[Dagboek] Veel aan hoofd - Deel 16

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 11:58 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]
[..]
Mijn vrienden wonen er ver weg en vieren het met hun gezinnen. Ben wel welkom, alleen dat voelt niet goed...

Met moeders gingen we knutselen, wandelen en uiteten
Natuurlijk kan ik knutselen en wandelen doen. Pinterest op en zoeken naar specifieke Paasknutsels. En dat ik op één Paasdag tapashapjes heb in mijn hobbykamer als eten en Paasdag twee iets lekkers laten bezorgen en nog meer knutselen.
En dan wandelen langs het water...
Misschien moet ik dit opschrijven en gewoon doen

En net zoals bij alles op dit moment > blik op oneindig en gaan. Meer kan ik niet doen

Er zijn alleen zoveel piekerdingen. Bijvoorbeeld ook over het plunderen van mijn moeders huis, het kiezen naar welke clubjes ik wel en niet wil gaan. Wat zijn de gezondste keuzes op elk gebied, alleen dat botst met haalbaarheid. Hoeveel laptoptijd mag ik hebben, maar ik moet ook genoeg bezig gaan. Alleen wat is teveel gevraagd en wat is ongezond
Wanneer mag ik een huispak aan en wanneer moet ik me in normale kleding hijsen. Zo kan ik wel even doorgaan. Het is chaos in mijn hoofd, heel veel denken aan mijn moeder. Ook aan de overleden vriendin trouwens. Tussendoor alle stemmen en dingen zien. Plus de stemmingswisselingen... Het is even vermoeiend om mij te zijn

ik snap je hang naar helderheid in je eigen chaos
het is gewoon allemaal erg veel
kun je met je Psych(had je vandaag gesprek mee toch) dit oppakken
Zodat je in ieder geval die rust in je hoofd hebt?

Je houd je staande maar ook maar net, en dat zal je alle energie kosten die je hebt.
Pak voor nu alle hulp die je kunt krijgen van vrienden en professionals

Fijn dat je goed hebt geslapen TS.

Als jij zelf al een plan weet voor Pasen wat fijn is waarom zou je dat dan niet doen? Bespreek al die dingen over je laptop/huispak anders met je hulpverleners. Dan is de chaos in je hoofd hopelijk wat minder.

En ja het eerste jaar is zwaar en gek, maar net zoals jouw besef over Pasen zullen er helaas nog veel van zulke momenten volgen.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 17:26 schreef ChildoftheStars het volgende:
Ik loop in de kuil dat ik in de middag denk de moeheid aan te kunnen, maar rond deze tijd helemaal instort. Alleen te vroeg voor bed, te laat voor dutje.

Ja, dat is lastig. Ik ken dat gevoel van toen ik wisseldiensten werkte. Toch maar zo lang mogelijk volhouden.

quote:

Maandag moet ik echt even mensen bellen over mijn moeder. Zit nu al te piekeren hoe ik dat moet aanpakken. Mijn broer wil dat niet doen, al gevraagd

Laatste keer gebeld door Dela, vriendelijke mensen
Ben echt goed over hen te spreken

Kan dat gewoon met een onbekende? Zoiets als de kindertelefoon maar dan voor volwassenen? Want daar moet toch wel iets voor zijn? Denk ik.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 17:47 schreef qltel het volgende:

[..]

Kan dat gewoon met een onbekende? Zoiets als de kindertelefoon maar dan voor volwassenen? Want daar moet toch wel iets voor zijn? Denk ik.

Ja hoor, de luisterlijn.
Ik had een paar keer hartkloppingen snachts en ik bellen met de huisartsenpost.
Na 15 minuten werd ik rustig, uiteraard toen gesproken over de dood van mn moeder om half drie snachts.
De 3e keer zei ze superlief, misschien kan je de volgende keer de luisterlijn bellen.

IK had geen hartkwaal maar hartverdriet

quote:

Ik loop in de kuil dat ik in de middag denk de moeheid aan te kunnen, maar rond deze tijd helemaal instort. Alleen te vroeg voor bed, te laat voor dutje.

Met een muziekje of film/serie even liggen een idee? Of eerder de dag een 'rust' moment?

Fijn om te lezen dat de mensen van Dela vriendelijk voor je waren.

quote:

Maandag moet ik echt even mensen bellen over mijn moeder. Zit nu al te piekeren hoe ik dat moet aanpakken. Mijn broer wil dat niet doen, al gevraagd

Begrijp ik het goed dat er mensen ingelicht of zo (iets regelen) moeten worden over je ma en je broer dit niet wil doen??
Zo ja.. vind ik daar wat van

quote:

Naja... 't Is wat het is

Ja.. En je doet het heel goed Cots.. hoe je met alles omgaat. Je zelfzorg, om hulp vragen, mensen inlichten. Dingen regelen. Respect (en ja.. zie ook dat je het zwaar hebt )

Vervelend om steeds die spanning / naarheid te voelen.. Snap dat het lastig is/ kan zijn om dat verdragen.
Het is nu idd wat het is en het is al eerder gezegd: je bent ohh zoo sterk!!

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 17:53 schreef Droopie het volgende:

[..]
Ja hoor, de luisterlijn.
Ik had een paar keer hartkloppingen snachts en ik bellen met de huisartsenpost.
Na 15 minuten werd ik rustig, uiteraard toen gesproken over de dood van mn moeder om half drie snachts.
De 3e keer zei ze superlief, misschien kan je de volgende keer de luisterlijn bellen.

IK had geen hartkwaal maar hartverdriet

Mooi toch dat ze het zo netjes zegt

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 17:26 schreef ChildoftheStars het volgende:
Ik loop in de kuil dat ik in de middag denk de moeheid aan te kunnen, maar rond deze tijd helemaal instort. Alleen te vroeg voor bed, te laat voor dutje.

Nu even koffie drinken en dan weer bezig met haken.

Maandag moet ik echt even mensen bellen over mijn moeder. Zit nu al te piekeren hoe ik dat moet aanpakken. Mijn broer wil dat niet doen, al gevraagd

Laatste keer gebeld door Dela, vriendelijke mensen
Ben echt goed over hen te spreken

Word echt moe van mezelf. Ben telkens helemaal leeg en dan weer niet. En ik voel de hele tijd naarheid onder de oppervlakte, dus ga ik weer bezig... zodat ik niet voel. Alleen dat lukt niet, maar het gevoel er laten zijn lukt ook niet. Automatisch gaat alles in mij op de rem, het lukt me gewoon niet... En als ik dat bij de psych heb zegt ze dat ik er niet zo tegen moet vechten. Alleen het lukt me niet om het te laten gaan

Naja... 't Is wat het is

weet je ook wat je tegenhoudt(onderbewust?)
bang om in te storten?

kan het me zo goed voorstellen
dat je echt op je tenen loopt

en soms zijn de woorden makkelijker gezegd dan het lichaam het aankan

Je moet misschien ook niet de verwachting hebben dat mensen echt snappen wat je doormaakt en hoe het met je is. En je hoeft het ze (ons) ook niet allemaal te vertellen.

Als er een bepaald mens is dat je telkens zo irriteert, dan zou ik die eens een tijdje muten.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 20:28 schreef ChildoftheStars het volgende:
Reageer later (morgen) op jullie. Nu even de behoefte tot miepen

Er zijn zoveel ongeschreven regels over rouw. Die regels botsen ook nog eens met elkaar

Ik baal ervan dat mensen denken dat ik oke ben, want ik haak
Naja... één mens
Het kost me bakken energie en discipline om dat te doen
Als ik mezelf snijd als ik het ook niet goed ...

Word echt even moe ervan
Iedereen roept wat anders. Ook over onder de mensen komen... als je dat doet is het allemaal oke met me. Als ik lekker in mijn bubbel blijf is het ongezond

Het botst en ik doe ook maar wat...

Edit: geen verwijt naar mensen hier. Gaat vooral over familie en een specifieke vriendin

1 laat al dat geklets over regels van rouw los
iedereen doet het op zijn manier en zijn tempo
2 heel soms mag je best als mensen praten even je vingers in je oren doen en hard gaan zingen

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 20:38 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Alleen soms zou ik eens lekker willen vloeken en mijn stem verheffen

Gewoon lekker doen !

*edit* en met vloeken in jezelf zeg je dan achteraf sorry (dat doe ik als ik een keer flink vloek, maar over het algemeen vloek ik niet) Ik vind dan Rodondendron wel een lekker woord ipv gvd

[ Bericht 9% gewijzigd door Iceage op 13-03-2026 20:53:47 ]

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 20:28 schreef ChildoftheStars het volgende:
Reageer later (morgen) op jullie. Nu even de behoefte tot miepen

Er zijn zoveel ongeschreven regels over rouw. Die regels botsen ook nog eens met elkaar

Ik baal ervan dat mensen denken dat ik oke ben, want ik haak
Naja... één mens
Het kost me bakken energie en discipline om dat te doen
Als ik mezelf snijd als ik het ook niet goed ...

Word echt even moe ervan
Iedereen roept wat anders. Ook over onder de mensen komen... als je dat doet is het allemaal oke met me. Als ik lekker in mijn bubbel blijf is het ongezond

Het botst en ik doe ook maar wat...

Edit: geen verwijt naar mensen hier. Gaat vooral over familie en een specifieke vriendin

Natuurlijk doe je maar wat. Wat kun je ook anders? Je hebt hier toch geen ervaring mee? You do as you go along, het is gewoon de ene voet voor de andere zetten, elke seconde van elke minuut van elk uur van elke dag, etc.

Ik snap dat je daar van baalt, maar, sommige mensen snappen het gewoon niet of willen het niet snappen. Wat jij wanneer op welke manier waar doet zegt in deze fase helemaal niks over hoe het met je gaat, hoe je je voelt. Je hoeft je ook niet te verantwoorden naar wie dan ook, inclusief jezelf.

Ik weet, dat toen ik hier doorheen ging nadat mijn vader was overleden, ik aan elkaar hing van de tegenstrijdige emoties, tegelijkertijd ook nog, en een overweldigend gevoel van vallen zonder dat er iets was waar ik me aan kon vastgrijpen.

Ik had het idee dat ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan, hoe ik er mee moest dealen, maar weet je? Achteraf snap ik dat het 'niet weten hoe er mee om te gaan' onderdeel is van het ermee leren om te gaan. Oftewel, die onmogelijke opgave waar je tegenaan hikt....dat hikken? Dat ís leren ermee om te gaan. Haken? wandelen? lezen? You do you. Hoe anderen dat interpreteren is niet jouw zorg en niet jouw verantwoordelijkheid, dus laat dat gewoon bij de mensen die die interpretatie hebben.

En als je daar geen trek in hebt, dan ga je gewoon (even) niet (meer) met die persoon om. Dat doe je dan omdat dat voor jou op enig moment beter is. Wat die persoon daar verder van vindt is óók al niet jouw probleem. Dit is jouw pijn, dit is jouw strijd, en daarin doe jij wat goed voelt (maar jezelf snijden valt buiten de kaders die ik hier bedoel met 'doen wat voor jou goed voelt!).

@CoolGuy

Dat is een hele mooie post van je net. Fijn om te lezen dat jij je hier ook kwetsbaar durft op te stellen.

Alleen : Je post past niet op een tegeltje

[ Bericht 0% gewijzigd door Iceage op 13-03-2026 21:32:08 ]

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 20:56 schreef Iceage het volgende:
@:CoolGuy

Dat is een hele mooie post van je net.Fijn om te lezen dat jij je hier ook kwetsbaar durft op te stellen.

Alleen : Je post past niet op een tegeltje

Op een muur?

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 21:02 schreef TheStigsDutchCousin het volgende:

[..]
Op een muur?

Goed idee

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 21:01 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]
Wat een mooie en waardevolle en herkenbare post

Ik vraag me af hoelang deze fase gaat duren... alleen daar zijn ook geen regels voor vrees ik

Jouw post heb ik opgeslagen. Heel mooie post.

Dat niet verantwoorden is misschien het moeilijkste voor alles... naar anderen toe, naar mezelf toe...

Dank je wel
Morgen reageer ik wat beter op jou en de rest. Op de telefoon vind ik dat was lastiger. Alleen jouw post raakt zo een gevoelige snaar dat ik dat direct wilde doen

Dank je wel

Daar is geen antwoord op inderdaad, omdat, zoals je zelf zegt, daar geen regels voor zijn. Ik kan alleen vanuit mijn ervaring spreken;

Zoals ik al aangaf was het een warboel van tegenstrijdige emoties. De eerste uren in het ziekenhuis na zijn overlijden zat ik in de overlevingsstand. Praktische dingen moesten gebeuren, en het was écht niet zo dat ik zo stoer was omdat ik die dingen deed. Nee, ik deed vooral die dingen omdat ze een doel gaven, een soort van afleiding, het hielp met door blijven ademen.

Daarna kwam heel snel op elkaar afwisselend (ik praat over minder dan een minuut per emotie) blijheid dat aan een verhaal van ongeveer 5 jaar een eind was gekomen. Voor mijn moeder, voor mij, maar vooral voor hem. Het einde waar we vanaf de diagnose wisten dat die zou komen, die ons 5 jaar lang heeft bezig gehouden, en dat moment was gekomen en gegaan. Dus? dankbaarheid/opluchting.

De rit van ziekenhuis naar huis is < 10 min. We parkeren, en lopen naar het huis waar het licht aan was, maar....er was nieamnd meer thuis. Het beeld vanuit buiten door het keukenraam naar binnen voor altijd verandert, want daar zat hij altijd, de krant te le lezen. Dat zou hij nooit meer doen. Bam, tranen, huilen.

Dan naar binnen, (dit is een paar sec later) en ik struikel zowat over zijn pantoffels. Pantoffels die hij nooit meer aan zou trekken. Stille getuigen van wat eens was, gisteren nog, maar tegelijkertijd een eeuew geleden leek. Woede. Schreeuwen. Vloeken.

Het was zomer. De nacht was kort en emotioneel. Wakker worden, de zon scheen prachtig, de vogels floten. Hoe durfden die smerige godverdomde hoerige kutteringvogels te fluiten? Wat was er te fluiten? Mijn vader was dood. De zon idem.

Familie kwam, er moest vlaai gehaald worden (don't ask, maar op dat moment..). Nou, naar de lokale bakker. DIe is vlakbij de Albert Heijn. Bij de Albert Heijn was het een komen en gaan van mensen die boodschappen deden. Teringlui, pleur op met je godverdomde pak hagelslag. Mijn vader is dood.

De AH vlaggen die wapperden. Wat nou wapperen, hoe durf je te wapperen als mijn vader net dood is gegaan? Ik loop naar de bakker, en ik zie hoe een man met een vlaai naar buiten komt. Irritatie, want natuurlijk heeft die gore hufter de laatste vlaai gekocht die ik moest meenemen. Ik heb meer recht op die vlaai, want mijn vader is gisteravond dood gegaan.

Let wel, ik weet helemaal niet wat voor vlaai die man heeft. Schuldgevoel. 2 stappen verder zet die man die vlaai even op de bagagedrager van zijn fiets en dat valt er vanaf. Einde vlaai. Gezichtsuitdrukking van die man was zo dom dat ik er van in de lach schoot. Direct aansluitend denk ik wat doe ik nou? waarom lach ik als mijn vader net is overleden? Wat betekent dat? Hield ik niet van 'm dat ik amper 12 uur later al sta te lachen? Schuldgevoel..

Ik stap binnen en wil vragen voor een vlaai, die hij altijd at. Ik kreeg het er niet uit en barst in de bakkerij in tranen uit. 5 min later zit ik in de auto met de vlaaien, ik rij naar huis, kijk op een zandpad onderweg naar huis naar rechts en ik zou alles erom verwedden dat ik hem daar zie lopen. Dat kan niet, want hij is dood. Maar toch, ik zag hem, met een hond. Wij hadden geen hond. Ik draai de auto om nog een keer in dat pad te kunnen kijken. Volledig leeg. Er is niemand. Ik schiet in de lach om m'n eigen rare gedachte terwijl ik niks meer kan zien van de tranen omdat hij dood is.

3 min later ben ik thuis? Hoe lang ben ik weg geweest? Maximaal 15 minuten.en ik heb alle emoties wel gehad. En dat elke 15 min opnieuw, afwisselend, tegelijkertijd, uur na uur, dag na dag.

En als deze fase voorbij is komt er een andere fase. Waarvan je ook niet weet hoe lang die gaat duren. Vragen van mensen hoe het gaat worden minder. Blijven weg. Het leven gaat door. En dat is ook zo. Maar voor ons stond het stil.

Maar, die stilstand wás onderdeel van de verwerking. De afwisseling van emoties wás onderdeel van de verwerking. Hij stierf op 1 augustus 2010 om 21.30u. 3 weken daarvoor was ik terug gekomen van vakantie in Amerika, waar hij me enorm heeft bezig gehouden omdat ik aan de telefoon hoorde dat het niet goed ging. In maart van 2011 was ik in New York voor een week. Prachtige week gehad ook al was hij nog steeds dood. Dat was dus amper een half jaar later. 6 maanden. Heel kort. Jij denkt, 6 maanden? Dat lijkt voor mij een eeuwigheid.

Dat zeg ik, en jij ook; er zijn geen regels voor. Het is 2026. Dit is 16 jaar geleden. Soms voelt het als 16 jaar geleden, soms (zoals nu, nu ik dit schrijf) voelt het als gisteren. Het verdiet is niet weg, het verdriet wordt niet minder. Ik heb het moeilijk nu ik dit schrijf maar ik weet ook dat het over 10 min weer gaat.

Jij staat aan het begin. JIj denkt nu misschien 'oh god ik heb hier helemaal geen zin in, ik kan dit niet, ik ben daar niet sterk genoeg voor. Maar dat ben je wel. Dan ben je, omdat je moet. Zo simpel is het uiteindelijk.

Toen ik begon met typen had ik het idee dat ik iets ging schrijven waar je misschien iets aan zou kunnen hebben. Ik ben er nu niet zo zeker van dat dat zo is. Zo wel, haal er uit wat je kunt en doe er je voordeel mee. Als het gebrabbel is voor jou negeer je het.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 22:06 schreef ChildoftheStars het volgende:
Heb de kritiek vriendin gezegd (was boos) dat ik het als vervelend ervaar dat ze zo lijkt te oordelen over mijn rouw
Dat ik begrijp dat het misschien vreemd is, maar dit eenmaal werkt.

Ik kreeg een sorry

Goed gedaan. Je kwam voor jezelf op. Haar emoties zijn ondergeschikt aan jouw emoties. Of ze het accepteert of niet is niet jouw probleem. Dit gaat om jou. Je mag egoïstisch zijn.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 22:06 schreef ChildoftheStars het volgende:
Heb de kritiek vriendin gezegd (was boos) dat ik het als vervelend ervaar dat ze zo lijkt te oordelen over mijn rouw
Dat ik begrijp dat het misschien vreemd is, maar dit eenmaal werkt.

Ik kreeg een sorry

Ik begrijp sowieso niet dat mensen een idee hebben van hoe anderen moeten rouwen. Lijkt me toch voor iedereen anders. En dat is ook logisch.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 22:05 schreef CoolGuy het volgende:

[..]
Daar is geen antwoord op inderdaad, omdat, zoals je zelf zegt, daar geen regels voor zijn. Ik kan alleen vanuit mijn ervaring spreken;

Zoals ik al aangaf was het een warboel van tegenstrijdige emoties. De eerste uren in het ziekenhuis na zijn overlijden zat ik in de overlevingsstand. Praktische dingen moesten gebeuren, en het was écht niet zo dat ik zo stoer was omdat ik die dingen deed. Nee, ik deed vooral die dingen omdat ze een doel gaven, een soort van afleiding, het hielp met door blijven ademen.

Daarna kwam heel snel op elkaar afwisselend (ik praat over minder dan een minuut per emotie) blijheid dat aan een verhaal van ongeveer 5 jaar een eind was gekomen. Voor mijn moeder, voor mij, maar vooral voor hem. Het einde waar we vanaf de diagnose wisten dat die zou komen, die ons 5 jaar lang heeft bezig gehouden, en dat moment was gekomen en gegaan. Dus? dankbaarheid/opluchting.

De rit van ziekenhuis naar huis is < 10 min. We parkeren, en lopen naar het huis waar het licht aan was, maar....er was nieamnd meer thuis. Het beeld vanuit buiten door het keukenraam naar binnen voor altijd verandert, want daar zat hij altijd, de krant te le lezen. Dat zou hij nooit meer doen. Bam, tranen, huilen.

Dan naar binnen, (dit is een paar sec later) en ik struikel zowat over zijn pantoffels. Pantoffels die hij nooit meer aan zou trekken. Stille getuigen van wat eens was, gisteren nog, maar tegelijkertijd een eeuew geleden leek. Woede. Schreeuwen. Vloeken.

Het was zomer. De nacht was kort en emotioneel. Wakker worden, de zon scheen prachtig, de vogels floten. Hoe durfden die smerige godverdomde hoerige kutteringvogels te fluiten? Wat was er te fluiten? Mijn vader was dood. De zon idem.

Familie kwam, er moest vlaai gehaald worden (don't ask, maar op dat moment..). Nou, naar de lokale bakker. DIe is vlakbij de Albert Heijn. Bij de Albert Heijn was het een komen en gaan van mensen die boodschappen deden. Teringlui, pleur op met je godverdomde pak hagelslag. Mijn vader is dood.

De AH vlaggen die wapperden. Wat nou wapperen, hoe durf je te wapperen als mijn vader net dood is gegaan? Ik loop naar de bakker, en ik zie hoe een man met een vlaai naar buiten komt. Irritatie, want natuurlijk heeft die gore hufter de laatste vlaai gekocht die ik moest meenemen. Ik heb meer recht op die vlaai, want mijn vader is gisteravond dood gegaan.

Let wel, ik weet helemaal niet wat voor vlaai die man heeft. Schuldgevoel. 2 stappen verder zet die man die vlaai even op de bagagedrager van zijn fiets en dat valt er vanaf. Einde vlaai. Gezichtsuitdrukking van die man was zo dom dat ik er van in de lach schoot. Direct aansluitend denk ik wat doe ik nou? waarom lach ik als mijn vader net is overleden? Wat betekent dat? Hield ik niet van 'm dat ik amper 12 uur later al sta te lachen? Schuldgevoel..

Ik stap binnen en wil vragen voor een vlaai, die hij altijd at. Ik kreeg het er niet uit en barst in de bakkerij in tranen uit. 5 min later zit ik in de auto met de vlaaien, ik rij naar huis, kijk op een zandpad onderweg naar huis naar rechts en ik zou alles erom verwedden dat ik hem daar zie lopen. Dat kan niet, want hij is dood. Maar toch, ik zag hem, met een hond. Wij hadden geen hond. Ik draai de auto om nog een keer in dat pad te kunnen kijken. Volledig leeg. Er is niemand. Ik schiet in de lach om m'n eigen rare gedachte terwijl ik niks meer kan zien van de tranen omdat hij dood is.

3 min later ben ik thuis? Hoe lang ben ik weg geweest? Maximaal 15 minuten.en ik heb alle emoties wel gehad. En dat elke 15 min opnieuw, afwisselend, tegelijkertijd, uur na uur, dag na dag.

En als deze fase voorbij is komt er een andere fase. Waarvan je ook niet weet hoe lang die gaat duren. Vragen van mensen hoe het gaat worden minder. Blijven weg. Het leven gaat door. En dat is ook zo. Maar voor ons stond het stil.

Maar, die stilstand wás onderdeel van de verwerking. De afwisseling van emoties wás onderdeel van de verwerking. Hij stierf op 1 augustus 2010 om 21.30u. 3 weken daarvoor was ik terug gekomen van vakantie in Amerika, waar hij me enorm heeft bezig gehouden omdat ik aan de telefoon hoorde dat het niet goed ging. In maart van 2011 was ik in New York voor een week. Prachtige week gehad ook al was hij nog steeds dood. Dat was dus amper een half jaar later. 6 maanden. Heel kort. Jij denkt, 6 maanden? Dat lijkt voor mij een eeuwigheid.

Dat zeg ik, en jij ook; er zijn geen regels voor. Het is 2026. Dit is 16 jaar geleden. Soms voelt het als 16 jaar geleden, soms (zoals nu, nu ik dit schrijf) voelt het als gisteren. Het verdiet is niet weg, het verdriet wordt niet minder. Ik heb het moeilijk nu ik dit schrijf maar ik weet ook dat het over 10 min weer gaat.

Jij staat aan het begin. JIj denkt nu misschien 'oh god ik heb hier helemaal geen zin in, ik kan dit niet, ik ben daar niet sterk genoeg voor. Maar dat ben je wel. Dan ben je, omdat je moet. Zo simpel is het uiteindelijk.

Toen ik begon met typen had ik het idee dat ik iets ging schrijven waar je misschien iets aan zou kunnen hebben. Ik ben er nu niet zo zeker van dat dat zo is. Zo wel, haal er uit wat je kunt en doe er je voordeel mee. Als het gebrabbel is voor jou negeer je het.

Wat mooi en breekbaar omschreven
Krijg er tranen van in mijn ogen
Call me a softy

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 22:12 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]
Dank je wel voor delen
Wat heftig en (wat heel irritant is om te horen) ben je er sterk mee om gegaan en ga je ermee om. Echt heel inspirerend

En heel slecht, jouw verhaal geeft me wel troost en herkenning. Ik vind het fijn dat je dit deelt

Ergens misschien heel gek, maar ik voel minimaal... het lukt me niet... alsof ikzelf niet meer besta...

Minimaal voelen is ook voelen Cots
Vergeet dat niet

Je kunt verdoofd zijn
Boos zijn
Verdrietig zijn
Blij zijn
Ga zo maar door
En ja achter dat dove zit een scala aan emoties
Het komt wel

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 22:12 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]
Dank je wel voor delen
Wat heftig en (wat heel irritant is om te horen) ben je er sterk mee om gegaan en ga je ermee om. Echt heel inspirerend

En heel slecht, jouw verhaal geeft me wel troost en herkenning. Ik vind het fijn dat je dit deelt

Ergens misschien heel gek, maar ik voel minimaal... het lukt me niet... alsof ikzelf niet meer besta...

Geen probleem.

Ik hoop dat je er iets aan hebt. Alles meer dan 0 is winst.

Dat is niet slecht, dat is goed. Je mag egoïstisch zijn. Het verdriet dat ik had, en nog steeds heb, en tot uiting komt in die post geeft jou troost en herkenning. Je weet dat je niet de enige bent, en ook al voelt het wel zo, is het feit dat iemand anders ver weg een beetje lijkt te snappen van 0,1% van wat momenteel jouw emoties zijn, voor jou een troost.

Dat mag. Je mag minimaal voelen. Je bent verdoofd. I've been there. Iedereen die iemand is verloren die hem of haar dierbaar is/was herkent dit. Je bent niet alleen. je voelt je alleen, en je bent alleen, maar je bent niet alleen.

Deze fase gaat voorbij. Er is niet te zeggen wanneer. Maar gáát voorbij. Hij komt ook weer terug. Dat is zo. Het gaat daarna ook weer weg. Dat is óók zo.

quote:

Op vrijdag 13 maart 2026 22:12 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]
Dank je wel voor delen
Wat heftig en (wat heel irritant is om te horen) ben je er sterk mee om gegaan en ga je ermee om. Echt heel inspirerend

En heel slecht, jouw verhaal geeft me wel troost en herkenning. Ik vind het fijn dat je dit deelt

Ergens misschien heel gek, maar ik voel minimaal... het lukt me niet... alsof ikzelf niet meer besta...

Je bestaat wel, maar de wereld is voor jou even stil gaan staan.
Straks zie je weer een keer een vliegtuig overvliegen en denk je "hey mensen gaan ook op vakantie" of kijk je het journaal en zie je "hey de oorlog in Iran is er ook nog"

De wereld gaat verder, en ook dat voelt soms raar en sneller dan je denkt ga je ook weer verder op je eigen manier.