quote:
Op donderdag 25 juni 2026 14:53 schreef PabstBlueRibbon het volgende:~~~~~~~
Bij deze wel een vraag aan jou en ook @:ChildoftheStars Is dit wel herkenbaar voor jullie? Zo ja, wat werkt voor jullie het beste om dat soort negatieve gedachten te corrigeren?
Ik til je vraag even naar mijn topic. Bij CF zijn topic reageren voelt ongemakkelijk, want dat is zijn verhaal. En niet reageren voelt ook fout, dus even hier nu

Volgens de psych maak ik heel erg veel denkfouten. Er zijn een paar dingen waarbij ik uit angst gewoon bijna agressief word. Weerstand uit angst.
Één van die situaties zijn groepen. Groepstherapie weiger ik. Als mijn behandelaren het woord groep zeggen gaan de hakken in het zand. Daar kun je me echt paniekboosheid geven. Ben zo bang voor groepen mensen.
Net als die keer dat het bij schilderen ging mis, ik in mijn eentje voor de dichte deur stond. Daar had ik gelijk bepaalde trauma's geplakt: afwijzing, pesten, niet goed genoeg zijn, teveel zijn, et cetera. Daarna heeft het nog twee of drie weken geduurd voordat ik weer durfde te gaan. En toen was iedereen direct enthousiast dat ik er was (en zelfs dan vraag ik me af of dat enthousiasme echt is). Überhaupt ben ik bang dat mensen op zijn best mij tolereren in hun groepen... Meestal ga ik na een uur weg, want dan trek ik het niet meer (teveel prikkels) en dan ben ik altijd bang wat ze gaan zeggen over mij, of dat ze opgelucht zijn enzo
(het tweede ding waarbij je boospaniek krijgt is alles waarbij lichamelijk contact verwacht wordt. Van mijn beste vrienden een knuffel is oke, maar verder accepteer ik letterlijk niks. Bijvoorbeeld ook niet de medische screening van fact. Überhaupt alles wat met lichamelijkheid te maken heeft. Kortebroenen, jurken, etc zijn voor alleen thuis. Liefst loop ik in jeans en hoodie rond. Of nog beter snuggle).
En het corrigeren gebeurt door veel praten met de hulpverleners en G-schema's. En dan blijven die patronen alsnog altijd. Alleen je leert ze bewuster bij te sturen en proberen de zachtere stem, de zachtere boodschap heel bewust aan te spreken. Altijd roep ik "nait soezen". Daar werken we inmiddels twee jaar aan. Als mijn leven rustig is lukt dat wel redelijk, dan denk ik "nait soezen, maar misschien toch maar even rust nemen" bijvoorbeeld. Nu ik midden in een rouwperiode zit, is de nait soezen vol terug en lukt het me niet om daar de zachtere kant tegenover te plaatsen.
Maar ja... de zelfhaat, het ongemak van mij zijn, alles wat ik fout heb gedaan > ik verzuip erin. Ik haat mezelf zo verschrikkelijk. Soms is het ondragelijk om mij te zijn. En tja... daar wordt heel erg veel therapie tegenaan gegooid. Als ik moet ik die zelfhaat ook eens gaan uitspreken naar mijn behandelaren. Al ben ik bang voor de consequenties.
Anyway, dit dus