IPCC rapport 2021 #4 een prachtige toekomst

quote:

Op maandag 1 juni 2026 12:25 schreef Bondsrepubliek het volgende:

[..]
Ik denk niet dat het Westen zichzelf buitenspel zet als het zelfvoorzienend is geworden op energie gebied. Grootmacht China denkt ook zo daar dat land de grootste investeerder is in groene energie en technologie. Maar dat moet je dus wel afdwingen als overheid. Want als iets het neoliberale experiment ons heeft geleerd is dat de markt niet vanzelf het algemeen belang prioriteit geeft. We kunnen niet morgen al helemaal zonder fossiel maar je kan als overheid wel afdwingen dat het in de toekomst moet gebeuren. Bijvoorbeeld over 25 jaar wat Gerrit Hiemstra voorstelde in Buitenhof. Dan kunnen landen daar alvast naartoe werken als er een helder doel ligt. Het alternatief is een onleefbaar wordende planeet. Als je als gevolg van de klimaatopwarming vooral bezig bent met dijken aanleggen en verstevigen, bosbranden bestrijden, mensen behandelen die door de hitte zijn bezweken, voorkomen dat oogsten mislukken en enzovoorts dan komt er van geopolitieke ambities al helemaal niks terecht.

quote:

Op maandag 1 juni 2026 12:36 schreef Perrin het volgende:

[..]

Zelfvoorzienend op energiegebied: we zijn daar gewoon nog lang niet. Niet technisch in de zin van ideeën of potentieel, maar in de zin van uitvoering: netcongestie, trage vergunningen, hoge investeringskosten, afhankelijkheid van externe toeleveringsketens en politieke fragmentatie binnen Europa maken het tempo van die transitie structureel veel lager dan de ambitie veronderstelt of misschien de realiteit van ons vereist.

China investeert inderdaad massaal in groene energie, maar dat gebeurt binnen een totaal ander systeem: gecentraliseerde planning, snelle infrastructuuruitrol en minder interne besluitvertraging. Europa heeft die coördinatiekracht niet op dezelfde manier, en dat is precies waarom 'gewoon afdwingen met een duidelijk doel' in de praktijk veel complexer is dan het klinkt.

...

En precies daarom is het risico in Europa niet dat we te weinig doelen hebben, maar dat we doen alsof het stellen van een doel hetzelfde is als het realiseren ervan. De echte uitdaging zit niet in het formuleren van dit soort 2050-scenario's, maar in het versnellen van vergunningen, industriebeleid en investeringscapaciteit en uitvoering in het hier en nu.

Dat is misschien minder elegant dan een strak einddoel, maar wel de werkelijkheid waar veel beleid nu op stukloopt.

quote:

Op maandag 1 juni 2026 17:11 schreef George_of_the_Jungle het volgende:

[..]
Is niet de EU juist opgericht om wel als eenheid juist dit soort grote projecten beter uit te kunnen voeren? Maar het verzandt elke keer weer in politiek gesteggel. Er had al lang een hogesnelheids treinen net moeten liggen waarmee alle hoofdsteden en andere belangrijke steden verbonden waren. Technisch mogelijk (kijk naar Japan en China), maar het verzandt hier in politieke strijd, vergunnings-gesteggel, en dat alles opgestookt door lobbyende belangengroepen die zoiets niet zien zitten. Zo ook met een langetermijn-visie op basis energie-onafhankelijkheid, en wanneer het op dat soort dingen aankomt, zijn er ook partijen buiten de EU die hun vinger in de pap roeren om dat tegen te werken.

quote:

The EU’s Climate No Change

By Andrew Stuttaford

In a new article on the site, John Gustavsson discusses the EU’s reluctance to back down from its green new deal. As he notes, despite the harm that its climate policies have inflicted and is inflicting on the bloc’s economy, Brussels has not taken advantage of various potential off-ramps (for example in the wake of Russia’s full-scale invasion of Ukraine) that would have provided an excellent face-saving excuse for a change in direction.

To be fair, Brussels has acknowledged economic reality more than is sometimes realized. These have included its acceptance (with caveats) of nuclear energy as green, agreeing to interim delays in the pace of decarbonization, and concessions to the agricultural sector. Next up may be more flexibility with regard to the timing of the EV mandate. Good, good, but like Brussels’s other concessions this will be too little, too late.

The broader project rolls on. As Gustavsson explains, there are good reasons why:

Environmentalism is a convenient ideology for those who wish to transfer power to the state, as it provides justification for the state’s expansion. In Europe, however, environmentalism is chiefly not used to transfer power from the voters to the state, but from the states to the European Union. For a supranational organization whose founding treaty infamously states that it is to strive to be an “ever-closer union,” hardly any excuse for centralization is ever passed by.

Indeed not. And if a policy leads to a crisis, Brussels does not necessarily see that as bad. As Jean Monnet, the EU’s most important founding father, declared, “Europe will be forged in crises, and will be the sum of the solutions adopted for those crises.”

He was right. Monnet knew that there was little or no popular support for the march to a federal or confederal Europe, and he expected national politicians to reflect that attitude, partly out of self-interest. Why, with the exception of those who dreamt of some grander European role, would they want to hand over their power to Brussels? A crisis, however, might be “beneficial” by “forcing” such leaders to bend the knee. And so, from the near meltdown of the eurozone to Covid, it has proved. The answer to many of the woes that the EU has inflicted upon the continent has a way of being “more Europe.” Give that arsonist another match!

The essence of “ever closer union” is its direction. There can be pauses along the way, but the process of integration can never be allowed to go into reverse. With the exception of Brexit (and, arguably, an earlier compromise stitched up after a massive row with Charles de Gaulle) it never has. Once a “competence” has passed from the national to the EU level, it isn’t handed back.

Gustavsson rightly notes that the EU’s climatism is proving increasingly unpopular (“on paper, most voters did support the idea of climate transition. But supporting an idea is different from actually paying the price.”). That unpopularity will only increase as the damage inflicted by the new deal increases. As for the new “green” jobs that the transition was supposed to produce, they have mainly ended up in China.

Gustavsson:

China has ascended as a dominating force in green industries like solar panels and — worse for the EU — batteries and electric vehicles. Automobile exports are now dropping fast. From 2008 to 2023, over 2.3 million European manufacturing jobs were lost, compared to “only” around 800,000 in the United States during that time period.

So where does this end up? Gustavsson foresees a moment that the EU’s leadership will be forced to admit that the bloc has gone down the wrong path. I’m not so convinced. The political damage to “the project” that would ensue from such a confession could be enormous, a factor to which Gustavsson alludes.

If I had to guess, Brussels will press on with the main thrust of its climate policy while making further tactical adjustments along the way. More important, I suspect that it will, as has been the case in other areas (above all, perhaps when it comes to fiscal discipline), tacitly accept far more backsliding than it will admit aloud.

Will that be enough to stave off a political and economic crisis? Quite possibly not. And there is no guarantee that such a crisis will be “beneficial” — at least as Brussels interprets that term.