F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
De paradox van het weten: Waarom vullen we het 'Niets' met sprookjes?
Beste Jappie, je gooit nu wel heel veel verschillende zaken in de blender! Van darmflora en cellen tot BDE's en Einstein. Het is een boeiend verhaal maar volgens mij verwar je 'mysterie' met 'bewijs'. Laten we even eerlijk zijn: dat ik nooit een uittreding heb gehad, bewijst inderdaad niet dat de ervaring niet bestaat. Mensen ervaren van alles. Maar een ervaring is nog geen feit over de buitenwereld. Als iemand onder invloed van lsd denkt dat hij kan vliegen, is de ervaring voor hem 100% echt maar de betonnen stoeprand beneden is dat helaas ook. Dat is precies mijn punt: we moeten een onderscheid maken tussen wat er zich in onze bovenkamer afspeelt (subjectief) en wat er daarbuiten gebeurt (objectief).quote:Op maandag 23 maart 2026 20:13 schreef Jappie het volgende:
Zelfs als we die werkelijkheid wel 100% zouden kunnen mappen is het nog steeds uitsluitend ons beeld van de werkelijkheid welke voor ons betekenis heeft. Dat jij geen BDE hebt gehad betekent nog niet dat het een fantasie is. Dat jij nog nooit een uittreding hebt gehad betekent niet dat het niet bestaat. Dat jij nog nooit bewust een bovennatuurlijke ervaring hebt gehad zegt niets over de ervaring van een ander.
Ons menselijk lichaam is host aan allerlei andere levensvormen net als dat de aarde host is aan een levensvorm als de onze. Alle cellen in ons lichaam bezitten een zeker mate van intelligentie en bewustzijn. Wat allemaal op een eigen manier en niveau functioneert....hoe onwaarschijnlijk is het om te bedenken dat een onbewust proces de grond is voor alle intelligentie om je heen ? Of Einstein nu wel of niet op de door ons gekende God doelde toen hij schreef "God dobbelt niet" erkende hij iig op zijn minst de schoonheid van het intelligente design wat in en om ons heen zichtbaar is.
En over Einstein gesproken: dat is een klassieker maar hij was heel duidelijk over zijn 'God'. Hij geloofde in de God van Spinoza: de harmonie van de natuurwetten. Hij schreef letterlijk dat hij niet geloofde in een God die zich bemoeit met het lot en de daden van mensen. Voor hem was 'intelligent design' geen bewijs voor een opperwezen met een plan maar een uiting van bewondering voor de wiskundige logica van het universum. Dat is iets heel anders dan de 'hemelmonarch' waar ik het eerder over had.
Wat betreft je cellen en bacteriën: dat er intelligentie en samenwerking op microschaal is, klopt biologisch als een bus. Maar waarom zou daar een bovennatuurlijke verklaring voor nodig zijn? Dat processen complex zijn, betekent niet dat ze door een 'bewustzijn' zijn ontworpen. De evolutie laat juist zien hoe waanzinnig complexe systemen kunnen ontstaan uit simpele regels zonder dat er een architect met een blauwdruk aan te pas komt.
Je zegt: 'hoe onwaarschijnlijk is het dat een onbewust proces de grond is voor alle intelligentie?'. Mijn vraag aan jou is: hoe rationeel is het om die complexiteit te verklaren door er een nóg complexer, onbewezen Bewustzijn bovenop te stapelen? Dan maak je het probleem alleen maar groter in plaats van kleiner.
Ik blijf erbij: het vraagteken laten staan is moediger dan het invullen met verhalen over uittredingen en kosmisch design omdat we de leegte anders zo ongezellig vinden.
Jappie, je begint nu wel heel erg op de stoel van de spiritueel leraar te zitten, hè? Je verschuift het doel van de discussie. Het gaat kennelijk niet meer over de logica van de buitenwereld maar over jouw "innerlijke werk". Dat is een klassieke zet: als je de rationele argumenten niet kunt winnen, zeg je dat de ander "nog niet ver genoeg is in zijn persoonlijke ontwikkeling. Sommigen noemen dat ronduit zwak debateren.quote:
Ik heb meen ik nergens gesproken over innerlijk gevoel waar niemand bijkan ? Mocht ik die indruk wel gewekt hebben dan wil ik dat gaarne ontkrachten. Mijn stelling is dat je niet om je deelnemersperspectief heen kan waardoor je dat wat je altijd als op zichzelf staand feit hebt beschouwd nog eens opnieuw zou moet bezien in het licht van het ervarend wezen wat je bent. Ik waardeer je poging om de wereld om je heen te begrijpen maar denk dat je er meer aan hebt eenzelfde energie te steken in het wezen wat je bent en dan opnieuw te kijken naar de dingen die zich voordoen in jouw bestaan. De kans is niet ondenkbaar dat je dan ook meer open durft te kijken naar hoe een Goddelijk wezen in dat bestaan zou kunnen passen en manieren vinden om ook dat te toetsen
Maar goed Jappie, ik waardeer je advies over zelfreflectie oprecht maar volgens mij praten we hier een beetje langs elkaar heen door dat 'deelnemersperspectief'. Je zegt dat ik de wereld moet heroverwegen in het licht van het 'ervarend wezen' dat ik ben. Maar dat is nou precies wat ik doe! Alleen trek ik een andere conclusie. De ratio is voor mij namelijk geen blinddoek die me weerhoudt van 'zuiver ervaren' maar juist het gereedschap om te voorkomen dat ik mijn eigen interne ruis aanzie voor een universele waarheid.
Je suggereert dat als ik maar genoeg 'in mezelf' kijk er vanzelf een plekje vrijkomt voor een Goddelijk wezen. Maar dat is de omgekeerde wereld vind je niet? Dat is een beetje alsof je zegt: 'Als je maar lang genoeg in een donkere kamer naar de muur staart, ga je vanzelf patronen zien.' Dat klopt, dat doet ons brein namelijk maar dat betekent niet dat die patronen er buiten die kamer ook zijn.
Mijn kritiek op jouw 'manieren om dat te toetsen' is dat die toetsing blijkbaar altijd binnen de grenzen van de eigen ervaring blijft. En dat is nou net het probleem: een toets die je alleen bij jezelf kunt afnemen, is geen objectieve verificatie maar een bevestiging van je eigen aannames (confirmation bias). Ik steek die energie liever in het begrijpen van hoe de wereld écht werkt in plaats van te proberen mijn eigen 'wezen' zodanig te kneden dat een Goddelijk concept erin past. Voor mij is intellectuele eerlijkheid niet 'jezelf openstellen voor wat je wílt vinden' maar 'durven accepteren wat je níét kunt vinden'.
Laten we die 'habitat' van ons allebei maar gewoon blijven onderzoeken maar ik hou mijn kompas toch echt gericht op de deelbare, toetsbare werkelijkheid. Dat ploetert misschien wat zwaarder maar het houdt me wel met beide benen op de grond. En niet te hoog zweven hè want dan mis je het contact met de werkelijkheid beneden je.
Je vult voor anderen in hoe of waarom zij geloven, zonder hun werkelijke beweegredenen te kennen. Je bestempelt bepaalde verhalen tot 'sprookjes' zonder te weten of ze echt zijn gebeurd of niet. Dat is paradoxaal in een topic waarin je 'niet weten' tot hoogste goed verklaart.quote:
Kijken naar de werkelijkheid. Het fascineert me hoe makkelijk de ratio overboord wordt gekieperd zodra het over "God" gaat.
Laten we bij de feiten beginnen: het bestaan van een Opperwezen is een onbewezen stelling. Punt. We kunnen niet bewijzen dat er iets is maar we kunnen ook niet onomstotelijk bewijzen dat er niets is. Dat is de ultieme intellectuele patstelling. Als je puur rationeel naar die situatie kijkt, zou de enige eerlijke conclusie moeten zijn: "Ik weet het niet."
Maar wat zie ik om me heen, vooral op dit subforum? Met name binnen de monotheïstische hoek lijken mensen die onwetendheid bijna als een belediging te ervaren. In plaats van de leegte te accepteren, wordt "het Alles" tot in de kleinste details ingekleurd met mythologische verhalen, dogma's en nogal fantasierijke overtuigingen. Het verbaast me oprecht hoe men met nul komma nul bewijskracht een complete werkelijkheid en kosmologie optuigt. Het is alsof je een blanco canvas ziet en - in plaats van te erkennen dat het leeg is - besluit dat er onzichtbare vliegende eenhoorns op staan die een boodschap overbrengen naar een eveneens onzichtbare hemelmonarch die ook nog eens precies weet wat jij op zondagochtend moet doen. Begrijp me niet verkeerd, iedereen mag geloven wat hij wil maar laten we niet doen alsof die invullingen ergens op gebaseerd zijn. Het is een vlucht in de mythologie terwijl de realiteit simpelweg zegt: we hebben de data niet dus we weten het niet. Waarom voelen we de drang om die enorme leegte op te vullen met zulke specifieke verhalen? Is de waarheid dat we het gewoon niet weten zo beangstigend?
Voor mij blijft rationaliteit het enige kompas. En dat kompas wijst in dit geval niet naar een hemelpoort maar naar een groot vraagteken. Dat vraagteken durven laten staan, dát getuigt pas van intellectuele eerlijkheid. De rest is - hoe mooi verpakt ook - simpelweg invulwerk voor de eigen gemoedsrust. Waarom niet zeggen: "misschien is er wel Iets maar het fijne daarvan weet ik niet en zullen we waarschijnlijk ook nooit weten?"
Toch? Of ben ik gek en hullie en zullie niet?
[ Bericht 1% gewijzigd door Ali_Kannibali op 23-03-2026 21:30:10 ]
Scherp gezien, Ali! Je hebt gelijk dat ik 'niet weten' als vertrekpunt neem maar volgens mij haal je twee dingen door elkaar: het bestaan van iets en de bewijslast ervoor.quote:
Je vult voor anderen in hoe of waarom zij geloven, zonder hun werkelijke beweegredenen te kennen. Je bestempelt bepaalde verhalen tot 'sprookjes' zonder te weten of ze echt zijn gebeurd of niet. Dat is paradoxaal in een topic waarin je 'niet weten' tot hoogste goed verklaart.
Als ik zeg dat ik niet weet of er een God is dan meen ik dat oprecht. Maar als iemand vervolgens met een heel gedetailleerd verhaal komt over wat die God precies van mijn ontbijt vindt dan mag ik daar rationeel gezien best kritisch op zijn. Dat is geen 'invullen voor een ander', dat is simpelweg vaststellen dat die specifieke claims geen enkel fundament hebben in de data die we wél delen.
Het punt is: als de basis een groot vraagteken is dan is elke extreem gedetailleerde inkleuring daarvan per definitie een vorm van speculatie. Of ik het nu een 'sprookje', 'mythologie' of 'dogma' noem: het blijft een megalomaan groot bouwwerk op drijfzand. Mijn 'niet weten' slaat op de kern (is er Iets?) terwijl mijn kritiek slaat op de pretentie van anderen dat zij wél precies weten hoe het zit. Jij bijvoorbeeld bent zo iemand "die het weet."
Ik hoef niet te weten of een verhaal 'echt gebeurd' is om te zien dat het bewijs ervoor ontbreekt. In de wetenschap en de rechtspraak werkt het ook zo: wie stelt, bewijst. Als jij zegt dat er een onzichtbare olifant in mijn tuin staat, hoef ik niet te 'weten' dat hij er niet is om jouw claim als fantasie te bestempelen zolang je me geen pootafdruk kunt laten zien. Dus nee, het is geen paradox. Het is juist de uiterste consequentie van het 'niet weten': als je het niet weet, stop dan ook met doen alsof je de handleiding van het universum in handen hebt.
Zullen we het erop houden dat het 'vraagteken' voor mij de enige eerlijke plek is en dat elke stap daarna, hoe goedbedoeld ook, simpelweg menselijk dus fantasierijk invulwerk is?
Je moet simpelweg consistent zijn: eerst opper je dat niet-weten het hoogste goed is, en daarna neem je de vrijheid om voor anderen in te vullen dat hun geloof onzinnig is want gebaseerd op sprookjes, angst, irrationaliteit, enzovoorts, veronderstellend dat je allerlei dingen weet die je niet weet of op basis van je eigen vooronderstellingen niet kunt weten.quote:
[..]
Scherp gezien, Ali! Je hebt gelijk dat ik 'niet weten' als vertrekpunt neem maar volgens mij haal je twee dingen door elkaar: het bestaan van iets en de bewijslast ervoor.
Als ik zeg dat ik niet weet of er een God is dan meen ik dat oprecht. Maar als iemand vervolgens met een heel gedetailleerd verhaal komt over wat die God precies van mijn ontbijt vindt dan mag ik daar rationeel gezien best kritisch op zijn. Dat is geen 'invullen voor een ander', dat is simpelweg vaststellen dat die specifieke claims geen enkel fundament hebben in de data die we wél delen.
Het punt is: als de basis een groot vraagteken is dan is elke extreem gedetailleerde inkleuring daarvan per definitie een vorm van speculatie. Of ik het nu een 'sprookje', 'mythologie' of 'dogma' noem: het blijft een megalomaan groot bouwwerk op drijfzand. Mijn 'niet weten' slaat op de kern (is er Iets?) terwijl mijn kritiek slaat op de pretentie van anderen dat zij wél precies weten hoe het zit. Jij bijvoorbeeld bent zo iemand "die het weet."
Ik hoef niet te weten of een verhaal 'echt gebeurd' is om te zien dat het bewijs ervoor ontbreekt. In de wetenschap en de rechtspraak werkt het ook zo: wie stelt, bewijst. Als jij zegt dat er een onzichtbare olifant in mijn tuin staat, hoef ik niet te 'weten' dat hij er niet is om jouw claim als fantasie te bestempelen zolang je me geen pootafdruk kunt laten zien. Dus nee, het is geen paradox. Het is juist de uiterste consequentie van het 'niet weten': als je het niet weet, stop dan ook met doen alsof je de handleiding van het universum in handen hebt.
Zullen we het erop houden dat het 'vraagteken' voor mij de enige eerlijke plek is en dat elke stap daarna, hoe goedbedoeld ook, simpelweg menselijk dus fantasierijk invulwerk is?
Dan gebruik je je eerste stelling dus als pretext om anderen te bashen, omdat die het ook niet zouden weten.
Maar daarbij ga je simpelweg over de schreef, want je weet het toch niet? Wie weet hebben die gelovigen wel degelijk gelijk omdat ze iets weten dat jij niet weet.
Want hoe weet je nu zo zeker dat zij ook iets niet weten dat jij niet weet? Dat weet je niet.
En dus moet je je commentaar ook voor je houden als je consistent wilt zijn.
Ik kan er weinig aan doen dat je niet bereid bent daadwerkelijk naar je zelf en het bestaan te kijken en te erkennen wat wel en wat je niet met zekerheid kunt vaststellen. Dat is eigenlijk het begin van je val... (de zondeval perhaps ?quote:
[..]
Jappie, je graaft je wel heel diep in in het idealisme (het idee dat de werkelijkheid niet losstaat van de geest). Je gebruikt rationaliteit hier als een soort sloopkogel om alles wat we "zeker" weten neer te halen. Je zegt tegen mij: "als je écht rationeel bent, moet je toegeven dat je eigenlijk niets zeker weet over de buitenwereld."
.....en hiermee ga je kopje onder, met deze 1e aanname welke niet is gebaseerd op objectief meetbare feiten verschaf je jezelf het excuus om de fysieke ervaring als losstaande werkelijkheid te erkennen en daarmee dus "feitelijk" (pun intended) je feitenbasis op een niet bestaand fundament te bouwen.quote:Ik moet je nageven: je houdt de poot stijf! Je stelt dat ik de rationaliteit niet ver genoeg doortrek maar volgens mij doen we juist precies het tegenovergestelde. Jij gebruikt de ratio om de wereld 'weg te twijfelen' terwijl ik de ratio gebruik om te kijken wat er overblijft als we dat filter van ons bewustzijn even parkeren.
Zoals eerder gesteld heb ik geen enkel probleem met de hypothese dat er een werkelijkheid bestaan los van onze ervaring maar ik heb wel een probleem deze ook als zodanig te kunnen ervaren. En moge God mijn getuige zijn ik ben toch daadwerkelijk een ervarend wezen.quote:Je zegt dat het onwaarschijnlijk is dat de buitenwereld los van onze waarneming bestaat. Maar is dat wel zo rationeel? Als we naar de sterren kijken, zien we licht van zonnen die al miljoenen jaren dood zijn. Die objecten waren er al lang voordat er ook maar één menselijk bewustzijn was om ze 'betekenis' te geven.
Welk wezenlijk verschil ervaar jij tussen meten en voelen ? Zintuigen doen niets anders dan voelen..ze tasten de ervaarbare buitenwereld af de eerste aanzet tot meten is. Voelen is echter niet voorbehouden aan de zintuigen alleen. We voelen op vele manieren maar voor sommige type gevoel is het nodig je antenne te verzetten..van extern naar intern van grofstoffelijk naar mentaal of emotioneel.quote:De wereld die we met z’n allen meten (ook al filtert ons brein de data).
De wereld die we alleen maar voelen (zonder enige meetbare data).
Ook ik ga uit van een zekere structuur in mijn verklaringsmodel maar deze wijkt fundamenteel af van de standaard fysieke routine. De structuur in mijn model bied ruimte voor de fysieke realiteit zonder die 1e ongefundeerde aanname te hoeven doen, Dat noem jij fantasie maar je kunt me toch niet kwalijk nemen dat ik dat komend uit de mond van een materialist enigzins hypocriet vind.quote:Door te zeggen dat 'alles maar een ervaring' is, maak je van de werkelijkheid een soort democratie van meningen. Als jij een 1e-persoons godservaring hebt en ik niet, wie heeft er dan gelijk in jouw vloeibare wereld? In de fysieke wereld kunnen we dat toetsen: als we allebei de straat oversteken en er komt een tram aan dan maakt het niet uit of wij die tram 'betekenis' geven of niet. Die tram dwingt zijn eigen realiteit wel af. Echte intellectuele eerlijkheid is voor mij: erkennen dat onze waarneming beperkt is maar óók erkennen dat er een objectieve structuur onder ligt die wij niet zomaar verzinnen. Juist omdat die structuur bij God ontbreekt, blijft dat voor mij in de categorie 'fantasierijk invulwerk' vallen. Sprookjeswerk dus.
Daar al dan niet gelijk in hebben is overigens niet werkelijk boeiend..beter is te erkennen dat iedereen zijn eigen waarheid leeft. Een gek mag dan volkomen mesjogge zijn voor de rest van de wereld; maar hij ervaart desalniettemin op eenzelfde manier de werkelijkheid zoals die zich aan hem voordoet. Ik kan je verzekeren dat dat voor hem net zo min een sprookje is als voor ons.
Het probleem is dat je niet kunt zeggen dat je waarneemt wat er is en ja alles is in zekere zin subjectieve ervaring ook al delen wij die met iedereen met hetzelfde type bewust zijn.En ja ook ik ga er vanuit dat dit lichaam op enig moment ophoud te bestaan....of dat nu is wegens gezegende ouderdom of door een vrije val waarbij de parachute zijn werk niet helemaal naar verwachting heeft gedaan.quote:Is het niet juist rationeler om te zeggen: 'ik neem waar wat er is ook al is mijn filter niet perfect' in plaats van 'omdat mijn filter niet perfect is, is alles maar een subjectieve ervaring'?"
Ik heb er geen enkele moeite mee om de inhoud van onze ervaring op te delen in fysiek mentaal emotioneel spiritueel whatever maar ik zal de laatste zijn om andere dan fysieke ervaringen af te doen als irrelevant omdat ze slecht of niet meetbaar zijn.
Bevat de ervaring niet veel meer leven (wat wij zijn) dan een feit ? Ik heb toch geen bewijs nodig om te weten dat ik leef of ervaar ? Ik heb niet zoveel op met het gebruik van LSD maar je doet nu net of het een het ander uitsluit. Mijn stelling in herhaling is dat ik het onderscheid wat jij maakt betreffende het al dan niet bestaan van God en het bestaan van een objectieve op zichzelf staande realiteit niet kan onderbouwen met feiten. De materiele of fysieke wereld kent voor mij soortgelijke grenzen als van uzelve omdat deze passen bij dat deel van de ervaring welke nu eenmaal materieel van aard is. Dat zegt niets over het werkelijkheidsgehalte van dat deel van de ervaring maar zegt iets over de spelregels waarmee die 3d ervaring is opgebouwd.quote:
[..]
Beste Jappie, je gooit nu wel heel veel verschillende zaken in de blender! Van darmflora en cellen tot BDE's en Einstein. Het is een boeiend verhaal maar volgens mij verwar je 'mysterie' met 'bewijs'. Laten we even eerlijk zijn: dat ik nooit een uittreding heb gehad, bewijst inderdaad niet dat de ervaring niet bestaat. Mensen ervaren van alles. Maar een ervaring is nog geen feit over de buitenwereld. Als iemand onder invloed van lsd denkt dat hij kan vliegen, is de ervaring voor hem 100% echt maar de betonnen stoeprand beneden is dat helaas ook. Dat is precies mijn punt: we moeten een onderscheid maken tussen wat er zich in onze bovenkamer afspeelt (subjectief) en wat er daarbuiten gebeurt (objectief).
Urm..dat was met iets andere terminologie precies wat ik erover zei ??quote:En over Einstein gesproken: dat is een klassieker maar hij was heel duidelijk over zijn 'God'. Hij geloofde in de God van Spinoza: de harmonie van de natuurwetten. Hij schreef letterlijk dat hij niet geloofde in een God die zich bemoeit met het lot en de daden van mensen. Voor hem was 'intelligent design' geen bewijs voor een opperwezen met een plan maar een uiting van bewondering voor de wiskundige logica van het universum. Dat is iets heel anders dan de 'hemelmonarch' waar ik het eerder over had.
Bovennatuurlijk vind ik persoonlijk een absurde term, zodra je bovennatuurlijke gaven hebt zijn ze je per definitie toegeschreven en daarmee volkomen in lijn met je natuur, maar anders dan dat ging het er mij niet om te beweren dat er een goddelijk wezen ten grondslag ligt aan de natuur in en om ons heen maar dat je er de goddelijke natuur in kunt herkennen. Van het meest intelectuele wezen wat wij kennen (de mens) tot een zuur of een base overal vind je de ordening der dingen en een of andere vorm van bewustzijn wat dar tot uiting komt. Dat biedt ruimte aan de waarschijnlijkheid van "bewust zijn" als fundament voor het leven. Zonder "bewust zijn" zou je dat verrassend genoeg "dood" moeten noemen en ook dat pleit weer tegen het bestaan van een onafhankelijk van de ervaring of bewustzijn bestaanbare wereld.quote:Wat betreft je cellen en bacteriën: dat er intelligentie en samenwerking op microschaal is, klopt biologisch als een bus. Maar waarom zou daar een bovennatuurlijke verklaring voor nodig zijn? Dat processen complex zijn, betekent niet dat ze door een 'bewustzijn' zijn ontworpen. De evolutie laat juist zien hoe waanzinnig complexe systemen kunnen ontstaan uit simpele regels zonder dat er een architect met een blauwdruk aan te pas komt.
Bewijzen vormen niet het fundament van leven; bewustzijn wel. Het idee dat ons dagbewustzijn waarmee we rationeel denken en de buitenwereld vorm geven de hoogste of zuiverste vorm van bewustzijn zou zijn is niet reeel. De logica dwingt ons naar het besef dat er een zuiverder vorm van bewustzijn is welke ook blijkens de getuigenis van een groeiende groep mensen met glimpen of geheel ervaren wordt. Hier tegen in gaan omdat het niet in jouw ervaring zit en het je aan de fantasie of wil ontbreekt dit daadwerkelijk middels zelfstudie te onderzoeken zoals ook de eerste geneesheren dit deden voor het bestrijden van onze fysieke ongemakken houd je vast in je huidige overtuiging als een catch 22.quote:Je zegt: 'hoe onwaarschijnlijk is het dat een onbewust proces de grond is voor alle intelligentie?'. Mijn vraag aan jou is: hoe rationeel is het om die complexiteit te verklaren door er een nóg complexer, onbewezen Bewustzijn bovenop te stapelen? Dan maak je het probleem alleen maar groter in plaats van kleiner.
We zouden als we op dezelfde plek staan bewust zijn en dus 'besef hebben van' dezelfde boom en zonsondergang die we waarnemen. ik zou niet weten hoe dat nog zuiverder zou moeten worden dan het directe waarnemen.quote:
De logica dwingt ons naar het besef dat er een zuiverder vorm van bewustzijn
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Grappig wel dat juist deze bewering het betere gaslighten betreft.quote:
[..]
Jappie, je begint nu wel heel erg op de stoel van de spiritueel leraar te zitten, hè? Je verschuift het doel van de discussie. Het gaat kennelijk niet meer over de logica van de buitenwereld maar over jouw "innerlijke werk". Dat is een klassieke zet: als je de rationele argumenten niet kunt winnen, zeg je dat de ander "nog niet ver genoeg is in zijn persoonlijke ontwikkeling. Sommigen noemen dat ronduit zwak debateren.
Dat je werk zult moeten verzetten om tot de kern van het zelf te komen is onoverkomelijk, dat ik jouw of willekeurig ander materialist daarmee op mentale achterstand zou proberen te zetten is een hoax. Het enige wat ik daar doe is aangeven dat het zo eenvoudig nog niet is om door te dringen tot de diepere lagen van het bewustzijn en toch komt het sommige andere mensen ogenschijnlijk zonder enige moeite aangewaaid. Denk hierbij aan artiesten kunstenaars topatleten uitvinders en zelfs gerenomeerde wetenschappers. Het achterliggende principe hierbij is dat men inspiratie krijgt vanuit de stilte van de geest als in een trance of zone. Eigen twijfels of belemmeringen vanuit het materieel bewustzijn vallen weg waardoor er ruimte is voor nieuwe ideeen of ingevingen en wat soms jarenlang bestuderen beargumenteren zonder resultaten tot grote frustratie heeft geleid wordt plotsklaps in de leegte van het opgegeven hebben onthuld.
Ik zou het geen zelf reflectie in die zin willen noemen maar meer het onderzoeken van het wezen zelf. Het is niet de de persona welke moet worden onderzocht maar juist de essentie van het wezen zelf.quote:Maar goed Jappie, ik waardeer je advies over zelfreflectie oprecht maar volgens mij praten we hier een beetje langs elkaar heen door dat 'deelnemersperspectief'. Je zegt dat ik de wereld moet heroverwegen in het licht van het 'ervarend wezen' dat ik ben. Maar dat is nou precies wat ik doe! Alleen trek ik een andere conclusie. De ratio is voor mij namelijk geen blinddoek die me weerhoudt van 'zuiver ervaren' maar juist het gereedschap om te voorkomen dat ik mijn eigen interne ruis aanzie voor een universele waarheid.
Zoals reeds eerder gezegd..wie heeft er bewijs nodig voor het feit dat hij leeft ?quote:Mijn kritiek op jouw 'manieren om dat te toetsen' is dat die toetsing blijkbaar altijd binnen de grenzen van de eigen ervaring blijft. En dat is nou net het probleem: een toets die je alleen bij jezelf kunt afnemen, is geen objectieve verificatie maar een bevestiging van je eigen aannames (confirmation bias). Ik steek die energie liever in het begrijpen van hoe de wereld écht werkt in plaats van te proberen mijn eigen 'wezen' zodanig te kneden dat een Goddelijk concept erin past. Voor mij is intellectuele eerlijkheid niet 'jezelf openstellen voor wat je wílt vinden' maar 'durven accepteren wat je níét kunt vinden'.
Laten we die 'habitat' van ons allebei maar gewoon blijven onderzoeken maar ik hou mijn kompas toch echt gericht op de deelbare, toetsbare werkelijkheid. Dat ploetert misschien wat zwaarder maar het houdt me wel met beide benen op de grond. En niet te hoog zweven hè want dan mis je het contact met de werkelijkheid beneden je.
Als je wil weten hoe de materiele wereld in elkaar steekt dan moet je dat vooral doen maar ik zelf ben meer geinteresseerd in het wezen zelf. Zo hebben we allebei onze zingeving
Wat ervaar je als je de boom en zonsondergang waarneemt.....heb je de boom al eens bedankt ?quote:Op maandag 23 maart 2026 23:08 schreef bedachtzaam het volgende:
[..]
We zouden als we op dezelfde plek staan bewust zijn en dus 'besef hebben van' dezelfde boom en zonsondergang die we waarnemen. ik zou niet weten hoe dat nog zuiverder zou moeten worden dan het directe waarnemen.
Niets, ik neem waar en dat is het.quote:Op maandag 23 maart 2026 23:24 schreef Jappie het volgende:
[..]
Wat ervaar je als je de boom en zonsondergang waarneemt.....heb je de boom al eens bedankt ?
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Beste Ali, ik moet wel een beetje lachen om de knoop waar je jezelf in probeert te leggen. Je zegt eigenlijk: 'omdat je toegeeft dat je het niet weet, moet je voortaan je mond houden over elke claim die iemand anders maakt.' Maar zo werkt logica natuurlijk niet. Laten we het even simpel houden: ik weet niet of er een God is (Agnosticisme). Ik zie wel dat de bewijslast voor specifieke religieuze claims (zoals pratende slangen in boomgaarden of opsplitsende zeeën) precies nul is. Dat ik het eerste toegeef, ontneemt mij niet het recht om kritisch te zijn op het tweede. Sterker nog: juist omdat we het fundamenteel niet weten, is het rationeel om sceptisch te zijn tegenover mensen zoals jij die beweren dat ze het wél weten.quote:
[..]
Je moet simpelweg consistent zijn: eerst opper je dat niet-weten het hoogste goed is, en daarna neem je de vrijheid om voor anderen in te vullen dat hun geloof onzinnig is want gebaseerd op sprookjes, angst, irrationaliteit, enzovoorts, veronderstellend dat je allerlei dingen weet die je niet weet of op basis van je eigen vooronderstellingen niet kunt weten.
Dan gebruik je je eerste stelling dus als pretext om anderen te bashen, omdat die het ook niet zouden weten.
Maar daarbij ga je simpelweg over de schreef, want je weet het toch niet? Wie weet hebben die gelovigen wel degelijk gelijk omdat ze iets weten dat jij niet weet.
Want hoe weet je nu zo zeker dat zij ook iets niet weten dat jij niet weet? Dat weet je niet.
En dus moet je je commentaar ook voor je houden als je consistent wilt zijn.
Je zegt: 'wie weet hebben die gelovigen wel gelijk omdat ze iets weten dat jij niet weet.' Dat kan maar tot die tijd is het slechts een bewering zonder bewijs. Als ik morgen beweer dat ik de geheime code van het universum heb doorgekregen van een pratende banaan kun jij ook niet 'weten' dat ik ongelijk heb. Moet je dan volgens jouw eigen logica ook je kritiek voor je houden? Natuurlijk niet. Je zou me terecht vragen om bewijs. Iets 'bashen' en kritisch zijn op de fundering van een claim zijn twee verschillende dingen. Ik val niet de persoon aan, ik val de methode aan. Mijn methode is: 'Ik weet het niet, dus ik verzin er niets bij.' Jouw methode lijkt te zijn: 'Ik weet het niet, dus alles wat iemand verzint zou wel eens waar kunnen zijn.'
Consistent zijn betekent voor mij: kritisch blijven op álle claims die niet onderbouwd kunnen worden inclusief die van mezelf. Het 'niet weten' is geen zwijgplicht, het is een oproep tot intellectuele scherpte. Dus nee, ik houd mijn commentaar niet voor me zolang mensen pretenderen een monopolie op de waarheid te hebben zonder dat ze de data kunnen overleggen.
Dus beste Ali, laten we wel wezen: jouw argument is eigenlijk een soort intellectuele 'get out of jail free'-kaart. Je stelt dat mijn onwetendheid mij het recht ontneemt om kritisch te zijn omdat gelovigen misschien een geheim kanaal met de waarheid hebben waar ik de inlogcodes niet van heb. Dat is een charmante gedachte maar in de echte wereld noemen we dat een drogreden. Als we die lijn doortrekken, kunnen we de wetenschap, de rechtspraak en zelfs het gezonde verstand wel opdoeken. Dan is elke claim, hoe absurd ook, immuun voor kritiek, simpelweg omdat de criticus 'niet alles weet'. Het 'niet weten' is voor mij een fundament van bescheidenheid en scherpte. Voor jou lijkt het een dekmantel om elke vorm van bewijslast te ontwijken. Dus nee, ik houd mijn commentaar niet voor me. Integendeel: juist omdat ik durf toe te geven dat ik het niet weet, prik ik graag door de ballonnen van degenen die doen alsof ze de wijsheid in pacht hebben - zoals jij - zonder dat ze de bonnetjes kunnen laten zien.
Misschien is het een idee om voortaan met argumenten te komen in plaats van met een handleiding over wanneer ik mijn mond moet houden? Want als je de 'onwetendheid' van een ander nodig hebt om je eigen gelijk te beschermen, sta je rationeel gezien natuurlijk al met 1-0 achter. Eigenlijk is dit niet nieuws onder de zon want ik ben dit van je gewend. Weet je nog wat ik heb gezegd over waar het om draait in deze wereld? Juist, logica, rationeel denken en gezond verstand. En tot nu toe stel je mij daarmee ernstig teleur.
[ Bericht 0% gewijzigd door EsserS op 24-03-2026 00:38:09 ]
@Jappie, je komt over als een volhardende spirituele leraar, een soort van Spirituele Ontwijker. Een dergelijk iemand is een fascinerende mix van superioriteitsgevoel en intellectuele mist. Meestal dodelijk saai omdat zijn woorden betekenisloos zijn. Waarom hebben ze geen betekenis? Omdat logica, rationeel denken en gezond verstand - in de normale betekenis van die woorden - voor jou niet interessant zijn.
Want wat is jouw manier van denken eigenlijk? Ik noem er wat:
Speeltje van het ego. Zodra ik met een logisch argument kom, pareer jij dat met: "dat zeg je alleen omdat je het nog niet ervaren hebt." Het is een briljante tactiek want het maakt je immuun voor kritiek. Jij hebt de 'inlogcodes' van de kosmos en ik zit nog te klooien met mijn breedbandverbinding van het verstand.
Woordsalades om de mist te laten opkomen. Je gebruikt vaak abstracte begrippen als 'frequenties', 'energie', 'veld' of 'het ervarend wezen'. Deze termen klinken gewichtig maar zodra je vraagt om een definitie of een meetbare eenheid glippen ze weg. Het doel van jouw taalgebruik is niet om helderheid te scheppen maar om een gevoel van diepgang te suggereren.
De Omgekeerde Bewijslast. In plaats van te bewijzen dat jouw 'onzichtbare eenhoorn' bestaat, eis jij dat ik bewijs dat hij er niet is. En omdat ik (als eerlijke agnost) zeg: "dat kan ik niet onomstotelijk", roep jij triomfantelijk: "zie je wel! Dus het is mogelijk!" Ofwel, je maakt de ontzettende denkfout door mogelijkheid met waarschijnlijkheid te verwarren. Alles is mogelijk maar dat maakt niet alles even waarschijnlijk (of zinvol).
Ik merk op hoe jij begon over mijn 'ploeteren' en dat jij hoopte dat ik 'open durf te kijken'. Dat is een vorm van spiritueel paternalisme. Doen alsof je medelijden met mij hebt omdat ik nog 'vastzit' in mijn hoofd. Het is een manier om de hiërarchie te herstellen: jij bent de leraar, ik ben de dwalende leerling. Maar wat is hier nu feitelijk echt aan de hand? Jij moet helemaal niets van ratio hebben! Ratio is de vijand van de spirituele leraar omdat ratio grenzen stelt. Ratio zegt: "Tot hier weten we het en daarachter houden we onze mond." Dat is dodelijk voor iemand die leeft van het inkleuren van die leegte. De ratio haalt de mystiek uit hun verdienmodel (of dat nu geld is, of simpelweg status op een forum). De ratio zorgt er voor dat de zin van hun leven smelt als sneeuw voor de zon.
Dus, laten we het hier eigenlijk maar bij laten, Jappie. Het is duidelijk dat we op twee verschillende planeten leven: jij bouwt een werkelijkheid op basis van wat je wilt voelen, ik beperk me tot wat we daadwerkelijk kunnen weten. Ik kies voor het ongemakkelijke vraagteken boven de comfortabele fantasie. Dat jij dat 'ploeteren' noemt, zegt meer over jouw behoefte aan zekerheid dan over mijn gebrek aan inzicht. Veel succes met het vlechten van je habitat, ik houd het bij de feiten.
[ Bericht 2% gewijzigd door EsserS op 24-03-2026 12:49:36 ]
Want wat is jouw manier van denken eigenlijk? Ik noem er wat:
Speeltje van het ego. Zodra ik met een logisch argument kom, pareer jij dat met: "dat zeg je alleen omdat je het nog niet ervaren hebt." Het is een briljante tactiek want het maakt je immuun voor kritiek. Jij hebt de 'inlogcodes' van de kosmos en ik zit nog te klooien met mijn breedbandverbinding van het verstand.
Woordsalades om de mist te laten opkomen. Je gebruikt vaak abstracte begrippen als 'frequenties', 'energie', 'veld' of 'het ervarend wezen'. Deze termen klinken gewichtig maar zodra je vraagt om een definitie of een meetbare eenheid glippen ze weg. Het doel van jouw taalgebruik is niet om helderheid te scheppen maar om een gevoel van diepgang te suggereren.
De Omgekeerde Bewijslast. In plaats van te bewijzen dat jouw 'onzichtbare eenhoorn' bestaat, eis jij dat ik bewijs dat hij er niet is. En omdat ik (als eerlijke agnost) zeg: "dat kan ik niet onomstotelijk", roep jij triomfantelijk: "zie je wel! Dus het is mogelijk!" Ofwel, je maakt de ontzettende denkfout door mogelijkheid met waarschijnlijkheid te verwarren. Alles is mogelijk maar dat maakt niet alles even waarschijnlijk (of zinvol).
Ik merk op hoe jij begon over mijn 'ploeteren' en dat jij hoopte dat ik 'open durf te kijken'. Dat is een vorm van spiritueel paternalisme. Doen alsof je medelijden met mij hebt omdat ik nog 'vastzit' in mijn hoofd. Het is een manier om de hiërarchie te herstellen: jij bent de leraar, ik ben de dwalende leerling. Maar wat is hier nu feitelijk echt aan de hand? Jij moet helemaal niets van ratio hebben! Ratio is de vijand van de spirituele leraar omdat ratio grenzen stelt. Ratio zegt: "Tot hier weten we het en daarachter houden we onze mond." Dat is dodelijk voor iemand die leeft van het inkleuren van die leegte. De ratio haalt de mystiek uit hun verdienmodel (of dat nu geld is, of simpelweg status op een forum). De ratio zorgt er voor dat de zin van hun leven smelt als sneeuw voor de zon.
Dus, laten we het hier eigenlijk maar bij laten, Jappie. Het is duidelijk dat we op twee verschillende planeten leven: jij bouwt een werkelijkheid op basis van wat je wilt voelen, ik beperk me tot wat we daadwerkelijk kunnen weten. Ik kies voor het ongemakkelijke vraagteken boven de comfortabele fantasie. Dat jij dat 'ploeteren' noemt, zegt meer over jouw behoefte aan zekerheid dan over mijn gebrek aan inzicht. Veel succes met het vlechten van je habitat, ik houd het bij de feiten.
[ Bericht 2% gewijzigd door EsserS op 24-03-2026 12:49:36 ]
Ik zou mijn reacties toch nog maar eens teruglezen als ik u was want bezijdens een opmerking dat de kritiek die u zelf ten toon spreid voort lijkt te komen uit een door uzelf gefabriceerde harde scheidslijn tussen gedeelde fysieke ervaringen en niet controleerbare ervaringen heeft u mij nimmer horen schimpen nog enige vorm van superioriteit ten toon zien spreiden die een dergelijke karaktermoord rechtvaardigt.quote:Op dinsdag 24 maart 2026 00:36 schreef EsserS het volgende:
@:Jappie, je komt over als een volhardende spirituele leraar, een soort van Spirituele Ontwijker. Een dergelijk iemand is een fascinerende mix van superioriteitsgevoel en intellectuele mist. Meestal dodelijk saai omdat zijn woorden betekenisloos zijn. Waarom hebben ze geen betekenis? Omdat logica, rationeel denken en gezond verstand - in de normale betekenis van die woorden - voor jou niet interessant zijn.
Want wat is jouw manier van denken eigenlijk? Ik noem er wat:
Speeltje van het ego. Zodra ik met een logisch argument kom, pareer jij dat met: "dat zeg je alleen omdat je het nog niet ervaren hebt." Het is een briljante tactiek want het maakt je immuun voor kritiek. Jij hebt de 'inlogcodes' van de kosmos en ik zit nog te klooien met je breedbandverbinding van het verstand.
Nochthans zijn het vrij normale begrippen en poog ik ze te gebruiken om iets te verduidelijken danwel om te voorkomen dat er misverstand kan ontstaan over hetgeen ik probeer te duiden. Bevraag mij gerust in diepte over een van de door mij gebezigde termen en ik leg u met graagte uit wat ik ermee bedoel. Uiteraard wel graag volledig in context van het geschrevene anders raakt het kant nog wal en we willen toch vooral voorkomen dat er iets tussen ons in blijft "zweven".quote:Woordsalades om de mist te laten opkomen. Je gebruikt vaak abstracte begrippen als 'frequenties', 'energie', 'veld' of 'het ervarend wezen'. Deze termen klinken gewichtig maar zodra je vraagt om een definitie of een meetbare eenheid glippen ze weg. Het doel van jouw taalgebruik is niet om helderheid te scheppen maar om een gevoel van diepgang te suggereren.
Urm nope..alles twee keer terug gelezen maar bnergens vraag ik u om enige bewijslast, ik stel domweg dat de werkelijkheid waar u uw ratio op loslaat ongefundeerd is maar daar hoeft u geen bewijs voor te leveren.quote:De Omgekeerde Bewijslast. In plaats van te bewijzen dat jouw 'onzichtbare eenhoorn' bestaat, eis jij dat ik bewijs dat hij er niet is. En omdat ik (als eerlijke agnost) zeg: "dat kan ik niet onomstotelijk", roep jij triomfantelijk: "zie je wel! Dus het is mogelijk!" Ofwel, je maakt de ontzettende denkfout door mogelijkheid met waarschijnlijkheid te verwarren. Alles is mogelijk maar dat maakt niet alles even waarschijnlijk (of zinvol).
Ook vraag ik u niet mijn wijze van naar de realiteit kijken en haar begrijpen over te nemen. Ik zeg u dat indien u wel op eenzelfde manier naar de realiteit zou kijken en de valse verworvenheid van het idee van een onafhankelijk fysiek bestaan loslaat u zult zien dat er ruimte is voor een grotere werkelijkheid dan degeen waar u nu in gevangen zit.
Opnieuw een valse voorstelling van zaken, ik heb in het minst behoefte nog aandrang u persoonlijk aan te vallen. Ik zie domweg een OP welke mij een valse voorstelling van rationaliteit voorschoteld; ik meld in meerdere van mijn reacties dat ik erken dat voor het in kaart brengen van onze "buitenwereld" het een noodzakelijk kwaad is deze eerst voor waar aan te nemen maar waarschuw er wel voor juist dat element niet uit het oog te verliezen wanneer u anderen iets verwijt.quote:Ik merk op hoe jij begon over mijn 'ploeteren' en dat jij hoopte dat ik 'open durf te kijken'. Dat is een vorm van spiritueel paternalisme. Doen alsof je medelijden met mij hebt omdat ik nog 'vastzit' in mijn hoofd. Het is een manier om de hiërarchie te herstellen: jij bent de leraar, ik ben de dwalende leerling. Maar wat is hier nu feitelijk echt aan de hand? Jij moet helemaal niets van ratio hebben! Ratio is de vijand van de spirituele leraar omdat ratio grenzen stelt. Ratio zegt: "Tot hier weten we het en daarachter houden we onze mond." Dat is dodelijk voor iemand die leeft van het inkleuren van die leegte. De ratio haalt de mystiek uit hun verdienmodel (of dat nu geld is, of simpelweg status op een forum). De ratio zorgt er voor dat de zin van hun leven smelt als sneeuw voor de zon.
Potsierlijk dit, de ene na de andere poging tot beledigen danwel belachelijk maken wordt niet gespaard in uw reacties terwijl u het omgekeerde beweerd. Het is bijna bewonderenswaardig en waarschijnlijk komt u er in een kroeggesprek mee weg maar hier op het forum staan al onze woorden genoteerd dus is deze manier van discussie voeren vrij genant te noemen.quote:Even een vraagje tussendoor: ben jij ook zo'n spirituele leraar die geld vraag aan onzekere of wanhopige mensen die om raad van "hogerhand" vragen?
Dit was idd voorlopig wel weer even het laatste beetje "energie" wat ik aan u wilde spenderen ik ga weer op zoek naar een andere frequentie zodat ik mijn energie veld weer een beetje kan opladen.quote:Dus, laten we het hier eigenlijk maar bij laten, Jappie. Het is duidelijk dat we op twee verschillende planeten leven: jij bouwt een werkelijkheid op basis van wat je wilt voelen, ik beperk me tot wat we daadwerkelijk kunnen weten. Ik kies voor het ongemakkelijke vraagteken boven de comfortabele fantasie. Dat jij dat 'ploeteren' noemt, zegt meer over jouw behoefte aan zekerheid dan over mijn gebrek aan inzicht. Veel succes met het vlechten van je habitat, ik houd het bij de feiten.
Beste @Jappie, volgens mij zijn we er wel uit. Jij verkiest de kleurrijke mist van het 'hogere voelen' terwijl ik liever met beide benen op de nuchtere grond van de ratio blijf staan. Het is een fascinerend talent om je eigen ervaringen en fantasieën te promoveren tot een universele realiteit maar voor mij blijft het precies dat: een persoonlijke inkleuring van een leeg canvas. Dat jij mijn weigering om die leegte met goddelijke figuren op te vullen als 'ploeteren' ziet, neem ik voor lief. Ik noem het liever intellectuele zindelijkheid.
Ik laat het grote vraagteken liever staan zoals het is in plaats van het te verstoppen achter een vlechtwerk van vage energieën en 1e-persoonservaringen waar verder niemand bij kan. Je schermt met termen als 'deelnemersperspectief' en 'ervarend wezen' om je betoog een rationeel vernisje te geven maar laten we eerlijk zijn: het zijn slechts verfijnde woorden voor een volstrekt subjectieve binnenwereld. Het mappen van 'fijnere gevoelens' en 'energieën' die honden feilloos zouden aanvoelen, is natuurlijk geen wetenschap of diepe filosofie. Het is een mistgordijn van persoonlijke emoties waar je een metafysisch etiket op hebt geplakt.
Door te suggereren dat we de 'waarachtigheid van onze habitat' niet kunnen kennen, probeer je de deur voor elke willekeurige fantasie wagenwijd open te zetten. Maar het feit dat onze zintuigen een filter zijn, is geen vrijbrief om dan maar alles als 'waar' aan te nemen wat toevallig goed voelt in je eigen hoofd. Dat je Einstein erbij haalt om een soort 'intelligent design' te suggereren, is bovendien een klassieke vorm van selectief winkelen om je eigen wereldbeeld gewicht te geven.
Uiteindelijk vervaag je de grens tussen een tram die je fysiek raakt en een innerlijke ingeving alsof alles slechts een 'ervaring' is zonder objectieve basis. Dat mag in jouw zelfontworpen, onaantoonbare, universum heel diepzinnig lijken maar in de echte wereld is het een nogal wankele manier van navigeren.
Geniet van de geborgenheid van je eigen constructies. Ik houd het bij de wereld die we wél gewoon kunnen meten, toetsen en delen. Laten we het hierbij laten want straks ga ik ook zweven, losgezongen van de werkelijkheid. Succes met de zoektocht naar je eigen gelijk! Er is altijd wel een markt voor spirituele leraren want de vraag vanuit wanhopige en onzekere mensen is groot. Maar ik pas helaas voor jou niet in die doelgroep.
[ Bericht 0% gewijzigd door EsserS op 24-03-2026 15:56:46 ]
Ik laat het grote vraagteken liever staan zoals het is in plaats van het te verstoppen achter een vlechtwerk van vage energieën en 1e-persoonservaringen waar verder niemand bij kan. Je schermt met termen als 'deelnemersperspectief' en 'ervarend wezen' om je betoog een rationeel vernisje te geven maar laten we eerlijk zijn: het zijn slechts verfijnde woorden voor een volstrekt subjectieve binnenwereld. Het mappen van 'fijnere gevoelens' en 'energieën' die honden feilloos zouden aanvoelen, is natuurlijk geen wetenschap of diepe filosofie. Het is een mistgordijn van persoonlijke emoties waar je een metafysisch etiket op hebt geplakt.
Door te suggereren dat we de 'waarachtigheid van onze habitat' niet kunnen kennen, probeer je de deur voor elke willekeurige fantasie wagenwijd open te zetten. Maar het feit dat onze zintuigen een filter zijn, is geen vrijbrief om dan maar alles als 'waar' aan te nemen wat toevallig goed voelt in je eigen hoofd. Dat je Einstein erbij haalt om een soort 'intelligent design' te suggereren, is bovendien een klassieke vorm van selectief winkelen om je eigen wereldbeeld gewicht te geven.
Uiteindelijk vervaag je de grens tussen een tram die je fysiek raakt en een innerlijke ingeving alsof alles slechts een 'ervaring' is zonder objectieve basis. Dat mag in jouw zelfontworpen, onaantoonbare, universum heel diepzinnig lijken maar in de echte wereld is het een nogal wankele manier van navigeren.
Geniet van de geborgenheid van je eigen constructies. Ik houd het bij de wereld die we wél gewoon kunnen meten, toetsen en delen. Laten we het hierbij laten want straks ga ik ook zweven, losgezongen van de werkelijkheid. Succes met de zoektocht naar je eigen gelijk! Er is altijd wel een markt voor spirituele leraren want de vraag vanuit wanhopige en onzekere mensen is groot. Maar ik pas helaas voor jou niet in die doelgroep.
[ Bericht 0% gewijzigd door EsserS op 24-03-2026 15:56:46 ]
|
|
De paradox van het weten: Waarom vullen we het 'Niets' met sprookjes?
