WLR Wielrennen
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Die kunnen geen renner herkennen, dus dat verbaasd mij niks.quote:Op vrijdag 10 april 2026 17:06 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
Het loden koppel dacht dat het Uijtdebroeks was.
Romo rijdt gewoon naar voren. 
Is Seixas washed?
En toen viel Romo.
Is Seixas washed?
En toen viel Romo.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Ja, hij blijft gewoon achter wiel hangen. Onhandig.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Seixas gaat op de trappers staan waardoor de fiets wat naar achteren gaat. Gewoon een onoplettendheid voor Romo.
Opa Roglic heeft weinig zin om risico te nemen, Seixas gaat dan weer als een baksteen naar beneden.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Izagirre en Bilbao hebben niets gedaan in deze afdaling, teleurstellend.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Lipowitz die overneemt met Roglic achter hem, nee oke.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Dealtje met Seixas?quote:
Lipowitz die overneemt met Roglic achter hem, nee oke.
Seixas komt deze week niet over als de man van de deals.quote:
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Dit gaat echt nergens over i.d.d. Helemaal als hij zometeen lost..quote:
Lipowitz die overneemt met Roglic achter hem, nee oke.
En de gebaartjes, de gebaartjes van Paul Seixas.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Lipowitz is zo'n dommekracht. Ik hoop nu dat Seixas gewoon naar de zege sprint.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
In de laatste afdaling zijn Bilbao en Izagirre met hun groepje dan weer maar Roglic en Romo gereden.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Op 
Dit is echt waanzinnig sneu.
Lipowitz heeft vijf breincellen.
Lipowitz heeft vijf breincellen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Romo toch nog derde, dat is dan wel leuk.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Je bent Jan Tratnik vergeten?quote:Op vrijdag 10 april 2026 17:41 schreef _-_ratjetoe_-_ het volgende:
Lipo wel een van de domste renners ooit toch?
Het beste adres voor al uw primeurs!
Roglic gaat de werken van Lipowitz bekijken, en dan met 100% zekerheid lekker op vakantie tot aan de Vuelta.
Wat een verschillen. Natnael 16e op bijna 10 minuten, amai.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Als Lipowitz dit leest moet hij toch even een keer serieus nadenken over zijn manier van koersen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Skjelmose netjes 51e op een minuut of 18.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Die won de Omloop door Nils Politt erop te leggen in een sprint-a-deux voor een aanstormend peloton. Dat is bijna een teken van intelligentie ware het niet dat Circus Politt altijd dom rijdt.quote:
Antifa
Exc
Excuus ik bedoelde Politt idd, refereren aan oa die ontknoping met tratnikquote:
[..]
Die won de Omloop door Nils Politt erop te leggen in een sprint-a-deux voor een aanstormend peloton. Dat is bijna een teken van intelligentie ware het niet dat Circus Politt altijd dom rijdt.
Het beste adres voor al uw primeurs!
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Dat heb je niet heel handig aangepakt, Florian. Op de voorlaatste dag van de Itzulia van 2026 zagen we Paul Seixas zijn derde ritzege boeken, de moeizaamste van de drie. De vele inspanningen beginnen hun tol te eisen, het nieuwe wonderkind kan de rest niet meer degraderen, maar zelfs met benen die iets zwaarder aanvoelen kan hij alsnog winnen. Dan helpt het natuurlijk wel als je concurrentie over minder dan tien hersencellen beschikt, je snapt steeds beter waarom Lipowitz nooit een koers wint. In het begin van de rit leek het er overigens überhaupt niet op of Seixas en Lipowitz voor de ritzege konden gaan, er reed vroeg op de dag een vrij omvangrijke kopgroep van een man of 30 weg en die kopgroep leek de vrijheid te krijgen. Voor we het wisten had de kopgroep een voorsprong van vier minuten, ze vonden het bij Decathlon wel prima. Met Prodhomme hadden ze een mannetje mee, de situatie was perfect onder controle. De situatie was alleen niet naar de zin van Bahrein, voor de tweede dag op rij kregen ze het voor elkaar om niemand mee te hebben in een groep van 30 man en dus volgde er voor de tweede dag op rij strafcorvee. Vooraan zagen we ondertussen overigens Kruijswijk op kop rijden, samen met Veistroffer. Toen we live gingen reden we naar de ontzettend zware Krabelin toe en in de eerste meters van die klim moest Kruijswijk meteen tientonner Veistroffer laten gaan. Pijnlijk einde van een mooie carrière, de Kleerhanger haalt geen enkel niveau meer. Wel nog mooi even in beeld gereden, dat was al heel wat. De achtervolgende groep zat op een minuut, terwijl het peloton onder aanvoering van Bahrein inmiddels op twee minuten zat. We waren pas net begonnen aan Krabelin of de eerste renners van het peloton sloten al aan bij de achtervolgende groep. Veistroffer viel ook snel stil en zo werd het duidelijk dat het geen dag voor de vlucht ging zijn. Al waagde een ziedende Vauquelin nog wel een poging, hij reed vanuit de achtervolgende groep weg bij zijn vluchtgenoten en probeerde de klus alleen te klaren. Dat feest ging niet door, met dank aan Lipowitz. Na het inleidende werk van Bahrein voelde Lipowitz zich geroepen om meteen aan te vallen. Slim is hij niet, maar hij maakt wel de koers. Alleen Seixas ging met hem mee, de rest kon niet aanhaken. Het was pas echt leuk geweest als Seixas ook niet had kunnen volgen, dan hadden we helemaal een toprit gehad, maar op deze manier werd het toch ook al vrij vermakelijk.
Seixas en Lipowitz reden snel naar een groepje met wat knechten toe. Lipowitz werd een paar meter ondersteund door Etxeberria, Seixas zag later Prodhomme verschijnen. Even versnelde Seixas en liet hij Prodhomme achter, maar hij bedacht zich op tijd. Prodhomme nam de rest van Krabelin voor zijn rekening, daardoor konden er uiteindelijk nog wel wat andere renners aansluiten. Roglic sloot weer aan, net als Izagirre, en dan nog heel wat renners. Geen Skjelmose en Tullett, Krabelin eist altijd slachtoffers. Nadat Prodhomme wat werk had opgeknapt probeerde Lipowitz nog een keer iets, terwijl we verder vooral weer naar de werken van Marco Soler keken. Marco zat in de kopgroep, werd ingerekend, haakte even af, sloot weer aan en ging een keer of drie in de aanval. Hij mocht een tijdje op kop rijden, in het gezelschap van Healy, maar nee, voor de ritzege zouden ze niet strijden. Na de afdaling van Krabelin, waar Bilbao weer even zijn kunsten toonde, reden we naar Trabakua. Op die klim was het Aranburu die nog wat werk kon opknappen voor Izagirre, terwijl we na Trabakua via wat korte hupjes terug naar Eibar reden, om daar aan de beklimming van Izua te beginnen. Eenmaal op deze klim vielen Soler en Healy snel terug, terwijl Lipowitz nog maar eens in de aanval ging. Red Bull heeft hier een sterk duo, maar het is iedere keer dezelfde die aanvalt. Roglic doet niets, dat gebrek aan initiatief valt wel op. Heeft deels ook met de benen te maken natuurlijk, toen Seixas een paar keer aan de boom schudde moest Roglic eraf. Ion Izagirre die eerst dapper meeging haakte ook af, en zo waren Seixas en Lipowitz wederom vertrokken. Met de benen van de eerste twee dagen had Seixas Lipowitz ook makkelijk kunnen lossen, maar die benen heeft hij niet meer. Lipowitz kon mee, wat vooral iets zegt over het dalende niveau van Seixas. Toch wat menselijke trekjes, min of meer. Roglic bleef lang op een seconde of 20 hangen, dat zei ook wel genoeg. Maar het zei nog veel meer dat Javier Romo vanuit het groepje achter Roglic over kon steken naar Roglic, om daarna helemaal de oversteek te maken naar Seixas en Lipowitz. Hij sloot net voor de top aan, een geweldige inspanning. Vonden de uitzinnige fans ook, daarom gaf een van hen hem een zetje. Door dat zetje reed hij tegen het achterwiel van Lipowitz en plof, daar lag hij. Net aangesloten bij de kop van de koers, en toen was het ook meteen weer klaar. Hij sprong snel op de fiets, maar het gat was geslagen. In de afdaling reed hij niet meer naar de kop van de koers toe, Seixas en Lipowitz waren wederom met twee. De zeer actieve Lipowitz had tot dat moment niet veel verkeerd gedaan, het is juist fantastisch dat hij iedere dag Seixas blijft aanvallen. Maarja, na Izua maakte hij wel een paar foutjes. Hij besloot over te nemen bij Seixas, terwijl Roglic dicht achter het kopduo zat. Meerijden met Seixas had als voordeel dat hij daardoor de tweede plek in het klassement zou overnemen van Roglic, het had als nadeel dat hij totaal geen kans had om de rit te winnen. Hij had dus niet moeten rijden, Roglic terug moeten laten komen en dan tactisch nog iets proberen. Maar nee, hij reed vrolijk mee met Seixas. Met z'n tweeën reden ze over de laatste klim, die van Urkaregi, en daar liepen ze alleen maar uit. Roglic kwam bij Romo, maar die twee hadden geen antwoord op het tempo van de twee vooraan. In de afdaling van Urkaregi reden Bilbao en Izagirre met nog wat andere renners in hun zog naar Roglic en Romo toe, ver achter de koplopers. Met een ruime voorgift doken Seixas en Lipowitz de laatste kilometers richting Eibar in, en Lipowitz bleef maar overnemen. Eenmaal in Eibar liep de weg in de laatste kilometer een paar meter omhoog, dat was dan weer het signaal voor Lipowitz om te versnellen. Hij probeerde Seixas uit het wiel te rijden en dat scheelde eigenlijk nog niet eens zo gek veel, de Fransman zat echt op zijn limiet. Het lukte alleen niet, waarna Lipowitz alsnog besloot gewoon door te rijden tot aan de finish. Op die manier werd het een koninklijke lead-out, Seixas maakte daar dankbaar gebruik van. Het kostte enige moeite, maar hij stak de Duitser voorbij en zo won hij zijn derde rit van deze ronde. Met dank aan Lipowitz, geen genie.
Vanuit de achtervolgende groep reed Romo nog weg, hij werd zodoende derde in deze rit. Zonder die valpartij had hij deze rit misschien wel kunnen winnen, wonderlijk dat zo'n renner ineens komt bovendrijven. Bilbao zonder veel initatief te nemen 9e, je vraagt je af of ze bij Bahrein na de afgelopen dagen heel blij gaan zijn. Veel kopwerk gedaan voor weinig resultaat. Alles op een rijtje zettend was het toch best een vermakelijke rit, ondanks de ritzege zie je toch wel wat scheurtjes ontstaan bij Seixas. Dat zorgt ervoor dat we mogen dromen over een spannende laatste rit. Het rondje Eibar volgde dit jaar op de voorlaatste dag, nu krijgen we op de laatste dag een rit die op papier iets minder zwaar is, maar met alle inspanningen van de afgelopen dagen en het aangekondigde slechte weer kan dit zomaar eens bijltjesdag worden. De koers is nog niet gedaan, we krijgen nog een prachtig ritje voorgeschoteld.
De laatste rit van de Itzulia gaat voor de verandering een keer niet in Eibar van start, de traditionele Eibarrit hebben we ditmaal op de voorlaatste dag afgewerkt. Op de laatste dag gaan we op een totaal andere plek van start, een plek die de organisatie Goizper-Antzuola noemt. Ik zal maar meteen verklappen dat we wederom met een gesponsorde etappe te maken krijgen, de rit zal namelijk van start gaan voor de poorten van het bedrijf Goizper, een bedrijf dat gevestigd is in het dorpje Antzuola. De officiële site komt met het volgende wervende verhaal over het fenomenale bedrijf Goizper:
Leuk dat ze niet eens de moeite hebben genomen om te controleren wanneer dat bedrijf dan precies is opgericht. Als ik de officiële site van het bedrijf even bekijk kom ik inderdaad drie verschillende afdelingen tegen, we hebben Goizper Industrial (technological leader in the design, manufacturing and marketing of differential power transmission and automation solutions), Goizper Spraying (world experts in designing, manufacturing and marketing manual sprayers and dusters) en Goizper Biotechnology (specialists in researching, developing, formulating and marketing both biocide products and advanced formulations). Toch altijd tamelijk schaamteloos om de start of finish van een etappe voor de deur van een bedrijf te houden, maar goed, de Itzulia wordt wel nog altijd georganiseerd door een onafhankelijke organisatie en dus is waarschijnlijk iedere financiële bijdrage meer dan welkom. Het bedrijf Goizper is gevestigd in Antzuola, een klein dorpje met een stuk of 2000 inwoners in Gipuzkoa. Het is op zich best een mooi dorpje, gelegen in een vallei tussen finishplaats Bergara en Zumarraga. In Antzuola en omgeving vinden we in de heuvels talloze fraaie boerderijen, in het dorp zelf vinden we vooral langs de oevers van het riviertje Deskarga een hoop oude gebouwen die de moeite waard zijn. Van oudsher vonden we blijkbaar veel leerlooierijen in Antzuola, tegenwoordig kom je er op het industrieterrein vooral bedrijven als Goizper tegen. Flink groot bedrijf voor zo'n klein dorp wel, het domineert het lokale industrieterrein nogal. In Antzuola is de koers wel eens eerder gepasseerd, zo eindigde hier in 2017 een keer een etappe in de Emakumeen Euskal Bira. Katrin Garfoot wist toen naar de zege te soleren, achter haar won Soraya Paladin een sprintje voor ONZE Annemiek van Vleuten. Uit Antzuola is verder met Unax Errasti een renner afkomstig van de opleidingsploeg van Kern Pharma, wellicht zien we hem vanaf volgend jaar bij de hoofdmacht van die ploeg. Al zal de ploeg dan wel een andere naam hebben, Kern Pharma gaat vervangen worden door een nu nog onbekende sponsor. Uit het nabijgelegen Zumarraga is overigens Nicolas Alustiza afkomstig, een renner van Euskaltel die momenteel (onzettend anoniem) aanwezig is in deze Itzulia. Tevens de plek waar TerminAitor Gonzalez ooit geboren werd, voor hij naar Valencia vertrok. In 1986 kwam er in de Itzulia, toen nog de Vuelta Ciclista al País Vasco genaamd, een rit aan in Antzuola. De eerste rit van die editie kende een begin en eind in Antzuola en aan het eind van de dag was de Italiaan Maurizio Rossi Frank Hoste te snel af. Na 40 jaar keert de Itzulia terug naar dit dorpje, met dank aan Goizper.quote:Tijdens deze etappe van de ITZULIA tussen Antzuola en Bergara worden we als sponsor begeleid door Goizper Group, een coöperatie die meer dan 6 of 7 jaar geleden in Antzuola is opgericht en die is gegroeid met dezelfde waarden die we vandaag de dag op de route zien: inzet, doorzettingsvermogen en innovatie.
Goizper is geboren en getogen in Baskenland en heeft zijn groei gebouwd op traditie, innovatie en kwaliteit. Tegenwoordig is het bedrijf actief in drie belangrijke gebieden: spuitapparatuur, componenten voor krachtoverbrenging en biotechnologie .
In de spuitbranche onderscheidt het merk IK zich , gespecialiseerd in professionele spuitapparaten voor het reinigen en technisch onderhoud van fietsen en voertuigen. Deze producten worden ontworpen en geproduceerd in Baskenland, met hoge kwaliteitsnormen en een sterke lokale aanwezigheid.
Technologie gemaakt in Baskenland, met kwaliteit en diepgewortelde tradities. Net als dit volk. Net als zijn inwoners.
We hebben deze week een fantastische Itzulia gezien, al is het natuurlijk wel jammer dat Seixas er een stukje bovenuit stak. Desalniettemin meerdere leuke ritten gezien, met dank aan het parcours. Het beste Itzulia-parcours van de afgelopen jaren, in z'n totaliteit misschien wel een van de beste parcoursen van alle koersen van een week van de afgelopen jaren, er viel iedere dag wel iets te beleven. Nu is het natuurlijk ook mogelijk om in het Baskenland iedere dag een fraai parcours uit te tekenen, maar toch liet de organisatie dat de afgelopen jaren een beetje na. Niet nu, dit was van begin tot eind een formidabel ontworpen koers. Hoedje af voor de organisatie, goed bezig. Ook de laatste rit van de week kan best leuk gaan worden, op de slotdag sluiten we af met een korte rit vol beklimmingen. Het leukste element van deze rit is misschien nog wel dat we bijna meteen met de eerste klim gaan beginnen, in theorie biedt dit de mogelijkheid om de koers vanaf het prille begin te laten ontbranden. Je kunt je afvragen hoeveel motivatie Red Bull nog heeft, maar als ze een beetje humor hebben laten ze Roglic meteen op de eerste klim van de dag aanvallen. Normaal zou het niet meer moeten lukken om Seixas echt in de problemen te brengen, al lijkt hij aan het eind van de week niet meer over de benen van de eerste dagen te beschikken. Een belangrijk element tijdens deze laatste rit: het weer gaat een enorme omslag kennen. Gisteren scheen het zonnetje en gingen we richting de 30 graden, de renners reden regelmatig naar de auto om een zak ijs op te halen. Op zaterdag krijgen we ineens met Baskisch weer te maken: de temperatuur daalt naar een graad of 12, terwijl het de hele middag zou kunnen gaan regenen. De hele dag op en af over wegen die mogelijk nat zijn, dit wordt ineens een andere koers. Je moet nu niet alleen de benen hebben, je moet ook op de fiets blijven zitten. Geen sinecure in het bochtige Baskenland. Met droog weer was de zege voor Seixas beklonken geweest, als het daadwerkelijk gaat regenen durf ik nog wel even een slag om de arm te houden. Hij is wel nerveus te krijgen, Red Bull en de mannen van Cofidis moeten de eerste klim en vooral de eerste afdaling meteen aangrijpen om oorlog te maken. Doe het voor ons, de kijker. Tijdens de neutralisatie van deze laatste rit rijden de renners door de vallei van de Deskarga van Antzuola richting finishplaats Bergara, we rijden alvast een keer door Bergara heen en daarna begint buiten deze stad de laatste rit officieel. We komen in een andere vallei terecht, hier rijden we anderhalve kilometer over een brede weg die zo goed als vlak is. Ter hoogte van het dorpje Ubera begint de weg vrijwel meteen omhoog te lopen, we zijn pas net begonnen en de eerste klim van de dag begint. Na anderhalve kilometer koers beginnen we aan een klim van 5,4 kilometer richting Asentzio. De renners rijden omhoog over een brede weg die terug zal keren in de absolute slotfase van deze etappe, in de finale van de rit klimmen ze nog een keer naar Asentzio, maar dan van een andere kant. Over de kant die in het begin van de rit als klim dient dalen we in de finale af, de slimme renner heeft dus ook voor het bochtenwerk dat ie op de eerste klim van de dag tegenkomt. Een smalle passage in het dorpje Ubera, je kunt er maar vast een mentale notitie van maken. Van Ubera klimmen we een aantal kilometer richting Elgeta, een dorpje dat we vaker in koers zien passeren. Voor we de top van de klim naar Asentzio bereiken rijden we eerst door Elgeta heen, waar vooral de passage onder een poort door altijd opvallend is. Doorgaans slaan we voorbij die poort rechtsaf, om dan nog even anderhalve kilometer verder te klimmen naar Karabieta. Van Karabieta gaat het dan weer naar beneden richting Eibar, het is een weg die vorig jaar in omgekeerde richting nog voorbij kwam in de Itzulia. In de Vuelta van 2020 reden we tijdens de eerste rit eveneens vanuit Bergara naar Elgeta om dan via Karabieta te dalen richting Eibar, waar er dan vervolgens een aankomst volgde op Arrate. De befaamde coronaeditie met slechts 18 ritten, in de herfst. Meteen op de eerste dag een aankomst bergop, over deze wegen. Al komt de variant die we nu zien niet zo vaak voor, dat we in Elgeta niet rechtsaf slaan richting Eibar maar een paar meter later juist linksaf slaan richting de top van Asentzio is een zeldzame variant. Er moet in totaal 5,4 kilometer geklommen worden, gemiddeld aan 6,7%. Het begint eenvoudig, maar dan gaat het drie kilometer aan 9% omhoog, met enkele stroken boven de 10%. Goed klimmetje om mee te beginnen, uitstekende klim om meteen honderd knuppels in het hoenderhok te gooien. Ideale gelegenheid voor raketgeleerde Lipowitz om ten strijde te trekken. Zou zonde zijn als de renners hier niets mee doen, zo'n explosieve begin in de eerste kilometers van de rit is waar we altijd van dromen. Voorbij Elgeta en de bocht naar links zwakt de klim wel af, na een vlakker stukje gaat het nog even een halve kilometer wat steiler omhoog, maar daarna krijgen we met een vals plat kilometertje richting de top te maken. Alsnog, formidabel om met dit klimmetje af te trappen. Doe er iets mee, coureurs.
Na zeven kilometer komen de renners boven op de eerste klim van de dag, dat is toch geweldig? Ik moedig de organisatie van harte aan om ieder jaar zo'n parcours neer te leggen, in het Baskenland is iedere dag heuvelgeweld mogelijk, moet je altijd voor kiezen. Na de top van Asentzio aan we afdalen over een weg die vorig jaar nog in stijgende lijn voorbij kwam, tijdens de vierde rit reden we toen onderweg naar Markina-Xemein na een passage in Oñati omhoog naar Asentzio via een kant die duidelijk een stuk makkelijker is. Het gaat de komende tien kilometer aan 4% gemiddeld omlaag, op een tweetal kilometer aan 6% na gaat het nergens steil omlaag. Vlak voor de top krijgen de renners te maken met een schitterend uitzicht op een vallei aan de linkerkant van de weg, op de top zien ze in de verte een paar schitterende bergtoppen liggen en in het begin van de afdaling blijft de omgeving ook nog even fabelachtig. Veel fraaie vergezichten hier, al rijden we ook een tijdje door wat bossen heen, het uitzicht is dan natuurlijk verdwenen. De weg omlaag is niet zo steil, we komen tussendoor zelfs twee zo goed als vlakke kilometers tegen, maar het is wel tamelijk bochtig. De weg is breed en het asfalt is goed, maar met alle bochten erbij wordt het toch een technische afdaling. Het kan dus ook nog eens gaan regenen, dan wordt het hier helemaal chaos. Seixas is nog niet binnen, hij liet gisteren zien dat we zijn daalcapaciteiten niet moeten overschatten. Na een paar kilometer in dalende lijn slaan we wel linksaf een nóg bredere weg in, de laatste kilometers van de afdaling gaat het omlaag over een soort van snelweg, het is wel lastig om daar enig verschil te maken. Maar goed, met de explosieve klim en daarna het technische eerste deel van de afdaling is er genoeg gelegenheid voor de renners om er een chaotisch dagje van te maken. Laten we de afdaling in tweeën delen en zeggen dat het eerste deel lastig is en het tweede deel ontzettend simpel, dan kom je aardig in de buurt van de waarheid. Het tweede deel kan wel vervelend zijn als je op een gaatje zit, je kunt hier dan volledig gesloopt worden. Bijtrappen tot en met, het devies lijkt me om de Basken te volgen. Beneden komen we uit in de buurt van Arrasate, ook wel Mondragón genaamd. Vooral bekend vanwege Mondragón Cooperative Corporation, een overkoepelend orgaan van coöperaties. Alle coöperatieven van het netwerk zijn gesticht onder een systeem van 'economische democratie'. Het management wordt elk jaar gekozen door een 'algemene vergadering' met delegaties van elke tak van de federatie, die democratisch aangeduid is door de arbeiders van de verschillende, aparte coöperatieven. In deze 'algemene vergadering' wordt niet enkel het management gekozen, maar wordt ook gestemd over een algemeen bindend strategisch plan voor de federatie. Dit leidt tot best goede resultaten, volgens sommige denkers is de manier van werken in Arrasate een van de manieren om de uitwassen van het kapitalisme een beetje tegen te gaan. Het is hier iets meer egalitair dan op andere plekken, zogezegd. Meer coöperaties! Maar goed, het Arrasate van voormalig prof en huidig fietsingenieur Ivan Velasco bereiken we net niet, na wat bochtenwerk slaan we beneden uiteindelijk linksaf om over een brede weg langs de Deba terug naar Bergara te rijden. Voor deelnemer Joseba Lopez van Caja Rural zijn dit misschien bekende wegen, hij werd geboren in Arrasate, al zou hij vrij jong verhuizen naar hoofstad Gasteiz. Tijdens deze rit gaat er een paar keer wat langer door een vallei gereden moeten worden, van die stroken waar je er als renner voor moet zien te zorgen dat je niet alleen komt te zitten.
Na de afdaling en het bochtenwerk in de buurt van Arrasate rijden de renners een kilometer of tien in licht dalende lijn langs de Deba richting Bergara. Kan een heel lang stuk zijn, als je in het verkeerde groepje zit. Als er ergens een breukje ontstaat heb je hier de kans om het recht te zetten, maar het wil in het Baskenland ook nog wel eens gebeuren dat je hier definitief je nek omgedraaid ziet worden. Door een groene vallei gaat het vooral rechtdoor verder over een brede weg, dankzij het feit dat de weg lichtjes naar beneden loopt zal dit stuk in de vallei relatief snel voorbij zijn. Eenmaal in Bergara, een stad die we vandaag ontelbare keren zien, komen we best wel wat rotondes en andere bochten tegen. Veel industrie ook, het Baskenland is een plek waar de schoorstenen altijd roken. Nadat we over de Deba zijn gereden volgt er een passage in het centrum van dit stadje, waarna we aan de rand van Bergara gaan beginnen aan een klim die in het Baskenland wereldberoemd is. We gaan vandaag twee keer vanuit Bergara beginnen aan de beklimming van Elosua, een klim die ook wel Gorla wordt genoemd. In de Itzulia komt ie jaarlijks voor, meestal in de Eibarrit. In die rit bedwingen we 'm vaak van de andere kant, de kant die nu als afdaling zal dienen. De kant vanuit Bergara zien we minder vaak, als ik zo even snel kijk voor het laatst in 2018. Dat is ergens opmerkelijk, want deze kant van Elosua is een stuk lastiger. Vanuit Bergara gaat het 7,2 kilometer aan 7,5% omhoog, dat is straffen toebak. Drie kilometer aan 7% in het begin, wel meteen met een paar stroken tot 10%. Een brede weg omhoog door een omgeving die uiteraard weer enorm groen is. Het is bochtig, behoorlijk bochtig. De ene haarspeldbocht na de andere, in die haarspeldbochten halen we de piekjes tot 10%. Na twee kilometer aan 7,5% halverwege wordt de klim richting de top echt even de moeite waard, we noteren twee afsluitende kilometers aan 8% met weer een paar stroken tot 10%. Twee keer deze klim vandaag, geen slecht terrein om oorlog te maken. Naast het feit dat deze klim van de ene of de andere kant praktisch ieder jaar in de Itzulia zit kennen we 'm ook van de belangrijke Baskische amateurwedstrijd Subida a Gorla. De naam geeft het al weg, die koers eindigt boven op deze klim. Een van de belangrijkste koersen van het jaar, vooral voor de klimmers. Op de erelijst zien we onder meer de namen van Contador, Purito Rodriguez, Sastre, Landa en Fraile. De laatste jaren hebben er ook wat minder bekende namen gewonnen, al zie je tussendoor ook wel weer iemand als Pablo Castrillo opduiken. Een garantie op een succesvolle profcarrière is het niet, maar het levert de meeste renners in ieder geval wel een profcontract op. Dit jaar won Aimar Tadeo, een piepklein ventje uit Navarra, momenteel actief voor de amateurploeg die gekoppeld is aan Burgos. Kan maar zo dat je 'm daar volgend jaar gaat zien. Na 34 kilometer komen de renners boven op deze klim die de organisatie deze keer Elosua heeft genoemd, maar je kunt de klim dus ook prima Gorla noemen.
.jpg)
.jpg)
Heerlijk klimmetje wel, met afwisselend een doortocht in de bossen en een wat meer open stuk waar het uitzicht heel mooi is. Tussen al het kortere heuvelwerk door is het ook wel lekker om een net wat langere klim te zien passeren, voor de variatie. Je kunt op deze Elosua-Gorla absoluut oorlog maken, als het niet omhoog is dan wel omlaag. De andere kant van de klim kennen de profs eigenlijk beter, maar dan weer niet in dalende lijn. De komende tien kilometer gaan ze dalen aan 5,5%, over een weg die breed zal blijven. Dit wordt een lastige afdaling, zeker als het nat ligt. In de eerste helft van de afdaling valt het allemaal nog wel mee, de weg loopt hier niet zo steil omlaag en het aantal bochten is te overzien. Verder naar beneden begint de weg steeds steiler omlaag te lopen en komen er ook steeds meer bochten voorbij. Wat haarspeldbochten, wat ander bochtenwerk. Soms scherp, soms niet. Soms een passage die wat meer open is, mooie vergezichten op de vallei dan, maar ook een paar passages in wat bossen. Qua omgeving lijken beide kanten op elkaar, al is het verschil dat deze kant van de klim een vlakker stuk kent. Maar die laatste paar kilometer in dalende lijn, dan gaat het toch weer gezellig een paar kilometer aan 8% omlaag. Van bocht naar bocht, met kans op regen, oef. En we moeten hier vandaag dus twee keer omlaag, dat wordt nog wat. De laatste rit is relatief kort en we gaan om 15:00 al live, dat houdt in dat we waarschijnlijk live zijn tegen de tijd dat de renners hun leven aan het wagen zijn tijdens de eerste van twee afdalingen van Elosua. Een goed moment om in te schakelen, er kan hier een hoop gebeuren. In principe is de weg dus gewoon breed en goed, maarja, met al dat bochtenwerk erbij, een spatje regen, dan weet je het wel. De koers is nog niet gereden! Met angst en beven bereiken de renners na tien kilometer in dalende lijn Azkoitia, een plaats waar ze gisteren ook al doorheen reden. De stad van BULEGO, nog steeds een bindende luistertip. De stad waar ook wel eens wat ritten zijn geëindigd in de Itzulia, vooral in een wat verder verleden. Giovanni Battaglin won hier nog eens, ik bedoel maar. Gisteren kwamen we uit in Azkoitia na de afdaling van Azurki, nu gaan we deels omhoog over de weg die toen als afdaling diende. We gaan niet helemaal omhoog naar Azurki, we stoppen net voor de top van die klim. Omdat we niet helemaal naar Azurki gaan krijgt de klim die nu volgt een andere naam, we houden het op Azkarate. De klim van Azkarate komt ook twee keer voorbij vandaag, we zijn al even bezig met een lokale lus. De Basken en het rijden van rondjes, een specialiteit. Na een buitengewoon technisch einde van de afdaling van Elosua, in de laatste paar kilometer worden de renners echt duizelig van alle bochten, slaan we beneden linksaf. We komen op een nog bredere weg terecht en rijden over die weg rechtdoor Azkoitia binnen. Hier volgt al vrij snel in het centrum nog een bocht naar links bij een rotonde, waarna we voorbij de volgende rotonde het stadje weer verlaten. Buiten Azkoitia loopt de weg vrij snel opnieuw omhoog, tussen Elosua en Azkarate zit maar een kort stukje vallei. Over een soort van snelweg rijden we door de bossen quasi rechtdoor omhoog naar Azkarate, het is te vergelijken met de beklimming van Trabakua een dag eerder. De weg loopt een tijdje vals plat omhoog, tot de volgende klim zonder aankondiging begint. We noteren een klim van drie kilometer aan 6,3%, een gemiddelde dat wel weer behoefte heeft aan enige uitleg. Na een kilometertje vals plat dat we niet meetellen gaat het in de eerste officiële kilometer daadwerkelijk rond de 6% omhoog, maar in de kilometer daarna moet er aan 8% geklommen worden. In de laatste kilometer vlakt het dan weer af, we klimmen aan 4,5% tot de top. Makkelijkste klimmetje van de dag, maar het is ook wel weer een klimmetje waar je helemaal gekookt kunt worden als je uit de afdaling van Elosua komt op een gaatje van de rest. Toch maar de hele dag zorgen dat je van voren zit, geen dag om afwachtend te koersen. Na precies 50 kilometer komen we voor het eerst vandaag boven op Azkarate, we maken ons nu op voor een langer stuk in de vallei.
Op de top rijden we door een tunneltje, daarna beginnen we aan een tamelijk eenvoudige afdaling. We hadden hier verder kunnen klimmen naar Azurki over een smalle weg, maar nee, we rijden rechtdoor over de snelweg en die snelweg volgen we dus ook in dalende lijn. Er komt vandaag het een en ander aan technisch daalwerk voorbij, maar daar maakt deze afdaling geen onderdeel van uit. Aan hoge snelheid zoeven we zo goed als rechtdoor naar beneden, in de richting van Elgoibar. Daar reden we gisteren ook al eens doorheen, we komen nu alleen van een andere kant aanzetten. In de afdaling van een paar kilometer komen we oprecht geen enkele echte bocht tegen. Wel gaat het redelijk steil omlaag, de snelheid gaat hier doodleuk richting de 100 kilometer per uur. Beneden botsen we op een rotonde, hier gaat het naar links en dan rijden we Elgoibar binnen. Gisteren reden de renners al over deze weg, het zal aanvoelen als Groundhog Day. Over een brede weg rijden we enkele kilometers langs de Deba, we passeren vooral veel industrie en we komen af en toe een rotonde tegen. De weg in deze vallei loopt steeds een beetje zuigend omhoog, ik val in herhaling, maar dit is weer zo'n stuk waar je echt niet alleen wil zitten. Het kan vandaag vrij tactisch worden, de lange stukken in de vallei zijn misschien net zo belangrijk als de klimmetjes en de afdalingen. Een hinderlaag is nog steeds mogelijk, de Itzulia is nog niet voorbij. We zijn bezig aan een lokaal rondje en dat lokale rondje brengt ons twee keer langs Elgoibar, bij de eerste passage in dit stadje na 58 kilometer volgt de tussensprint van de dag. Elgoibar is de stad van Joseba Etxeberria, de legendarische voetballer van Athletic. Later werd hij trainer, vorig seizoen was hij zelfs nog coach van SD Eibar. Betere voetballer dan coach, dat werd snel duidelijk. Elgoibar, waar ONZE Mischa Bredewold in 2024 een rit won in de vrouwenversie van de Itzulia, is tevens de stad van Arnaldo Otegi, een van de bekendste Baskische politici. Betrokken bij EH Bildu, de linkse en socialistische Baskische partij, een partij die nog altijd graag een onafhankelijk Baskenland zou willen zien. Voormalig lid van ETA, hij speelde een rol bij het tot stand komen van het einde van die organisatie. In Elgoibar vinden we in het centrum wel wat mooie historische gebouwen, maar de wegen waar de renners over rijden tonen vooral veel industrie. Na de tussensprint in Elgoibar rijden we een tijd rechtdoor verder in de richting van Eibar, maar die stad bereiken we vandaag niet. Vlak voor we Eibar zouden bereiken slaan we linksaf, we nemen nu de weg terug naar Bergara. We volgen nog wat langer de loop van de Deba, de rivier slaat hier ook linksaf. De weg die we nu volgen is ook vrij bekend, al rijden we meestal de andere kant op als we hier zijn. Doorgaans rijden we in de Eibarrit via de andere kant van Elosua naar Bergara om vanuit Bergara naar Eibar te rijden, tijdens deze rit gaat alles andersom. In dit stukje vallei werd in 2021 Brandon McNulty op een hoop gereden. Hij wist de slag te missen in de afdaling van Elosua-Gorla, kwam op een klein gaatje beneden, en dat kleine gat werd in de vallei een groot gat. Ik zeg niet dat zoiets vandaag ook gaat gebeuren, maar je mag het ook weer niet uitsluiten. Tijdens een lange tocht in de vallei passeren we het dorpje Soraluze, waar ik toch wel een gemiste kans aantref. We hadden in Soraluze even kunnen afwijken van de doorgaande weg om de beklimming van Karakate te bedwingen, dat had tussendoor nog even een klim van vijf kilometer aan 9% opgeleverd. Hij is al eens voorgekomen in de Itzulia, in de editie van 2019 om precies te zijn. Was een mooie onderbreking geweest tijdens dit lange stuk in de vallei, maar helaas, Karakate wordt genegeerd. We rijden rechtdoor langs Soraluze af en rijden nog wat langer heel minimaal vals plat omhoog verder tot we weer in Bergara zijn. Na een afdaling van vier kilometer volgen er 17 lange kilometers in de vallei, lastig te voorspellen of we hier naar groeiend gras gaan kijken of naar klassementsrenners die vakkundig worden geëlimineerd. Over die weg in de vallei kan ik verder niet heel veel melden, de weg is eigenlijk continu breed en op af en toe een keer een rotonde na komen we weinig obstakels tegen. Na 64 kilometer rijden we langs Soraluze, waar ik dus als enige punt van kritiek kan melden dat we Karakate hadden moeten bedwingen, na een kilometer of 70 komen we voor de derde keer vandaag uit in Bergara. De derde, maar nog niet de laatste keer.
Na een paar bochten in het centrum van Bergara beginnen we voor de tweede keer aan de beklimming van Elosua, de klim die afhankelijk van het humeur van de organisatie ook Gorla genoemd kan worden. We beklimmen 'm wederom van de steile kant, de lastige en voor Baskische begrippen ook vrij lange kant. Het gaat opnieuw zeven kilometer omhoog aan 7,5%. Paar kilometer aan 7% in het begin, dan een paar kilometer aan 7,5% en dan twee kilometer aan 8% vlak voor de top. Na de top, die volgt na 79 kilometer koers, op grofweg 55 kilometer van het eind, volgt er opnieuw een afdaling van 10 kilometer. Een lange afdaling die vrij makkelijk begint, maar richting het einde wordt deze afdaling enorm technisch. Het gaat enkele kilometers aan een procent of acht omlaag terwijl we een stuk of honderd bochten tegenkomen. Wellicht het sleutelpunt van deze etappe, iedere keer dat ik het weerbericht check is de kans op regen toegenomen en dan wordt deze toch al technische afdaling helemaal een ontzettend uitdagende. Met een beetje lef en wat stuurmanskunst kun je hier een flink gat slaan. Ik durf in ieder geval Cian Uijtdebroeks af te schrijven als potentiële winnaar, dat gaat 'm in deze omstandigheden niet worden. Aan het eind van de lastige en mogelijk bepalende tweede afdaling van Elosua slaan we in Azkoitia linksaf, om na een heel kort stuk in de vallei te beginnen aan de volgende klim. Weer rijden we drie kilometer aan 6% over een snelweg omhoog richting Azkarate. Kilometertje aan 8% tussendoor, maar deze klim is beter te doen dan de vorige. De afdaling ook, nadat we na 95 kilometer de tweede beklimming van Azkarate hebben gehad dalen we wederom vier kilometer rechtdoor af over een snelweg. Geen enkele bocht van belang, het contrast met de vorige afdaling kan niet groter zijn. Beneden slaan we linksaf en dan rijden we opnieuw Elgoibar binnen, waar ditmaal wederom een sprint volgt. Nu niet de tussensprint, maar de befaamde Red Bull-kilometer. Na 104 kilometer hebben we het tweede sprintje in Elgoibar achter de rug, voorbij die sprint rijden we wederom rechtdoor richting Eibar, om die stad opnieuw niet te bereiken. Wederom slaan we linksaf om dan opnieuw een lang stuk in de vallei af te werken. Weer via Soraluze in de richting van Bergara, weer slaan we Karakate over. De weg in de vallei is nu zelfs nog een paar kilometer langer, want zodra we voor de vierde keer Bergara bereiken gaan we niet meteen beginnen aan een klim, nee, we rijden eerst de stad uit, nog een paar kilometer verder door de vallei. We verlaten de stad richting het zuiden, over een weg die breed blijft. Her en der een keer een rotonde, die overigens met nat weer net zo goed gevaarlijk kunnen zijn. Het gevaar schuilt hier om iedere hoek, ik bereid me voor op een chaotisch dagje. Na een kilometer of 20 in de vallei gereden te hebben over een weg die onderweg een paar korte knikjes omhoog kent en in het algemeen wat minimaal vals plat omhoog loopt slaan we ter hoogte van de laatste gebouwen die Bergara rijk is rechtsaf, de laatste klimt komt eraan.
Na het rondje met daarin Elosua en Azkarate en het eeuwigdurende stuk in de vallei gaan we nu vanuit Bergara aan een andere klim beginnen. Helemaal in het begin van de rit reden we via vanuit Bergara via Elgeta naar Asentzio, daarna reden we twee keer vanuit Bergara naar Elosua. Nu rijden we vanuit het zuiden van Bergara via Angiozar opnieuw naar Asentzio. In de eerste en de laatste kilometers van de rit dezelfde klim, alleen dan wel van een andere kant. Na een eeuwigheid over brede en rechte wegen gereden te hebben komen we in aanloop naar de laatste klim wat meer bochten tegen in Bergara, we wijken van de doorgaande weg af en rijden via een buitenwijkje naar de voet van Asentzio toe. Paar bochten en een wegversmalling, daarna komen we buiten Bergara opnieuw op een brede weg terecht. De renners rijden een tunneltje in, ze rijden onder de snelweg door en aan de andere kant van de tunnel begint de weg langzamerhand omhoog te lopen. De kant van Asentzio die we nu beklimmen is langer, maar eigenlijk makkelijker dan de kant die we in het begin van de rit bedwongen. Het gaat buiten Bergara in totaal zeven kilometer aan 5% omhoog naar Asentzio, een gemiddelde dat wordt gedrukt door de eerste vier kilometer van de klim. We beginnen met een kilometer aan 2,5%, daarna volgt er een kilometer aan 3% en daar weer na gaat het twee kilometer aan 3,5% omhoog. Dat zijn bepaald geen Baskische percentages, zeg maar. Door een schilderachtige omgeving rijden de renners voorlopig heel voorzichtig omhoog, ze passeren onderweg verschillende bankjes. Kan me voorstellen dat de renners na zes dagen koers wel zinnen om gebruik te maken van die bankjes, maar ze moeten door. Na een tijd zien ze in de verte een dorpje liggen, dat dorpje is Angiozar. Zodra de coureurs dit dorp bereiken wordt de klim serieus, richting het eind van deze etappe volgen er alsnog Baskische percentages. De brede weg wordt een tikje smaller en we klimmen ineens aan 7,5%. Tussen de huizen van Angiozar in gaat het zelfs even een halve kilometer heel steil omhoog, met een zwaarste strook aan 12%. De laatste kans om bergop het verschil te maken, iedereen is na deze zware week moe en dus kan hier werkelijk alles gebeuren. Na nog een kilometer aan 7,5% komen we vervolgens uit bij de loodzware laatste kilometer van Asentzio, via een aantal smalle haarspeldbochten slingeren we ons richting de top aan 9,5% een weg omhoog. Op deze groene heuvel komen we zelfs weer wat stroken tot 12% tegen, de renner die na deze week nog frisheid in de benen heeft kan hier zonder meer z'n slag slaan. Je moet er even op wachten, maar dan volgt de ideale strook om jezelf richting ritwinst te lanceren. De top van deze minder bekende maar uiteindelijk toch lastige kant van Asentzio bereiken de renners na 126 kilometer, op negen kilometer van de aankomst zijn ze boven. Alleen nog een ziedende afdaling te gaan, en dan is deze Itzulia zo goed als voorbij.
Op de top slaan de renners voorbij een opmerkelijk kunstwerk rechtsaf, ze gaan afdalen over een weg die in de allereerste kilometers van deze etappe als klim de revue passeerde. Het kunstwerk staat er ter ere van de Baskische soldaten die hier tijdens de Spaanse Burgeroorlog vochten tegen Franco en zijn fascistische vriendjes. We bevinden ons in hier in de bergen van Intxorta, een plek met een grote historische betekenis voor de Basken. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog maakten soldaten van dit gebied een fort en hielden ze zeven maanden lang stand tegen het leger van Franco, van eind september 1936 tot eind april 1937. Uiteindelijk toch verloren, da's dan wel weer het tragische aan het verhaal. Een slag zal vandaag ook geleverd worden, zeker tijdens de laatste kilometers van deze lastige rit. Voorbij de top van Asentzio gaat het eerst eventjes in licht dalende lijn over een brede weg verder richting Elgeta, dit eerste stukje van de afdaling stelt niets voor. Bijtrappen over een weg met weinig bochten. Daar komt verandering in als we Elgeta bereiken, bij een rotonde gaan we naar rechts en dan rijden we weer door de opmerkelijke poort heen. Je kunt boven de poort wonen, dan ben je wel een bofkont. Schitterend bouwwerk, al vinden de renners het deel dat nu volgt minder schitterend. Voorbij Elgeta begint de afdaling echt, het zal drie kilometer omlaag gaan aan 9%, je kunt deze rit ook nog altijd winnen door te wachten op de laatste afdaling. Op een korte smalle passage in Elgeta na dalen we wel weer af over een brede weg, maar buiten Elgeta duiken we de bossen in en in de bossen wordt het bochtig. Het gaat steil omlaag en we komen meerdere bochten tegen, waaronder een paar haarspeldbochten. Kan genoeg zijn om een kloofje te slaan, de kans dat ze je daarna nog terugzien is niet heel groot. Op vijf kilometer van de aankomst komen de renners uit in Ubera, hier wordt de weg even wat smaller en hier zijn wat vervelende Baskische paaltjes te vinden. Buiten Ubera wordt de weg weer breed, terwijl het ergste daalwerk achter ons ligt. De weg loopt buiten Ubera nog een tijd vals plat verder omlaag, terwijl de brede weg enkele flauwe bochten kent. Bergara komt er snel aan op deze manier, de laatste kilometers vliegen voorbij. Op iets minder dan drie kilometer van het eind komen de renners een rotonde tegen, hier gaan ze rechtdoor. Ze rijden vrijwel rechtdoor tot op twee kilometer van het eind, op dit punt breekt er dan weer een bochtige fase aan. In de voorlaatste kilometer gaat het aan 3% omlaag, terwijl we een stuk of zes bochten tegenkomen. Een paar flauwe, maar toch ook twee wat scherpere bochten. Vlak voor we de laatste kilometer betreden rijden we Bergara binnen, via een brug rijden we over de Deba en aan de overkant van de rivier slaan de renners rechtsaf, ze betreden na die bocht de laatste kilometer die volledig vlak zal zijn. Een keer geen muurtje verstopt aan het eind, zowaar een vlakke aankomst. Alsnog een ingewikkelde aankomst, maar dan vanwege het een en ander aan bochtenwerk. Meerdere rotondes in de laatste kilometer, nadat we bij het ingaan van de slotkilometer bij een van die rotondes rechtsaf zijn geslagen slaan we bij de volgende rotonde linksaf. Een paar meter daarna gaan we bij de volgende rotonde rechtdoor, om bij de rotonde 20 meter daarna weer rechtsaf te slaan. Via een weg met enkele drempels rijden we opnieuw over de Deba, om ditmaal na het oversteken van de rivier bij de volgende rotonde rechtdoor te gaan. Na deze rotonde bevinden we ons in de allerlaatste meters van deze Itzulia, in deze allerlaatste meters volgen we een slingerweg. Een brede slingerweg, dat wel. Maar alsnog, een beetje een gekke aankomst. Op een paar meter van de aankomst nemen we een lange, lopende bocht naar links, aan het eind van deze bocht buigt de weg dan weer af naar rechts en dan is het pas in de laatste 200 meter voor de aankomst volledig recht. Geen aankomst voor een massasprint, voordeel is dan weer dat we hier ook geen massasprint gaan krijgen. Alsnog, hectische aankomst. Het blijft Baskisch, tot het bittere eind. Na 135 kilometer is deze rit gedaan, en daarmee de Itzulia. We eindigen langs een parkeerplaats en een paar flats in wat ongetwijfeld niet de mooiste wijk van Bergara is.
Finishen doen we in Bergara, een stad waar we tijdens deze rit een keer of vijf doorheen rijden. En dat in amper 135 kilometer, knap. Dit heeft de organisatie te melden over Bergara: De finishlijn voor de laatste etappe van de Itzulia Basque Country 2026 zal Bergara zijn , gelegen in het hart van Debagoiena. Het beschikt over een rijk historisch en architectonisch erfgoed, bestaande uit paleizen en iconische gebouwen. Tijdens de Verlichting was het een belangrijk centrum, een maatstaf voor kennis en vooruitgang.Sterk in industrie en innovatie, combineert het traditie met de toekomst. Het is een gastvrije gemeente die natuur, cultuur en een levendige gemeenschap combineert. Er is ook een enthousiasteling die een heel Wikipediartikel heeft geschreven over de stad, die in het Spaans Vergara wordt genoemd. Hallo Sofia. Historisch was Bergara de hoofdstad van Debagoiena, Het lag bij het kruispunt van de wegen van de Cantabrische kust, van waaruit wol werd geëxporteerd, en de wegen naar Gipuzkoa via Oñati, Elgeta en Zumarraga, en naar Bizkaia via Elorrio, hetgeen gunstig was voor zijn groei en economische rijkdom. Er zijn monumenten, waaronder grafheuvels, uit het stenen tijdperk gevonden die aantonen dat het gebied rond Bergara reeds in de prehistorie bewoond was. De eerste gedocumenteerde verwijzing naar Bergara dateert uit 1050. Het betreft een donatie van Sanche III van Navarra aan het klooster van San Juan de la Peñade van grondgebied dat tot dan toe aan het klooster San Miguel de Ariceta toebehoorde. In 1200 kwamen de gebieden van Gipuzkoa onder de koning van Castilië te vallen. Met de opkomst van de industrialisatie in de 19e en het begin van de 20e eeuw veranderde Bergara in een industriecentrum, met metallurgie en vooral textielindustrie. Lange tijd was de handel de grote drijfveer voor de economie van Bergara. De wekelijkse drie graanmarkten trokken veel mensen uit de omgeving en boden een goede gastvrijheid. De economie werd aangevuld met een ijzerindustrie bestaande uit veel smederijen op het grondgebied van de gemeente. Brandstoffen (hout uit de bossen) en energie (rivieren), evenals ijzererts dat met schepen tot Deba en met wagens naar Bergara werd gebracht, leidde tot productie van ijzer, gereedschappen, landbouwmaterieel en steekwapens. In de jaren 1950-1960 groeide de industrie snel, waardoor veel mensen uit andere delen van Spanje werden aangetrokken. Dit leidde tot de bouw van nieuwe woonwijken, waaronder de wijk waar we finishen. Uit Bergara zijn meerdere wielrenners afkomstig, waaronder de voormalig profs van Euskadi-Murias en Euskaltel Julen Irizar en Mikel Aristi. Allebei sprinters, zonder goed te kunnen sprinten. Aristi was in zekere zin een fenomeen, een jongen die 25 DNF's op rij scoorde om dan iets te winnen, en weer 25 DNF's te scoren. Met Eneko Lizarralde is er ook nog een derde voormalig prof van Murias afkomstig uit de stad, toe maar. En dan heb je Jesus Aranzabal nog, een prof uit een veel verder verleden die ooit een rit in de Vuelta wist te winnen. De Itzulia heeft in het verleden meerdere aankomsten in Bergara gekend, de winnaar van vandaag mag zich in een mooi rijtje met Laurent Jalabert en Alejandro Valverde voegen, je zou voor minder. In 1992 klopte Phillipe Louviot hier dan weer Wiebren Veenstra, wie? Twee jongens waar ik nooit van heb gehoord, en dan Johan Museeuw op de derde plaats. Ieder jaar komt Bergara voorbij in de Itzulia, vooral omdat we ook bijna ieder jaar Elosua beklimmen, maar voor het eerst sinds 2004 volgt er hier weer een aankomst. De laatste meters van een geweldige week, ondanks Seixas hebben we het toch naar ons zin gehad.
Deze korte afsluitende rit van de Itzulia begint om 14:07, Eurosport gaat ditmaal om 15:00 live. We missen dus minder dan een uur, valt mee. De renners zijn waarschijnlijk bezig met de eerste beklimming van Elosua als we live gaan, we pakken waarschijnlijk het laatste deel van die klim mee. Net op tijd voor de afdaling, dat gaat wat geven. Ze voorspellen ineens heel slecht weer in het Baskenland, in Bergara hebben we het plotseling over 14 graden met de hele middag kans op regen. Veel kans op regen. Heel veel kans op regen. Het gaat gewoon regenen, de Itzulia is ook simpelweg niet compleet zonder een kletsnatte dag. We weten wat daarvan de gevolgen zullen zijn, de boel gaat nog meer dan normaal uit elkaar gereden worden en er zullen valpartijen te betreuren zijn. Seixas is er nog niet, hij gaat zijn zenuwen moeten bedwingen. Ze kunnen hem bergop onder druk proberen te zetten, maar ze kunnen hem ook bergaf uit zijn tent lokken. Het zou knap zijn als hij dit allemaal weet te doorstaan, ergens zou het helemaal niet gek zijn als hij op z'n 19e op de laatste dag van zo'n zware week bezwijkt onder de druk. Een goede lakmoesproef. Vooral de dubbele afdaling van Elosua kan voor problemen gaan zorgen, de andere afdalingen vallen nog wel mee. De laatste afdaling kent ook wat pittige bochten, maar die kun je nog wel op de vingers van één hand tellen. De klim in het begin is perfect, het zou mooi zijn om vanaf de eerste meter koers te zien. Ik ben razend benieuwd, het lijkt me al bij al absoluut de moeite waard om op tijd in te schakelen. Tijd voor uncle Izagirre om nog een keer te winnen. En dan ook meteen die podiumplek te veroveren. Nog één dagje vol koersgenot, in het onovertroffen Baskenland. Nog één keer genieten, voor we op zondag afscheid gaan nemen van de edele wielersport.
[ Bericht 0% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 11-04-2026 15:07:54 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Zie ik zomaar opeens dat er deze week in het Baskenland wordt gekoerst. Niets gemist zo te zien, behalve een Franse Pogacar.
Wind extinguishes a candle and energizes fire
Dit kan niet.quote:
Zie ik zomaar opeens dat er deze week in het Baskenland wordt gekoerst. Niets gemist zo te zien, behalve een Franse Pogacar.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Zowaar een consequente jury, Kim Andersen is er vandaag niet bij.quote:
Beloki bijna van de fiets gereden.
Haal die auto er dan ook maar uit, jury.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Dat zat er wel een beetje aan te komen.quote:
Oei, Peio gaat ook stoppen.
Bekijk deze YouTube-video
Hopelijk plakt Landa er nog een jaartje aan vast, anders zijn we in een klap een hele generatie kwijt.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Marco is ondertussen weer in de aanval gegaan, met Skjelmose en Healy. Lijkt er niet op alsof men veel heeft gedaan met het explosieve begin.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Als ik Ion zo zie fietsen mag ie ook nog wel even door.quote:
[..]
Dat zat er wel een beetje aan te komen.
Hopelijk plakt Landa er nog een jaartje aan vast, anders zijn we in een klap een hele generatie kwijt.
Ik denk dat Markel Beloki wel een goede coureur wordt
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Ion heeft deze week nog een keer aangeven dat hij er echt mee gaat stoppen. Zijn ook allemaal mannen met gezinnen, die gaan gezellig tijd doorbrengen met de kinderen.quote:
[..]
Als ik Ion zo zie fietsen mag ie ook nog wel even door.
Ik denk dat Markel Beloki wel een goede coureur wordt
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Eurosport is live.
We zijn bezig met de eerste Elosua, terwijl het behoorlijk nat is.
We zijn bezig met de eerste Elosua, terwijl het behoorlijk nat is.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Ik ga met dichtgeknepen billen kijken naar het tweede deel van deze afdaling.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Gelukkig regent het wel vaker in het baskenland dus veel olie en andere rommel zal er niet liggen. Anders was het helemaal wachten op problemen.quote:
Ik ga met dichtgeknepen billen kijken naar het tweede deel van deze afdaling.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Johannessen op weg naar...
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Zou niet de 1e keer zijn dat de koers nog helemaal omdraait op de laatste dag
(al acht ik de kans vandaag heel minimaal)
(al acht ik de kans vandaag heel minimaal)
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Ach, Skjelmose.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Romo!
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Het is koers.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Seixas gaat nog even aanvallen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Roglic is een mooiweerfietser, minuut achter al.
De kans voor Izagirre om richting het podium te gaan.
De kans voor Izagirre om richting het podium te gaan.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Pol gaat voorzichtig omlaag, zo slim is ie dan nog wel.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Wat een fenomeen. Op de volgende klim aansluiten bij de grote groep en op de laatste klim Soler nog pakken?quote:
Pol gaat voorzichtig omlaag, zo slim is ie dan nog wel.
Riccitello mag straks na de volgende klim wel op het vlakke gaan werken. Aansluiten zal die niet zo snel doen op de volgende klim.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Seixas gaat dusdanig langzaam omlaag dat ik nogal teleurgesteld ben als Izagirre niet de oversteek maakt.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Nou, ik ben dus teleurgesteld.
Seixas gaat nu dit hele stuk alleen voor zijn rekening nemen?
Seixas gaat nu dit hele stuk alleen voor zijn rekening nemen?
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Vrij dom gekoerst van AG2R en vooral dan van Seixas. Waar ga je heen rijden.quote:
Nou, ik ben dus teleurgesteld.
Seixas gaat nu dit hele stuk alleen voor zijn rekening nemen?
Wel benieuwd wat ie nu gaat doen.quote:
[..]
Vrij dom gekoerst van AG2R en vooral dan van Seixas. Waar ga je heen rijden.
Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
Nou, hij rijdt nu blijkbaar een minuut voor de groep Lipowitz.quote:
[..]
Vrij dom gekoerst van AG2R en vooral dan van Seixas. Waar ga je heen rijden.
Dus ja, het maakt blijkbaar allemaal niet uit. Stukje alien.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Dertig kilometer vervolgens alleen. Laat dan tenminste Riccitello afzakken, al zul je op het vlakke ook weinig aan hebben.
Hij heeft Staf!!!quote:
Dertig kilometer vervolgens alleen. Laat dan tenminste Riccitello afzakken, al zul je op het vlakke ook weinig aan hebben.
In de stromende regen je armen en benen overgieten met water uit een bidon, dat oogt vreemd.
sig verwijderd door FA
Pogacar heeft het allemaal opgeeist. Die gaat harder dan ooit tevorenquote:
Ach, Marco.
De voorraad begint echt op te raken heh?
|
|
