Bezoek jij nog wel eens het graf/denk jij terug aan overleden mensen?

Natuurlijk denk ik nog wel eens aan mensen die zijn overleden, maar herdenken of graven bezoeken doe ik niet. Geen behoefte aan.

Ik ga bijna elke week naar de urn van mijn broer, staat in een urnennis op een begraafplaats.

Bezoek aan een rustplaats, nooit gedaan.

Denk aan mensen die er niet meer zijn, soms.

Geen idee overigens wie waar begraven ligt. Misschien zijn de meesten in een urn gezet of met de wind mee.

Het leven gaat voor mij te snel om bezig te zijn met overledenen. Voor ik het weet lig ik ernaast.

Naast mijn opa en oma gelukkig nog nirt meegemaakt dat er een dierbare is overleden. Wel in december een van mn favoriete cliënten waar ik zeker wekelijks kwam. Heb het hele proces van diagnose tot overlijden meegemaakt. Was een hele leuke bijzondere vent en aan hem denk ik regelmatig nog terug. 'Missen' is een groot woord maar vind het jammer dat ik er niet meer wekelijks ben.

Binnen de familie zijn alleen mijn grootouders overleden, het graf nog wel een keer bezocht toen ik toevallig in de buurt was, maar daarna nooit meer. Het ligt ook op een uur rijden en zal, denk ik, binnenkort al wel geruimd worden.

Als ik een wat sterkere band had en ze dichterbij woonden dan was ik er misschien wel vaker langsgegaan. Maar, aan de andere kant, mijn schoonfamilie hoor ik vaak vertellen over hun overleden (groot)ouders maar die bezoeken de graven ook niet tot nauwelijks.

Regelmatig. Geen vaste tijden, maar als ik de behoefte heb dan bezoek ik het graf van mijn ouders.

Ja, twee keer per jaar op de sterfdag en verjaardag van mijn moeder ga ik met mijn vader en mijn zus naar de plek waar de as is uitgestrooid in een natuurgebied.
Na 10 jaar doen we het nog steeds. Daarna gaan we altijd lunchen. Tis wel een stuk minder emotioneel geworden

Zeker. Eén a twee keer per week bezoek ik het graf van m'n ouders en zorg dat het er netjes blijft met de nodige planten en bloemen en andere spulletjes die bij hen passen. Dan vertel ik wat ik allemaal heb beleefd, zeg dat ik van ze hou en dat ik snel weer langskom. In de hoop dat ze het kunnen horen.

Een graf bezoeken doe ik niet. Ik vind daar niks.
Wat daar ligt, is een lege jas.
Wat echt belangrijk is, draag ik altijd bij me.
O.a. herinneringen die soms boven komen drijven.

Terugdenken sowieso.
Ruim dertig jaar geleden overleed de vader van mijn toenmalige vriend. Had ik een fijne band mee, was een ontzettend lieve man. En op een ochtend was hij zomaar overleden, hartstilstand. Ik denk nog regelmatig aan hem, inmiddels met minder verdriet maar aan de fijne herinneringen.

Mijn eigen vader overleed afgelopen januari. Dat is dus nog wel erg vers. Mijn broer en zus wilden de as verdeeld hebben zodat we alle drie een beetje hebben. Ik vond dat prima. Ik heb hier nu dus in de boekenkast een kleine urn staan met een theelichtje erin. Regelmatig steek ik een theelichtje aan. Soms vertel ik ook wat tegen hem. Het is echt gek om iemand zo close te missen en die persoon echt nooit meer te zien of te spreken.

Zeven jaar geleden overleed een vriendin en over haar praat ik nog regelmatig met andere vriendinnen.

Terugdenken wel. Begraafplaatsen? Nee. Daarom mag men mij ook wel gewoon cremeren. Ik vind dat allemaal aardig symbolisch of zo. Daar heb ik wat minder mee. Cultuur vind ik mooi, maar herdenken doe ik 'op mijn manier' .

Niet echt, maar ik heb ook niet echt iemand die overleden is van dichtbij. Vind begraafplaatsen altijd prachtig, maar kom er dus amper.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2025 14:50 schreef Discombobulate het volgende:
Niet echt, maar ik heb ook niet echt iemand die overleden is van dichtbij. Vind begraafplaatsen altijd prachtig, maar kom er dus amper.

Ik kom juist regelmatig op begraafplaatsen, maar dan alleen omdat ze zo mooi zijn en er zo'n serene sfeer hangt en niet voor een specifiek graf.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2025 15:23 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik kom juist regelmatig op begraafplaatsen, maar dan alleen omdat ze zo mooi zijn en er zo'n serene sfeer hangt en niet voor een specifiek graf.

Ja dat snap ik wel. Ik ben één keer 's nachts wezen kijken vroeger met een vriend na een feestje, omdat we daar toevallig toch langs moesten. Ook beetje eng, want ja begraafplaatsen en horrorverhalen. Was wel echt mooi zoiets.

Nee, klink misschien gek, maar eigenlijk heb ik maar weinig familie/bekenden die zijn overleden, en die gene die het zijn was vooral ex familie.

Als ik naar mijn ouderlijk huis rijd vanuit mijn huis dan kom ik langs de begraafplaats, ik zwaai dan altijd even naar mijn pa. Het graf bezoeken doe ik meestal even als ik bij een andere begrafenis ben op dezelfde begraafplaats.

Ik kom vaker bij het graf van mijn schoonzusje en schoonvader, mijn schoonmoeder (recent nog samen met mijn schoonvader) bezoekt die graven elke dag en als wij er zijn sluiten we vaak even aan.

Ik heb er weinig mee, het gedenken kan voor mij ook zonder specifieke plek.

Toen ik dit jaar op de begraafplaats in Den Haag was, voor de begrafenis van mijn oma, ben ik wel even langs de plek van mijn opa en mijn overgrootmoeder gelopen. Gewoon om te kijken. Al vond ik het wel fijn dat de naam van mijn overgrootvader er sinds kort ook op staat. Decennialang heeft de overheid niet erkent dat hij overleden was in de oorlog.

Misschien dat ik er anders tegenaan kijk als het straks mijn ouders zijn.

Als ik weet dat iemand die ik kende is overleden, en dat diegene een graf heeft, bezoek ik die meestal ongeveer 2 keer. Daarna heb ik er geen behoefte meer aan.

Bij mensen waarvan ik weet dat ze zijn gecremeerd heb ik gek genoeg helemaal geen gevoel als "jammer dat er geen graf is", het is gewoon goed.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2025 11:38 schreef Rene het volgende:
Terugdenken wel. Begraafplaatsen? Nee. Daarom mag men mij ook wel gewoon cremeren. Ik vind dat allemaal aardig symbolisch of zo. Daar heb ik wat minder mee. Cultuur vind ik mooi, maar herdenken doe ik 'op mijn manier' .

Ik heb ook liever dat ik gecremeerd word dan begraven. Bij beide blijven al snel alleen beenderen over. Alleen blijf je bij een graf dan nog jarenlang 2,5 vierkante meter grond bezet houden, terwijl er dus bijna niks meer ligt.

Volgens mij is het ook nog vrij recent dat mensen eigen graven krijgen en er een bordje of steen op staan met wie daar ligt. Vroeger had je toch massagraven waar je voor een paar gulden dan bv. je overleden kind kon laten begraven? Zeg maar de bolwerken.

Nee, vind ik awkward

quote:

Op dinsdag 19 augustus 2025 11:02 schreef Kaneelstokje het volgende:
Decennialang heeft de overheid niet erkent dat hij overleden was in de oorlog.

Dat moet dan een heel bijzonder geval zijn geweest.

De wet biedt de mogelijkheid dat een vermiste persoon die onvindbaar is en van wie geen enkel levensteken meer komt, na een bepaalde periode officieel dood te verklaren. Indertijd stond daar een termijn voor van tien jaar.

Omdat er tijdens de bezettingstijd nogal veel mensen vermist zijn geraakt, heeft de regering in 1949 zelfs een wet gemaakt om personen die in die tijd vermist zijn geraakt, sneller dood te kunnen verklaren.

Op deze site staat er een wat uitgebreider verhaal over.

https://www.uitdeoudekoek(...)tweede-wereldoorlog/

Doordat ik wel eens in online archieven heb zitten neuzen, ken ik ook een dergelijk geval uit mijn eigen familie. De andere grootvader van een paar neven en nichten van mij zat in de bezettingstijd in het verzet, is kennelijk op een of andere manier gepakt (of verraden?) en zat gevangen in concentratiekamp Buchenwald en is daar in maart 1945 overleden. Zijn overlijden werd vermeld in de Staatscourant en de gemeente van zijn laatste woonplaats heeft toen "wegens de Minister van Justitie" een overlijdensakte opgemaakt.

quote:

Op zondag 24 augustus 2025 20:21 schreef Kip_Frites_Appelmoes het volgende:

[..]
Dat moet dan een heel bijzonder geval zijn geweest.

De wet biedt de mogelijkheid dat een vermiste persoon die onvindbaar is en van wie geen enkel levensteken meer komt, na een bepaalde periode officieel dood te verklaren. Indertijd stond daar een termijn voor van tien jaar.

Omdat er tijdens de bezettingstijd nogal veel mensen vermist zijn geraakt, heeft de regering in 1949 zelfs een wet gemaakt om personen die in die tijd vermist zijn geraakt, sneller dood te kunnen verklaren.

Op deze site staat er een wat uitgebreider verhaal over.

https://www.uitdeoudekoek(...)tweede-wereldoorlog/

Doordat ik wel eens in online archieven heb zitten neuzen, ken ik ook een dergelijk geval uit mijn eigen familie. De andere grootvader van een paar neven en nichten van mij zat in de bezettingstijd in het verzet, is kennelijk op een of andere manier gepakt (of verraden?) en zat gevangen in concentratiekamp Buchenwald en is daar in maart 1945 overleden. Zijn overlijden werd vermeld in de Staatscourant en de gemeente van zijn laatste woonplaats heeft toen "wegens de Minister van Justitie" een overlijdensakte opgemaakt.

Kan het helaas niet meer navragen nu.
Was in Nederlands-Indië.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2025 03:20 schreef KillemWieft het volgende:
Natuurlijk denk ik nog wel eens aan mensen die zijn overleden, maar herdenken of graven bezoeken doe ik niet. Geen behoefte aan.

Dit

quote:

Op zondag 24 augustus 2025 17:54 schreef socialmedialurker het volgende:

[..]
Ik heb ook liever dat ik gecremeerd word dan begraven. Bij beide blijven al snel alleen beenderen over. Alleen blijf je bij een graf dan nog jarenlang 2,5 vierkante meter grond bezet houden, terwijl er dus bijna niks meer ligt.

Volgens mij is het ook nog vrij recent dat mensen eigen graven krijgen en er een bordje of steen op staan met wie daar ligt. Vroeger had je toch massagraven waar je voor een paar gulden dan bv. je overleden kind kon laten begraven? Zeg maar de bolwerken.

Welnee. Vaak zijn graven voor een jaar of 10. Dan kan je kiezen voor de volgende 10 jaar leges betalaen of het wordt het geruimd en kan er een ander in.
Ik kreeg een keer uitleg van een begraafplaatskantoor: er kunnen 2 kisten boven elkaar. Moet er een volgende in, dan worden de beenderen opgegraven en in een kistje gedaan. Dus ik denk dat bij alle volgenden de boel opgegraven wordt en meer botten verzameld worden in zo'n kistje.

Wat versta je eigenlijk onder vroeger? Ik kwam op begraafplaatsen met mensen die in de 90 waren toen ze overleden. Soms solo, soms familiegraven.

Het is al een tijd geleden dat ik op een begraafplaats kwam. Als kind vond ik het er doodeng, mede door de sombere sfeer met hoge heggen. Dat is later aanzienlijk opgeknapt en je kan er 's zomers tot 20:00 uur zijn. In het vroegere baarhuisje is een toilet gekomen. Inmiddels is m'n conditie achteruitgegaan. Het OV is onhandig, dus ik ben er lang niet meer geweest.

De urnen van de schoonouders (98 en bijna 101 ) zijn ‘feestelijk’ door de kinderen als in 3 zonen, 3 schoondochters en een nicht bijgeplaatst in het familiegraf van twee generaties ouders daarvoor, waar ook een dochter ligt begraven. Toen ook de zelf gebeeldhouwde herdenking steen gelegd erbij.
‘Feestelijk’ omdat wij daar hebben gegeten, gedronken, getroost, verhalen verteld. Hun muziek gedraaid op een mooie zonnige dag, zittend de grafstenen.😎
Jaarlijks wordt het familiegraf een aantal x bezocht. Ook door een familielid in dezelfde plaats.
In ieder geval op de verjaardag van sch.ma.

Prachtige plekken om te bezoeken, ook in het buitenland. Ook heel lang naast een klein kerkhof HV gewoond. Incidenteel zijn er bezoekers. E liggen altijd wel bloemen bij een graf.

Op 4 mei komt een gemeente vertegenwoordiging samen met militaire vertegenwoordigers uit Engeland en U.S.A. en Canada bloemen leggen bij graf van een Canadese soldaat uit WO2 en anderen. Dan maakt men een tournee langs andere begraafplaatsen in de gemeente, waar strijders uit WO.2 zijn begraven.

Bij de herdenking van MH 17 was er ook (hoog) bezoek omdat een Joodse!!! jongeman er ligt begraven op verzoek van ouders, die in het dorp woonden.
Ook komen jaarlijks ongeveer 40/50 motorrijders uit Engeland langs om graven van gevallen kameraden te bezoeken. Dan zijn zij onderweg naar de herdenking in Wageningen.
Prachtig om te zien hoe de stoere motorrijders met veel geronk aan komen. De stilte, de helmen verwisselen voor een baret en dan daar een moment stil zijn.

Reflectie en bewust worden van vergankelijkheid en geschiedenis beleven op een begraafplaats is indringend.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

[ Bericht 1% gewijzigd door AnneX op 07-09-2025 08:15:45 ]

Dood is dood. De dode is nergens meer, dus die zal echt niet weten dat jij daar met een verlept bloemetje staat.

Dan gaat het enkel om gevoel. En gevoel is nou net niet wat ik in m'n donder heb. Dus nee

quote:

Op zondag 7 september 2025 00:06 schreef Teslynd het volgende:

[..]
Welnee. Vaak zijn graven voor een jaar of 10. Dan kan je kiezen voor de volgende 10 jaar leges betalaen of het wordt het geruimd en kan er een ander in.
Ik kreeg een keer uitleg van een begraafplaatskantoor: er kunnen 2 kisten boven elkaar. Moet er een volgende in, dan worden de beenderen opgegraven en in een kistje gedaan. Dus ik denk dat bij alle volgenden de boel opgegraven wordt en meer botten verzameld worden in zo'n kistje.

Echt waar? Ik las laatst een artikel over de Leidse begraafplaats 'Rhijnhof' waar inmiddels graven voor eeuwig worden uitgegeven, omdat (in Nederland) begraven worden zo sterk is teruggelopen. Naast dat mensen die willen worden begraven misschien steeds vaker voor een 'natuurgraf' kiezen. Presentatrice Dieuwertje Blok is bijvoorbeeld begraven in een natuurgraf in Koedijk, terwijl ze zeker niet daar vandaan komt.

Toevallig was ik een tijd terug op een andere begraafplaats dan Rhijnhof, en zag ik dat er bij een vak naast de ingang bij vrijwel elk graf een bordje stond met het verzoek contact op te nemen met de beheerder.
Veel later kwam ik terug, en lagen al die (oude) graven er nog steeds.
Ik vermoed dat misschien een enkel graf toen wel is 'verlengd', maar dat dat eerder het geval zou zijn voor graven waar de partner nog bij wil komen te liggen dan graven van (bet)overgrootouders.

Het kost natuurlijk ook geld om alleen al de grafbedekking te verwijderen, laat staan de resten te ruimen. En zo'n leeg vak is ook een triest gezicht. Al lijkt het mij als nabestaande vooral onplezierig om bij het uitzoeken van een graf er een te moeten aanwijzen waar nog grafbedekking op staat.

[ Bericht 3% gewijzigd door 2025 op 24-11-2025 13:39:29 ]

Ik heb in het verleden weleens graven van oude bekenden bezocht, maar er de laatste twee jaar nog weinig behoefte aan.

Laatst heb ik wel zo'n graf bezocht van een overleden schoolgenoot. Toen maakte ik een foto en zag ik daardoor dat het graf er tot aan de achtergebleven bierflesjes precies hetzelfde uitzag als 3 jaar geleden... Het is lastig te zeggen of iemand bewust op die manier het graf onderhoudt, of dat het graf gewoon niet meer zo vaak wordt bezocht (door mensen die daar ter plekke bier drinken).

Graven bezoeken doe ik eigenlijk nooit, ik herdenk mensen op mijn eigen manier, vaak omdat dat toevallig zo uitkomt. Bijvoorbeeld op bepaalde plekken, momenten of vooral ook bij bepaalde muziek waar herinneringen aan zitten.

Persoonlijk heb ik daar niet zoveel mee, al lijkt dat anderen soms te storen.

Toen mijn vader overleed ben ik enkel nog naar het familiegraf gegaan toen zijn urn in het graf geplaatst werd. Verder heb ik er niet echt behoefte aan om daar op bezoek te gaan. Dat vinden mijn moeder en andere familieleden maar vreemd.

Als mijn vrouw graag naar de plek wil waar ze wat as van haar broer en oom ligt, ga ik wel mee om haar te steunen. Niet speciaal voor de overledenen zelf.

[ Bericht 0% gewijzigd door Mr_Belvedere op 24-11-2025 14:40:22 ]

Ja sowieso denk ik regelmatig aan dierbaren die zijn overleden. Alleen dit jaar al 3 waaronder mijn moeder. Haar as is uitgestrooid op een mooie plek, daar fiets ik af en toe nog langs. Maar ik denk elke dag aan haar.

Zeker wel. Eens per jaar kom ik nog bij de graven van mijn grootouders. De urn van mijn vader staat (nog) hier, dus die zie ik nog wekelijks.

quote:

Op maandag 24 november 2025 12:50 schreef 2025 het volgende:

[..]
Echt waar? Ik las laatst een artikel over de Leidse begraafplaats 'Rhijnhof' waar inmiddels graven voor eeuwig worden uitgegeven, omdat (in Nederland) begraven worden zo sterk is teruggelopen. Naast dat mensen die willen worden begraven misschien steeds vaker voor een 'natuurgraf' kiezen. Presentatrice Dieuwertje Blok is bijvoorbeeld begraven in een natuurgraf in Koedijk, terwijl ze zeker niet daar vandaan komt.

Toevallig was ik een tijd terug op een andere begraafplaats dan Rhijnhof, en zag ik dat er bij een vak naast de ingang bij vrijwel elk graf een bordje stond met het verzoek contact op te nemen met de beheerder.
Veel later kwam ik terug, en lagen al die (oude) graven er nog steeds.
Ik vermoed dat misschien een enkel graf toen wel is 'verlengd', maar dat dat eerder het geval zou zijn voor graven waar de partner nog bij wil komen te liggen dan graven van (bet)overgrootouders.

Het kost natuurlijk ook geld om alleen al de grafbedekking te verwijderen, laat staan de resten te ruimen. En zo'n leeg vak is ook een triest gezicht. Al lijkt het mij als nabestaande vooral onplezierig om bij het uitzoeken van een graf er een te moeten aanwijzen waar nog grafbedekking op staat.

Je geeft het antwoord eigenlijk al zelf.
Een kerkhof wordt ruim opgezet, maar er blijven mensen doodgaan en uiteindelijk is het te klein geworden, zonder uitbreidingsmogelijkheden. Dan moet je dus creatief worden. Al weer lang geleden zag ik een creatief plan wegens ruimtegebrek: maak een wal waarin de kisten gestoken worden. Dus als een urnenwand, maar dan voor kisten die horizontaal diep de wal ingaan. Zo kan je meer kwijt op een perceel van beperkte lengte en breedte dan als je alles op een rijtje uitlegt.
Van recentere tijd zijn die bosgraven, waar je geen gedenkstenen mag plaatsen, hoogstens een kleine markering van de plaats. Het nieuwste wat ik zag is ondiep begraven ipv de kist op 2m diepte plaatsen. Dit is wel helemaal zonder rmarkering: je verdwijnt in het bos. Hoger wordt het sneller afgebroken, omdat daar meer bodemleven is. Botten blijven natuurlijk zeer lang bestaan.

Ja, wat ik zei klopt. Af en toe zie ik in het lokale sufferdje een opsomming van graven die op de nominatie staan om geruimd te worden. Bekende nabestaanden worden wel rechtstreeks aangeschreven. Ik zag op meerdere kerkhoven dat er graven zijn met 2 grafstenen, ieder de helft van de plaat. Daar liggen dus 2 verschillende personen die niets met elkaar te maken hebben. Dit zouden door de gemeente betaalde graven kunnen zijn, valt me nu in. Maar het kan natuurlijk ook zijn wegens geldgebrek bij de nabestaanden. .

Nu er meer gecremeerd wordt en ook andere methodes beproefd worden, is er dus meer ruimte voor nieuwe graven door de graven die voor een bepaalde tijd uitgegeven zijn, waarvan de grafrechten niet verlengd worden. Ook dan zal het tot de bodemgrenzen beperkt blijven. Mijn moeder heeft toen het nog makkelijk kon een eeuwig durend graf gekocht. Hoeven we niets meer voor te betalen. Er wordt beperkt onderhoud gepleegd om verloedering te voorkomen. Daardoor leidt zelfs een tijd niet kunnen komen niet tot rampen. De laatste keer dat ik er was, mocht je geen gieters en potten meer achter de grafstenen zetten, want werd te slordig doordat de beplanting tussen twee rijen uitgedund werd.
Kwam jaren geleden in zo'n klein agrarisch dorp met 2 grote kerken. Bij eentje was een kerkhof. Er waren een paar grote oude graven, die niet eens echt oud waren. En verder nieuw tot relatief nieuw, dus dus amper vooroorlogs.

Terugdenken regelmatig, maar alle overledenen uit mijn familie zijn gecremeerd. De eerste dierbare die tijdens mijn leven overleed was mijn opa bijna 21 jaar geleden. Dat was altijd een hele nuchtere, praktisch man dus die zei toen hij ziek werd "ik wil niet dat iemand zich gedwongen gaat voelen om mijn graf te bezoeken, dus ik wil gecremeerd worden.". Dat is eigenlijk doorgezet door m'n andere grootouders en tantes die later overleden. M'n ouders heb ik allebei nog, maar ik weet vrij zeker dat die er ook zo over denken.

Graf van grootouders regelmatig bezocht; ik heb dezelfde naam als m'n grootvader dus wel leuk om je unieke naam op een grafzerk te zien staan.

Andere grootouders: is oom bij begraven waar ik wel veel mee had.

Het graf van m'n ouders (nog) niet bezocht, da's nog te kort geleden en geen leuke jeugdherinneringen aan.

Ik heb pas de laatste 10 jaar dat mensen in mijn omgeving dood gaan. Familie, maar ook vrienden en kennissen van school.

De uitvaarten waar ik zelf ben geweest zijn allemaal begrafenissen geweest. Dat komt op papier door religie, al klopt dat niet want in religieuze buurlanden wordt vaak wel 80-90% gecremeerd (Zweden, Denemarken, Zwitserland) en is het eerder cultuur.
Die graven van die uitvaarten bestaan nu allemaal nog. Maar ik hecht er weinig waarde aan. Soms denk ik weleens over wat er van de overleden persoon nog over is, en concludeer ik dat ontbinding al snel na de dood start en het waarschijnlijk alleen wat botten zijn. Sommige graven zijn zelfs nu al ingezakt wat ook wel wat zegt.

Ik heb gelezen dat Vikingen, Romeinen en Grieken vroeger werden gecremeerd zodat de ziel bevrijd kon worden. En dat begraven iets is wat in Europa 'normaal' werd door het Christendom. Vroeger werden mensen maar 40 jaar oud of zo, die mensen konden dan eigenlijk maar vrij kort graven van voorouders bezoeken. En dan gingen ze zelf dood en merkten ze het niet als het graf van hun ouders ineens was verdwenen. Nu is dat ineens een veel gevoeliger item, enerzijds omdat sommige mensen graven maar blijven bezoeken en anderzijds omdat mensen geconfronteerd worden met onderhoud of betalen voor aflopende grafrechten. En zie je eigenlijk in elk Europees land dat waar een crematorium verschijnt, de crematiecijfers alleen maar blijven stijgen omdat cremeren gewoon meer voordelen kent. Zelfs als je een urn bijzet in een graf kan je die nog makkelijker verplaatsen als je zelf gaat verhuizen.

Volgens mij is het wereldwijd gebruikelijker om te cremeren dan te begraven. En als je dus echt kijkt naar de geschiedenis van de mensheid zelfs logischer. Hindoestanen bijvoorbeeld worden ook meestal gecremeerd...

quote:

Op woensdag 13 augustus 2025 08:07 schreef RedShoe het volgende:
Regelmatig. Geen vaste tijden, maar als ik de behoefte heb dan bezoek ik het graf van mijn ouders. moeder.

Ik heb thuis een mooi tafeltje met daarop de foto’s van mijn familie: mijn overleden grootouders, ouders, hond en mijn levende broers. Ik wil daar nog wel eens om hulp vragen. En is het gelukt dat kom ik happy de kamer in.

Mijn vaders graf nooit bezocht

Dit voorjaar een vriendin overleden en ik denk daar elke week wel een paar keer aan. Was heftig.

Papa overleed in augustus van dit jaar

Urne staat bij mama en ik praat wel eens tegen hem

Mis hem echt

Ik vind het altijd mooi op begraafplaatsen. Ondanks dat ik er bijna nooit kom, vind ik het altijd fijn om te zijn.

Ik ga wekelijks heen. Ik kan het niet loslaten helaas