Fusie PvdA en Groenlinks (PRO) #18 Meer voors dan tegens

Artikel uit De Groene:


Progressief

Hoeveel zegt een partijnaam eigenlijk over de politiek die erachter schuilgaat? De discussie over de nieuwe naam van GroenLinks-PvdA laat zien dat woorden nooit helemaal kneedbaar zijn: achter het label ‘progressief’ gaat een lange geschiedenis van linkse machtsvorming schuil.

Hoe veelzeggend is de naam van een politieke partij eigenlijk? Er zijn er die de taal beschouwen als een eindeloos kneedbare klei, die je geheel naar eigen inzicht vorm kunt geven. Ze zijn als Humpty Dumpty uit het boek Through the Looking Glass, het vervolg op Alice in Wonderland van de Britse schrijver Lewis Carroll. ‘Als ik een woord gebruik’, zo luidt de beroemde uitspraak van het karakter Humpty Dumpty, ‘betekent het gewoon wat ik verkies dat het betekent – niet meer en niet minder.’ Alice antwoordde hem dat ‘de vraag is of u dat kunt, woorden zoveel verschillende betekenissen geven’. Volgen we Humpty Dumpty, dan maakt de nieuwe naam van GroenLinks-PvdA eigenlijk niet zo gek veel uit.
De commentaren van afgelopen week kozen het kamp van Alice. Woorden betekenen wat mensen verwachten dat ze betekenen, ze hebben een gebruiksgeschiedenis die maar moeilijk uit te wissen is. Sommigen zagen in de naamkeuze Progressief Nederland (afgekort: Pro) dan ook een duidelijke politieke positionering.
NRC-journalist Guus Valk merkte fijntjes op dat de PvdA en GroenLinks zich bij hun oprichting linkse partijen noemden. Nu leek dat woord verdwenen. In Progressief pleidooi, het startdocument van de fusiepartij, stond slechts één voorzichtige verwijzing: ‘We blijven staan waar we horen te staan: trots links van het midden.’ Dat klinkt toch anders dan links, concludeerde Valk. Plakshot-presentator Roel Maalderink grapte over PRO26, hintend op een D66-kloon. Ook NRC-columnist Hubert Smeets deed het voorkomen alsof Pro zich nu tooit met een kledingstuk dat oorspronkelijk aan D66 toebehoort. Het idee van ‘progressieve concentratie’ om het verzuilde bestel op te schudden, zo schrijft Smeets, kwam aanvankelijk van D66-leider Hans van Mierlo.
Dit idee heeft echter een langere geschiedenis op links. Het is inherent verbonden met de Doorbraak: de poging om met de oprichting van de Partij van de Arbeid in 1946 de schotjesgeest van de verzuiling te doorbreken. In progressieve verzetskringen leefde de hoop dat het verzuilde bestel na de oorlog een definitieve slag kon worden toebracht. De PvdA zou bredere doelgroepen gaan aanspreken dan voorganger SDAP. Gelovige arbeiders en de middengroepen die zich niet thuis voelden bij de sfeer en rituelen van de rode zuil, konden zo voor links gewonnen worden.
Het vormde een onderdeel van het democratisch revisionisme. Sociaal-democraten hadden lang vastgehouden aan de klassenleer van Marx en Kautsky, die inhield dat de arbeiders op termijn de numerieke meerderheid zouden gaan vormen. Het kapitalisme zou als vanzelf de voedingsbodem scheppen voor sociaal-democratische politiek. Hierdoor was het niet nodig om allianties met andere groepen aan te gaan en de rode zuil te verbreden. De crisis van de jaren dertig en de opkomst van het fascisme lieten echter iets anders zien. De revisionisten wonnen het debat. Enkel door progressieve allianties en reformisme kon het fascisme teruggeworpen worden en het kapitalisme hervormd.
De ‘zondige reformist’ Joop den Uyl werd politiek gevormd met die gedachte. Schrijvend voor het progressieve verzetsblad Vrij Nederland in 1946 pleitte Den Uyl voor een polarisatiestrategie tussen progressief en conservatief, wat een ‘politiek van radicale vernieuwing’ mogelijk zou maken. Progressieve politiek volgens Den Uyl, dat was dekolonisatie, uitbouw van de verzorgingsstaat, onderwijsvernieuwing, democratisering van het bedrijfsleven en oprichting van een nationale omroep. De behoudende premier Willem Drees had er echter weinig oren naar. Hij zette koers naar de herzuiling en pacificatiepolitiek van de jaren vijftig.
Het streven naar progressieve samenwerking zou een constante blijven in de carrière van Den Uyl. In De smalle marge van democratische politiek, het vermaarde maar slecht begrepen essay uit 1970 dat veelal enkel als oproep tot matiging is gelezen, schrijft Den Uyl over ‘progressieve machtsvorming’, en het bereiken van een ‘meerderheid van vooruitstrevenden’. Het mondde uit in Keerpunt 1972, het beroemde programma van de ‘progressieve drie’ (PvdA, D66 en PPR), dat definitief afrekende met de verzuiling en de opmaat vormde voor het kabinet-Den Uyl.
Wie het Progressief pleidooi leest, ziet dat Pro zich duidelijk in de traditie van het revisionisme en progressivisme van 1946 en 1972 plaatst. Na alle commentaar op Pro had ik me voorbereid op vrijblijvende en licht-jeukende marketingretoriek, maar niets van dat alles. Ik las juist een klassiek ideologisch ingestoken tekst. Het woordje ‘strijd’ komt veertien keer voor in het korte document. De versplintering van het politieke landschap wordt opgevoerd als een nieuwe verzuiling. Ook de rechtse politiek van het eigenbelang zorgt voor ‘muren en drempels die mensen van elkaar gescheiden houden’. De brombeer Ad Melkert, die stelt dat Pro breekt met de sociaal-democratie, kent de eigen geschiedenis slecht.
De afkorting Pro echter kan me nog steeds niet erg bekoren. Het roept bij mij onwillekeurig associaties op met een schoonmaakmiddel. Ik ben kortom, anti-Pro en pro-progressief. Maar misschien moet ik meer als Humpty Dumpty denken.
https://www.groene.nl/artikel/progressief-2026-04-08

Overigens bestaan er videobeelden waar Willem Drees ook de woorden "wij progressieven" gebruikt.

quote:

Op dinsdag 7 april 2026 16:08 schreef Klopkoek het volgende:
Artikel uit De Groene:

Progressief

Hoeveel zegt een partijnaam eigenlijk over de politiek die erachter schuilgaat? De discussie over de nieuwe naam van GroenLinks-PvdA laat zien dat woorden nooit helemaal kneedbaar zijn: achter het label ‘progressief’ gaat een lange geschiedenis van linkse machtsvorming schuil.

Hoe veelzeggend is de naam van een politieke partij eigenlijk? Er zijn er die de taal beschouwen als een eindeloos kneedbare klei, die je geheel naar eigen inzicht vorm kunt geven. Ze zijn als Humpty Dumpty uit het boek Through the Looking Glass, het vervolg op Alice in Wonderland van de Britse schrijver Lewis Carroll. ‘Als ik een woord gebruik’, zo luidt de beroemde uitspraak van het karakter Humpty Dumpty, ‘betekent het gewoon wat ik verkies dat het betekent – niet meer en niet minder.’ Alice antwoordde hem dat ‘de vraag is of u dat kunt, woorden zoveel verschillende betekenissen geven’. Volgen we Humpty Dumpty, dan maakt de nieuwe naam van GroenLinks-PvdA eigenlijk niet zo gek veel uit.
De commentaren van afgelopen week kozen het kamp van Alice. Woorden betekenen wat mensen verwachten dat ze betekenen, ze hebben een gebruiksgeschiedenis die maar moeilijk uit te wissen is. Sommigen zagen in de naamkeuze Progressief Nederland (afgekort: Pro) dan ook een duidelijke politieke positionering.
NRC-journalist Guus Valk merkte fijntjes op dat de PvdA en GroenLinks zich bij hun oprichting linkse partijen noemden. Nu leek dat woord verdwenen. In Progressief pleidooi, het startdocument van de fusiepartij, stond slechts één voorzichtige verwijzing: ‘We blijven staan waar we horen te staan: trots links van het midden.’ Dat klinkt toch anders dan links, concludeerde Valk. Plakshot-presentator Roel Maalderink grapte over PRO26, hintend op een D66-kloon. Ook NRC-columnist Hubert Smeets deed het voorkomen alsof Pro zich nu tooit met een kledingstuk dat oorspronkelijk aan D66 toebehoort. Het idee van ‘progressieve concentratie’ om het verzuilde bestel op te schudden, zo schrijft Smeets, kwam aanvankelijk van D66-leider Hans van Mierlo.
Dit idee heeft echter een langere geschiedenis op links. Het is inherent verbonden met de Doorbraak: de poging om met de oprichting van de Partij van de Arbeid in 1946 de schotjesgeest van de verzuiling te doorbreken. In progressieve verzetskringen leefde de hoop dat het verzuilde bestel na de oorlog een definitieve slag kon worden toebracht. De PvdA zou bredere doelgroepen gaan aanspreken dan voorganger SDAP. Gelovige arbeiders en de middengroepen die zich niet thuis voelden bij de sfeer en rituelen van de rode zuil, konden zo voor links gewonnen worden.
Het vormde een onderdeel van het democratisch revisionisme. Sociaal-democraten hadden lang vastgehouden aan de klassenleer van Marx en Kautsky, die inhield dat de arbeiders op termijn de numerieke meerderheid zouden gaan vormen. Het kapitalisme zou als vanzelf de voedingsbodem scheppen voor sociaal-democratische politiek. Hierdoor was het niet nodig om allianties met andere groepen aan te gaan en de rode zuil te verbreden. De crisis van de jaren dertig en de opkomst van het fascisme lieten echter iets anders zien. De revisionisten wonnen het debat. Enkel door progressieve allianties en reformisme kon het fascisme teruggeworpen worden en het kapitalisme hervormd.
De ‘zondige reformist’ Joop den Uyl werd politiek gevormd met die gedachte. Schrijvend voor het progressieve verzetsblad Vrij Nederland in 1946 pleitte Den Uyl voor een polarisatiestrategie tussen progressief en conservatief, wat een ‘politiek van radicale vernieuwing’ mogelijk zou maken. Progressieve politiek volgens Den Uyl, dat was dekolonisatie, uitbouw van de verzorgingsstaat, onderwijsvernieuwing, democratisering van het bedrijfsleven en oprichting van een nationale omroep. De behoudende premier Willem Drees had er echter weinig oren naar. Hij zette koers naar de herzuiling en pacificatiepolitiek van de jaren vijftig.
Het streven naar progressieve samenwerking zou een constante blijven in de carrière van Den Uyl. In De smalle marge van democratische politiek, het vermaarde maar slecht begrepen essay uit 1970 dat veelal enkel als oproep tot matiging is gelezen, schrijft Den Uyl over ‘progressieve machtsvorming’, en het bereiken van een ‘meerderheid van vooruitstrevenden’. Het mondde uit in Keerpunt 1972, het beroemde programma van de ‘progressieve drie’ (PvdA, D66 en PPR), dat definitief afrekende met de verzuiling en de opmaat vormde voor het kabinet-Den Uyl.
Wie het Progressief pleidooi leest, ziet dat Pro zich duidelijk in de traditie van het revisionisme en progressivisme van 1946 en 1972 plaatst. Na alle commentaar op Pro had ik me voorbereid op vrijblijvende en licht-jeukende marketingretoriek, maar niets van dat alles. Ik las juist een klassiek ideologisch ingestoken tekst. Het woordje ‘strijd’ komt veertien keer voor in het korte document. De versplintering van het politieke landschap wordt opgevoerd als een nieuwe verzuiling. Ook de rechtse politiek van het eigenbelang zorgt voor ‘muren en drempels die mensen van elkaar gescheiden houden’. De brombeer Ad Melkert, die stelt dat Pro breekt met de sociaal-democratie, kent de eigen geschiedenis slecht.
De afkorting Pro echter kan me nog steeds niet erg bekoren. Het roept bij mij onwillekeurig associaties op met een schoonmaakmiddel. Ik ben kortom, anti-Pro en pro-progressief. Maar misschien moet ik meer als Humpty Dumpty denken.
https://www.groene.nl/artikel/progressief-2026-04-08

Overigens bestaan er videobeelden waar Willem Drees ook de woorden "wij progressieven" gebruikt.

PSP , CPN en PPR waren ook progressief , de Provo partij ook

quote:

Op dinsdag 7 april 2026 18:22 schreef michaelmoore het volgende:

[..]
PSP , CPN en PPR waren ook progressief , de Provo partij ook

Langharig, werkschuw tuig dus?

quote:

Op donderdag 16 april 2026 21:36 schreef EsserS het volgende:

[..]
Langharig, werkschuw tuig dus?

ja , langhaar

werkschuw ? nee dat niet ,
de meesten hadden een goede baan later nadat ze een premie A woning hadden betrokken ging iedereen snel VVD stemmen

quote:

Op donderdag 16 april 2026 21:36 schreef EsserS het volgende:

[..]
Langharig, werkschuw tuig dus?

Was jij Amerikaan geweest, dan zou jij Trump stemmen. Die kant van de GOP gebruikt al 50 jaar zulke stereotypen.

quote:

Op donderdag 16 april 2026 21:44 schreef Klopkoek het volgende:

[..]
Was jij Amerikaan geweest, dan zou jij Trump stemmen. Die kant van de GOP gebruikt al 50 jaar zulke stereotypen.

Nope. Ik zou nooit op Trump stemmen. Ik houd van realistische, praktisch ingestelde politici. Dat zijn niet de instabiele Trump en de idealistisch doorgedraaide linkse politici.

quote:

Op donderdag 16 april 2026 22:28 schreef EsserS het volgende:

[..]
Nope. Ik zou nooit op Trump stemmen. Ik houd van realistische, praktisch ingestelde politici. Dat zijn niet de instabiele Trump en de idealistisch doorgedraaide linkse politici.

Lang niet alle linkse politici zijn "doorgedraaid" en zeker Klaver is dat niet.

In tegenstelling tot pakweg Joost Eerdmans (de Trump fan!) is er nooit gefilosofeerd over dictators in Nederland.

Het is eerder zo dat aan de rechterkant nog maar één normale, democratische partij over is: het CDA. Die schuiven itt de VVD geen Trump apologeten naar voren in de media en steunen in stemgedrag niet zijn 'Board of Peace'.

Progressief is een nietszeggende kreet die je het beste kunt vertalen als “wij zijn goed en jullie niet”.

quote:

Op donderdag 16 april 2026 22:50 schreef Klopkoek het volgende:

[..]
Lang niet alle linkse politici zijn "doorgedraaid" en zeker Klaver is dat niet.

In tegenstelling tot pakweg Joost Eerdmans (de Trump fan!) is er nooit gefilosofeerd over dictators in Nederland.

Het is eerder zo dat aan de rechterkant nog maar één normale, democratische partij over is: het CDA. Die schuiven itt de VVD geen Trump apologeten naar voren in de media en steunen in stemgedrag niet zijn 'Board of Peace'.

Het is eigenlijk tragisch om te zien hoe het niveau is gekelderd. Vroeger leverde de PvdA ministers van Financiën die wél de ballen hadden om 'nee' te zeggen. Mannen die begrepen dat een staatskas geen bodemloze put is.

Kijk naar een Piet Lieftinck, die na de oorlog de puinhopen opruimde. Of Wim Duisenberg, die zo streng op de centen paste dat hij later zelfs de Europese Centrale Bank mocht leiden. Zelfs Wim Kok had als minister van Financiën nog het nuchtere besef dat je de tering naar de nering moet zetten. En laten we ook Jeroen Dijsselbloem niet vergeten, tegenwoordig de burgemeester van Eindhoven, maar destijds de man die in Brussel de Grieken (en de rest van Europa) haarscherp vertelde waar het op stond. Of je het nu met hem eens was of niet, die man had autoriteit en begreep de cijfers. Allen waren realistisch en praatten in de werkelijkheid.

Maar als je kijkt naar de linkse politici van nu... tja, trek je wandelschoenen maar aan, want de realiteit is volledig uit het zicht verdwenen. Het lijkt wel of de huidige garde in een permanente ideologische luchtbel leeft. In plaats van degelijk financieel beleid krijgen we nu morele preken en onhaalbare droomplannen waarbij de rekening altijd 'ergens in de toekomst' of door 'de rijken' wordt betaald. Het pragmatisme van de oude garde is ingeruild voor een soort drammerig activisme. Waar Lieftinck en Dijsselbloem nog optraden als de volwassen toezichthouders in de kamer, hebben we nu te maken met een clubje wereldverbeteraars dat liever hun eigen morele gelijk haalt dan dat ze een begroting sluitend maken. Het is de overgang van staatsmanschap naar wensdenken. De heren in pak zijn vertrokken, we zitten nu opgescheept met de beroepsgekwetsten en de klimaatdrammers die denken dat je economie kunt bedrijven op goede bedoelingen alleen. En asielmigranten hè? "Die zijn zo zielig dus kom maar met zijn allen gauw naar binnen", is de allesbepalende politieke drijfveer van die zich progressief noemende politici maar in feite hypocriete warhoofden zijn. Realisme en praktisch handelen worden daar nu beschouwd als vieze woorden.

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 07:00 schreef EsserS het volgende:

[..]
Het is eigenlijk tragisch om te zien hoe het niveau is gekelderd. Vroeger leverde de PvdA ministers van Financiën die wél de ballen hadden om 'nee' te zeggen. Mannen die begrepen dat een staatskas geen bodemloze put is.

Kijk naar een Piet Lieftinck, die na de oorlog de puinhopen opruimde. Of Wim Duisenberg, die zo streng op de centen paste dat hij later zelfs de Europese Centrale Bank mocht leiden. Zelfs Wim Kok had als minister van Financiën nog het nuchtere besef dat je de tering naar de nering moet zetten. En laten we ook Jeroen Dijsselbloem niet vergeten, tegenwoordig de burgemeester van Eindhoven, maar destijds de man die in Brussel de Grieken (en de rest van Europa) haarscherp vertelde waar het op stond. Of je het nu met hem eens was of niet, die man had autoriteit en begreep de cijfers. Allen waren realistisch en praatten in de werkelijkheid.

Maar als je kijkt naar de linkse politici van nu... tja, trek je wandelschoenen maar aan, want de realiteit is volledig uit het zicht verdwenen. Het lijkt wel of de huidige garde in een permanente ideologische luchtbel leeft. In plaats van degelijk financieel beleid krijgen we nu morele preken en onhaalbare droomplannen waarbij de rekening altijd 'ergens in de toekomst' of door 'de rijken' wordt betaald. Het pragmatisme van de oude garde is ingeruild voor een soort drammerig activisme. Waar Lieftinck en Dijsselbloem nog optraden als de volwassen toezichthouders in de kamer, hebben we nu te maken met een clubje wereldverbeteraars dat liever hun eigen morele gelijk haalt dan dat ze een begroting sluitend maken. Het is de overgang van staatsmanschap naar wensdenken. De heren in pak zijn vertrokken, we zitten nu opgescheept met de beroepsgekwetsten en de klimaatdrammers die denken dat je economie kunt bedrijven op goede bedoelingen alleen. En asielmigranten hè? "Die zijn zo zielig dus kom maar met zijn allen gauw naar binnen", is de allesbepalende politieke drijfveer van die zich progressief noemende politici maar in feite hypocriete warhoofden zijn. Realisme en praktisch handelen worden daar nu beschouwd als vieze woorden.

Geld dit bodemloze put verhaal alleen voor PRO of ook voor de partijen in het politieke midden (CDA, D66 en CU)

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 07:00 schreef EsserS het volgende:

[..]
Het is eigenlijk tragisch om te zien hoe het niveau is gekelderd. Vroeger leverde de PvdA ministers van Financiën die wél de ballen hadden om 'nee' te zeggen. Mannen die begrepen dat een staatskas geen bodemloze put is.

Kijk naar een Piet Lieftinck, die na de oorlog de puinhopen opruimde. Of Wim Duisenberg, die zo streng op de centen paste dat hij later zelfs de Europese Centrale Bank mocht leiden. Zelfs Wim Kok had als minister van Financiën nog het nuchtere besef dat je de tering naar de nering moet zetten. En laten we ook Jeroen Dijsselbloem niet vergeten, tegenwoordig de burgemeester van Eindhoven, maar destijds de man die in Brussel de Grieken (en de rest van Europa) haarscherp vertelde waar het op stond. Of je het nu met hem eens was of niet, die man had autoriteit en begreep de cijfers. Allen waren realistisch en praatten in de werkelijkheid.

Maar als je kijkt naar de linkse politici van nu... tja, trek je wandelschoenen maar aan, want de realiteit is volledig uit het zicht verdwenen. Het lijkt wel of de huidige garde in een permanente ideologische luchtbel leeft. In plaats van degelijk financieel beleid krijgen we nu morele preken en onhaalbare droomplannen waarbij de rekening altijd 'ergens in de toekomst' of door 'de rijken' wordt betaald. Het pragmatisme van de oude garde is ingeruild voor een soort drammerig activisme. Waar Lieftinck en Dijsselbloem nog optraden als de volwassen toezichthouders in de kamer, hebben we nu te maken met een clubje wereldverbeteraars dat liever hun eigen morele gelijk haalt dan dat ze een begroting sluitend maken. Het is de overgang van staatsmanschap naar wensdenken. De heren in pak zijn vertrokken, we zitten nu opgescheept met de beroepsgekwetsten en de klimaatdrammers die denken dat je economie kunt bedrijven op goede bedoelingen alleen. En asielmigranten hè? "Die zijn zo zielig dus kom maar met zijn allen gauw naar binnen", is de allesbepalende politieke drijfveer van die zich progressief noemende politici maar in feite hypocriete warhoofden zijn. Realisme en praktisch handelen worden daar nu beschouwd als vieze woorden.

Wel grappig om met zo’n leuterverhaal te komen net nu we tweemaal achter elkaar een uiterst incapabele minister van financiën hebben van VVD-huize

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 07:24 schreef -XOR- het volgende:

[..]
Bla bla bla bla

Ok

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 09:20 schreef -XOR- het volgende:

[..]
Je pent een ononderbouwd lulverhaal neer vol Telegraafachtige kleuterclichés, dat behoeft geen serieus repliek.

Ok, maar ik denk eerder dat jij het gewoon niet eens bent met mijn visie op de werkelijkheid en dat jij niet in staat bent om je gedachten in productieve zinnen om te zetten. Klopt dat? Zo niet, geef dan normaal antwoord.

De wereld willen verbeteren

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 09:33 schreef -XOR- het volgende:

[..]
Dat is wel tegen de trend in inderdaad. De wereld verneuken is tegenwoordig helemaal hip en happening.

YOLO en de rekening mag naar allen die na ons komen.



Party hard!

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 09:30 schreef Perrin het volgende:
De wereld willen verbeteren

De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Progressieve mensen hebben er oneindig veel van dus de wereld stevent af naar het Laatste Rijk der Duisternis.

Dit heeft niks meer met de fusie te maken. Derhalve graag weer ontopic.

quote:

Op vrijdag 17 april 2026 09:26 schreef -XOR- het volgende:
waarom Pro zou bestaan uit financieel incapabele 'wereldverbeteraars'. Pro heeft zijn verkiezingsprogramma gewoon laten doorrekenen door het CPB en daar kwam een hogere economische groei ten opzichte van het basispad en een lichte daling van de staatsschuld uit.

Ik snap je punt hoor, en het ziet er op papier ook allemaal hartstikke rooskleurig uit. Die doorrekening van het CPB is natuurlijk een prachtig rapport om mee te wapperen tijdens een campagne. Maar laten we wel wezen: het is en blijft een model. En het is bijna vertederend hoe we tegenwoordig blind lijken te vertrouwen op zo’n rekenmachine in Den Haag. Het punt is een beetje dat politiek bij clubs als Pro een soort Excel-exercitie is geworden. Als je de juiste optimistische aannames in de computer stopt, rolt er aan de onderkant vanzelf een vrolijk groeicijfer uit. Dat is de specialiteit van de moderne 'wereldverbeteraar': een luchtkasteel bouwen dat volgens de architecturale tekening perfect blijft staan maar waarvan je je moet afvragen of het in de echte wereld de eerste herfststorm wel overleeft.

Vergelijk dat eens met de zwaargewichten die de PvdA vroeger leverde. Mannen als Piet Lieftinck of Wim Duisenberg hadden dat cijfermatige natuurlijk ook wel op orde maar zij hadden vooral iets wat we nu node missen: nuchter staatsmanschap en financieel fingerspitzengefühl. Of neem een Jeroen Dijsselbloem. Die liet zich in Brussel echt de les niet lezen door een theoretisch modelletje. Die mannen begrepen dat je pas echt kunt uitgeven als de economie buiten de ivoren torens van de bureaucratie ook echt draait.

De huidige garde linkse politici lijkt vooral heel goed in het masseren van de modellen om hun eigen ideologische gelijk te halen. Het is allemaal heel idealistisch en vast heel goed bedoeld maar het ruikt naar een papieren werkelijkheid. Ik houd m'n hart vast als dit soort 'creatieve boekhouders' echt aan de knoppen mag zitten. Cijfertjes zijn geduldig maar de realiteit is vaak een stuk weerbarstiger dan een CPB-tabelletje ons wil doen geloven.