F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
De paasdagen staan weer vlak voor de deur. Voor de één betekent dat eieren zoeken in de tuin voor de ander de confrontatie met het ultieme mysterie: de bewering dat de dood niet het laatste woord heeft. Is dit een kwestie van weten of simpelweg een collectieve weigering om de eindigheid te accepteren (ook wel "geloven" genoemd)? Als we kijken naar de kern van existentiële zingeving raakt Pasen aan onze diepste angst en onze grootste hoop. De Franse filosoof Gabriel Marcel zei ooit: "iemand liefhebben is zeggen: jij zult niet sterven." Misschien is de opstanding niet zozeer een biologisch feit dat we moeten 'weten' maar een actieve houding. Het is de weigering om de zinloosheid te laten winnen.
Wat vraagjes.
Is het 'weten' dat de dood niet het einde is eigenlijk wel wenselijk? Zou een onomstotelijk bewijs de waarde van ons huidige, sterfelijke leven niet juist devalueren?
En kunnen we de paasgedachte loskoppelen van het religieuze dogma? Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
Geeft de dood betekenis aan het leven (omdat alles schaars is) of berooft de dood het leven juist van elke logica?
Vieren we dit weekend de overwinning op de natuurwetten of vieren we de koppigheid van de menselijke hoop?
Wat vraagjes.
Is het 'weten' dat de dood niet het einde is eigenlijk wel wenselijk? Zou een onomstotelijk bewijs de waarde van ons huidige, sterfelijke leven niet juist devalueren?
En kunnen we de paasgedachte loskoppelen van het religieuze dogma? Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
Geeft de dood betekenis aan het leven (omdat alles schaars is) of berooft de dood het leven juist van elke logica?
Vieren we dit weekend de overwinning op de natuurwetten of vieren we de koppigheid van de menselijke hoop?
Ja, het blijft een mirakel: hoe kan je geboren worden uit het Niets?quote:Op zaterdag 4 april 2026 16:40 schreef Wrapster het volgende:
Er is na de dood net zoveel als er voor je geboorte was. Maw; niets.
Als we dat wisten... Maar goed, misschien bestaat er zoiets als kwantumonsterfelijkheid en hoeven we ons helemaal niet druk te maken om wat hierna komt.quote:Op zaterdag 4 april 2026 16:47 schreef EsserS het volgende:
[..]
Ja, het blijft een mirakel: hoe kan je geboren worden uit het Niets?
Waar ik nog het meest achter sta is reïncarnatie. Als je er nu bent kun je imo ook ergens in de toekomt nog een keer zijn maar dan niets wetende van het leven wat je ervoor hebt geleefd. Verder geloof ik niet in een hiernamaals als in een hemel of hel.
Nee, dat is het niet. In feite is elk leven volstrekt zinloos. Geldt voor planten, dieren en dus ook voor de mens.quote:
De paasdagen staan weer vlak voor de deur. Voor de één betekent dat eieren zoeken in de tuin voor de ander de confrontatie met het ultieme mysterie: de bewering dat de dood niet het laatste woord heeft. Is dit een kwestie van weten of simpelweg een collectieve weigering om de eindigheid te accepteren (ook wel "geloven" genoemd)? Als we kijken naar de kern van existentiële zingeving raakt Pasen aan onze diepste angst en onze grootste hoop. De Franse filosoof Gabriel Marcel zei ooit: "iemand liefhebben is zeggen: jij zult niet sterven." Misschien is de opstanding niet zozeer een biologisch feit dat we moeten 'weten' maar een actieve houding. Het is de weigering om de zinloosheid te laten winnen.
Wat vraagjes.
Is het 'weten' dat de dood niet het einde is eigenlijk wel wenselijk? Zou een onomstotelijk bewijs de waarde van ons huidige, sterfelijke leven niet juist devalueren?
En kunnen we de paasgedachte loskoppelen van het religieuze dogma? Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
Geeft de dood betekenis aan het leven (omdat alles schaars is) of berooft de dood het leven juist van elke logica?
Vieren we dit weekend de overwinning op de natuurwetten of vieren we de koppigheid van de menselijke hoop?
De zin van het leven is niks anders dan het doorgeven van dit leven.
Zodat de soort in leven blijft. Soms gaat dat ten koste van het individu, maar vormt een voordeel voor de soort.
Ons lichaam houdt iig op met het continueren van chemische processen. Ons lichaam ontbindt na de dood in atomen en subatomaire deeltjes. Reïncarnatie en hiernamaals zijn menselijke concepten, geen toetsbare aannames.quote:
[..]
Als we dat wisten... Maar goed, misschien bestaat er zoiets als kwantumonsterfelijkheid en hoeven we ons helemaal niet druk te maken om wat hierna komt.
Waar ik nog het meest achter sta is reïncarnatie. Als je er nu bent kun je imo ook ergens in de toekomt nog een keer zijn maar dan niets wetende van het leven wat je ervoor hebt geleefd. Verder geloof ik niet in een hiernamaals als in een hemel of hel.
Hiermee sla je wat mij betreft de spijker op zijn kop.quote:
Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Dat is een lekker nuchtere binnenkomer. Je trekt het leven eigenlijk helemaal terug naar de fabrieksinstellingen: we zijn biologische machines die het stokje doorgeven. En ergens is dat ook een rustgevende gedachte, toch? Geen hogere plannen, gewoon de natuur die zijn gang gaat. Maar als ik er wat langer over nadenk, schuurt er toch iets aan die puur biologische bril:quote:
[..]
Nee, dat is het niet. In feite is elk leven volstrekt zinloos. Geldt voor planten, dieren en dus ook voor de mens.
De zin van het leven is niks anders dan het doorgeven van dit leven.
Zodat de soort in leven blijft. Soms gaat dat ten koste van het individu, maar vormt een voordeel voor de soort.
De cirkelredenering
Als het individu alleen leeft om de soort in stand te houden en die soort ook weer alleen bestaat om de soort in stand te houden... waar doen we het dan eigenlijk voor? Het voelt als een estafette waarbij we keihard rennen om een stokje door te geven maar er is geen finishlijn en niemand weet waarom we überhaupt op de baan staan.
Functie versus Betekenis
Je beschrijft heel scherp hoe de natuur werkt (overleving) maar zegt dat ook iets over hoe wij het ervaren? Een vogel die zijn jongen voert volgt een instinct maar een mens die geniet van een symfonie, een zonsondergang of een goed gesprek, doet iets wat biologisch gezien 'nutteloos' is. Is dat dan pure ruis of is dat juist waar de echte winst zit?
De menselijke rebellie
Het mooie aan ons mensen is dat we de natuurwetten soms keihard uitlachen. We kiezen voor kinderloosheid, maken kunst die niemand voedt en we offeren ons soms op voor wildvreemden. We lijken de 'beperking' van puur overleven te zijn ontgroeid.
Is de zin van het leven niet juist alles wat we zélf toevoegen aan dat biologische basispakket? Als we alleen maar bestaan om te kopiëren dan zijn we eigenlijk een kopieerapparaat dat per ongeluk een bewustzijn heeft gekregen. Dat bewustzijn wil volgens mij meer dan alleen maar 'aanstaan'. Kortom, is die extra laag die wij mensen ervaren (liefde, kunst, filosofie) gewoon een chemische truc van ons brein om ons bezig te houden of is dat juist de plek waar 'zin' ontstaat?
Is een natuurwet. Deze zorgt er voor dat er zoveel mogelijk variaties op hetzelfde thema worden gemaakt.quote:Op zaterdag 4 april 2026 20:01 schreef EsserS het volgende:
[..]
Dat is een lekker nuchtere binnenkomer. Je trekt het leven eigenlijk helemaal terug naar de fabrieksinstellingen: we zijn biologische machines die het stokje doorgeven. En ergens is dat ook een rustgevende gedachte, toch? Geen hogere plannen, gewoon de natuur die zijn gang gaat. Maar als ik er wat langer over nadenk, schuurt er toch iets aan die puur biologische bril:
De cirkelredenering
Als het individu alleen leeft om de soort in stand te houden en die soort ook weer alleen bestaat om de soort in stand te houden... waar doen we het dan eigenlijk voor? Het voelt als een estafette waarbij we keihard rennen om een stokje door te geven maar er is geen finishlijn en niemand weet waarom we überhaupt op de baan staan.
Functie versus Betekenis
Je beschrijft heel scherp hoe de natuur werkt (overleving) maar zegt dat ook iets over hoe wij het ervaren? Een vogel die zijn jongen voert volgt een instinct maar een mens die geniet van een symfonie, een zonsondergang of een goed gesprek, doet iets wat biologisch gezien 'nutteloos' is. Is dat dan pure ruis of is dat juist waar de echte winst zit?
De menselijke rebellie
Het mooie aan ons mensen is dat we de natuurwetten soms keihard uitlachen. We kiezen voor kinderloosheid, maken kunst die niemand voedt en we offeren ons soms op voor wildvreemden. We lijken de 'beperking' van puur overleven te zijn ontgroeid.
Is de zin van het leven niet juist alles wat we zélf toevoegen aan dat biologische basispakket? Als we alleen maar bestaan om te kopiëren dan zijn we eigenlijk een kopieerapparaat dat per ongeluk een bewustzijn heeft gekregen. Dat bewustzijn wil volgens mij meer dan alleen maar 'aanstaan'. Kortom, is die extra laag die wij mensen ervaren (liefde, kunst, filosofie) gewoon een chemische truc van ons brein om ons bezig te houden of is dat juist de plek waar 'zin' ontstaat?
Het waarom ontgaat me ook maar daar ben ik dus slechts een mens voor. Een mens is niks anders dan de zoveelste variatie op al het organisch leven op deze mooie blauwe knikker.
Ja, denk ik wel. De zin van het individualisme zeg maar. En daar gaat de mens de fout in.quote:Is de zin van het leven niet juist alles wat we zélf toevoegen aan dat biologische basispakket?
Wij genezen mensen die eigenlijk ten dode opgeschreven zijn. Zwaar gehandicapte mensen en kinderen, massamoordenaars en kinderverkrachters worden onder een microscoop gelegd, onvruchtbare mannen en vrouwen krijgen toch de gelegenheid een kind te 'verwekken of te baren', al moet de eigen moeder van een van beiden het kind dragen.
En de mens noemt dat vooruitgang.
Fascinerend. Enerzijds maak jij je heel klein ("slechts een mens") maar tegelijkertijd leg je een enorme claim op de werkelijkheid ("het is een natuurwet"). Je accepteert de doelloosheid met een soort stoïcijnse rust. De grote vraag die dit bij mij oproept, is deze:quote:
Is een natuurwet. Deze zorgt er voor dat er zoveel mogelijk variaties op hetzelfde thema worden gemaakt.
Het waarom ontgaat me ook maar daar ben ik dus slechts een mens voor. Een mens is niks anders dan de zoveelste variatie op al het organisch leven op deze mooie blauwe knikker.
Als we inderdaad slechts een willekeurige variatie zijn in een proces zonder 'waarom', waarom voelt die blauwe knikker dan voor ons als 'mooi'? Ik verwijs naar je eigen taalgebruik: je noemt de aarde een "mooie blauwe knikker". Dat woordje mooi is cruciaal. De natuurwetten zelf kennen geen schoonheid. Een zwart gat of een tumor is voor de natuur net zo 'logisch' als een zonsondergang of een pasgeboren baby.
Als alles louter mechanica is, waar komt dan onze behoefte vandaan om daar een waardeoordeel (zoals "mooi") aan te plakken? Is die bewondering voor de wereld niet juist het bewijs dat we meer zijn dan alleen een kopieermachine van genen? Is onze eigenschap om schoonheid en verwondering te ervaren niet precies de plek waar de 'biologische machine' stopt en de 'menselijke ziel' (of hoe je het ook wilt noemen) begint?
Tja, voelt dat niet een beetje tegenstrijdig? Aan de ene kant zeg je dat we slechts een radartje zijn in de natuurwetten maar aan de andere kant zeg je dat de mens 'de fout in gaat'. Als we echt louter biologie zijn dan is onze drang om zieken te genezen of buitenbeentjes te laten overleven toch ook gewoon een natuurwet in actie? De natuur 'oordeelt' niet over wat goed of fout is. Die doet gewoon.quote:Ja, denk ik wel. De zin van het individualisme zeg maar. En daar gaat de mens de fout in.
Wij genezen mensen die eigenlijk ten dode opgeschreven zijn. Zwaar gehandicapte mensen en kinderen, massamoordenaars en kinderverkrachters worden onder een microscoop gelegd, onvruchtbare mannen en vrouwen krijgen toch de gelegenheid een kind te 'verwekken of te baren', al moet de eigen moeder van een van beiden het kind dragen.
En de mens noemt dat vooruitgang.
Door te zeggen dat we de natuur 'verpesten', geef je de mens eigenlijk een heel bijzondere, bijna goddelijke status. Alsof wij de enigen zijn die de macht hebben om buiten de natuurwetten te treden. Is onze zorg voor de zwakken niet juist onze unieke manier van overleven als soort? Is compassie misschien ook gewoon een natuurwet? Anders gezegd, als wij een natuurproduct zijn, is alles wat wij doen, inclusief IVF, ziekenhuizen en het opsluiten van misdadigers, dan niet per definitie onderdeel van de natuur? Waarom zou de mens de enige soort zijn die 'buiten de wet' van de natuur kan vallen?"
De wederopstanding is alleen een illusie voor degenen die niet geloven en de kracht ervan zelf niet ervaren hebben.
Weten dat de dood niet het einde is, is bevrijding van de illusie dat de dingen die we intern als waar voelen, zoals concepten als rechtvaardigheid, liefde, en andere nobele zaken, puur verzinsels zijn, en weten dat ze simpelweg verstikt worden in een wereld die van nature niet nobel is meer is.
Het is de hoop dat iedereen die naar dergelijke zaken snakt, ze later wel degelijk zal ervaren, en dat het leven wordt hersteld op de manier zoals het oorspronkelijk bedoeld is, waarvan we de sporen nog altijd terugzien in de natuur en het universum.
Het is dus terugkeren naar huis. De dood is niet het einde, maar pas het begin. En dit leven is een reis om de poort ervan te bereiken. Helaas vallen velen dood neer in de woestijn voordat ze het doel hebben bereikt. Sommigen betreden de woestijn nooit en blijven liever voor altijd slaaf van de kettingen van het verval.
Weten dat de dood niet het einde is, is bevrijding van de illusie dat de dingen die we intern als waar voelen, zoals concepten als rechtvaardigheid, liefde, en andere nobele zaken, puur verzinsels zijn, en weten dat ze simpelweg verstikt worden in een wereld die van nature niet nobel is meer is.
Het is de hoop dat iedereen die naar dergelijke zaken snakt, ze later wel degelijk zal ervaren, en dat het leven wordt hersteld op de manier zoals het oorspronkelijk bedoeld is, waarvan we de sporen nog altijd terugzien in de natuur en het universum.
Het is dus terugkeren naar huis. De dood is niet het einde, maar pas het begin. En dit leven is een reis om de poort ervan te bereiken. Helaas vallen velen dood neer in de woestijn voordat ze het doel hebben bereikt. Sommigen betreden de woestijn nooit en blijven liever voor altijd slaaf van de kettingen van het verval.
🤣🤣🤣 Koekkoek 😶quote:
De wederopstanding is alleen een illusie voor degenen die niet geloven en de kracht ervan zelf niet ervaren hebben.
Weten dat de dood niet het einde is, is bevrijding van de illusie dat de dingen die we intern als waar voelen, zoals concepten als rechtvaardigheid, liefde, en andere nobele zaken, puur verzinsels zijn, en weten dat ze simpelweg verstikt worden in een wereld die van nature niet nobel is meer is.
Het is de hoop dat iedereen die naar dergelijke zaken snakt, ze later wel degelijk zal ervaren, en dat het leven wordt hersteld op de manier zoals het oorspronkelijk bedoeld is, waarvan we de sporen nog altijd terugzien in de natuur en het universum.
Het is dus terugkeren naar huis. De dood is niet het einde, maar pas het begin. En dit leven is een reis om de poort ervan te bereiken. Helaas vallen velen dood neer in de woestijn voordat ze het doel hebben bereikt. Sommigen betreden de woestijn nooit en blijven liever voor altijd slaaf van de kettingen van het verval.
"Hoka Hey!"
Mooi verwoord, meneer Ali. Je schetst een hoopvol beeld van de dood als een 'thuiskomst'. Hoewel ik je oprechte overtuiging voel, merk ik dat ik als atheïst/agnost aan de andere kant van de kloof sta: voor mij is de dood geen poort maar simpelweg het einde van de biologische rit. Mijn rationele brein zoekt altijd naar bewijs en tot nu toe wijst alles erop dat ons bewustzijn, onze gevoelens en onze 'ziel' onlosmakelijk verbonden zijn met onze grijze hersencellen. Als de motor stopt, gaat het licht uit. Dat klinkt misschien kil maar voor mij is dat juist een vorm van bevrijding.quote:
De wederopstanding is alleen een illusie voor degenen die niet geloven en de kracht ervan zelf niet ervaren hebben.
Weten dat de dood niet het einde is, is bevrijding van de illusie dat de dingen die we intern als waar voelen, zoals concepten als rechtvaardigheid, liefde, en andere nobele zaken, puur verzinsels zijn, en weten dat ze simpelweg verstikt worden in een wereld die van nature niet nobel is meer is.
Het is de hoop dat iedereen die naar dergelijke zaken snakt, ze later wel degelijk zal ervaren, en dat het leven wordt hersteld op de manier zoals het oorspronkelijk bedoeld is, waarvan we de sporen nog altijd terugzien in de natuur en het universum.
Het is dus terugkeren naar huis. De dood is niet het einde, maar pas het begin. En dit leven is een reis om de poort ervan te bereiken. Helaas vallen velen dood neer in de woestijn voordat ze het doel hebben bereikt. Sommigen betreden de woestijn nooit en blijven liever voor altijd slaaf van de kettingen van het verval.
Je noemt zaken als liefde en rechtvaardigheid 'nobele zaken' die in deze wereld verstikt worden. Daar ben ik het mee eens maar ik zie die concepten niet als sporen van een hogere bedoeling. Voor mij zijn het de mooiste uitvindingen van de menselijke geest. Wij hebben die begrippen zélf gecreëerd om van deze 'woestijn' een leefbare plek te maken. Juist omdat er geen kosmische garantie is op rechtvaardigheid is het onze taak om die hier en nu, in dit ene leven, te realiseren.
Ik geloof niet in de illusie van de wederopstanding maar ik geloof wel in de kracht van de mens om zin te geven aan een eindig bestaan. Dat we 'doodneervallen in de woestijn' is de harde realiteit van de natuur maar dat we onderweg naar elkaar omzien en naar de sterren kijken .... dat is wat ons menselijk maakt. Is het niet juist indrukwekkender dat wij als sterfelijke wezens die nobele zaken nastreven zonder dat we de belofte van een 'thuis' achter de horizon hebben?
[ Bericht 0% gewijzigd door EsserS op 05-04-2026 15:23:05 ]
De vermeende dood van Christus heeft gelukkig wel geleid tot de meest goddelijke muziek ooit. Toen ik voor het eerst het openingskoor van de MP hoorde, was ik verbijsterd. Als christenen het hebben over een 'openbaring' dan beleefde ik toen zoiets, denk ik.
Bekijk deze YouTube-video
Dit is volgens mij de zin van ons leven, de kern waar het om draait: waardering schenken aan de dingen om ons heen.
[ Bericht 5% gewijzigd door EsserS op 05-04-2026 15:05:48 ]
Bekijk deze YouTube-video
Dit is volgens mij de zin van ons leven, de kern waar het om draait: waardering schenken aan de dingen om ons heen.
[ Bericht 5% gewijzigd door EsserS op 05-04-2026 15:05:48 ]
De vitaliteit van de dood is misschien wel dat we voor het eerst echt leven als we er doorheen gaan in plaats ervan wegrennen. Natuurlijk niet het letterlijke sterven door ziekbed of ouderdom, maar spreekwoordelijk door te sterven aan het oude. Ik neem aan dat je daar ook op doelde met de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk graf weer op te staan.quote:
Nu ben ik niet gelovig maar heb me wel bezig gehouden met religie en reïncarnatie, niet door zware teksten tot me te nemen of een pad te kiezen maar juist door niets uit te sluiten en te schouwen. Die interesse ontstond later vanwege een bezinning tijdens mijn jeugd welke mijn ellendige leventje volledig vernietigde. Zo duidelijk was de onzinnigheid van het zelfmedelijden, het zelfgerichte, ik die niet meer verder kon. En die bezinning transformeerde al dat lijden tot een kracht. Het was me zo helder dat die ‘ik’ niet werkelijk was en dat we als mens zoveel meer, dieper en krachtiger zijn dan dat beperkte ‘ik’ met al zijn beperkingen.
Voor mij is dood dus niet het einde, niet omdat er leven na de dood zou zijn zoals volgens de christelijke en spirituele overtuigingen maar omdat we tijdens dit -ene leven- dat persoonlijk beperkte/beperkende kunnen achterlaten en waarachtig mens worden, geestelijk volwassen en verantwoordelijk.
Naar mijn mening is dat ook wat religie uitdraagt maar er is nogal een verschil tussen kennis en dus trachten te leven volgens een concept en anderzijds dat diepe inzicht in het zelf.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
|
|
