Het is natuurlijk geen verdienste als schrijversteam als je serie momenteel zo tam is als maar zijn kan en maar wat voortkabbelt. Echte zinderende spanning is gewoon afwezig momenteel en de afleveringen worden door schrijvers en regie gemakzuchtig gevuld tot een schamele 21 minuten met beautyshots, stille openers en een obligaat muzieknummertje hier en daar, alsof het een XXL-videoclip betreft.
Ineens is daar Ruben Prins, de zoon van Dokter Simon die verwekt is op IJsland. Eerlijk waar, ik heb nog nooit zo’n IJslandse naam gehoord als Ruben Prins, zelfs Haakon Einarsson klonk nog Nederlandser dan dat

Uiteraard spreekt meneer vloeiend Nederlands (net zoiets als Parisienne Juweeltje Bizou voorhad, of eerder nog onze vluchteling Amir), is hij werkzaam als verpleger in het AZM (want de schrijvers hebben iets teveel naar The Pitt of Medisch Centrum West zitten kijken vrees ik), is hij ook nog gay én heeft hij een kinderwens dus is hij al bezig met een draagmoeder. Er zijn weinig personages die met 100 km/u worden geïntroduceerd, maar Ruben is daar eentje van.
En dat heeft een reden, vermoed ik. Naast de eeuwige valkuil “we hebben een verhaallijn voor Linda nodig, laten we een familielid introduceren” die de schrijvers al sinds mensenheugenis hanteren, kan ik mij zo indenken dat het oorspronkelijk de bedoeling was dat Haakon Einarsson in eerste instantie de echte zoon van Dokter Simon moest zijn. Maar toen kwam Babette van Veen bij de productie aankloppen dat ze een aantal maanden vrijaf moest hebben voor het organiseren van het Ademnood Discogebeuren en hebben de schrijvers in allerijl die verhaallijn moeten herschrijven. Want laten we wel wezen: die verhaallijn en de afwikkeling ervan was té rommelig, zelfs voor de lage standaard van Blaadje Blanco. En hoe toevallig is het dat Rubens moeder Astrid opnieuw contact zoekt met Linda als die nét terug in beeld is na drie maanden afwezigheid? Het enige voordeel van dat alles is dat ze Linda weer overdreven idioot kunnen laten handelen, waarbij Babette kan tonen dat ze warempel nog slechter acteert dan 35 jaar geleden. Echt, als die nog één keer overdreven onschuldig met haar ogen staat te knipperen in een scène ben ik in staat om een emmer zuur door mijn scherm te gooien
Demi is afgekickt van een heftige verslaving na twee luttele weken intern in een afkickkliniek, waar ze en passant heeft ontdekt dat ze een passie heeft voor pianospelen en zingen. Want ja, Noa Zwan is een lievelingetje van de makers dus geven ze haar alle ruimte in de serie om haar eigen hobby’s uit te oefenen, het meiske heeft immers drie hele maanden conservatorium gedaan. En het is een aardje naar het vaartje van de schrijvers, in navolging van onder meer Popster Rikki (

), Wiet en JoJo: jongeren willen óf artiest óf vlogger worden, meer smaken zijn er niet. Het was fijn geweest als Demi nu eindelijk eens op de reservebank werd geplaatst na die maandenlange stroperige verslavingslijn. Was die verhaallijn lang? Ja. Dradig? Ja. Heftig? Mwah. Het bleef teveel aanvoelen als een voorlichtingsfilm van Rijksoverheid in plaats van een goeie soap. Waar zijn de echt heftige situaties die hieruit voort konden vloeien, de
point of no returns waardoor je een Demi vóór en ná de verslaving hebt? Er had iets moeten gebeuren met Tom, met dat rare wicht wat ineens haar vriendin was, en het liefst van al met Demi zelf, iets onomkeerbaars. Oké, slaapmiddel Zoran heeft het uitgemaakt en wil geen contact meer (wat was nu eigenlijk de functie en het nut van heel dat karakter?), opa Henk was een beetje hard tegen haar en Marwan houdt Tom uit voorzorg nog bij haar weg, maar het had wel een tandje heftiger gekund allemaal. Demi die dankzij een spoedprocedure de zorg over Tom verliest aan Marwan bijvoorbeeld. Of dat realistisch is en allemaal klopt boeit mij van geen kant, zolang de emotie maar voelbaar is. Nu zit die emotie vooral bij de personages om haar heen (waarbij vooral Johnny Kraaijkamp de sterren van de hemel acteerde, eindelijk gaven ze hem meer dan comic relief-situaties), maar blijft het aan de kant van Demi allemaal wat oppervlakkig. Zelfs de scène waarin ze geconfronteerd werd met haar overdosis was tam, weinig invoelbaar en écht emotioneel zoals een soap betaamt.
Iets verderop in een ander ziekenhuisbed is Stefano na een wekenlange coma ontwaakt en zou het ineens zomaar zo kunnen zijn dat zijn dwarslaesie een puur psychische aangelegenheid is. Wat een topdokters lopen daar toch rond in het AZM, dat ze MRI-scans en röntgenfoto’s niet behoorlijk kunnen beoordelen. Met een beetje mazzel loopt Stefano binnen enkele maanden weer rond alsof er nooit iets gebeurd is. Maar dat neemt niet weg dat hij voor mijn gevoel wel een beetje uitgespeeld is. Vroeger was het één van de tentpole characters, die met één been tussen het gewone volk in De Koning en met de ander tussen het chique volk in De Rozenboom stond. Niet vrij van fouten (veelal gemaakt uit impulsiviteit), maar altijd wel iemand waar je als kijker sympathie voor had. Maar sinds zijn terugkeer in 2022 is er nog maar weinig van over. Ik kan hem ook niet duiden, hij zwalkt teveel tussen erkenningsdrift en zelfmedelijden en zijn relaties met zowel Merel als Rosie voelden nogal geforceerd, al was het maar omdat hij zichzelf en anderen telkens moest overtuigen van zijn Ware Gevoelens. Daarbij lijkt Bas Muijs het acteren verleerd te zijn, want hij speelt het allemaal te duister, te mysterieus, te gereserveerd. Alles wat Stefano juist nooit was.
De geforceerde vriendschap van Billy en Elly vind ik ook een twijfelgevalletje. Het gebeurt weer zo plompverloren om beide personages wat meer ankerpunten te geven in de serie dan alleen hun partner en/of familie. “We willen Billy verduurzamen, dus minder maffia en meer moedergevoelens!” Ter vergelijking: toen Martine door de Nederlandse schrijvers in 1992 werd teruggehaald als vast karakter werd die niet ook ineens dikke vriendinnen met Laura of Trix. Nee, zij had er een handje in om Rolf Huygens naar de andere wereld te helpen en droeg vervolgens Frits op om zijn bloedeigen vader dood te schieten als vergelding op iets uit het verleden. Een bitch moet gewoon een bitch blijven. Zolang de emoties en daaropvolgende motieven maar duidelijk zijn voor de kijkers kun je echt wel wat uithalen met zulke karakters zonder te overdrijven. Oké, er was even de dreiging dat Billy de kinderbescherming zou inschakelen om Olivia weg te halen bij Shanti, maar dat werd ook in no-time in de kiem gesmoord, evenals de acties van Ludo om haar aanstelling als manager van De Rozenboom tegen te werken. Nee, Billy 2.0 wil vooral een oma zijn voor Olivia, gedoogd worden door haar omgeving en om de vijf minuten zitten wijnen met Elly. Gaaaaaap

Net zo slaapverwekkend is het hele gedoetje tussen Nina/Bing/Vesper. Valt ook weinig over te zeggen, voelt vooral aan als een slap aftreksel van die open relatie-periode met Mare en Lars een paar jaar geleden. Voor mij telkens een doorspoelmoment, al is het maar om het belabberde acteerwerk van Marly van der Velden. Heeft die dezelfde spelcoach als Babette van Veen of zo?
Waar ik wél grotendeels over te spreken ben is de verhaallijn rondom Luuk en vader Tinus. Ein-de-lijk is Luuk meer dan alleen de zoveelste dokter-van-alles of het aanhangsel van Linda, wat al werd ingezet in zijn band met Troj. Tel daarbij op dat John Buijsman een rasacteur is die van Tinus een man maakt waarvan je begrijpt dat Luuk er een pesthekel aan heeft maar tóch ook een gevoel van medelijden kan opwekken, en je hebt al de helft van een geslaagde verhaallijn. Die wordt namelijk nogal rap en volgens het boekje afgerond komende week, wat ik ergens zonde vind omdat er misschien wel iets meer uit Tinus te halen was. In ieder geval kunnen de RTL4-kijkers zich verheugen op de aflevering van donderdag, waarbij er eens goed wordt ingezoomd op het getroebleerde verleden van Tinus en Luuk, en ook die van aanstaande maandag waarin de emotie in deze verhaallijn op zijn best is

De hereniging van Nola en Troj is ook een deel van de fundering die gelukkig weer hersteld is. Kon ook niet anders, met hoe Blaadje Blanco en haar schrijvertjes-van-niks vorig jaar zijn omgesprongen met de inmenging van Steef en die hele LoffeeToffee-bullshit. Het is ook een interessante combinatie: het ietwat verwende prinsesje die erfgenaam is van een complete hotelketen tegenover de nuchtere bouwvakker die elke dag met zijn poten in de blubber staat, als een moderne Romeo & Juliet. Alleen jammer van de werkelijk belachelijke plottwist die op RTL4 komende donderdag en maandag te zien is. Wat dat betreft blijven die prutschrijvers excelleren in plotwendingen waaruit blijkt dat ze mijlenver verwijderd zijn van wat er omgaat bij jongeren in de leeftijdscategorie van Nola en Troj.
Intussen blijven Marie en Seb hangen in hetzelfde riedeltje: zij fungeert als Charlie #1 (brutaal, ietwat leugenachtig en gewend haar zin te krijgen) en hij als Morris #1 (stil, goedzak, geen ruggengraat). Dat Noor het ook allemaal maar lijkt te accepteren gaat mijn verstand te buiten, dus het is te hopen dat de schrijvers dáár nou eens op gaan inzoomen, want ze blijven toch teveel hangen in de modus van gastro- ...wat, heeft Demi nu weer extra screentime nodig omdat de makers zo dol zijn op de actrice? Zucht…
En dan lees ik op de site van de vrienden van
@GTSTCourant dat Hassan Slaby mogelijk vertrekt uit de serie en de rol van Marwan daarmee na zes jaar tot een eind zou komen. Zonde, want hij is een stabiele factor in de serie met de nodige banden en daaruit voortvloeiende mogelijkheden. Tenminste, als de schrijvers niet zo wispelturig zouden zijn geweest om de Buurtsuper uit de serie te schrijven en hem overnight ineens een Rozenboom-
hot shot te maken zonder te weten wat ze ermee moesten. Marwan als personage lijkt mij ook niet het type om zijn kind ineens in de steek te laten, dus dan moeten ze wel met een logische exit op de proppen komen. Suggestie van mijn kant: in de seizoensfinale komt er een zwart busje voorrijden en wordt hij daar naar binnen getrokken. Zou immers niet de eerste keer zijn dat ze een verhaallijn waar hij bij betrokken is zo afronden...