Itzulia 2026 #2 "aangeduwd door Matxin zelf"

Egun on! Ongi etorri en meer van dat soort prachtige Baskische uitdrukkingen. Welkom in dit topic waar we met elkaar de belangrijkste koers van de zogenaamde heilige week met elkaar gaan bespreken. We zijn helaas weer eens in ons gezicht gespuugd tijdens de zogenaamde hoogmis, de Ronde van Vlaanderen is al een tijdje geen koers meer. Gelukkig dat er daarom nog echte koers te vinden is, we krijgen zes dagen van puur Baskisch genot aangeboden voor we het wielrennen definitief gaan begraven op de wielerbaan van Roubaix. Voor het wielrennen definitief ophoudt te bestaan werken we eerst de enige fatsoenlijke koers van deze week af, de Itzulia. De Ronde van het Baskenland, een koers die 102 jaar geleden voor het eerst verreden werd. We zijn toe aan de 65e editie van deze prachtige wedstrijd, wegens tal van omstandigheden is er in het verleden wel eens een editie verhinderd. In het recente verleden hebben de leuke en minder leuke edities elkaar afgewisseld, ik denk met name met veel plezier terug aan de edities van 2019 en 2021. In 2019 wist Ion Izagirre het eindklassement te winnen, hij is voorlopig de laatste Bask die daarin wist te slagen. In 2021 wist Jumbo dan weer UAE te verslaan, Roglic draaide Pogacar een loer en dat soort uitslagen worden met iedere koers die verreden wordt een stukje specialer. Een van de zeldzame keren dat hij tactisch gevloerd werd, een van de zeldzame keren dat hij überhaupt te vloeren was. In de tussentijd was er in 2020 dan weer geen koers wegens corona, terwijl we in 2022 een flopeditie kregen met Dani Martinez als eindwinnaar. Alhoewel, flopeditie, toen wonnen zowel Pello Bilbao als Ion Izagirre in ieder geval nog een etappe. Maar goed, we zagen toen niet de beste koers, en we kregen niet de mooiste eindwinnaar. In 2023 kregen we met Jonas Vingegaard dan wel weer een grote naam als eindwinnaar, maar hij was dusdanig dominant dat die editie ook niet echt de moeite waard was. In 2024 was er dan weer sprake van een rampzalige editie, maar dan om een andere reden. Om te vieren dat het 100 jaar geleden was dat de eerste Ronde van het Baskenland werd verreden zouden we iedere uithoek van het Baskenland bezoeken, zo trokken we ook naar Iparralde, het noorden van het Baskenland, in wat mensen ook wel 'Frankrijk' noemen. Dat soort avonturen zullen we dit jaar niet beleven, geografisch gezien houden we het ditmaal wat beperkter. Enfin, de editie van 2024 was natuurlijk vooral de editie van die ene enorme valpartij. Het was een vrij makkelijke editie, met net wat te weinig lastige ritten, en dus werd iedere drempel ineens een punt om naartoe te sprinten. Dat ging mis, een ruw wegdek gecombineerd met onnodige nervositeit zorgde voor een massale val en die val had ook massale gevolgen. Jonas Vingegaard ging bijna dood, net als Steff Cras. Primoz Roglic lag voor de tweede dag op rij op de grond en hij had er geen zin meer in. Remco Evenepoel probeerde over een greppel te springen en door het bos te ontsnappen, maar in het bos kwam hij alsnog zwaar ten val. Er lagen er meer niet dan wel, ook erkend brokkenpiloot Jay Vine reed zichzelf weer bijna het mortuarium in. Door die massale val werd de rit geneutraliseerd, waarna Louis Meintjes vanuit de kopgroep wel nog de ritzege mocht ophalen. De lokale renners zoals Landa wisten dat het een gevaarlijke afdaling was, daarom besloot Landa om ook maar op kop van het peloton heel hard naar beneden te rijden in plaats van de boel af te remmen. Karma sloeg een dag later toe, hij ging alsnog op z'n bek en brak z'n sleutelbeen, waardoor er bijna geen enkele fatsoenlijke renner meer in koers was. Er stond een geweldig deelnemersveld aan het vertrek, maar door al die valpartijen bleef er amper iemand over. In en rond Eibar keken we daarom naar een gevecht tussen Juan Ayuso en Carlos Rodriguez, ergens in de achtergrond spartelde Skjelmose nog een beetje. Rodriguez mocht de laatste rit winnen, maar de eindzege ging naar Ayuso. Alsnog een redelijke naam voor op je erelijst, maar met de aanwezigheid van Vingegaard, Evenepoel en Roglic had de organisatie ergens op gehoopt. Na de gruwelijke val hoorde je al snel dat niemand ooit meer de Itzulia zou rijden en dat klopte deels, we mochten het vorig jaar met een uitgeklede deelnemerslijst doen. Al had dat meerdere redenen, maar toch. Men vergeet in ieder geval snel, dit jaar staat er weer een sterk deelnemersveld aan het vertrek. Enkele absolute toppers ontbreken, vooral omdat ze besluiten de Ronde van Vlaanderen te verneuken, maar dat heeft dan weer als voordeel dat ze de machtige Itzulia niet kunnen verneuken. We maken ons op voor een week zonder de grootste aliens. Een van die figuren zien we aan het eind van deze week wel weer verschijnen. De amuse in de vorm van de Ronde van Vlaanderen was weerzinwekkend, nu volgt er een buitengewoon smaakvol hoofdgerecht. We krijgen te maken met een prachtig parcours en een leuk deelnemersveld. Aan het eind van deze week volgt dan weer het aangebrande toetje in de vorm van Parijs-Roubaix. Als we de kop en de staart van deze week afhakken is wielrennen nog best de moeite waard.



De editie van vorig jaar was er eentje met een licht tegenvallende deelnemerslijst, maar het werd alsnog een editie met enkele memorabele momenten. Zo waren we op de eerste dag meteen getuige van een zeldzame opleving van Max Schachmann, de al jaren uit beeld verdwenen Duitser kwam ineens in het Baskenland weer tot leven. Hij wist de vrij vlakke tijdrit in en rond hoofdstad Gasteiz nipt te winnen, hij was een halve tel sneller dan Almeida en bijna een volle seconde sneller dan Lipowitz. Die tijdrit ging overigens van start midden in een basketbalarena, die startlocaties lopen ieder jaar verder uit de hand. Op de tweede dag bevonden we ons in Nafarroa, de regio waar men doorgaans een vrij vlakke rit uittekent om de sprinters ook wat te gunnen. We waren die dag getuige van de allerlaatste koersdag van Caleb Ewan. De Australiaan werd vorig jaar opgepikt door Ineos, zij besloten hem een laatste kans te geven en dat leek nog goed uit te pakken ook. Na een ritzege in Coppi en Bartali wist Ewan op de tweede dag van de Itzulia in Lodosa ook te winnen. Dat had voor gevoelens van vreugde moeten zorgen, maar voor Ewan was het juist de bevestiging dat hij er geen zin meer in had. De zege liet hem koud, en dus was het tijd om iets anders te gaan doen. De volgende dag ging hij niet meer van start, niet lang daarna volgde het bericht dat hij zijn fiets aan de wilgen hing. Voelt als tien jaar geleden, maar dat gebeurde dus vorig jaar, hier, in het Baskenland. Zonder Ewan ging het peloton verder naar de eerste lastige rit, onderweg naar Beasain kreeg men op de derde dag met enkele muurtjes af te rekenen. Het betere Baskische werk, zoals we het graag zien. Op de laatste muur van de dag zagen we een actieve Schachmann, een uitstekende Lipowitz, een sterke Almeida en Alex Aranburu die zich helemaal volgestopt had met coke. Basken in het Baskenland, het is iets bijzonders. Voor Aranburu was deze rit extra speciaal, ze passeerden op een paar kilometer van zijn woonplaats. Net na de laatste muur ging Almeida in de aanval, maar in de afdaling reed Aranburu - uiteraard - naar hem toe. Aan het eind van de afdaling schatte Almeida een rotonde verkeerd in, waarna Aranburu ineens solo op kop lag. Dit waren bekende wegen voor Aranburu, hij wist dus wél hoe hij de rotondes moest aansnijden. Hij had ook het routeboek van buiten geleerd, dus hij wist dat hij bij een van de laatste rotondes van de dag langs rechts moest passeren. De politie had alleen per abuis juist die kant van de rotonde afgezet, waardoor het leek alsof Aranburu aan het afsnijden was. De Bask kwam als eerste over de finish, maar even later kreeg hij te horen dat hij gediskwalificeerd zou worden. De overwinning ging naar Grégoire, die het sprintje van de achtervolgende groep won. Die mannen reden links om de rotonde heen, een omweg, maar door de afzetting wel de legale optie. Grégoire werd op het podium geroepen, ontving de bloemen, maar na protest van Cofidis, waarbij onder meer werd verwezen naar de instructies in het roadbook, kreeg Aranburu uiteindelijk zijn zege terug. De podiumceremonie volgde dan maar een dag later, al was het moment toch al verpest. Het was bij hem op de hoek, dus de hele familie Aranburu was op de afspraak, maar in plaats van een feest te kunnen vieren moesten ze hem troosten. Kwam uiteindelijk goed, maar het was een rommelig moment. De weg op de juiste manier afzetten is een kunst, zo blijkt maar weer.



De laatste drie dagen in het Baskenland volgde er nog veel meer klimwerk, vooral de vierde rit bleek bepalend te zijn met het oog op het eindklassement. De grote favoriet vooraf was Joao Almeida, en hij maakte zijn favorietenrol volledig waar. Onderweg naar Markina-Xemein passeerden we alvast een keer in Eibar, en vanuit Eibar bedwongen we de steilste kant van de klim naar Arrate. We kennen de normale weg omhoog, we kennen het geitenpad van Krabelin, maar nu gingen we een keer omhoog vanaf het industrieterrein van Matsaria en dat levert dan doodleuk een paar kilometer aan 15% op. Op deze smalle en loeiend steile weg reed diesel Almeida al vrij snel naar voren en even later was hij alleen. Een van de renners die nog enigszins in de buurt kon blijven was Aranburu, Alex beleefde vorig jaar enkele wonderdagen in het Baskenland. In alle koersen daarna was hij niet meer te zien, het was pieken voor gevorderden. Na de loodzware klim, die niet volledig naar Arrate voerde maar eindigde bij Izua, volgde er een afdaling naar de finish in Markina-Xemein. Aranburu probeerde in die afdaling het gat op Almeida nog te dichten, maar de afdaling was wat te makkelijk. Hij viel terug in de achtervolgende groep, terwijl Almeida zijn voorsprong van een halve minuut wist te behouden. Een zege voor UAE, onvermijdelijk. Del Toro werd daarachter ook nog eens tweede, voor wat extra zout in de wonden. Niet geheel onverwacht, gezien het gebrek aan tegenstand lag het ook voor de hand dat UAE en met name Almeida zou domineren, maar toch. De koers lag daarna wel meteen in een plooi, waardoor we tijdens de vijfde rit naar een dagje voor de vluchters konden kijken. We zouden die dag eindigen in het Gernika van Pello Bilbao, men had Pello gevraagd of hij kon helpen bij het ontwerpen van de rit. Dat wilde Pello wel doen, hij kwam in en rond Gernika met enkele wat onbekendere klimmetjes aanzetten. Op zich wel wat geinige klimmetjes, maar het was uiteindelijk niet zwaar genoeg om de favorieten uit hun kot te lokken. Voor hen werd het een minder interessante dag, al zou je kunnen stellen dat de hele dag niet echt de moeite waard was. Local hero Pello wist zich ondanks een totaal gebrek aan benen - niet alle Basken stonden vorig jaar op punt - wel in de kopgroep te fietsen, maar in die kopgroep zat ook ene Ben Healy. Ver van de finish ging hij op een lullig strookje vals plat al in de aanval en ze zagen hem pas na de finish weer terug. Bilbao deed nog zijn best om uit de greep van het peloton te blijven, maar ook dat lukte niet. Het werd vorig jaar een roemloze Itzulia voor hem, zoals het ook voor Izagirre een fletse Itzulia was. Aranburu was de enige die op de afspraak was. Op de laatste dag van de ronde volgde dan weer het gebruikelijke rondje Eibar-Eibar. Lekker Baskisch weer die dag, het regende dat het goot. Dat zorgde voor het een en ander aan valpartijen, zo verloor Lipowitz zijn virtuele podiumplaats door op z'n snufferd te gaan. Ook Skjelmose ging onderuit, maar veel meer vermaak kregen we niet. Onderweg had UAE het perfect onder controle, nadat de zware beklimmingen achter de rug waren zaten ze in een perfecte situatie. Krabelin hadden we al gehad, daarna vervolgens de klassieke kant van Arrate ook, en Almeida bevond zich in de kopgroep met nog een knecht erbij ook. Op de klim van Trabakua, een snelweg omhoog, viel hij aan en een plotseling tot leven gekomen Enric Mas was de enige die in staat was om hem te volgen. Met z'n tweeën reden ze naar de finish, waarbij Mas publiekelijk smeekte aan Almeida of hij hem alsjeblieft de ritzege wilde gunnen. Haha, natuurlijk niet, het sprintje in Eibar werd simpel geregeld door de Portugees. Zijn tweede ritzege, de eindzege was uiteraard ook binnen. De txapela ging net als een jaar eerder naar UAE, toen was het Ayuso, nu Almeida. Mas schoof door zijn wonderlijke prestatie in de laatste rit op naar de tweede plaats, terwijl Schachmann verrassend derde wist te eindigen. Aranburu eindigde uiteindelijk op de vijfde plek in de laatste rit, en 7e in het klassement, de week van vorig jaar gaat hij nooit meer evenaren. Al bij al toch een vermakelijk editie, maar dit jaar verwachten we er meer van. Beter parcours, beter deelnemersveld, kom maar op.




De afgelopen jaren was ik niet altijd te spreken over het parcours, het parcours van 2023 was al niet heel geweldig, maar vooral de edities 2024 en 2025 waren voor Baskische begrippen relatief flets en vrij tam. In 2024 was het parcours dusdanig simpel dat er na drie dagen koers nog geen enkel verschil was ontstaan en daardoor werden de renners heel nerveus. In aanloop naar een klimmetje van weinig belang wilde toch iedereen van voren zitten en daarom ging het in een afdaling gruwelijk mis. Vingegaard, Roglic en Evenepoel lagen er allemaal bij, waarbij vooral Vingegaard er nogal slecht aan toe was. Steff Cras en Vine gingen bijna dood bij die valpartij, het was geen fraai moment. Had een signaal voor de organisatie moeten zijn om daarna weer een zwaarder parcours neer te leggen, maar dat viel vorig jaar nog wel mee. De boodschap lijkt met enige vertraging aangekomen te zijn, want dit jaar ligt er wél een zwaar parcours op de renners te wachten. Wat zeg ik, een loodzwaar parcours. Het zwaarste parcours in jaren, misschien wel het zwaarste parcours ooit. Iedere dag moet er geklommen worden, er zit geen simpele rit tussen. Je sprinters hoef je niet mee te nemen, hier heb je alleen je klimmers nodig. Vorig jaar viel de deelnemerslijst ook nog eens tegen, deels vanwege editie van het jaar ervoor wellicht, deels ook gewoon omdat renners bepaalde keuzes maken, als je de Ronde van Vlaanderen wil rijden kun je hier niet zijn bijvoorbeeld. Dit jaar zitten we wel weer met een behoorlijk goed gestoffeerde deelnemerslijst, waarbij je voor de spanning eigenlijk van geluk mag spreken dat Pogacar tegenwoordig de kasseikoersen rijdt en de getraumatiseerde Vingegaard zich hier niet meer durft te vertonen. We krijgen een topparcours voorgeschoteld, met heel wat toppers aan het vertrek. Er staat heel wat Baskisch genot op ons te wachten! UAE zal zoals de laatste jaren gebruikelijk is wel weer met de eindzege gaan lopen, al won Ayuso in 2024 ook alleen maar omdat de rest werd afgevoerd met de ambulance, maar het zou ook zomaar kunnen dat Paul Seixas ervoor gaat zorgen dat de Fransen voor het eerst in 500 jaar weer een WT-rittenkoers winnen. Ik heb er énorm veel zin in, dat willen jullie niet weten. Ik geef jullie alvast een eerste blik op het parcours, met wat tamelijk belachelijke begeleidende teksten van de organisatie. Later zal ik daar mijn eigen draai nog aan geven. Wat kleine vaststellingen vooraf: we beginnen weer eens met een tijdrit, en die tijdrit begint omdat het kan meteen met een serieuze klim, zoals ie ook zal eindigen met een klim. De mannen die deze koers willen winnen moeten meteen op de afspraak zijn, op de tweede dag in Nafarroa moet er eveneens serieus geklommen worden, het peloton krijgt in die regio dit jaar een keer geen simpele rit voor de sprinters aangeboden, nee, we gaan er op de tweede dag meteen vol tegenaan. De derde rit is wellicht de simpelste, maar zelfs op die dag moet er nog een hoop geklommen worden. In het Basauri van kale fraudeur Matxin volgt er een aankomst heuvelop, daar blinkt deze editie in uit. Op dag vier volgt een heerlijke rit in het Galdakao van mijn Igor Anton, we beklimmen zijn Vivero van zo ongeveer iedere denkbare kant en daarna eindigen we weer heuvelop, waarna we op de vijfde dag getuige zullen zijn van de zwaarste rit, uiteraard in en rond Eibar. Toch een soort van experiment, de zware Eibarrit een keer niet op de laatste dag. De laatste rit is op papier juist iets simpeler, hoewel nog steeds lastig. Het is een parcours dat uitnodigt om iedere dag vol te koersen. De laatste rit is een keer niet de zwaarste, dus de renners worden uitgedaagd om al eerder het achterste van hun tong te laten zien. Dit kan wel eens een heel mooi weekje worden, zeker zonder ontregelende aliens. Goed, wel twee aanstaande aliens, maar daarover hebben we het later nog wel.

quote:

The Itzulia will kick off with a short individual time trial, ideal for setting the first time differences. After being held without spectators in 2021 due to the pandemic, the time trial is back. At 13.9 kilometres, significant gaps are unlikely, but the stage will mark the first rankings in the overall standings. Strong riders and specialists could lead, while climbers look to minimise their deficits. It may not be decisive, but it will influence the strategy for the opening days.

quote:

The second stage fully embraces the classic terrain of the Itzulia. With more than 3,300 meters of accumulated elevation gain, the route is long and consistent, without an explosive finish, but with continuous wear and tear. It could be a day ripe for well-organized breakaways or for the GC contenders to start pushing the pace. The favorites will need to be vigilant, although they are unlikely to launch a decisive attack just yet.

quote:

An average-length stage, featuring almost 2,900 metres of elevation gain. The circuit-style route tends to produce a fast pace from the start, leaving little room for respite. Breakaways could form at this point if the GC standings are unsettled. While not clearly decisive, the stage poses risks for riders who are poorly placed or backed by less capable teams.

quote:

Boasting more than 3,200 metres of elevation gain, the stage requires riders to stay consistent and read the race well. The absence of a clear finish encourages attacks at intermediate elevations. Teams with multiple riders in good positions can make the most of their opportunities. Accumulated fatigue begins to show, and the peloton’s natural selection will start to take shape.

quote:

The hardest day of the race. The 176.2 kilometres and 3,841 metres of climbing, combined with Eibar’s familiar terrain, make this a crucial day for the general classification. Expect head-to-head attacks between the top favourites. An ideal chance to create decisive gaps and determine much of the final standings.

quote:

The finale is no mere formality. Despite its shorter distance, the stage packs in nearly 3,000 metres of elevation gain, ensuring high tension right to the end. If the general classification is close, it will be a day of constant vigilance. It could also provide an opportunity for one final long-range attack.

Tijd om de deelnemerslijst met jullie door te nemen. Een iets betere deelnemerslijst dan vorig jaar, al haalt deze deelnemerslijst het nog niet bij de horroreditie van 2024. Met rugnummer 1 staat niemand minder dan Mikel Landa aan het vertrek, al verwacht ik niet dat hij de Bask gaat zijn om de Baskische eer dit jaar hoog te houden. Wegens een virus wat later aan het seizoen begonnen, pas in Catalonië reed hij zijn eerste koers. Daar was hij meteen vrij goed, maar niet goed genoeg om in de buurt te komen van de winst. Dat zal nu ongeveer hetzelfde zijn, waarbij het kortere werk in het Baskenland hem ook nog eens minder ligt dan het langere klimwerk in Catalonië. Wel mag hij tijdens deze editie weer eens langs zijn eigen voordeur rijden, met de motivatie zal het wel goed zitten. Hij krijgt verder een vrij magere ploeg mee, met een al jaren worstelende Mauri Vansevenant, een Steff Cras die hier ooit bijna doodging en een Ilan Van Wilder die zijn grote babbels tot nu toe niet kan verwezenlijken. Het vertrek van Evenepoel moest meer kansen opleveren voor Van Wilder, we merken er weinig van. Hayter is er ook bij, gezien het parcours zal hij vooral moeten toeslaan tijdens de tijdrit op de eerste dag. Weinig werk voor de sprinters verder, in het Baskenland boycotten wij deze met uitsterven bedreigde diersoort zeer terecht. Geen Schachmann bij Quick Step vind ik wel opvallend, normaal altijd buitengewoon sterk in deze koers. Astana komt op papier met een hilarische ploeg, ze hebben in feite louter kopmannen meegenomen. En Nicola Conci, arme drommel. Champoussin, Velasco, Scaroni, Fortunato, Tejada, Higuita, echt geestig. Dat gaat me een partij teamwork opleveren, om bang van te worden. Van dit stelletje verwachten we denk ik vooral veel van Scaroni, de man met snor staat al het hele jaar gruwelijk op punt en lijkt gemaakt voor het Baskenland. Klant van Marcos Maynar Harrie Tejada won natuurlijk een rit in Parijs tegen Nice en dus gaan we hem ook in de gaten houden, terwijl je een Champoussinn en een Fortunato ook nooit mag uitvlakken. Groupama-FDJ komt dan weer met een minder tot de verbeelding sprekende equipe, al reed Guillaume Martin hier vorig jaar wel goed. Ging toen natuurlijk wel onderuit in het kletsnatte Eibar, daarom ook geen serieuze kandidaat voor deze koers.

We gaan door naar het immer vervelende UAE, de ploeg die de koers de afgelopen jaren wist te winnen. Ook nu komen ze weer met een grote favoriet aanzetten, op papier lijkt de ontzettend ongeloofwaardige Isaac del Toro de grootste kanshebber op de eindzege. We hebben hem gezien in de UAE Tour en in de Tirreno, daar hoef je verder geen tekening bij te maken. Uiteraard stuurt Matxin weer een grote naam naar zijn Baskenland, erekwestie. Del Toro wordt ondersteund door McNulty, vaak ook goed in het Baskenland, en klant van Pepe Marti Marco Soler. Het is een schande dat Marco na de recente onthullingen vrij rond mag rijden, het wielrennen toont maar weer eens aan geen serieuze sport te zijn. Goed, hij is er, dus zal hij net als in Catalonië wel weer iedere dag op de vreemdste momenten in de aanval gaan, zonder rekening te houden met zijn ploeggenoten. Igor Arrieta is er ook bij, de Bask toonde zich al in de GP Miguel Indurain. Dat was even een kans op eigen succes, bij de afwezigheid van Del Toro. Nu mag hij op kop gaan rijden, net als een Pericas, een Grosssssssschartner en Novak Domen. Sterke ploeg, licht probleem voor de rest. De kans is groot dat ze weer gaan domineren, al zie ik meer kans op een leuke koers dan in Vlaanderen en Roubaix. Dit moet ook een betere koers worden dan Catalonië, een Del Toro steekt er nog niet zover bovenuit als een Vingegaard. We houden hoop. Die hoop richten we dan onder meer op Juan Ayuso, een paar jaar geleden nog winnaar namens UAE. Nu in dienst van Lidl-Trek, we moeten ons wel afvragen of hij is hersteld van zijn val in Parijs tegen Nice. Hij lag toen kermend in de berm, waardoor je dacht dat we hem maanden niet meer gingen zien. Dat viel mee, maar het kan natuurlijk alsnog zo zijn dat hij nu niet 100% is. Als dat zo is moeten we kijken naar Skjelmose, al is deze doperende Deen nog niet echt op dreef dit jaar. Als ze allebei op punt staan kunnen we een leuke dynamiek krijgen tussen die twee, al ligt het meer voor de hand dat ze er allebei niet aan te pas komen. Simmons is er ook bij, en hij is in orde, zagen we zaterdag. Maar goed, niet echt een parcours op zijn maat. Te zwaar, teveel klimwerk, dus is het ook maar de vraag hoeveel ze aan een Bagioli gaan hebben.

Bij Red Bull-Bora kijken we naar Primoz Roglic, de man die altijd op de afspraak is in het Baskenland. Hij heeft tot nu toe iedere tijdrit die hij in het Baskenland reed gewonnen, hij won het eindklassement in 2018 en 2021 en daarnaast heeft hij in de Vuelta ook nog eens twee ritten op Baskische bodem gewonnen. Een man om op te schrijven, zelfs nu hij zich richting het einde van zijn carrière aan het begeven is. Als uncle Rogla het niet onder de markt heeft kunnen ze bij Red Bull terugvallen op Florian Lipowitz, de man van de vele ereplaatsen. Recent nog derde in Catalonië, nadat hij vorig jaar na zijn derde plaats in de Tour volledig van de radar verdween lijkt er nu langzaam weer een stijgende lijn zichtbaar. Vorig jaar werd hij in de Itzulia 4e, dat lijkt me nu ook wel weer een mooie plaats voor hem. Haimar Etxeberria is de Baskische vertegenwoordiging, al zitten er weinig ritten voor Haimar tussen. De derde rit wellicht, dat zou nog moeten lukken. Finn Fisher-Price nog noemen? Nee, snel door naar een van de andere topfavorieten. De Fransen hebben sinds het jaar 1795 geen WT-rittenkoers meer gewonnen, maar dat gaat vroeg of laat veranderen. Het fenomeen Paul Seixas gaat een keer een WT-rittenkoers winnen en dat zou hij nu al meteen kunnen doen. De man die op zijn 19e al op een vulkaan leeft is op een ongelooflijke manier aan het jaar begonnen, als hij de benen van de Strade heeft meegenomen gaat de rest er een zware kluif aan hebben. Frankrijk heeft eindelijk weer een écht wereldtalent, dit is the real deal. Ik kan niet wachten tot hij naar UAE trekt zodat we een nieuwe haatcampagne kunnen opstarten. Juich voor Paul, nu het nog kan. Seixas krijgt een zeer sterke ploeg mee, met Ricky Tello als belangrijke luitenant. Ook een Staune Mittet en een Bisiaux kunnen hier wel een aardig eind mee, en dan heb je natuurlijk nog de geweldenaar Prodhomme achter de hand. Paret-Peintre, Labrosse, kloeke ploeg. Een net iets sterkere ploeg dan Burgos, waar we vooral kijken naar local hero Ander Okamika. Deze ruwe Bask zal wel weer een paar keer in de vlucht te vinden zijn, met het oog op het klassement zullen ze dan eerder mikken op Jose Manuel Diaz.

Mijn vrienden van Kern Pharma komen met een ploeg vol Basken, maar ze zullen het vooral van de nevenklassementen moeten hebben. Unai Iribar en Ibon Ruiz zijn natuurlijk fenomenen, maar als de World Tour passeert wordt het een lastig verhaal. De echte piek zal men zoals twee jaar geleden ook wel weer bewaren voor de Vuelta, dat wordt weer leuk. Ivan Cobo, dan toevallig net geen Bask, lijkt op papier de man die voor een soort van klassement kan gaan. Jonkie Unai Ramos wordt hier meteen voor de leeuwen gegooid, zou mooi zijn om hem een keer terug te zien in een vlucht. Wegkapitein Iñigo Elosegui geeft ook acte de présence, ondanks een totaal gebrek aan prestaties blijft het een sympathieke knul. De ploeg van Movistar is overigens niet veel beter, of je moet veel vertrouwen hebben in Cian Uijtdebroeks. Lijkt mij nou net iemand die moeite heeft met het explosieve Baskische werk. Misschien dat Raul Garcia Pierna en Javier Romo nog wat kunnen, maar dat is hopen tegen beter weten in. MIJN Natnael Tesfatsion ging hier een paar jaar geleden ook heel hard onderuit, in die ene massale valpartij, hopelijk vergaat het hem nu beter. Afgelopen zaterdag lieten ze hem op kop rijden voor, ja, geen idee voor wie eigenlijk. #FreeNatu. Team Picnic-PostNL komt weer met een hilarisch slechte ploeg, niet te doen gewoon. Je moet al hopen op een zeldzame uitschieter van het Colombiaantje Martinez, verder wordt dit niets. Bjorn Koerdt, de man die wellicht nog ergens een paar puntjes kan sprokkelen voor deze broddelwerkploeg. Bij Bahrain Victorious kijken we dan weer reikhalzend uit naar Pello Bilbao, mogelijk bezig aan zijn laatste jaar. Vorig jaar was hij rampzalig slecht in de Itzulia, terwijl hij voor eigen volk vaak boven zichzelf wist uit te stijgen. Hij is nu aangewezen als kopman van de ploeg, ondanks de aanwezigheid van kattenmepper Antonio Tiberi. Men verwacht intern dus dat Pello nu wel op de afspraak ging zijn, in de GP Miguel Indurain reed hij alvast heel behoorlijk. We dromen ieder jaar van Baskische ritwinst, Pello is nog altijd een van de renners die daarvoor kan zorgen. We zien bij Bahrein ook Roman Ermakov, de Rus die plotseling een Sloveen is geworden. Attila Valter zien we ook, maar zonder de foodcoach van Visma blijkt hij bar weinig te kunnen. Alle ballen op Pello en Tiberi, waarbij Tiberi sinds de Tirreno niet vooruit te branden is. De arme Bruttomesso is er overigens ook bij, een sprinter in een koers zonder vlakke ritten.

Alpecin is een ploeg die zich altijd op de klassiekers richt, klassementen geven ze niets om. Daarom hebben ze ook bijna geen klimmers in de ploeg, maar geestig genoeg hebben ze naar deze Itzulia wel al hun renners gestuurd die enigszins over een heuvel kunnen komen. Aanstaand fenomeen Ramses Debruyne, Emielke Verstrynge, Aaron Dockx, Luca Vergallito, stripfiguur Gal Glivar, ze zijn er allemaal bij. En Hugo Houle. Je gaat de hele week niets van ze horen, maar voor deze koers is het wel het beste dat ze hebben. Tudor komt dan weer met Julian Alaphilippe, de man die altijd goed is in het Baskenland. Ook echt een ideale koers voor hem, vooral in het verleden. Tegenwoordig is geen enkele koers nog ideaal voor Alaphilippe, maar we gaan deze druistige springveer ongetwijfeld weer een aantal keer door ons beeld zien springen. Een aanval op 50 kilometer van de finish om op 49 kilometer van de finish geparkeerd te staan, het blijft een geval apart. Fenomeen Yannis Voisard kan hier misschien ook wel wat. Marco Brenner heb je ook nog, maar het kan bij hem vriezen en dooien en gezien de recente DNF's zitten we weer in de fase van het vriezen. Nee, dan kun je beter kijken naar de ploeg van Cofidis, met twee schroeiende Basken aan het vertrek. Ion Izagirre is bezig aan zijn laatste jaar en hij heeft besloten nog een keer alle registers open te trekken. Vorig jaar was hij heel matig, ook in de Itzulia was hij buitengewoon pover, maar richting het eind van het vorige seizoen kwam hij opnieuw tot leven. Hij plakte er nog een jaartje aan vast, zijn laatste jaar, en hij besloot blijkbaar er nog één keer vol voor te gaan. Recent werd hij zevende in Parijs tegen Nice, echt weer een ouderwets resultaat voor hem. Zaterdag pakte hij dan weer groots uit in de Miguel Indurain Sari Nagusia (dit is Baskisch voor Grote Prijs), op het muurtje van Ibarra sloopte hij MAGA. Simmons werd gekraakt en Izagirre vloog naar de zege. Onderweg maakte hij al grote indruk, op de klimmetjes was hij veruit de sterkste. Er komen nu wel wat grote namen bij, zoals een Del Toro en een Seixas, maar toch, Izagirre lijkt klaar om hier een gooi te doen naar het podium. In het verleden won hij deze koers een keer, dat lijkt nu moeilijk te worden, maar een mooie ereplaats ligt voor de hand. En dan neemt Cofidis ook nog eens Alex Aranburu mee, de man die hier vorig jaar de beste week van zijn leven beleefde. Hij won een rit en in alle andere ritten deed hij ook goed mee. Hij klom met de besten, als hij die benen nu weer heeft meegenomen gaan we wat beleven. Aranburu en Izagirre, gouden koppel. De Basken staan op punt, zo werd Aranburu zaterdag mooi vierde. Ook in alle andere koersen die hij dit jaar tot nu toe reed wist hij mooie uitslagen te noteren, het is best een indrukwekkend rijtje. Ik heb het vlaggetje afgestoft, ik verwacht te kunnen wapperen deze week. Ondersteund worden ze onder meer door Jan Maas, dit kan niet meer misgaan. Buchmann is dan overigens weer mooi aan het uitbollen, het opzoeken van zijn resultaten is een geheime tip.

We komen uit bij Caja Rural, de ploeg die zeer terecht de Tour de France mag rijden. Met Joseba Lopez en Julen Arriolabengoa twee Basken hier, niet direct de jongens waar we veel van mogen verwachten. Een keer in de vlucht plaatsnemen is al heel wat. Fernando Barcelo is vermoedelijk de grootste naam, maar ik verwacht hier niet direct veel van hem. Jan Castellon is dan weer de jongen die voor een mooi aanklampklassement kan gaan, ergens rond de 20e plek. Alex Molenaar is er voor het vlaggetje, al is dit parcours wat te zwaar voor onze Alex. Wel een mooie oefening met het oog op de Tour, die hij waarschijnlijk gaat rijden. Euskaltel is de lokale ploeg, maar we hoeven het amper over Euskaltel te hebben. Lachwekkend slecht, al jaren. Is dit jaar niet anders, Jorge Azanza zit nog steeds aan het roer en dus ben ik vissenvoer. Iker Mintegi kan soms wat, maar vaak ook niet. Een keer de vlucht halen zou al mooi zijn. Gotzon Martin is van de verre ereplaatsen, maar die gaan in dit peloton heel ver zijn. Nicolas Alustiza mag ook mikken op een vroege vlucht. Jonathan Lastra is weer typisch zo'n renner die nog even bij Euskaltel komt uitbollen na jaren voor andere ploegen gereden te hebben. Txomin Juaristi, ga jij ook maar een keer in de vroege vlucht. Mikel Bizkarra was jarenlang een uitstekende klimmer, maar die jongen is inmiddels ook al 37 en hij heeft inmiddels zoveel botten gebroken dat hij vergane glorie is. Jon Agirre was op papier misschien wel de beste renner van deze ploeg, maar hij is ziek afgehaakt en wordt vervangen door de piepjonge Gari Ugarte. Een groot talent, alleen komt dat talent bij Euskaltel er zelden uit. Bij EF kijken we net als vorig jaar naar Ben Healy. Hij wist toen op een indrukwekkende manier een rit te winnen, een dag later leek hij dag nog eens dunnetjes over te doen, maar toen werd hij toch nog tot de orde geroepen. Een ritzege moet nu ook weer mogelijk zijn, al kan hij gezien zijn prestatie in de Tirreno ook zomaar voor een klassement gaan. Hij zal wel op de afspraak zijn, om daarna weer te vlammen in de Ardennen. Bij EF kijk ik verder uit naar Markel Beloki, de zoon van liet zich al mooi zien in de GP Miguel Indurain. Er is progressie zichtbaar, Beloki wordt ieder jaar een beetje beter en als hij dat nog even door weet te zetten kan hij uiteindelijk wellicht net zo'n goede klimmer worden als zijn vader. Tussen de nieuwe Baskische lichting vind ik weinig klimmers, het zijn tegenwoordig eerder klassieke types en puncheurs, ik hoop dus dat Beloki ervoor kan zorgen dat we ook weer een ouderwetse wonderklimmer te zien krijgen. Tramadolololol Alex Baudin is er ook bij, jammer. Te goed bezig, naar mijn smaak. En Jardi van der Lee, het vlaggetje wil ook wat.

Ineos komt wat mij betreft met een licht tegenvallende ploeg. Ja, Vauquelin kan hier mooi zijn ding doen, dit zou een goede koers moeten zijn voor Kevin. Meteen die tijdrit op de eerste dag, en daarna vooral een hoop heuvelwerk, ideaal. Maar verder, tja. Laurance is in vorm, maar deze ritten zijn wellicht iets te zwaar voor hem. Langellotti is een wildcard, gezien zijn recente prestaties lijkt zijn gameverslaving volledig terug te zijn, maar hij kan ook ineens weer tot leven komen. Over tegenvallende ploegen gesproken: Visma. Wat is me dat joh? Is dat nou echt vanwege die val van Vingegaard twee jaar geleden, of komt het toevallig zo uit? Alle ballen op Tullett en Graat? Of moet Bruno Armirail net als vorig jaar voor de bergtrui gaan? Fiorelli gaat hier ook een leuke week tegemoet. Bij Uno-X kijken we dan weer naar Cort, voor hem lijkt dit parcours toch ook niet bepaald ideaal. Wederom, misschien dat de derde rit nog net lukt. Verder gaat dat een zware week worden, en kijken we toch eerder naar de broers Johannessen. Tobias is gruwelijk aan het schroeien tot nu toe dit jaar, echt iemand om te noteren voor deze week. Een Kron in topvorm kan hier ook wel wat, al weet ik niet of we dat anno nu nog mogen verwachten. Met een Johannes Kulset erbij op zich wel een sterke ploeg, ze kunnen Tobias Johannessen goed omringen. De laatste ploeg is Lotto-Intermarche, een ploeg die ook daadwerkelijk laatste gaat worden. Georg Zimmermann zag ik nog wel goed rijden in de GP Indurain, verder, tja, matig. Twee WT-ploegen zijn er overigens niet, Jayco heeft afgezegd, net als NSN. Bij die laatste ploeg hebben we een vermoeden waarom ze er niet zijn.

Resumerend: topfavorieten als Del Toro en Seixas. Daaronder een reeks namen als Roglic, Lipowitz, T. Johannessen, Bilbao, Izagirre, Ayuso, Scaroni, Skjelmose en Vauquelin. Daarna kun je nog wel een reeks namen noemen, een Tiberi of een Riccitello, of wellicht een Aranburu die weer boven zichzelf weet uit te stijgen, maar dan ben je er wel. We hopen natuurlijk ook op Landa, tegen beter weten in. Voor de vluchten jongens als Healy en Simmons in de gaten houden, en kijken hoe die ploeg van Astana met bijna alleen maar kopmannen gaat werken. Heel wat puncheurs aan het vertrek, met een Laurance, een Alaphilippe, een Aranburu, een Etxeberria, benieuwd hoe er gekoerst wordt en of ze ook daadwerkelijk kansen gaan krijgen. De Basken staan op punt, al met al heb ik er dus absoluut zin in. De winnaar staat vooraf nog niet vast, dat is al heel wat. De enige koers deze week die de naam koers mag dragen, voila. Het weerbericht bekijkende zie ik dat we opmerkelijk genoeg met een warme en droge week te maken gaan krijgen. Het zou de hele week droog moeten blijven, met pas op vrijdag en zaterdag kans op enige druppels. Dik boven de 20 graden in Bilbao en omstreken, het kan tijdens de tijdrit zelfs 27 graden worden, hallo zeg. Deze prachtige koers kunt u dagelijks volgen bij Eurosport omstreeks 15:00. De EITB is doorgaans eerder live, maar dan moet je wel de moeite nemen om een VPN aan te slingeren. Dan sluit ik af met de poster van deze editie, en het anthem! Een band uit Ermua, een plaats waar we deze Itzulia nog gaan passeren, ligt immers net naast Eibar, heeft dit jaar de eer om het officiële lied af te leveren. Een paar keer gehoord en ik ben weer verkocht.


Bekijk deze YouTube-video