quote:
Op dinsdag 17 juni 2025 00:18 schreef Queller het volgende:[..]
Ik lees al een poosje mee en vind het intrigerend. Lastig, ontregelend. Heeft het een naam? Weet je hoe je eraan gekomen bent? Heb je het al lang?
( 'Gaat je geen flikker aan' is een acceptabel antwoord!
Het is gediagnosticeerd als ziekteangst stoornis. Ik denk terugkijkend dat het begonnen is bij het hormonen spuiten voor eicellen invriezen. In oktober 2020 verhuisde ex hier weg en kwam ik voor het eerst helemaal alleen te wonen (ervoor 6 jaar met ex en daarvoor altijd met huisgenoten), en ik had toen de eerste keer dat ik ziek was met overgeven wel dat ik me ineens realiseerde van oh shit als ik nu flauwval oid lig ik hier alleen, maar daar bleef het ook bij. En dan appte ik de buren van joe ik ben ziek dat jullie t weten, en was dat het zegmaar. Bij het eicellen invriezen, zomer 2021, moest ik allerlei hormonen spuiten en werd ik wel echt angstig, dat ik een eierstok draaiing zou krijgen of overstimulatie en dat dan niet op tijd zou merken of zo ziek ervan dat ik niet meer aan bel kon trekken en help want alleen dus niemand anders die dat dan kan doen.. en dat bleef ook nadat de eerste echo geweest was en duidelijk was dat het iig geen overstimulatie was. Dat werd zo erg dat ik de laatste paar dagen van het spuiten bij mn ouders heb geslapen omdat ik niet meer alleen in huis durfde te zijn. Dat is het eerste moment dat ik me kan herinneren dat ik echt angstig werd van het idee dat er misschien iets levensbedreigends kon gebeuren waarbij ik dan alleen was en niemand dan zou kunnen ingrijpen als ik het zelf niet op tijd door zou hebben of niet meer zou kunnen. En daarna is het denk ik langzaam aan steeds iets erger geworden. Waarbij de hersenschudding die ik okt 2021 opliep en ik pas zomer 2022 weer helemaal van was hersteld (qua weer fulltime kunnen werken en me mezelf voelen), op zijn minst niet meegeholpen heeft, denk ik.
In het begin was het nog te overzien qua frequentie, dan was het als ik echt ziek was dat ik bang was toch zieker te zijn dan ik dacht en dan dood kon gaan want niet op tijd zelf aan bel trekken en niemand anders die voor me kan doen, dus dat was dan wel heftig op dat moment, maar was niet wekelijks ofzo. Later werd de frequentie wel hoger en was het ook al bij 'kleinere' klachten of sensaties in lijf dat ik me dan zorgen maakte of dat niet voorbode van wat groters/ernstigers kon zijn. Tegen de tijd dat ik bij psych kwam in zomer 2023 had ik bijna wekelijks wel iets waar ik dan in nacht uren over liep te piekeren of voor naar huisarts ging oid.
Het is inmiddels deels beter deels meer uitgebreid. Ik heb het idee dat ik me om meer dingen zorgen maak / me in een eerder stadium zorgen maak nu dan in het begin. Dus bv over die terpentineverf terwijl dat niet iets is wat dan acuut levensbedreigend is, maar voor longirritatie kan zorgen, en zelfs als je daar dan benauwd van wordt, gebeurt dat niet a la minute zodanig dat je er meteen out van gaat. In het begin ging het echt om dingen als pijn op de borst help is het geen hartaanval, of andere - voor anderen misschien onlogisch lijkende maar voor mij als reëel voelend - dingen die acuut levensgevaarlijk zouden kunnen zijn als ze waar zouden zijn.
Maar tegelijkertijd doe ik ook een stuk minder veiligheidsgedrag dan eerder: ik temperatuur niet meer 5x per uur als ik me niet lekker voel, meet niet meer elke keer als ik iets voel bloeddruk en saturatie, maak niet meer elke keer als ik iets voel een notitie in medische noodgevallen info op telefoon 'voor als er iets gebeurt als ik buiten ben zodat hulpdiensten weten wat het mss kan zijn', app niet meer elke keer als ik iets voel de buren 'zodat iemand ervan weet als er iets gebeurt'. En ik ben minder vaak echt zodanig in paniek dat ik hele nachten wakker lig van piekeren, en heb ook minder vaak dat ik echt huisarts of huisartsenpost nodig heb om te geloven dat er niks ernstigs is, dus eigen verstand of geruststelling van een vriendin of hier is nu vaker al 'genoeg'.
Dus in dat opzicht is er wel echt vooruitgang, met minder veiligheidsgedrag ben ik minder vaak echt 'helemaal de weg kwijt'. Ik denk alleen dus wel bij meer dingen dat ik er misschien wel dood aan kan gaan en word daar dan onrustig/angstig van. Dat is wel jammer, maar ergens ook logisch, denk ik. Want eerder had ik dan denk ik onbewust al veiligheidsgedrag ingezet waardoor ik pas écht angstig werd als dat niet meer werkte, en nu zonder of met veel minder veiligheidsgedrag merk ik het dus al eerder als ik ergens onrustig van wordt.
Sorry, lange post geworden
[ Bericht 0% gewijzigd door vlindertje89 op 17-06-2025 16:52:11 ]