POL Politiek
Discussies en diepgaande gesprekken over de politiek in de breedste zin van het woord kun je hier voeren.
Ik denk dat er bij NRC een rechtse coup is geweest. Al eerder moesten andere mensen van kleur weg. Zoals Bouazza, Amatmoekrim en chef van de opinieredactie Lotfi el Hamidi.
Vooral in het eerste stuk een aantal heel sterke opmerkingen:
https://sdm.nl/lotfi-el-h(...)nitie-ongemakkelijk/
https://www.oneworld.nl/m(...)rdween-uit-de-krant/
'Het is vreselijk om te zeggen, maar het intellectuele journalistieke gesprek wordt niet echt gevoerd. De gesprekken blijven oppervlakkig. Iedereen zit vol emoties en sentimenten. Die hebben een uitlaatklep nodig en dan kunnen we weer verder met werken. Alsof dat niet onderdeel is van het werk. Dat valt mij tegen. De krant is geen kritiekloos doorgeefluik. Die heeft beginselen, staat ergens voor, heeft een signatuur. En dat ontbrak de afgelopen vijftien maanden. Bij de oorlog in Gaza, maar ook als het ging over de politieke constellatie in Nederland, in Europa, in het Westen. Waarom hebben we het daar niet over? Ik zeg niet dat de krant iets moet doen wat past in mijn straatje of visie, maar reflecteren we genoeg? Zijn we zelfkritisch? Of denderen we als een trein door? Het dagbladritme is heel dwingend. Er zijn geen pauzes om het er écht over te hebben.
Noem het maar het Fortuyn-trauma, maar er wordt nog altijd gesproken over het voldoende bedienen van de rechtse lezers. Staan er genoeg rechtse geluiden in de krant? Dan wordt er gekeken naar columnisten en of ze niet allemaal inwisselbaar links-progressief of liberaal zijn. Daar moet dan toch echt een rechts geluid tussen zitten. Maar waarom moet dat? Komt rechts iets tekort? Zijn ze niet aan de macht? Hebben ze niet hun eigen kanalen waarop ze luidruchtig genoeg zijn? Er wordt ook geloofd in een doelgroep die niet bestaat: een redelijk rechts type dat staat voor de rechtstaat en de democratie. Klassiek liberaal-rechts. Maar dat is niet het rechtse geluid waarnaar gezocht wordt; het moet anti-woke zijn, klimaat-sceptisch, brandstof voor een schijnpolarisatie.
De krant zegt wars te zijn van groepsdenken en heel liberaal uit te gaan van het individu. Maar dat verraadt júíst dat groepsdenken. Geluiden worden afgebakend: dit is woke, dit is D66, dit is rechts van de VVD, dit is anti-woke, dit is reactionair. En al die geluiden mogen er zijn. Dan vraag ik me af: is het de taak van de krant om al die geluiden in de samenleving een plekje te geven? Ik werd uitgenodigd voor een dubbelinterview over polarisatie met als centrale vraag hoe je samen door één deur kunt als je uiteenlopende maatschappelijke visies hebt. Maar wíl ik wel door één deur met mensen die zeggen dat ze “minder van mijn soort” willen? Je kan van mening verschillen over urban planning, over meer of minder ruimte voor de auto. Maar over meer of minder Marokkanen? Dat is geen debat. Dit verliest de krant uit het oog; de dingen waar je echt van mening over kunt verschillen of over van perspectief kunt wisselen. Ik voel me er niet comfortabel bij dat alles wordt platgeslagen tot een alles-of-nietsdiscussie. Dan geef je populisten precies wat ze willen.
Het doel om een diverse redactie te worden, is per definitie ongemakkelijk. En dat is niet erg, dat is juist de bedoeling. Dat is de polarisatie die we wél nodig hebben – als er maar een gesprek is. Kijk, de redactie is als de dood voor activisten: dat je mensen binnenhaalt die “klimaatcrisis” roepen of “racisme”. Met andere woorden, ze zijn bang om voor woke versleten te worden. Daardoor voelde ik me er iets minder thuis dan toen ik daar in 2017 begon. Juist de krant moet zelfverzekerd zijn en trouw blijven aan haar beginselen. Het is geen gestolde identiteit, maar wel een houvast. Je moet niet je principes opofferen omdat die niet passen bij de verkiezingsuitslag. De taak van de krant is om te verheffen, te onderwijzen en te emanciperen. Maar ik zie een heel onzekere krant die bang is om tegen schenen te schoppen of mensen voor het hoofd te stoten. Daar voel ik me niet prettig bij.’
De Groene is wel een bubbel. Hoe wenselijk is het als journalistieke media vooral hun eigen ideologische achterban bedienen?
‘Sinds wanneer is ideologie een vies woord? De Groene is er voor iedereen die geïnteresseerd is in de wereld. Als dat een bubbel is, dan zit ik er graag in. En ik geloof niet dat De Groene een achterban “bedient”. Er wordt nooit gezegd dat de Telegraaf-lezende, SBS-kijkende Nederlander in een bubbel zit, maar intellectuelen wordt steeds weer een complex aangepraat. Het anti-intellectualisme tiert welig. Dan is het fijn om een bastion als De Groene te hebben.’
De witten trekken de teugels aan en grijpen de macht terug.
Vooral in het eerste stuk een aantal heel sterke opmerkingen:
https://sdm.nl/lotfi-el-h(...)nitie-ongemakkelijk/
https://www.oneworld.nl/m(...)rdween-uit-de-krant/
'Het is vreselijk om te zeggen, maar het intellectuele journalistieke gesprek wordt niet echt gevoerd. De gesprekken blijven oppervlakkig. Iedereen zit vol emoties en sentimenten. Die hebben een uitlaatklep nodig en dan kunnen we weer verder met werken. Alsof dat niet onderdeel is van het werk. Dat valt mij tegen. De krant is geen kritiekloos doorgeefluik. Die heeft beginselen, staat ergens voor, heeft een signatuur. En dat ontbrak de afgelopen vijftien maanden. Bij de oorlog in Gaza, maar ook als het ging over de politieke constellatie in Nederland, in Europa, in het Westen. Waarom hebben we het daar niet over? Ik zeg niet dat de krant iets moet doen wat past in mijn straatje of visie, maar reflecteren we genoeg? Zijn we zelfkritisch? Of denderen we als een trein door? Het dagbladritme is heel dwingend. Er zijn geen pauzes om het er écht over te hebben.
Noem het maar het Fortuyn-trauma, maar er wordt nog altijd gesproken over het voldoende bedienen van de rechtse lezers. Staan er genoeg rechtse geluiden in de krant? Dan wordt er gekeken naar columnisten en of ze niet allemaal inwisselbaar links-progressief of liberaal zijn. Daar moet dan toch echt een rechts geluid tussen zitten. Maar waarom moet dat? Komt rechts iets tekort? Zijn ze niet aan de macht? Hebben ze niet hun eigen kanalen waarop ze luidruchtig genoeg zijn? Er wordt ook geloofd in een doelgroep die niet bestaat: een redelijk rechts type dat staat voor de rechtstaat en de democratie. Klassiek liberaal-rechts. Maar dat is niet het rechtse geluid waarnaar gezocht wordt; het moet anti-woke zijn, klimaat-sceptisch, brandstof voor een schijnpolarisatie.
De krant zegt wars te zijn van groepsdenken en heel liberaal uit te gaan van het individu. Maar dat verraadt júíst dat groepsdenken. Geluiden worden afgebakend: dit is woke, dit is D66, dit is rechts van de VVD, dit is anti-woke, dit is reactionair. En al die geluiden mogen er zijn. Dan vraag ik me af: is het de taak van de krant om al die geluiden in de samenleving een plekje te geven? Ik werd uitgenodigd voor een dubbelinterview over polarisatie met als centrale vraag hoe je samen door één deur kunt als je uiteenlopende maatschappelijke visies hebt. Maar wíl ik wel door één deur met mensen die zeggen dat ze “minder van mijn soort” willen? Je kan van mening verschillen over urban planning, over meer of minder ruimte voor de auto. Maar over meer of minder Marokkanen? Dat is geen debat. Dit verliest de krant uit het oog; de dingen waar je echt van mening over kunt verschillen of over van perspectief kunt wisselen. Ik voel me er niet comfortabel bij dat alles wordt platgeslagen tot een alles-of-nietsdiscussie. Dan geef je populisten precies wat ze willen.
Het doel om een diverse redactie te worden, is per definitie ongemakkelijk. En dat is niet erg, dat is juist de bedoeling. Dat is de polarisatie die we wél nodig hebben – als er maar een gesprek is. Kijk, de redactie is als de dood voor activisten: dat je mensen binnenhaalt die “klimaatcrisis” roepen of “racisme”. Met andere woorden, ze zijn bang om voor woke versleten te worden. Daardoor voelde ik me er iets minder thuis dan toen ik daar in 2017 begon. Juist de krant moet zelfverzekerd zijn en trouw blijven aan haar beginselen. Het is geen gestolde identiteit, maar wel een houvast. Je moet niet je principes opofferen omdat die niet passen bij de verkiezingsuitslag. De taak van de krant is om te verheffen, te onderwijzen en te emanciperen. Maar ik zie een heel onzekere krant die bang is om tegen schenen te schoppen of mensen voor het hoofd te stoten. Daar voel ik me niet prettig bij.’
De Groene is wel een bubbel. Hoe wenselijk is het als journalistieke media vooral hun eigen ideologische achterban bedienen?
‘Sinds wanneer is ideologie een vies woord? De Groene is er voor iedereen die geïnteresseerd is in de wereld. Als dat een bubbel is, dan zit ik er graag in. En ik geloof niet dat De Groene een achterban “bedient”. Er wordt nooit gezegd dat de Telegraaf-lezende, SBS-kijkende Nederlander in een bubbel zit, maar intellectuelen wordt steeds weer een complex aangepraat. Het anti-intellectualisme tiert welig. Dan is het fijn om een bastion als De Groene te hebben.’
De witten trekken de teugels aan en grijpen de macht terug.
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Heeft Pieter Omtzigt toch gelijk in zijn lezing van een paar jaar geleden waarin hij riep dat Mediahuis en DPG als duopoly niet goed waren voor het medialandschapquote:Op vrijdag 10 april 2026 20:43 schreef Klopkoek het volgende:
Ik denk dat er bij NRC een rechtse coup is geweest. Al eerder moesten andere mensen van kleur weg. Zoals Bouazza, Amatmoekrim en chef van de opinieredactie Lotfi el Hamidi.
Vooral in het eerste stuk een aantal heel sterke opmerkingen:
https://sdm.nl/lotfi-el-h(...)nitie-ongemakkelijk/
https://www.oneworld.nl/m(...)rdween-uit-de-krant/
'Het is vreselijk om te zeggen, maar het intellectuele journalistieke gesprek wordt niet echt gevoerd. De gesprekken blijven oppervlakkig. Iedereen zit vol emoties en sentimenten. Die hebben een uitlaatklep nodig en dan kunnen we weer verder met werken. Alsof dat niet onderdeel is van het werk. Dat valt mij tegen. De krant is geen kritiekloos doorgeefluik. Die heeft beginselen, staat ergens voor, heeft een signatuur. En dat ontbrak de afgelopen vijftien maanden. Bij de oorlog in Gaza, maar ook als het ging over de politieke constellatie in Nederland, in Europa, in het Westen. Waarom hebben we het daar niet over? Ik zeg niet dat de krant iets moet doen wat past in mijn straatje of visie, maar reflecteren we genoeg? Zijn we zelfkritisch? Of denderen we als een trein door? Het dagbladritme is heel dwingend. Er zijn geen pauzes om het er écht over te hebben.
Noem het maar het Fortuyn-trauma, maar er wordt nog altijd gesproken over het voldoende bedienen van de rechtse lezers. Staan er genoeg rechtse geluiden in de krant? Dan wordt er gekeken naar columnisten en of ze niet allemaal inwisselbaar links-progressief of liberaal zijn. Daar moet dan toch echt een rechts geluid tussen zitten. Maar waarom moet dat? Komt rechts iets tekort? Zijn ze niet aan de macht? Hebben ze niet hun eigen kanalen waarop ze luidruchtig genoeg zijn? Er wordt ook geloofd in een doelgroep die niet bestaat: een redelijk rechts type dat staat voor de rechtstaat en de democratie. Klassiek liberaal-rechts. Maar dat is niet het rechtse geluid waarnaar gezocht wordt; het moet anti-woke zijn, klimaat-sceptisch, brandstof voor een schijnpolarisatie.
De krant zegt wars te zijn van groepsdenken en heel liberaal uit te gaan van het individu. Maar dat verraadt júíst dat groepsdenken. Geluiden worden afgebakend: dit is woke, dit is D66, dit is rechts van de VVD, dit is anti-woke, dit is reactionair. En al die geluiden mogen er zijn. Dan vraag ik me af: is het de taak van de krant om al die geluiden in de samenleving een plekje te geven? Ik werd uitgenodigd voor een dubbelinterview over polarisatie met als centrale vraag hoe je samen door één deur kunt als je uiteenlopende maatschappelijke visies hebt. Maar wíl ik wel door één deur met mensen die zeggen dat ze “minder van mijn soort” willen? Je kan van mening verschillen over urban planning, over meer of minder ruimte voor de auto. Maar over meer of minder Marokkanen? Dat is geen debat. Dit verliest de krant uit het oog; de dingen waar je echt van mening over kunt verschillen of over van perspectief kunt wisselen. Ik voel me er niet comfortabel bij dat alles wordt platgeslagen tot een alles-of-nietsdiscussie. Dan geef je populisten precies wat ze willen.
Het doel om een diverse redactie te worden, is per definitie ongemakkelijk. En dat is niet erg, dat is juist de bedoeling. Dat is de polarisatie die we wél nodig hebben – als er maar een gesprek is. Kijk, de redactie is als de dood voor activisten: dat je mensen binnenhaalt die “klimaatcrisis” roepen of “racisme”. Met andere woorden, ze zijn bang om voor woke versleten te worden. Daardoor voelde ik me er iets minder thuis dan toen ik daar in 2017 begon. Juist de krant moet zelfverzekerd zijn en trouw blijven aan haar beginselen. Het is geen gestolde identiteit, maar wel een houvast. Je moet niet je principes opofferen omdat die niet passen bij de verkiezingsuitslag. De taak van de krant is om te verheffen, te onderwijzen en te emanciperen. Maar ik zie een heel onzekere krant die bang is om tegen schenen te schoppen of mensen voor het hoofd te stoten. Daar voel ik me niet prettig bij.’
De Groene is wel een bubbel. Hoe wenselijk is het als journalistieke media vooral hun eigen ideologische achterban bedienen?
‘Sinds wanneer is ideologie een vies woord? De Groene is er voor iedereen die geïnteresseerd is in de wereld. Als dat een bubbel is, dan zit ik er graag in. En ik geloof niet dat De Groene een achterban “bedient”. Er wordt nooit gezegd dat de Telegraaf-lezende, SBS-kijkende Nederlander in een bubbel zit, maar intellectuelen wordt steeds weer een complex aangepraat. Het anti-intellectualisme tiert welig. Dan is het fijn om een bastion als De Groene te hebben.’
De witten trekken de teugels aan en grijpen de macht terug.
Twee Belgische rechts-nationalistische WO2 collaboratie families, waarvan één met een verleden in Congo.quote:Op vrijdag 10 april 2026 21:18 schreef Ambtenaar030 het volgende:
[..]
Heeft Pieter Omtzigt toch gelijk in zijn lezing van een paar jaar geleden waarin hij riep dat Mediahuis en DPG als duopoly niet goed waren voor het medialandschap
Omtzigt was niet de eerste 'deskundige' maar wel de eerste politicus die dit durfde te bevragen. Links laat dit totaal na. Zijn bang het verwijt te krijgen dat je de journalistiek en journalisten aanvalt (maar itt radicaal-rechts en zelfs VVDers als Ulysse Ellian wordt hier niet de vrije werkwijze en het recht op vrije nieuwsgaring bevraagd).
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
|
|
