F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
De paasdagen staan weer vlak voor de deur. Voor de één betekent dat eieren zoeken in de tuin voor de ander de confrontatie met het ultieme mysterie: de bewering dat de dood niet het laatste woord heeft. Is dit een kwestie van weten of simpelweg een collectieve weigering om de eindigheid te accepteren (ook wel "geloven" genoemd)? Als we kijken naar de kern van existentiële zingeving raakt Pasen aan onze diepste angst en onze grootste hoop. De Franse filosoof Gabriel Marcel zei ooit: "iemand liefhebben is zeggen: jij zult niet sterven." Misschien is de opstanding niet zozeer een biologisch feit dat we moeten 'weten' maar een actieve houding. Het is de weigering om de zinloosheid te laten winnen.
Wat vraagjes.
Is het 'weten' dat de dood niet het einde is eigenlijk wel wenselijk? Zou een onomstotelijk bewijs de waarde van ons huidige, sterfelijke leven niet juist devalueren?
En kunnen we de paasgedachte loskoppelen van het religieuze dogma? Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
Geeft de dood betekenis aan het leven (omdat alles schaars is) of berooft de dood het leven juist van elke logica?
Vieren we dit weekend de overwinning op de natuurwetten of vieren we de koppigheid van de menselijke hoop?
Wat vraagjes.
Is het 'weten' dat de dood niet het einde is eigenlijk wel wenselijk? Zou een onomstotelijk bewijs de waarde van ons huidige, sterfelijke leven niet juist devalueren?
En kunnen we de paasgedachte loskoppelen van het religieuze dogma? Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
Geeft de dood betekenis aan het leven (omdat alles schaars is) of berooft de dood het leven juist van elke logica?
Vieren we dit weekend de overwinning op de natuurwetten of vieren we de koppigheid van de menselijke hoop?
Ja, het blijft een mirakel: hoe kan je geboren worden uit het Niets?quote:Op zaterdag 4 april 2026 16:40 schreef Wrapster het volgende:
Er is na de dood net zoveel als er voor je geboorte was. Maw; niets.
Als we dat wisten... Maar goed, misschien bestaat er zoiets als kwantumonsterfelijkheid en hoeven we ons helemaal niet druk te maken om wat hierna komt.quote:Op zaterdag 4 april 2026 16:47 schreef EsserS het volgende:
[..]
Ja, het blijft een mirakel: hoe kan je geboren worden uit het Niets?
Waar ik nog het meest achter sta is reïncarnatie. Als je er nu bent kun je imo ook ergens in de toekomt nog een keer zijn maar dan niets wetende van het leven wat je ervoor hebt geleefd. Verder geloof ik niet in een hiernamaals als in een hemel of hel.
Nee, dat is het niet. In feite is elk leven volstrekt zinloos. Geldt voor planten, dieren en dus ook voor de mens.quote:
De paasdagen staan weer vlak voor de deur. Voor de één betekent dat eieren zoeken in de tuin voor de ander de confrontatie met het ultieme mysterie: de bewering dat de dood niet het laatste woord heeft. Is dit een kwestie van weten of simpelweg een collectieve weigering om de eindigheid te accepteren (ook wel "geloven" genoemd)? Als we kijken naar de kern van existentiële zingeving raakt Pasen aan onze diepste angst en onze grootste hoop. De Franse filosoof Gabriel Marcel zei ooit: "iemand liefhebben is zeggen: jij zult niet sterven." Misschien is de opstanding niet zozeer een biologisch feit dat we moeten 'weten' maar een actieve houding. Het is de weigering om de zinloosheid te laten winnen.
Wat vraagjes.
Is het 'weten' dat de dood niet het einde is eigenlijk wel wenselijk? Zou een onomstotelijk bewijs de waarde van ons huidige, sterfelijke leven niet juist devalueren?
En kunnen we de paasgedachte loskoppelen van het religieuze dogma? Kan 'opstanding' ook staan voor de menselijke veerkracht om na elk persoonlijk 'graf' weer op te staan?
Geeft de dood betekenis aan het leven (omdat alles schaars is) of berooft de dood het leven juist van elke logica?
Vieren we dit weekend de overwinning op de natuurwetten of vieren we de koppigheid van de menselijke hoop?
De zin van het leven is niks anders dan het doorgeven van dit leven.
Zodat de soort in leven blijft. Soms gaat dat ten koste van het individu, maar vormt een voordeel voor de soort.
|
|
