Ik vind het wel positief dat ik weer een beetje bezig ben met filosofie.

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op dinsdag 21 april 2026 21:27 schreef EsserS het volgende:
Maar Sartre had wel gelijk wat betreft "de zin van het leven". Die "zin" bepaal jezelf en niemand anders.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

L'enfer c'est les autres. (Maar het paradijs ook.)
De reflectie van de anderen in je eigen psychelbeeld is een volstrekt onvermijdelijk iets voor mensen.
En dat is vaak bepaald geen onverwrongen beeld. In mijn eigen egoversum zie ik in mijn innerlijke lachspiegel van die anderen (die vaak niet eens spreekrecht hebben/krijgen) vrij duidelijk de inktzwarte rafelige rouwrandjes van mijn eigen ziel. De bubbel van mijn egoversum beweegt zich echter onherroepelijk door een schuim van zulke bubbels. Als individu alleen kan ik geen compleet mens zijn, zo zitten we domweg niet in elkaar. Ik neig regelmatig tot wegdrijven maar weet dat ik soms op zoek moet naar een hug en de oxytocine daarvan.

quote:

Op maandag 4 mei 2026 18:22 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Dat kan wellicht zo zijn. Maar goed betekent niet dat ik geen plek mag of kan hebben in de maatschappij.

Dat klopt, maar al teveel uitgesproken zelfmedelijden is wel degelijk behoorlijk belastend en vermoeiend voor anderen. Vaak is het beter om gewoon een hug te geven, of te vragen.

quote:

Op dinsdag 5 mei 2026 19:54 schreef Hetekip het volgende:
Ik vind het nog wat spannend, maar ben sinds vandaag met de antidepressiva en antipsychotica gestopt. Ik moet dit nog melden bij de hulpverlening, maar ik voel me gewoon weer goed.

Begrijpelijk dat je van die medicatie af wilt, maar helemaal niet verstandig om dat op deze manier te doen.
Doe dat in overleg en bouw het af.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 07:37 schreef Tanatos het volgende:

[..]
Waarom hier dit boekadvies?
En waarom zou een mens zich in vredesnaam alles willen herinneren?
En hoe wil je je alles herinneren?
De combinatie van emotie en "feit" kan ik, in de reproductie die herinneringen zijn, als mens niet daadwerkelijk van elkaar scheiden. Het zou misschien interessant kunnen zijn hoe de verhalen trucjes om "feiten" op te slaan in neurologisch pad/netwerk maar de relaties van de feiten in de verhaalvormherinnering zijn kunstmatig en maken het geen onderdeel van een coherent referentiekader volgens mij. Ik zou in dit soort problematiek eerder denken/kijken aan/naar NLP achtige methodes om herinneringen zeg maar emotioneel bij te sturen/kleuren.

Goed punt, ik ben het daar mee eens. Dat vind ik een bijzonder sterk argument, de NLP methode is een goed instrument voor mensen die daarin getraind zijn. In het boek wordt verteld hoe men de 'art' van geheugen-training kan beoefenen. Het is een beetje een les met gebruik van NLP, ik vind dat de schrijver NLP toepast op zichzelf (hij wilt ook geheugen trainen) en daarmee is het verhaal van het boek een indirecte manier om het menselijk geheugen te trainen.
Ik zie ook de overeenkomsten van de mogelijkheid om feiten een plek te geven, wat ongeveer hetzelfde werkt (voor sommigen) met emoties een plek geven.
Ik heb een boek aangeraden omdat de topicstarter een groot fan is van literatuur, het boek 'Moonwalking with Einstein: The Art and Science of Remembering Everything' is een advies omdat het een leuk verhaal is en geen zware kost is, dus gewoon als afleiding!