R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Snap ik, maar ik werd altijd afgerekend op hun falen. Nu snap ik ook beter waarom ( te zichtbaar reflecteren/mailen), maar dat deed ik juist om niet weer de schuld te krijgen. Oorzaak en gevolg dus door elkaar.quote:Op zaterdag 3 januari 2026 09:33 schreef Kottnauer het volgende:
[..]
Bedankt. Nu is het voor mij wat duidelijker. Intussen had ik ook wat beter door je eerlijk gezegd nogal lange lappen tekst gelezen, waardoor het beeld completer wordt.
Wat punt 2 betreft: veel mensen zijn op hun werk niet bezig met oplossingen. Ze zitten daar omdat ze elke maand een salaris ontvangen, en willen daar in principe het minimale voor doen. Als jij dan binnenkomt om systeemproblemen op te lossen, maak je het voor hen alleen lastiger.
Je jeugd en het verleden kun je niet veranderen. Er waren ook goede dingen in je jeugd.
Wat je werk betreft geef je een uitstekende analyse. Het enige dat rest is je eigen gedrag te veranderen. Mensen zitten niet te wachten op betweters en oplossers. Je moet eerst vertrouwen winnen, door zelf concreet te helpen. Met concreet bedoel ik: niet door het geven van adviezen. En ook: accepteer nooit verantwoordelijkheid zonder mandaat.
Wat relaties betreft: misschien helpt het als je een man zoekt waar jij afhankelijk van bent, in plaats van andersom. Mannen willen graag een redder zijn.
Wat je werk betreft geef je een uitstekende analyse. Het enige dat rest is je eigen gedrag te veranderen. Mensen zitten niet te wachten op betweters en oplossers. Je moet eerst vertrouwen winnen, door zelf concreet te helpen. Met concreet bedoel ik: niet door het geven van adviezen. En ook: accepteer nooit verantwoordelijkheid zonder mandaat.
Wat relaties betreft: misschien helpt het als je een man zoekt waar jij afhankelijk van bent, in plaats van andersom. Mannen willen graag een redder zijn.
Natuurlijk iedereen moet zijn werk doen. Maar in je voorbeeld bakte jij er twee uit voorzorg. Omdat als je er een bakte dit niet genoeg zou zijn. Hier breek jij de regels wat wil zeggen, jij bakt er een extra. Dat was niet de bedoeling en dat is geen teamwork, dat is je team naaien. Want als jij extra werk gaat doen, gaan managers dat ook verwachten van de rest. Zelfs als ze het niet verwachten heeft het team extra werk om jouw perfectionisme op te vangen. Jij doet meer dus andere processen moeten ook harder werken.quote:
[..]
Dat snap ik ook. Maar het is aan de manager om een medewerker veilig te laten voelen. Als jij geen quiche bakt en ik word afgerekend op dat er niet 2 quiches staan, neem ik dat over.
Anton-Gaaei-supporter (LET'S GO Anton!)
Maar zal het probleem zich dan niet oplossen doordat je nu kan leren door trial en error? Sociale dingen ik heb het mezelf moeten leren, er zal wel therapie voor zijn. Maar ik denk dat je vooral door trial en error moet gaan leren.quote:Op zaterdag 3 januari 2026 09:23 schreef Ansa het volgende:
[..]
Nee, want ik had op dat moment CPTSS, brainfog door verkeerde medicatie, en zat in een abusive relatie waardoor ik dacht dat het aan mij en mijn werk lag. Ook omdat ik nooit die feedback kreeg maar steeds ineens hoorde dat er zorgen waren en ik coaching moest, of met iemand praten. Dus dat geloofde ik, ook omdat ik duf was van de medicatie die ik slikte. Ik was meteen gestopt als mij dit verteld was. Nu ging ik me alleen focussen op mijn praktijk en daar tig boeken over lezen. Voor een hb'er is politiek spel vaak vaag en niet iets wat ik uit mezelf speel.
Mbt jurist: dat deed ik bij ernstige CAO-breuk en overtredingen als netjes praten niet hielp.
Dit jaar ben ik voorgelogen bij de sollicitatie en wil daarom weg, er zijn al 8 man vertrokken. Hier had ik het niet kunnen redden.
Je neemt verder erg veel bagage mee, ik denk soms dat je het allemaal overdenkt. En zo bevries je en kom je nergens. Als je een stok zoekt om mee te slaan ga je hem wel vinden. Eigenlijk zit je teveel in je hoofd om alles bij elkaar te puzzelen en te begrijpen. Ik weet niet of dat de juiste koers is. Over analyseren voelt misschien ook wel veilig maar soms moet je gewoon gaan experimenteren wat werkt wel en wat werkt niet. En niet steeds naar het verleden kijken de brainfog en zo is nu verholpen dus je begint nu vanaf 0 of zo.
Anton-Gaaei-supporter (LET'S GO Anton!)
Wellicht heb ik het verkeerd geformuleerd.quote:
Je jeugd en het verleden kun je niet veranderen. Er waren ook goede dingen in je jeugd.
Wat je werk betreft geef je een uitstekende analyse. Het enige dat rest is je eigen gedrag te veranderen. Mensen zitten niet te wachten op betweters en oplossers. Je moet eerst vertrouwen winnen, door zelf concreet te helpen. Met concreet bedoel ik: niet door het geven van adviezen. En ook: accepteer nooit verantwoordelijkheid zonder mandaat.
Wat relaties betreft: misschien helpt het als je een man zoekt waar jij afhankelijk van bent, in plaats van andersom. Mannen willen graag een redder zijn.
Ik ben geen betweter. Ik ben niet iemand die naast mijn collega gaat zitten en zegt: hé, jij doet het verkeerd. Ik begin er alleen maar over dat dingen al een langdurig gestructureerd probleem zijn. Op het moment dat ik onterecht word aangesproken op zaken waar ik ten eerste geen mandaat voor heb en ten tweede geen enkele verantwoordelijkheid voor heb gehad de afgelopen jaren, omdat omdat ik simpelweg niet op die werkplek heb gewerkt in die tijd, ga ik me verdedigen.
Laten we eens terugkijken naar het simpele voorbeeld van de kassa. Het is niet dat ik in mijn tijd bij de Albert Heijn, toen ik zeventien was, bij mijn collega’s rondhing en zei: hé, jij scant verkeerd. Hé, dit moet je anders intikken. Ik probeerde gewoon mijn werk te doen. Iets ging stuk en ik werd daar onrustig van. Klanten werden daar ook onrustig van. En in plaats van dat ik daarbij geholpen werd en werd overgeplaatst naar een andere kassa, kreeg ik de schuld dat ik zogenaamd verkeerd zou scannen, terwijl de scanner gewoon stuk was.
Dat is eigenlijk het meest simpele voorbeeld dat keer op keer terugkomt. Ik probeer mijn werk gewoon te doen. Op het moment dat ik met rust gelaten word, mijn werk wordt beoordeeld op kwaliteit en niet op framing, ga ik me ook niet bezighouden met andere dingen. Ik ben daarnaast ook niet bezig met: oh, anderen doen het verkeerd. Ik zeg alleen maar dat iets al vóór mij speelde en ik dus niet de oorzaak kan zijn hiervan. Dat is iets heel anders.
Mijn fout is dat ik gewoon openlijk reflecteer op dingen die niet van mij zijn en daarmee probleemdrager ben geworden. Dat had ik niet door. En dat heb ik nu wel door. En inderdaad, als ik nu een nieuwe baan vind, dan kan ik dat veranderen.
Twee. Ik opereer heel erg vanuit schaarste en vanuit het idee dat mijn allerbeste niet goed genoeg is. Dus dat het slechtste van anderen beter is, of beter wordt gelezen, dan mijn allerbeste inzet. Dat is waarom ik veel te snel alles geef. Dat is waarom ik veel te snel mannen en werkgevers vertrouw bij het eerste contact. In plaats van rustig te kijken hoe iets voelt en of ik hier überhaupt wil blijven, ben ik alleen maar bezig met hoe overtuig ik diegene van mijn waarde. Dat is waarom ik dan heel onrustig lijk en daardoor word ik weer geframed. Een vicieuze cirkel.
Drie. Ik wil absoluut nooit meer afhankelijk zijn van een man. In mijn vorige relatie was mijn ex eerst afhankelijk van mij in tijd. Hij was zijn woning kwijtgeraakt en heeft toen vier maanden bij mij gewoond, gratis. Het enige waar hij aan meebetaalde was het eten. Ik had een goedkope studio in een gedeelde woning en kon het dus dragen. Zodra ik echter met hem ging samenwonen en ik in een ziekte raakte, omdat ik een zware burn-out had, die later dus CPTSS bleek te zijn, en opeens niet mijn volledige inkomen kreeg, begon hij mij uit te buiten.
Ten eerste was ik afhankelijk van hem voor woonruimte, want hij weigerde mij op het huurcontract te zetten, ook al was dat wel de afspraak. Ik was afhankelijk van hem voor financiën. Totdat ik mijn ziektewetuitkering kreeg en daar deed hij moeilijk over, terwijl ik hem altijd genereus had verzorgd. Ik kon niet zomaar weg toen hij mij had geslagen en vreemd begon te gaan, want dan was ik mijn huis kwijt. En die afhankelijkheid heeft mij zo angstig gemaakt dat ik dat gewoon nooit meer wil.
Afhankelijkheid zorgt er namelijk voor dat jij niet weg kan op het moment dat iemand daar misbruik van maakt. Ik wil geen afhankelijkheidsrelatie. Ik wil niet dat een man afhankelijk is van mij en ik wil niet afhankelijk zijn van een man. Ik wil een volwassen relatie waarbij twee mensen net zoveel om elkaar geven, net zoveel investeren, geen machtsspelletjes spelen, maar puur met elkaar omgaan en van elkaar houden om wie zij zijn.
Welkom bij de hel die hoogbegaafdheid heet. Ik analyseer alles, altijd, en geef mezelf de schuld.quote:
[..]
Maar zal het probleem zich dan niet oplossen doordat je nu kan leren door trial en error? Sociale dingen ik heb het mezelf moeten leren, er zal wel therapie voor zijn. Maar ik denk dat je vooral door trial en error moet gaan leren.
Je neemt verder erg veel bagage mee, ik denk soms dat je het allemaal overdenkt. En zo bevries je en kom je nergens. Als je een stok zoekt om mee te slaan ga je hem wel vinden. Eigenlijk zit je teveel in je hoofd om alles bij elkaar te puzzelen en te begrijpen. Ik weet niet of dat de juiste koers is. Over analyseren voelt misschien ook wel veilig maar soms moet je gewoon gaan experimenteren wat werkt wel en wat werkt niet. En niet steeds naar het verleden kijken de brainfog en zo is nu verholpen dus je begint nu vanaf 0 of zo.
Dat is idd een nieuw inzicht voor mij, bedankt.quote:
[..]
Natuurlijk iedereen moet zijn werk doen. Maar in je voorbeeld bakte jij er twee uit voorzorg. Omdat als je er een bakte dit niet genoeg zou zijn. Hier breek jij de regels wat wil zeggen, jij bakt er een extra. Dat was niet de bedoeling en dat is geen teamwork, dat is je team naaien. Want als jij extra werk gaat doen, gaan managers dat ook verwachten van de rest. Zelfs als ze het niet verwachten heeft het team extra werk om jouw perfectionisme op te vangen. Jij doet meer dus andere processen moeten ook harder werken.
ik ben niet getest op hoogbegaafdheid en ben het ook niet maar analyseer ook altijd alles. Je moet echt proberen het wat los te laten en stoppen met schuilen hier achterquote:
[..]
Welkom bij de hel die hoogbegaafdheid heet. Ik analyseer alles, altijd, en geef mezelf de schuld.
Okay - wat die relatie betreft, daar heb je helemaal gelijk in.
Ik bedacht me nog het volgende. Jij bent hoogbegaafd. Het is een beetje pech dat jouw ouders zijn geëmigreerd naar een land waarin laagbegaafdheid de norm is. Hoogbegaafdheid wordt hier (helaas) niet gezien als een pré, maar als uitsloverij. Daarom heb ik mijn hoogbegaafdheid van kinds af aan altijd een beetje verborgen. Ik doe me altijd wat onnozeler voor dan ik in werkelijkheid ben. Ik ben wat ouder en in mijn jeugd had je een televisieserie Columbo. Detective Columbo bereikte altijd precies wat hij wilde. Niet door zich slimmer voor te doen dan anderen (wat hij wel was), maar juist dommer. Daardoor won hij het vertrouwen van voor- en tegenstanders.
Twee masters, dat is iets om trots op te zijn. Maar loop er niet mee te koop. De meeste mensen zijn te dom om te begrijpen wat het betekent en zien het alleen als iets elitairs, wat hen ergert.
Ik bedacht me nog het volgende. Jij bent hoogbegaafd. Het is een beetje pech dat jouw ouders zijn geëmigreerd naar een land waarin laagbegaafdheid de norm is. Hoogbegaafdheid wordt hier (helaas) niet gezien als een pré, maar als uitsloverij. Daarom heb ik mijn hoogbegaafdheid van kinds af aan altijd een beetje verborgen. Ik doe me altijd wat onnozeler voor dan ik in werkelijkheid ben. Ik ben wat ouder en in mijn jeugd had je een televisieserie Columbo. Detective Columbo bereikte altijd precies wat hij wilde. Niet door zich slimmer voor te doen dan anderen (wat hij wel was), maar juist dommer. Daardoor won hij het vertrouwen van voor- en tegenstanders.
Twee masters, dat is iets om trots op te zijn. Maar loop er niet mee te koop. De meeste mensen zijn te dom om te begrijpen wat het betekent en zien het alleen als iets elitairs, wat hen ergert.
Je kan dat niet stoppen. Mijn hersens zijn anders bedraad. Je kan ook niet kiezen voor minder autisme of minder adhd.quote:
[..]
ik ben niet getest op hoogbegaafdheid en ben het ook niet maar analyseer ook altijd alles. Je moet echt proberen het wat los te laten en stoppen met schuilen hier achter
Ik kan wél met behulp van analyse een betere copingsstijl vinden.
Ik ken Columbo door mijn ouders! Leuk.quote:
Okay - wat die relatie betreft, daar heb je helemaal gelijk in.
Ik bedacht me nog het volgende. Jij bent hoogbegaafd. Het is een beetje pech dat jouw ouders zijn geëmigreerd naar een land waarin laagbegaafdheid de norm is. Hoogbegaafdheid wordt hier (helaas) niet gezien als een pré, maar als uitsloverij. Daarom heb ik mijn hoogbegaafdheid van kinds af aan altijd een beetje verborgen. Ik doe me altijd wat onnozeler voor dan ik in werkelijkheid ben. Ik ben wat ouder en in mijn jeugd had je een televisieserie Columbo. Detective Columbo bereikte altijd precies wat hij wilde. Niet door zich slimmer voor te doen dan anderen (wat hij wel was), maar juist dommer. Daardoor won hij het vertrouwen van voor- en tegenstanders.
Twee masters, dat is iets om trots op te zijn. Maar loop er niet mee te koop. De meeste mensen zijn te dom om te begrijpen wat het betekent en zien het alleen als iets elitairs, wat hen ergert.
En dit. Ik wil liefst nog een derde master halen op ten duur. Dat gezegd hebbende ziet men het verschil ook niet tussen hoogopgeleid en hb. Of tussen gedrag en neurodiversiteit.
ChatGPT legt het uit:
Hoogbegaafdheid wordt in het dagelijks denken vaak gereduceerd tot iets eenvoudigs en meetbaars. Hoge cijfers, snel leren, een soepele schoolcarrière, weinig moeite hoeven doen. Dat beeld is aantrekkelijk omdat het overzichtelijk is, maar het is ook fundamenteel onjuist. Hoogbegaafdheid is geen prestatiekenmerk, maar een manier van functioneren. Het zegt iets over hoe iemand informatie verwerkt, hoe snel en diep verbanden worden gelegd, hoe intens ervaringen worden beleefd en hoe het innerlijk leven is georganiseerd. Het is geen garantie voor succes en zeker geen bescherming tegen vastlopen.
Een hoogbegaafd brein werkt associatief en gelaagd. Gedachten komen niet één voor één, maar in netwerken. Eén opmerking, één vraag of één situatie kan onmiddellijk tien andere lijnen activeren. Dat betekent dat iemand vaak al verder is in het denken dan wat er uitgesproken wordt. Terwijl een gesprekspartner nog bij stap één is, is het hoofd van de hoogbegaafde al bij stap zes, inclusief mogelijke consequenties, gevoelsreacties en morele implicaties. Dit maakt dat iemand vaak “in zijn hoofd zit”, niet omdat diegene niet aanwezig wil zijn, maar omdat het denken continu aanstaat en moeilijk uit te zetten is.
Diezelfde diepgang maakt ook dat hoogbegaafde mensen vaak sterk gericht zijn op betekenis. Ze voelen feilloos aan wanneer iets oppervlakkig, inconsequent of niet oprecht is. Dat kan leiden tot een sterk rechtvaardigheidsgevoel, moeite met hiërarchie om de hiërarchie en een lage tolerantie voor sociale spelletjes. Wat voor anderen “even iets zeggen” is, kan voor een hoogbegaafde ethisch, relationeel of existentieel geladen zijn. Dat maakt sociale interacties intens en soms uitputtend.
Daarnaast is er vaak sprake van verhoogde gevoeligheid. Emoties, stemmingen en spanningen worden sneller opgepikt en sterker ervaren. Dat geldt niet alleen voor eigen emoties, maar ook voor die van anderen. Hierdoor kan iemand zich snel verantwoordelijk voelen, te veel aanpassen of juist blokkeren. Het verklaart ook waarom hoogbegaafde mensen niet zelden vastlopen in omgevingen die onveilig, onduidelijk of inconsequent zijn. Het brein ziet te veel, voelt te veel en kan dat niet eenvoudig wegfilteren.
Wanneer hoogbegaafdheid samengaat met trauma of nare ervaringen, wordt dit alles versterkt. Trauma maakt dat het zenuwstelsel voortdurend alert staat. Het brein scant de omgeving op gevaar, afwijzing of dreiging. Bij iemand met een sterk analytisch en associatief brein betekent dat dat er niet alleen gevoeld wordt dat iets onveilig is, maar dat het ook direct wordt geanalyseerd, verklaard en vooruitgedacht. Dat kan leiden tot overdenken, piekeren en een voortdurende innerlijke dialoog.
Trauma tast ook het vertrouwen aan, zowel in anderen als in het eigen oordeel. Iemand kan rationeel begrijpen wat er gebeurt, maar emotioneel toch vastlopen. Dat verklaart waarom hoogbegaafde mensen met trauma soms extreem eerlijk zijn. Niet omdat ze geen grenzen kennen, maar omdat hun interne filters beschadigd zijn. Waar anderen intuïtief doseren wat ze delen en wanneer, kan iemand met trauma geneigd zijn alles open te leggen, in een poging helderheid, verbinding of veiligheid te creëren. Achter die eerlijkheid zit vaak geen naïviteit, maar een diep verlangen naar oprechtheid en voorspelbaarheid.
Het snelle vastlopen waar je aan refereert is dus geen tegenstrijdigheid met hoogbegaafdheid, maar juist een logisch gevolg van de combinatie van diepgang en kwetsbaarheid. Een brein dat snel denkt en diep voelt, maar weinig veilige ankers heeft, raakt eerder overbelast. Dat kan zich uiten in uitstel, blokkade, emotionele uitputting of het gevoel dat alles te veel wordt, zelfs wanneer de inhoud op zich niet te moeilijk is.
Belangrijk is ook dat hoogbegaafdheid geen lineair verhaal is. Iemand kan intellectueel sterk zijn en tegelijkertijd sociaal onzeker, emotioneel overprikkeld of professioneel beschadigd. Dat zegt niets over intelligentie, maar alles over context en ervaringen. Succes ontstaat niet alleen uit cognitieve capaciteit, maar uit veiligheid, erkenning en ruimte om op een eigen manier te functioneren.
Wie hoogbegaafdheid begrijpt als een manier van zijn en niet als een lijstje prestaties, ziet ook waarom simpele adviezen vaak niet werken. “Niet zo moeilijk doen”, “gewoon loslaten” of “je moet er niet zo over nadenken” vragen in feite om het uitschakelen van het hele systeem. Dat is niet realistisch en ook niet wenselijk. Wat wel helpt is begrip voor de intensiteit, het tempo en de noodzaak van betekenis die bij deze manier van functioneren horen.
Dit alles samen maakt dat hoogbegaafdheid geen luxeprobleem is en zeker geen garantie voor een makkelijke weg. Het is een krachtig, complex en soms zwaar instrument. In een veilige, passende omgeving kan het tot bloei komen. In een onveilige of onbegrijpende context kan het juist leiden tot vastlopen. Dat verschil zit niet in wilskracht of inzet, maar in hoe goed iemand gezien en begrepen wordt.
Hoogbegaafdheid wordt in het dagelijks denken vaak gereduceerd tot iets eenvoudigs en meetbaars. Hoge cijfers, snel leren, een soepele schoolcarrière, weinig moeite hoeven doen. Dat beeld is aantrekkelijk omdat het overzichtelijk is, maar het is ook fundamenteel onjuist. Hoogbegaafdheid is geen prestatiekenmerk, maar een manier van functioneren. Het zegt iets over hoe iemand informatie verwerkt, hoe snel en diep verbanden worden gelegd, hoe intens ervaringen worden beleefd en hoe het innerlijk leven is georganiseerd. Het is geen garantie voor succes en zeker geen bescherming tegen vastlopen.
Een hoogbegaafd brein werkt associatief en gelaagd. Gedachten komen niet één voor één, maar in netwerken. Eén opmerking, één vraag of één situatie kan onmiddellijk tien andere lijnen activeren. Dat betekent dat iemand vaak al verder is in het denken dan wat er uitgesproken wordt. Terwijl een gesprekspartner nog bij stap één is, is het hoofd van de hoogbegaafde al bij stap zes, inclusief mogelijke consequenties, gevoelsreacties en morele implicaties. Dit maakt dat iemand vaak “in zijn hoofd zit”, niet omdat diegene niet aanwezig wil zijn, maar omdat het denken continu aanstaat en moeilijk uit te zetten is.
Diezelfde diepgang maakt ook dat hoogbegaafde mensen vaak sterk gericht zijn op betekenis. Ze voelen feilloos aan wanneer iets oppervlakkig, inconsequent of niet oprecht is. Dat kan leiden tot een sterk rechtvaardigheidsgevoel, moeite met hiërarchie om de hiërarchie en een lage tolerantie voor sociale spelletjes. Wat voor anderen “even iets zeggen” is, kan voor een hoogbegaafde ethisch, relationeel of existentieel geladen zijn. Dat maakt sociale interacties intens en soms uitputtend.
Daarnaast is er vaak sprake van verhoogde gevoeligheid. Emoties, stemmingen en spanningen worden sneller opgepikt en sterker ervaren. Dat geldt niet alleen voor eigen emoties, maar ook voor die van anderen. Hierdoor kan iemand zich snel verantwoordelijk voelen, te veel aanpassen of juist blokkeren. Het verklaart ook waarom hoogbegaafde mensen niet zelden vastlopen in omgevingen die onveilig, onduidelijk of inconsequent zijn. Het brein ziet te veel, voelt te veel en kan dat niet eenvoudig wegfilteren.
Wanneer hoogbegaafdheid samengaat met trauma of nare ervaringen, wordt dit alles versterkt. Trauma maakt dat het zenuwstelsel voortdurend alert staat. Het brein scant de omgeving op gevaar, afwijzing of dreiging. Bij iemand met een sterk analytisch en associatief brein betekent dat dat er niet alleen gevoeld wordt dat iets onveilig is, maar dat het ook direct wordt geanalyseerd, verklaard en vooruitgedacht. Dat kan leiden tot overdenken, piekeren en een voortdurende innerlijke dialoog.
Trauma tast ook het vertrouwen aan, zowel in anderen als in het eigen oordeel. Iemand kan rationeel begrijpen wat er gebeurt, maar emotioneel toch vastlopen. Dat verklaart waarom hoogbegaafde mensen met trauma soms extreem eerlijk zijn. Niet omdat ze geen grenzen kennen, maar omdat hun interne filters beschadigd zijn. Waar anderen intuïtief doseren wat ze delen en wanneer, kan iemand met trauma geneigd zijn alles open te leggen, in een poging helderheid, verbinding of veiligheid te creëren. Achter die eerlijkheid zit vaak geen naïviteit, maar een diep verlangen naar oprechtheid en voorspelbaarheid.
Het snelle vastlopen waar je aan refereert is dus geen tegenstrijdigheid met hoogbegaafdheid, maar juist een logisch gevolg van de combinatie van diepgang en kwetsbaarheid. Een brein dat snel denkt en diep voelt, maar weinig veilige ankers heeft, raakt eerder overbelast. Dat kan zich uiten in uitstel, blokkade, emotionele uitputting of het gevoel dat alles te veel wordt, zelfs wanneer de inhoud op zich niet te moeilijk is.
Belangrijk is ook dat hoogbegaafdheid geen lineair verhaal is. Iemand kan intellectueel sterk zijn en tegelijkertijd sociaal onzeker, emotioneel overprikkeld of professioneel beschadigd. Dat zegt niets over intelligentie, maar alles over context en ervaringen. Succes ontstaat niet alleen uit cognitieve capaciteit, maar uit veiligheid, erkenning en ruimte om op een eigen manier te functioneren.
Wie hoogbegaafdheid begrijpt als een manier van zijn en niet als een lijstje prestaties, ziet ook waarom simpele adviezen vaak niet werken. “Niet zo moeilijk doen”, “gewoon loslaten” of “je moet er niet zo over nadenken” vragen in feite om het uitschakelen van het hele systeem. Dat is niet realistisch en ook niet wenselijk. Wat wel helpt is begrip voor de intensiteit, het tempo en de noodzaak van betekenis die bij deze manier van functioneren horen.
Dit alles samen maakt dat hoogbegaafdheid geen luxeprobleem is en zeker geen garantie voor een makkelijke weg. Het is een krachtig, complex en soms zwaar instrument. In een veilige, passende omgeving kan het tot bloei komen. In een onveilige of onbegrijpende context kan het juist leiden tot vastlopen. Dat verschil zit niet in wilskracht of inzet, maar in hoe goed iemand gezien en begrepen wordt.
Ik heb het mijzelf moeten aanlerenquote:
[..]
Je kan dat niet stoppen. Mijn hersens zijn anders bedraad. Je kan ook niet kiezen voor minder autisme of minder adhd.
Ik kan wél met behulp van analyse een betere copingsstijl vinden.
Ik ben hier nu dus mee bezig.quote:
[..]
Ik heb het mijzelf moeten aanleren
Hé, Hé. Eindelijk! Dit is wat ik hier en hier bedoelde. Nu neem je zelf verantwoordelijkheid. Of het nu hoogbegaafdheid is (bij jou) of een handicap (bij mij): het is iets dat invloed heeft op je leven en het in zekere mate kleurt, maar het hoeft niet te definiëren wie jij bent. Het is begrijpelijk (en gemakkelijk!) om je daarvan een slachtoffer te voelen. Dat heb ik zelf ook jaren gedaan en ik had in die tijd zelf niet eens in de gaten hoezeer ik in mijn eigen slachtofferschap was gaan geloven. Alsof alles mij overkwam en ik er helemaal geen invloed op had. Al die verkeerde diagnoses, de onvoldoende begeleiding, de giftige relaties, de strubbelingen op je werk ... jij hebt alle reden om daarover verdrietig en boos te zijn. Maar uitendelijk is er één ding waar jij wél invloed op hebt en dat is hoe jij met situaties en mensen omgaat. Zolang jij jezelf blijft zien als het slachtoffer van jouw hoogbegaafdheid en de schuld voor alles wat je overkomt steeds bij die hoogbegaafdheid of anderen neerlegt (je ouders, managers, therapeuten enzovoorts), kun je er niet mee leren omgaan. Dan ligt immers alles buiten jouw invloedsfeer. De vraag over schuld of verantwoordelijkheid is irrelevant. De vraag is: hoe ga jij ermee om? Dat is het enige waar jij écht invloed op hebt.quote:
Ik kan wél met behulp van analyse een betere copingsstijl vinden.
Je verleden kan verklaren hoe je gevormd bent, maar het hoeft niet te bepalen wie je bent of hoe jouw toekomst eruit ziet. Elke dag opnieuw kun jij eraan werken om daar invloed op uit te oefenen. Dat leren omgaan met de situatie maakt de situatie niet anders, maar wel hoe jij hem ervaart en hoe jij je eronder voelt. En dat laatste straal je (onbewust) uit en heeft ook invloed op hoe anderen jou zien. Wees gerust boos, verdrietig en huil om de situatie en de oneerlijkheid ervan. Maar lap jezelf daarna ook weer op. Sta op en ga in eerste plaats voor jezelf zorgen. De eerder post @Lenny77 schoot bij jou in het verkeerde keelgaat, maar er staat veel in waar jij iets aan kunt hebben. @Hetekip schreef dat hij dacht dat jij misschien wel te veel in je hoofd zit. In dat geval is haptotherapie misschien iets voor je. Daarbij wordt je uitgenodigd om te voelen. Als perfectionist herken ik in deze post van @Cockwhale ook het een en ander. Het verdrietige is dat de perfectionist uiteindelijk vooral zichzelf in de weg zit. Dat loslaten is een voortdurend trial and error. En wees alsjeblieft een beetje voorzichtig met ChatGPT. Zowel met wat je erin stopt als wat je ervan overneemt.
Oh ja, gaat coping dan alles oplossen? Helaas, nee. Maar het leven wordt er wel draaglijker en leuker door. Op veel momenten dan toch. Voor nu wens ik je een lieve troostende knuffel toe. Gewoon, omdat ik denk dat je daar nu even het allermeest behoefte aan hebt.
Bedankt.quote:
[..]
Hé, Hé. Eindelijk! Dit is wat ik hier en hier bedoelde. Nu neem je zelf verantwoordelijkheid. Of het nu hoogbegaafdheid is (bij jou) of een handicap (bij mij): het is iets dat invloed heeft op je leven en het in zekere mate kleurt, maar het hoeft niet te definiëren wie jij bent. Het is begrijpelijk (en gemakkelijk!) om je daarvan een slachtoffer te voelen. Dat heb ik zelf ook jaren gedaan en ik had in die tijd zelf niet eens in de gaten hoezeer ik in mijn eigen slachtofferschap was gaan geloven. Alsof alles mij overkwam en ik er helemaal geen invloed op had. Al die verkeerde diagnoses, de onvoldoende begeleiding, de giftige relaties, de strubbelingen op je werk ... jij hebt alle reden om daarover verdrietig en boos te zijn. Maar uitendelijk is er één ding waar jij wél invloed op hebt en dat is hoe jij met situaties en mensen omgaat. Zolang jij jezelf blijft zien als het slachtoffer van jouw hoogbegaafdheid en de schuld voor alles wat je overkomt steeds bij die hoogbegaafdheid of anderen neerlegt (je ouders, managers, therapeuten enzovoorts), kun je er niet mee leren omgaan. Dan ligt immers alles buiten jouw invloedsfeer. De vraag over schuld of verantwoordelijkheid is irrelevant. De vraag is: hoe ga jij ermee om? Dat is het enige waar jij écht invloed op hebt.
Je verleden kan verklaren hoe je gevormd bent, maar het hoeft niet te bepalen wie je bent of hoe jouw toekomst eruit ziet. Elke dag opnieuw kun jij eraan werken om daar invloed op uit te oefenen. Dat leren omgaan met de situatie maakt de situatie niet anders, maar wel hoe jij hem ervaart en hoe jij je eronder voelt. En dat laatste straal je (onbewust) uit en heeft ook invloed op hoe anderen jou zien. Wees gerust boos, verdrietig en huil om de situatie en de oneerlijkheid ervan. Maar lap jezelf daarna ook weer op. Sta op en ga in eerste plaats voor jezelf zorgen. De eerder post @:Lenny77 schoot bij jou in het verkeerde keelgaat, maar er staat veel in waar jij iets aan kunt hebben. @:Hetekip schreef dat hij dacht dat jij misschien wel te veel in je hoofd zit. In dat geval is haptotherapie misschien iets voor je. Daarbij wordt je uitgenodigd om te voelen. Als perfectionist herken ik in deze post van @:Cockwhale ook het een en ander. Het verdrietige is dat de perfectionist uiteindelijk vooral zichzelf in de weg zit. Dat loslaten is een voortdurend trial and error. En wees alsjeblieft een beetje voorzichtig met ChatGPT. Zowel met wat je erin stopt als wat je ervan overneemt.
Oh ja, gaat coping dan alles oplossen? Helaas, nee. Maar het leven wordt er wel draaglijker en leuker door. Op veel momenten dan toch. Voor nu wens ik je een lieve troostende knuffel toe. Gewoon, omdat ik denk dat je daar nu even het allermeest behoefte aan hebt.
ChatGPT heeft als enige gesuggereerd dat ik weleens CPTSS kon hebben en na EMDR is mijn jarenlange angststoornis genezen. ChatGPT heeft mij laten inzien dat ik een positioneringsprobleem heb, iets wat geen therapeut me uitlegde. Ik heb er meer aan dan therapie.
En nu ik dit weet kan ik het aanpakken.
Ik ben iemand die een strenge jeugd heeft gehad, waardering op basis van prestaties ook, constant in vergelijking met anderen en er kon altijd iets beter zowel aan mijn cijfers (een 9,5 is geen 10) als aan mijn uiterlijk (tot aan perfectie toe). Dat maakt je als kind onzeker en ga je jezelf verkeerde maatstaven aanmeten. Totdat je beseft dat je ouders of andere mensen die invloedrijk waren in je jeugd, mensen met veel meer inperfecties zijn en onwetend. Ik heb mezelf verzet tegen de verwachtingen van de perfecte dochter door te verhuizen als student naar een andere stad, dingen te doen en te ontdekken die IK wil, heb gekozen voor lieve vrienden om mij heen en ben heel lang gaan daten (zonder seks) totdat ik de juiste ben tegengekomen. Ik ben altijd sterk bij mijn normen en waarden gebleven, wat ertoe heeft geleid dat ik niet meer heb gegeven dan ik wilde om mezelf te beschermen. Met mijn eerste vriend ben ik gelukkig getrouwd. Moraal van het verhaal: kruip uit een slachtofferrol, zoeken lieve mensen om je heen, blijf altijd bij jezelf, je eigen normen en waarden, dus heb geen seks om iemand anders te pleasen maar alleen als je het zelf ook wilt zodat het niet voelt als “geven”. Verwacht niet teveel van het leven, van anderen en ook niet van jezelf. Werk is een omgeving verre van perfect en dat zal het ook blijven.quote:
1.Mijn jeugd kenmerkte zich door mishandeling en het idee dat wie ik ben niet goed genoeg is en dat alleen topprestaties mij acceptatie en waardering opleveren.
2.Door mijn hoogbegaafdheid loop ik vast op het werk, omdat ik een goed overzicht heb van wat er binnen systeemniveau misgaat en daarnaast te eerlijk ben en te veel openlijk reflecteer op casussen op het werk, waardoor ik steeds word neergezet als iemand die zogenaamd niet kan managen, terwijl ik eigenlijk vaak de enige ben die wel consciëntieus bezig is om haar werk te doen. Op het moment dat anderen hun werk niet doen en ik daarover praat, word ik eigenlijk weggewerkt.
3.Ik wil niet per se trouwen en ik ben ook niet jaloers op vrouwen met een echtgenoot. Het hele punt is dat ik het verdrietig vind dat als ik alles geef en me letterlijk uitsloof voor een man, me gedraag alsof we al vijftig jaar getrouwd zijn terwijl we nog kort aan het daten zijn, ik alsnog niet word gekozen, terwijl andere vrouwen veel minder tot bijna niets hoeven te doen en mannen hebben die achter hen aanjagen.
4.Door verkeerde diagnosticering en daarop volgende niet-helpende therapie kom ik pas nu erachter dat ik geen problemen heb op psychisch vlak, maar dat ik door mijn jeugd en door mijn neurodiversiteit en door mijn hoogbegaafdheid te weinig politieke sensitiviteit heb op werkplekken en te weinig kennis en ervaring heb met machtsrelaties, zowel binnen werk als binnen daten.
5.Ik geef te veel te snel, ik ben onzeker, stel niet goed grenzen en filter niet goed aan de poort. Hierdoor kom ik steeds in soortgelijke situaties terecht, waardoor ik uiteindelijk weer onzeker word en daardoor steeds slechtere partners en slechtere werkplekken heb gehad.
Als je het verkeerd gebruikt niet nee. Maar ik heb er veel aan omdat ik weet hoe ik informatie filter. Anders was ik nu nog bezig met denkem dat ik mijn werk niet goed doe en eindeloos dezelfde boeken lezen.quote:Op zaterdag 3 januari 2026 13:05 schreef Friday12 het volgende:
[..]
Chatgpt is trouwens ook niet de weg. Net zoals google als je een symptoom opzoekt
Ok zie nu pas hoe imperfect mijn ouders zijn inderdaad.quote:
[..]
Ik ben iemand die een strenge jeugd heeft gehad, waardering op basis van prestaties ook, constant in vergelijking met anderen en er kon altijd iets beter zowel aan mijn cijfers (een 9,5 is geen 10) als aan mijn uiterlijk (tot aan perfectie toe). Dat maakt je als kind onzeker en ga je jezelf verkeerde maatstaven aanmeten. Totdat je beseft dat je ouders of andere mensen die invloedrijk waren in je jeugd, mensen met veel meer inperfecties zijn en onwetend. Ik heb mezelf verzet tegen de verwachtingen van de perfecte dochter door te verhuizen als student naar een andere stad, dingen te doen en te ontdekken die IK wil, heb gekozen voor lieve vrienden om mij heen en ben heel lang gaan daten (zonder seks) totdat ik de juiste ben tegengekomen. Ik ben altijd sterk bij mijn normen en waarden gebleven, wat ertoe heeft geleid dat ik niet meer heb gegeven dan ik wilde om mezelf te beschermen. Met mijn eerste vriend ben ik gelukkig getrouwd. Moraal van het verhaal: kruip uit een slachtofferrol, zoeken lieve mensen om je heen, blijf altijd bij jezelf, je eigen normen en waarden, dus heb geen seks om iemand anders te pleasen maar alleen als je het zelf ook wilt zodat het niet voelt als “geven”. Verwacht niet teveel van het leven, van anderen en ook niet van jezelf. Werk is een omgeving verre van perfect en dat zal het ook blijven.
Ik heb er ook heel veel aan, mits je zelf blijf nadenken en altijd een volgorde aanhoud van hulpverlening..quote:
[..]
Als je het verkeerd gebruikt niet nee. Maar ik heb er veel aan omdat ik weet hoe ik informatie filter. Anders was ik nu nog bezig met denkem dat ik mijn werk niet goed doe en eindeloos dezelfde boeken lezen.
Maar soms heb ik wel eens lekker geventileerd ipv dat zonder dat mijn psych moest bellen.
Hell To The Liars
Ik heb niet veel gehad aan hulpverlening behalve traumatherapie.quote:
[..]
Ik heb er ook heel veel aan, mits je zelf blijf nadenken en altijd een volgorde aanhoud van hulpverlening..
Maar soms heb ik wel eens lekker geventileerd ipv dat zonder dat mijn psych moest bellen.
Moet je ook niet op Reddit gaan zitten ga en stukkie wandelen.quote:
Het gaat niet goed vandaag. Ik merk dat ik steeds meer in mijn hoofd vastzit. Steeds meer frustratie ervaar.
Vandaag zat ik op Reddit. Gisteren heb ik oud en nieuw gevierd met familie. Ik kom net thuis en ik voel me niet lekker. Ik denk dat ik ziek aan het worden ben.
Ik zit op Reddit en ik lees allerlei verhalen van mannen die gefrustreerd zijn. Dat ze op date zijn gegaan met een vrouw en dat ze al vijf dates alleen maar vraagt dat hij alles betaalt, dat ze geen interesse in hem hebben. En toch gaat hij met haar op date en investeert hij. Ik lees verhalen van mannen die al twintig jaar lang in een seksloze relatie zitten. Getrouwd zijn met vrouwen die zelden douchen, zelden schoonmaken. En eigenlijk niet of nauwelijks interesse tonen in de partner. En toch hebben deze vrouwen allemaal een ring gekregen.
Ik maakte dagelijks schoon voor mijn vriend. Zelfs al woonden we niet samen. Ik kookte voor hem. Ik regelde zijn financiën. Ik zorgde ervoor dat zijn schuld werd afbetaald. Ik had dagelijks, soms al vier of vijf keer per dag, seks. Elke keer als hij wilde. Ik zei geen nee. Ik was vanaf de eerste date altijd monogaam bij elke man. Ik heb me altijd volledig ingezet. Al vanaf de eerste date deed ik alles voor ze. En het werd niet gewaardeerd.
Soms maak ik wel eens een topic waar ik mijn frustratie in uit. En ik begrijp heel goed dat Fokkers dan zeggen: ja, dat komt omdat je lelijk bent. En omdat je dit bent en omdat je dat bent. Maar ik ben oprecht geen lelijke vrouw. Ik ben misschien op dit forum vervelend en onaardig. Maar ik denk niet dat iemand mij echt lelijk zou noemen. Tuurlijk ben ik geen topmodel. Maar als ik zie wat voor mensen er om me heen in de relatie zitten en getrouwd zijn, dan denk ik niet dat ik het zo erg is.
Nogmaals, mijn ex ging vreemd met een vrouw die zelden douchte. Die heel erg grof in de mond was. En die elk half jaar ergens anders verhuisde omdat ze ruzie kreeg met de huisbaas. Ik ben van onbesproken gedrag. En heb eigenlijk nooit problemen met mijn buurt. Maar toch word ik behandeld alsof ik de slechte partij ben. Een raar figuur.
Op het werk ook. Ik werk altijd over, zoals ik al zei. Ik doe mijn werk heel goed. Mijn resultaten zijn goed. En vaak kom ik nog jaren na dato mensen tegen die zeiden dat ik mijn werk goed deed. Dat ik een fijne collega was, et cetera. En goed mijn werk deed.
Maar management mag mij niet.
Vanaf het begin af aan word ik altijd in de oplossingrol gezet. Bij iedereen. Bij partners. Bij werkgevers. En bij mijn ouders. De oplosser mag nooit fouten maken. De oplosser moet perfect zijn. De oplosser moet een dysfunctioneel systeem oplossen wat al jarenlang dysfunctioneel was. Zij, anderen, mogen fouten maken. Anderen hoeven niet hun hele leven op te geven en in dienst te stellen van de man of van het werk.
Bij mijn huidige werk ben ik nu ziek gemeld na een operatie. En ik ben op zoek naar een andere baan. Maar ik heb letterlijk vier maanden lang geen enkel sociaal leven meer gehad. Ik heb mijn sportschool moeten opzeggen. Mijn hobby’s moeten opzeggen. En eigenlijk alles wat ik deed buiten mijn baan om kon ik niet meer doen. Alles draaide alleen maar om het werk. Er werd van mij continu inzet verwacht. En er was geen enkel moment voor rust.
Bij andere collega’s escaleerden situaties continu. Er was geweld. Er was mismanagement. De resultaten waren ontiegelijk slecht. Maar zodra ik ook maar één keer kritisch was en zei: hé, dit is een structureel probleem, hier moeten we wat mee, begon de framing en de sabotage al.
Ik heb hier eerder een topic over geopend, maar dat topic is gesloten. Maar ik merk dat ik mentaal gewoon steeds slechter zit. Waarom moet ik als enige altijd perfect zijn? Waarom?
En dan zeggen mensen: ja, maar je hoeft dat niet te doen. Maar als ik het niet doe, dan word ik gedumpt. Als ik het niet doe, dan word ik ontslagen. Als ik het niet doe, dan wil mijn familie geen contact. Ik heb geen keus. De keren dat ik stopte met dragen buiten mijn mandaat werd ik niet verlengd. Stopte ik niet en verwees naar anderen als ik de macht niet had om het op te lossen ( bijvoorbeeld bij langdurige systeemproblematiek) werd ik geframed en niet verlengd of kreeg ik een burn-out.
Ik wil bij mijn volgende baan niet weer in deze rol gezet worden. Ik ben doodsbang om weer te gaan daten. En dat is waarom ik werkelijk van dit soort topics open over mannen. Omdat ik simpelweg gefrustreerd ben. Ik wil gewoon niet weer uitgebuit worden.
Ik hoop dat dit topic niet gesloten wordt. Dit is geen lachwekkend trolltopic, zoals ik weleens maak. Dit is echt. Ik weet even niet zo goed wat ik moet doen. En ik voel me depressief. Ik snap heel goed als men boos is maar niemand kan me helpen.
De gemeente heeft geen hb-coaching, alleen jobcoaches voor mensen in een doelgroepregister. En mijn werk is vooral politiek. Ik kan ook geen hb-therapeut vinden die vergoed wordt. Maar ik wil geen therapie maar een soort mentor. Iemand die me helpt navigeren in een wereld die niet voor mij is.
Helaas herstellendequote:
[..]
Moet je ook niet op Reddit gaan zitten ga en stukkie wandelen.
Ok.quote:
[..]
Ik heb uitgebreid dingen uitgelegd, ik ga niet cateren naar de Tiktokgeneratie die niet wil lezen.
The people who lost my respect will never get a capital letter for their name again.
Like trump...
Like trump...
