Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd3002: Frank Zappa - Hot Rats



Zappa. De tweede plaat uit de koffer van de collega is Hot Rats. Als in 1969 Uncle Meat is verschenen en Zappa en The Mothers de zoveelste tour heeft gedaan, neemt hij een besluit. Hij belt zijn bandleden op en vertelt dat hij de groep heeft opgeheven. Het is financieel niet meer te doen. Er staan veel muzikanten op de loonlijst en daarnaast voelt Zappa dat die niet allemaal de muziektechnische kwaliteiten hebben om de complexe muziek die hij voor ogen heeft uit te voeren. In juli en augustus van 1969 is Zappa in de studio met Ian Underwood (de enige van de oude Mothers) en neemt hij een soloplaat op. Hot Rats verschijnt op 10 oktober 1969, dezelfde dag als In The Court Of The Crimson King van King Crimson. De luisteraars zijn verrast: dit is een soort jazzrock die tot dan toe nog niet eerder vertoond was. Naast Underwood horen we Shuggy Otis (tienerzoontje van), Don Guerin, Max Bennett, Paul Humphrey en de legendarische Don 'Sugarcane' Harris. Zes topstukken op de plaat. Opener Peaches En Regalia is een van die kenmerkende Zappadeunen. Willie The Pimp heeft de enige zang van het album en dan ook nog door Captain Beefheart; daarnaast bevat dit stuk een gitaarsolo die gerust imbeciel goed genoemd mag: we horen Zappa gebruik maken van alle mogelijkheden op de gitaar, we horen hem fouten maken en weer corrigeren en alles klopt. Son Of Mr. Green Genes is gebaseerd op de melodie van Mr. Green Genes (een nummer van Uncle Meat) maar uitgebouwd met een complexe orkestratie en improvisaties. De tweede plaatkant opent met Little Umbrellas dat laat horen dat Zappa echt zeer mooie melodieën kon schrijven. The Gumbo Variations is een lange improvisatie over een enkele riff voor gitaar, sax en viool. Afsluiter It Must Be A Camel is een hinkend stuk dat de luisteraar qua tempo op het verkeerde been zet. Als ik op 22 oktober 1992 de plaat op cd koop - de remaster uit 1987 - valt me onmiddellijk op dat deze heel anders klinkt dat de elpee die ik kort ervoor van de collega had geleend. Zappa moest in 1969 al allerlei partijen weglaten, omdat het vinyl de volle arrangementen/orkestraties niet aankon; met de komst van de cd kan hij zijn vele overdubs wél laten horen. Opnieuw zijn de diehardfans woedend. (Gelukkig voor hen verschijnt er in 2012 een cdversie met de originele mix.) Ik vind dat beide versies naast elkaar kunnen bestaan, ze hebben allebei hun eigen charme. Hot Rats is mijn favoriete Zappaplaat en behoort in mijn oren tot de top drie van beste albums ooit gemaakt.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 99% gewijzigd door bazbo op 23-07-2026 12:10:18 ]

quote:

Op donderdag 23 juli 2026 12:03 schreef Bosbeetle het volgende:

[..]
Euh huh nog een keer die

Iets te enthousiast op een heel verkeerd icoontje geklikt.

bazbo cd3003: Frank Zappa - Hot Rats



Zappa. Als Hot Rats is verschenen, sprokkelt hij een band bijeen en daarmee doet hij enkele concerten in zalen in de buurt van LA. Het publiek is enthousiast over zijn album, maar echt goed verkopen doet het niet. Vreemd genoeg blijkt de plaat wél een hit in Groot-Brittannië, zo'n beetje de enige keer in zijn gehele carrière. Toch meent Zappa dat de jazzrock de weg is die hij in wil slaan. Hij begint in de studio te werken aan een nieuw album, dat de opvolger van Hot Rats moet worden. De elpee Funky Nothingness is klaar als er iets anders op zijn pad komt: hij krijgt de kans om met een orkest onder leiding van Zubin Mehta een concert te geven. Vol enthousiasme stort Zappa zich in het avontuur en Funky Nothingness blijft op de plank liggen (tot 2023). De muziek die Zappa met Mehta gaat brengen, heeft hij in de afgelopen jaren grotendeels in motelkamers geschreven en veel ervan zal later terug te horen zijn in de film en op de soundtrack 200 Motels. Het concert is een groot succes, maar Zappa is niet tevreden over het orkest; iets wat in zijn carrière een terugkerend fenomeen blijkt. Tijdens het concert is er ook een rockband (met Ian Underwood erin) en in het publiek zitten Howard Kaylan en Mark Volman, die net hun groep The Turtles hebben opgedoekt. Na afloop van het concert zoeken ze Zappa backstage op en bieden hun diensten aan. Daarover later meer. In 2012 brengt het familiebedrijf ZappaFamilyTrust een nieuwe remaster van Hot Rats uit, waarbij gebruik is gemaakt van de originele mix uit 1969, dus zonder de vele overdubs die op de versie uit 1987 wél te horen waren. Ik koop deze nieuwe remaster op 15 oktober 2012 en ben blij dat ik beide versies heb, want ze kunnen heel goed naast elkaar bestaan.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 25-07-2026 20:31:06 ]

bazbo cd3004: Frank Zappa - Peaches En Regalia



Zappa. Peaches En Regalia, het openingsnummer van Hot Rats, is een typerend Zappastuk. Het is nooit als single uitgebracht, maar in de tijd dat de elpee verscheen wel veel op de (Amerikaanse) radio gedraaid. In 1987 brengt Zappa het op de markt als een 3" cd single, de eerste minicd die in de VS verschijnt. Hij is verpakt in een 3" kartonnen hoesje en dat zit weer op een langwerpig karton. Ik vind een exemplaar zonder dat langwerpige karton als ik een keer in Groot-Brittannië ben. De precieze datum heb ik niet genoteerd, maar ik vermoed dat het is geweest op vrijdag 8 maart 2013 óf vrijdag 20 maart 2015 tijdens een van de twee Moo-ah!-festivals in Corby die ik heb bezocht en waar een plaatverkoop plaatsvond. Op het cd'tje staat naast Peaches En Regalia (de versie uit 1987 met alle extra overdubs) ook I'm Not Satisfied (de versie van Cruising With Ruben & The Jets en dus die met de opnieuw opgenomen bas en drums uit 1985) en Lucille (complete titel: Lucille Has Messed My Mind Up en afkomstig van de elpee Joe's Garage uit 1980). Geinig hebbedingetje.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3005: Frank Zappa - Burnt Weeny Sandwich



Zappa. Tussen de concerten na Hot Rats en de opnamen voor het nieuwe project Funky Nothingness (dat pa vijfenvijftig jaar later zal verschijnen) zit de workaholic niet stil. Uit de vele opnamen die hij nog heeft met de Mothers van 1967-1969 knipt hij allerlei materiaal en edit dat tot een volwaardig klinkend album. Burnt Weeny Sandwich komt in februari 1970 uit. Fantastische plaat. Het opent met WPLJ, een cover van het nummer van de doowopgroep The Four Deuces en sluit af met een andere cover, de Lewis-Robinsonsong Valerie. Daartussen staat instrumentaal werk uit de studio en live opgenomen. Om een idee te geen: de gitaarsolo uit Theme From Burnt Weeny Sandwich is een outtake van een uitgebreidere versie van Lonely Little Girl van de sessies uit 1967 voor We're Only in It for the Money. Met Aybe Sea laat Zappa opnieuw horen dat hij wonderschone muziek kan schrijven. Het stukje eindigt met solopiano van Ian Underwood en zijn trage spel loopt over in het lange stuk Little House I Used To Live In dat start op de tweede plaatkant. Zappa heeft dit grootse werk samengesteld uit studio- en liveopnamen. Het openingsthema is al heel oud en ook bekend als Return Of The Hunch-Back Duke uit de film Run Home Slow waarvoor Zappa eind jaren vijftig als jongeling de muziek schreef. Daarna volgen meerdere delen, afkomstig van verschillende studiosessies en concerten, Don 'Sugarcane' Harris speelt een grandioze vioolsolo en uiteindelijk is het Zappa zelf die een halfbakken orgelsolo ten beste geeft. Ik koop Burnt Weenie Sandwich op 19 maart 1993, een cdversie uit 1991. Ik heb veel favoriete Zappaplaten en dit is er eentje van.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3006: Frank Zappa - Weasels Ripped My Flesh



Zappa. Was Burnt Weeny Sandwich nog een album met complete nummers met uitgekiende arrangementen die Zappa achteraf in de studio aan elkaar plakte, op Weasels Ripped My Flesh gaat hij rigoureuzer tekeer. Deze plaat is een meesterwerk in editing. Zappa knipt delen uit studio- of liveopnamen en plakt die bijna onhoorbaar aan totaal andere stukken, waardoor er geheel nieuwe werken ontstaan. De nadruk ligt op liveopnamen en improvisaties. Die improvisaties doen chaotisch aan, maar bij nadere beluistering zouden we ze thuis kunnen brengen in de free jazz en avantgarde. Een heel goed voorbeeld daarvan is Eric Dolphy's Memorial Barbecue: dat stuk begint met een mooie melodie in driekwart, maar na een paar minuten valt het stil, horen we gehuil en hysterisch gelach en nadat het thema nogmaals voorbij is gekomen klinkt er van alles door elkaar. Of wat dachten we van Prelude To The Afternoon Of A Sexually Aroused Gas Mask? De titel alleen al is een satirische verwijzing naar klassieke muziek (Debussy, iemand?) en na een complex maar duidelijk gecomponeerd intro volgt een onsamenhangend stuk musique concrète. Daar staan dan weer bluesy stukken als Directly From My Heart To You (een cover van Little Richard, met zang en viool van Don 'Sugarcane Harris', een outtake van het Hot Rats album) en de rocker My Guitar Wants To Kill Your Mama tegenover. Toads Of The Short Forest begint als herkenbare deun opgenomen in de studio, maar halverwege schakelen we over op live en laat Zappa zijn muzikanten ieder in een andere maatsoort spelen met 'the saxophonist blowing his nose' en uiteindelijk klopt alles, zo strak speelt de band. Get A Little is een trage gitaarsolo. Een van Zappa's mooiste melodieën (Oh No) horen we aan het eind, net als The Orange County Lumber Truck, dat tijdens concerten vaak na Oh No gespeeld wordt. Het titelnummer sluit de elpee af: twee minuten chaos en feedback; Zappa gaf zijn muzikanten op het podium opdracht om zoveel mogelijk lawaai te maken op hun instrument. Opvallend aan de plaat Weasels Ripped My Flesh is ook de hoes: eerder deed Cal Schenkel alle artwork, maar in dit geval koos Zappa voor een schilderij van Neon Park. In 1990 verschijnt een cdversie en die wijkt af van de elpee: Zappa heeft enkele muziekfragmenten aan een paar stukken toegevoegd. Het meest opvallende is in opener Didja Get Any Onya?, waarin we ook Lowell George horen, die begin 1969 twee maanden lid was van The Mothers. In het midden van het stuk klinkt een deel dat Charles Ives heet (later te horen op You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 5) en Zappa ook gebruikte als achtergrondmuziek bij de tekst The Blimp van Captain Beefheart op diens album Trout Mask Replica, dat Zappa produceerde in 1969. Ik koop die cdversie uit 1990 op 25 maart 1993. Waanzinnige plaat.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3007: Frank Zappa - Chunga's Revenge



Zappa. Na afloop van het concert dat Zappa in mei 1970 met band én orkest onder leiding van Zubin Mehta geeft, melden zich backstage Mark Volman en Howard Kaylan. Hun groep The Turtles ligt op dat moment stil vanwege allerlei juridisch gedoe en zij bieden aan om voor Zappa te komen werken. Zappa beluistert hun stemmen en is geïntrigeerd. Hij schuift het plan voor de release van een opvolger van Hot Rats voor zich uit (zoals gezegd: Funky Nothingness zal pas in 2023 het levenslicht zien en buigt zich over nieuwe projecten. De orkestmuziek die hij in mei 1970 heeft laten vertolken is onderdeel van één project en daarnaast schrijft hij nieuwe rocksongs speciaal voor de stemmen van Volman en Kaylan, die hun eigen namen niet mogen gebruiken omdat ze formeel nog onder hun Turtlescontract bij een platenmaatschappij vallen. Ze hanteren de bijnamen The Phlorescent Leech en Eddie, vaak verkort tot Flo & Eddie. Ze zijn voor het eerst te horen op de elpee Chunga's Revenge, die in oktober 1970 uitkomt. Het is een beetje een allegaartje van gitaarrock, meebrulsongs, subtiele instrumentaaltjes, percussiegepiel en livemateriaal (natuurlijk weer helemaal verknipt en in combinatie met studiospul tot een totaal ander nummer gemonteerd). Op de hoes staat vermeld: 'All the vocals in this album are a preview of the story from 200 MOTELS'. Transylvania Boogie opent de plaat en is afkomstig van de opnamen die Zappa maakte met de band waarmee hij begin 1970 toerde (met Don 'Sugarcane' Harris, Ian Underwood, Max Bennett en Aynsley Dunbar) en die hij Hot Rats doopte; het is een felle gitaarinstrumentaal. Twenty Small Cigars is een outtake van de sessies voor Hot Rats. Road Ladies en The Nancy And Mary Music zijn de eerste stukken met Flo & Eddie en vertellen over het leven 'on the road'; het laatstgenoemde stuk is grotendeels geknipt uit een vertolking van King Kong en bevat 'vocal sound effects' (lees: human beat box) door George Duke. Zappa leert Duke kennen tijdens de productie van een soloplaat van Jean-Luc Ponty; zijn album King Kong uit (eerder in) 1970 is helemaal gewijd aan het werk van Zappa en Ponty heeft in het verleden veel met Duke samengewerkt. Duke is al snel onderdeel van de Zappaband, naast Flo & Eddie, Ian Underwood, Aynsley Dunbar en bassist Jeff Simmons. De tweede plaatkant opent met de rocksongs Tell Me You Love Me en Would You Go All The Way, Vervolgens titelnummer Chunga's Revenge, ook afkomstig van de Hot Rats band, een grandioze gitaarinstrumental. Het gaat over in The Clap, waarin we Zappa solo op allerlei percussie horen. Rudy Wants To Buy Yez A Drink is weer een poppy song en de plaat sluit af met Sharleena, een soort liefdesrocksong. De basis voor Sharleena legde Zappa tijdens de opnamen voor Funky Nothingness en een volledige versie zal later een plek krijgen op het postume The Lost Episodes in 1996. Alles bij elkaar vind ik het album een eclectische maar intrigerende mix van stijlen; ik koop de cd (een remaster uit 1990) op 11 augustus 1992 en draai hem vaak.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3008: Frank Zappa - Chunga's Revenge



Zappa. Hoe goed en intrigerend ik Chunga's Revenge ook vind, de geluidskwaliteit zoals ik 'm op cd heb kan me wat minder bekoren. Gelukkig komt de ZFT in 2012 met heruitgaven van zo'n beetje het gehele oeuvre van 1966 tot en met 1992 en ik schaf er een paar aan, waaronder Chunga's Revenge op 13 november 2012. Het geluid is er hoorbaar op vooruit gegaan.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3009: Frank Zappa - 200 Motels



Zappa. Als de elpee Chunga's Revenge verschijnt in 1970 is Zappa al bezig met het realiseren van zijn grote project: een film! Met een honderden pagina's tellend script reist hij met band en acteurs naar de Pinewood Studios in Londen. Het script bestaat uit tientallen losse scènes die in zeven dagen tijd opgenomen moeten op videoband (die later weer omgezet worden naar film). In de studio is als decor een compleet dorp gebouwd, liggend in een soort concentratiekamp. De cast bestaat uit de bandleden (Flo & Eddie, George Duke, Jeff Simmons, Aynsley Dunbar), oudgediende Jimmy Carl Black (als Lonesome Cowboy Burt), het complete Royal Philharmonic Orchestra, een groot koor, verscheidene lui uit de scene rondom Zappa, Ringo Starr (als Frank Zappa), Keith Moon (als non/groupie) en de enige échte acteur is de Israëlische ster Theodore Bikel. Voorafgaand aan de opnamen vinden repetities in de studio plaats en tijdens een scriptlezing stapt bassist Jeff Simmons op. Zappa heeft in zijn script, handelend over het leven van een band op tournee, uitspraken van bandleden verwerkt en dat zint Simmons niet. Simmons heeft een redelijk grote rol in de film, dus moet Zappa als de bliksem op zoek naar een vervanger. Er zijn twee kandidaten, maar beiden houden het na een dag voor gezien en uiteindelijk zegt Zappa ten einde raad: 'De eerste die nu door de deur naar binnen komt, krijgt de rol van Jeff.' De deur gaat open en Martin Lickert komt binnen; hij is de chauffeur van Ringo Starr en speelt toevallig ook nog basgitaar. De filmopnamen lopen verre van vlekkeloos. Zappa krijgt het aan de stok met regisseur Tony Palmer en uiteindelijk regisseert Zappa zelf en houdt Palmer zich op de achtergrond bezig met andere productionele zaken. Van het enorme script krijgt Zappa krap een derde op film. Achteraf zal hij tijdens de postproductie extra scènes moeten invoegen, waaronder de roemruchte cartoonscène I'm Stealing The Towels / Dental Hygene Dilemma. De film is uiteindelijk nauwelijks een succes, velen in de bioscoop vragen zich af waar ze nu eigenlijk naar zitten kijken. Het is dan ook een bizar en kaleidoscopisch geheel. De soundtrack is ook weer een verhaal op zich: er zit muziek in de film die niet op de soundtrack te horen is en omgekeerd is ook het geval. Orkestwerk wisselt zich af met rockmuziek. Er zijn wat suites van stukken die bij elkaar horen. Wat mij betreft zijn de ouverture Semi-Fraudulent/Direct-From-Hollywood Overture, This Town Is A Sealed Tuna Sandwich en het afsluitende Strictly Genteel/200 Motels Finale de hoogtepunten. Would You Like A Snack? is een song op dezelfde muziek die Zappa gebruikte voor Holiday In Berlin (te horen op Burnt Weeny Sandwich en het latere Ahead Of Their Time). De soundtrack verschijnt later in 1971 en blijkt evenmin een commercieel succes. Een cdversie komt pas in 1997 en die schaf ik aan bij het verschijnen op 8 november 1997. Vijfentwintig jaar later komt er een uitgebreide box met allerlei sessies en versies van de soundtrack en bij nadere beschouwing blijkt 200 Motels in mijn oren een van Zappa's grote meesterwerken als het gaat om compositie.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3010: Frank Zappa - Fillmore East, 1971



Zappa. Terwijl hij druk bezig is met de postproductie voor de film 200 Motels, is Zappa alweer druk aan het toeren met zijn band. Omdat Jeff Simmons is vertrokken, stellen Mark Volman en Howard Kaylan voor om hun maatje en oud-Turtle Jim Pons te vragen voor de baspartijen. Ook Bob Harris, oud-Turtle is erbij op toetsen, naast Ian Underwood. Aynsley Dunbar drumt. Op 5 en 6 juni 1971 spelen The Mothers vier shows in The Fillmore East in New York. De concerten bestaan uit lange songsuites met veelal nieuwe songs over het leven van een rockmuzikant tijdens een toernee, aangevuld met ouder materiaal. In de suite die later ook wel The Groupie Routine heet, spelen Volman en Kaylan een groupie en een rockster. Zappa baseerde hun teksten op de verhalen die hij van zijn muzikanten hoorde. Daarnaast tekende hij een beruchte rocklegende op: in The Mud Shark gaat het over het hotel The Edgewater Inn in Seattle waar men vanaf het balkon een hengel kon uitslaan en Zappa was natuurlijk geïntrigeerd door wat er later in hotelkamers gebeurde met de gevangen vis. Het nummer vertelt over een legendarische anekdote waarbij leden van Led Zeppelin en The Vanilla Fudge betrokken waren. Voor de elpee knipte Zappa weer van alles en plakte hij dat op briljante wijze weer aan elkaar, zodat er één geheel ontstaat. Het album opent met Little House I Used To Live In, waarna de bizarre toerverhalen volgen. In Latex Solar Beef zingt Kaylan de melodie van Duodenum, het openingsstuk van Lumpy Gravy. Ietsie verderop horen we Flo & Eddie de melodie zingen die Zappa later zal opnemen in de befaamde gitaarsolo in Inca Roads. En zo zitten er meerdere fratsen in. Het hele groupie/rocksterverhaal krijgt z'n apotheose in Do You Like My New Car? als groupie Volman zegt dat ze rockster Howard alleen van dienst wil zijn als hij zijn grote hit zingt. Prompt barst de band uit in The Turtles' Happy Together en daarmee is het 'concert' op de plaat afgelopen. Gelukkig is er nog een toegift: gastmuzikant Don Preston speelt een Moogsolo (oorspronkelijk gebruikte de band dit als soundcheck aan het begin van de concerten), waarna een gedreven versie van Peaches En Regalia volgt. De meezinger Tears Begin To Fall sluit de plaat af. Tijdens het laatste concert op 6 juni 1971 is er dan nog een extra toegift met extra muzikale gasten. Het publiek weet niet wat het overkomt als John Lennon en Yoko Ono op het podium komen voor een uitvoering van Well en wat jams op het ritme van King Kong. Na afloop van het concert spreken Zappa en Lennon af dat ieder zijn eigen versie en mix van de toegiften kan gebruiken op eigen elpees. Lennon zet het materiaal op Some Time In New York City, maar gebruikt andere titels (Live Jam) en credits, tot ergernis van Zappa. Hij zet zijn eigen mix op de plank; het verschijnt pas op Playground Psychotics in 1993 en later op de Mothers 1971 box in 2022. Een cdversie van Fillmore East, June 1971 verschijnt in 1990. Aan het eind van de oorspronkelijke elpee klonk de riff en gitaarsolo van Willie The Pimp, dat ruw afgebroken werd en op de tweede plaatkant even ruw verder ging; op de cd is het tweede deel weggelaten en knallen we aan het eind van de solo gelijk in Do You Like My New Car?. Ik koop die eerste cdversie op 18 mei 1994. Beetje laat, maar de elpee was de derde Zappaplaat uit de koffer die de collega mij leende en mijn cassettebandje klonk jarenlang nog zeer goed. Veel mensen trekken de 'comedyshit' van Zappa met Flo & Eddie en de 'Veaudeville band' slecht; ik vind Fillmore East een sterk livealbum dat laat horen hoe enorm goed de bandleden op elkaar zijn ingespeeld.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3011: Frank Zappa - Fillmore East, June 1971



Zappa. In 2012 verschijnt een nieuwe versie van Fillmore East. Het geluid is mooi opgepoetst en Willie The Pimp hersteld. Deze moet ik hebben en op 24 oktober 2012 schaf ik 'm aan. Na de zomer toert de 'Veaudeville band' verder. De tournee eindigt rampzalig. Op 4 december 1971 speelt de band in het casino in Montreux en tijdens het concert meent iemand een vuurpijl te moeten afsteken. Het plafond vat vlam en binnen de kortste keren staat de hele tent in lichterlaaie. Gelukkig weet iedereen op tijd naar buiten te komen en zijn er weinig gewonden, maar de band is het grootste deel van de apparatuur kwijt. Aan de overkant van het meer van Genève ziet de band Deep Purple het gebouw waar ze de volgende avond zouden gaan spelen tot op de grond afbranden en hun ervaring staat beschreven in de song Smoke On The Water. Het concert is overigens te beluisteren op de bootleg Swiss Cheese / Fire!, te vinden in de doos Beat The Boots II. Zappa besluit de concerten in de eerste week erna af te lasten en op zoek te gaan naar nieuwe apparatuur. Op 10 december 1971 staat de band dan met geleende en gehuurde instrumenten en apparatuur in The Rainbow Theatre in Londen. Vlak na de toegift (met I Want To Hold Your Hand dacht Zappa zijn Britse publiek te verrassen) is er iemand uit de zaal het podium opgeklommen en die geeft Zappa een zo harde duw, dat de gitarist van het podium op de betonnen vloer in de orkestbak valt. Bandleden denken dat hij dood is. In het ziekenhuis blijkt dat zijn been is gebroken, hij verschillende fracturen aan rug en nek heeft en dat zijn strottenhoofd een fikse opdoffer heeft gehad. Het resultaat is dat hij bijna een jaar gebruik moet maken van een rolstoel, hij chronische rugpijn heeft en zijn stem definitief enkele tonen lager klinkt. The Mothers zijn per onmiddellijk opgeheven, maar het jaar erna zal een productieve tijd zijn, zo zal al snel blijken. Het complete Rainbow-concert is, inclusief het dramatische einde, opgenomen in de box The Mothers 1971 uit 2022.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3012: Frank Zappa - Just Another Band From LA



Zappa. Zwaar gewond door de val in de orkestbak van het Rainbow Theatre in Londen besluit Zappa dat hij The Mothers wederom moet ontbinden. Na een maand mag hij uit het ziekenhuis en reist hij, nog grotendeels in het gips terug naar huis. Het jaar 1972 zal hij grotendeels gebruik maken van rolstoel en krukken. Stilzitten kan hij niet en al snel is hij weer in de studio te vinden. Er liggen goede opnamen van het concert in The Pauley Pavilion in Los Angeles van 7 augustus 1971 en daarvan knipt Zappa de elpee Just Another Band From LA, die eind maart 1972 verschijnt. We horen de 'Veaudeville band' in bloedvorm. Billy The Mountain neemt de eerste plaatkant in beslag. Het is een ridicuul verhaal over de berg Billy die een relatie aangaat met boom Ethell en als ze samen op vakantie gaan, beleven ze allerlei avonturen. Zappa verwerkte er iedere avond weer andere actualiteiten en lokale bijzonderheden in. Alle bandleden spelen een rol en Op de plaat duurt het vierentwintig minuten; tijdens concerten liep het vaak uit naar dik een half uur of nog langer. Zappa heeft hier in ieder geval het instrumentale intro (dat hij later weer zal gebruiken in Revised Music For Guitar & Low Budget Orchestra) en de piano- en gitaarsolo's eruit geknipt. Niet iedereen zal deze groteske parodie op rockopera's kunnen bekoren, maar er zitten werkelijk hilarische fragmenten in en het stuk getuigt van een ijzeren discipline. Op de tweede plaatkant staan vier wat beter toegankelijke stukken uit het concert. Call Any Vegetable krijgt een stevige rockbasis en een vraag- en antwoordscène waarin Flo & Eddie allerlei reclameboodschappen brengen en Eddie Are You Kidding? is een korte meezinger. Magdalena is tekstueel misschien wel het meest controversiële nummer dat Zappa ooit maakte; Kaylan bezingt de seksuele aantrekkingskracht van een dochter op haar eigen vader (al is dat thema ook aan de orde in Brown Shoes Don't Make It van Absolutely Free uit 1967). Een grandioze rockversie van Dog Breath sluit het album af. In eerste instantie heeft Zappa een dubbelelpee in gedachten; op de tweede elpee staan solo's uit Billy The Mountain en andere stukken van het concert en een daarvan komt terecht op het in 2012 postuum verschenen Finer Things. Van Just Another Band From LA koop ik een remaster uit 1990 op 11 augustus 1992. Het album laat horen wat een goed ge-oliede band Zappa op het podium had.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3013: Frank Zappa - Waka/Jawaka



Zappa. Tegelijk met de productie van Another Band From LA begint Zappa in 1972 vanuit de rolstoel te werken aan twee nieuwe studioalbums. Eerst zijn er nogal wat repetities (die later terecht komen op Joe's Domage uit 2004) en vervolgens vinden opnames plaats in april en mei 1972. Uit de opnamen stelt Zappa twee platen samen. Waka/Jawaka is in eerste instantie een vervolg op Hot Rats, maar klinkt al snel totaal anders. Het album opent met het plaatkantlange Big Swifty, dat wordt gekenmerkt door een complex thema in verschillende maatsoorten, uitgevoerd door een fikse blazerssectie, waarna er rust komt in een regelmatig swingtempo en daaroverheen volgen dan allerlei solo's, waaronder eentje door George Duke op elektrische piano en Tony Duran op slide guitar. De tweede plaatkant opent met twee korte songs, Your Mouth en It Just Might Be A One-Shot Deal (met daarin een steel guitar solo van Sneaky Pete Kleinow), om daarna terug te keren naar het big-band-titelnummer Waka/Jawaka met daarin een MiniMoogsolo gespeeld door Don Preston. Verder horen we Aynsley Dunbar, bassist Erroneous (hij heeft deze bijnaam vanwege zijn onuitspreekbare naam Alex Dmochovsky), Sal Marquez en anderen. Ik koop een cdversie uit 1989 op 11 maart 1993 en vind het nog altijd een zeer onderhoudend jazzy album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3014: Frank Zappa - The Grand Wazoo



Zappa. Het tweede studioalbum dat Zappa in 1972 weet te produceren is The Grand Wazoo. Het is een half conceptalbum gebaseerd op een halfzacht verhaal dat zich afspeelt rondom twee keizerrijken die een muzikale oorlog met elkaar aangaan. Zeg het maar. De muziek is grotendeels instrumentaal en de plaat bevat vijf jazzy bigbandcomposities. De oorspronkelijke A-kant van de elpee start met For Calvin (And His Next Two Hitch-Hikers), een vaag nummer over Calvin Schenkel (Zappa's hoesontwerper die hier trouwens een van zijn beste ooit heeft gemaakt) die nogal eens lifters meenam, de ene keer enge lui en de andere keer hete dames. Daarna volgt het titelnummer, een lekkere groove met daaroverheen melodieën en solo's. De tweede plaatkant opent met het heerlijk debiele Cletus Awreetus-Awrightus (vernoemd naar een van de keizers). Het piano-intro van Eat That Question vindt na een minuut een lick en dan valt de rest van het enorme ensemble in en volgen er weer hopen met solo's. De uiterst subtiele en wonderschone jazzy melodie van Blessed Relief sluit dit prachtige album af. The Grand Wazoo verschijnt in november 1972. Zappa is dan alweer redelijk op de been en heeft een twintig man sterk bigbandorkest geformeerd waarmee hij in september 1972 een kleine toer doet door de VS en Europa. Een iets kleinere versie van dit orkest (bijgenaamd Petit Wazoo) speelt in oktober en november van dat jaar in de VS. The Grand Wazoo komt in 1990 uit op cd en ik koop die versie op 22 april 1993. Voor de cdversie heeft Zappa gemeend de volgorde van de twee stukken op de oorspronkelijke eerste plaatkant om te draaien. De cd begint met titelnummer The Grand Wazoo en ik moet zeggen dat deze keuze de flow van de plaat zeer ten goede komt. We zitten er gelijk goed in met een opzwepende groove, herkenbare melodieën en pakkende solo's (in plaats van een vaag verhaal met een beetje zeikerige zangstemmen). The Grand Wazoo is een van mijn vele favoriete Zappaplaten.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3015: Frank Zappa - Apostrophe (') / Over-Nite Sensation



Zappa. Eenmaal weer goed op de been stort Zappa zich op nieuwe muziek, nieuwe toernees en nieuwe platen. Hij schrijft een hele reeks songs die uiteindelijk een plek krijgen op Over-Nite Sensation (1973) en Apostrophe (') (1974). Veel muziek daarvan speelt hij al met verschillende bands, zoals de Petit Wazoo eind 1972, maar ook een achtkoppige band (waaronder Ian Underwood, Sal Marquez, Jean-Luc Ponty, George Duke en Tom en Bruce Fowler) waarmee hij speelt in de VS, Europa en Australië. Die band zal uiteindelijk de roemruchte Roxy-band worden, maar zo ver is het nog niet. Op de beide platen brengt Zappa een vorm van compacte rock met bizarre en vaak seksueel getinte teksten. Een lied over de flosdraad-oogst of stinkvoeten aan de ene kant, anderzijds satire op de destijds zweverige geldklopperij van zogenaamde goeroes en spirituele voorgangers. Kent Over-Nite Sensation nog zeven conventionele rocksongs, op Apostrophe (') horen we ook een bijna plaatkantlange songsuite. De albums verschijnen in 1986 op één cd (met daarop spelfauten in de tietels) en in omgekeerd chronologische volgorde. Ik koop dat cd'tje op 9 april 1992. Ze gelden als klassiekers in het Zappa-oeuvre. Later brengt Zappa de elpees ook afzonderlijk op cd uit en ook daar heb ik exemplaren van, dus wordt vervolgd.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op donderdag 30 juli 2026 18:02 schreef Bosbeetle het volgende:
People of the medical profession call it dromedrosis but we know it better by the name STINK FOOT

My Python boot is so tight, I couldn't get it off tonight...

Uitstekend. U kent uw klassiekers.

bazbo cd3016: Frank Zappa - Over-Nite Sensation



Zappa. Terwijl hij rondtoert met een band die voornamelijk lange improvisaties speelt, bevat het album Over-Nite Sensation uit 1973 voornamelijk compacte rocksongs. Op de plaat zet hij de toerbandleden volop in: Drummer Ralph Humphrey, bassist Tom Fowler, trombobist/broer Bruce Fowler, trompettist Sal Marquez, violist Jean-Luc Ponty en toetsenisten Ian Underwood en George Duke. Ook spelen Ruth Underwood (marimba) en Rick Lancelotti (maniakale zang) mee, plus horen we in de achtergrondkoortjes de Ikettes. Zappa wil de dames de voor hem gebruikelijke vergoeding betalen, maar dat mag niet van Ike Turner omdat die Tina en de andere zangeressen zelf veel minder betaalt. Zappa wil er niet van horen en geeft Tina haar geld, waarop Ike op hoge poten verhaal komt halen in de studio. Daar is Zappa net bezig met het opnemen van de ondoenlijke zang van Tina en de Ikettes in Montana. Ike hoort het een minuut of wat aan, roept: 'What is this shit? en vertrekt. Over-Nite Sensation bevat slechts zeven stukken, het is een kort album, maar daar zitten wel veel 'klassieke' nummers tussen die Zappa jarenlang op het podium zal brengen: Camarillo Brillo, I'm The Slime, Dirty Love, Zomby Woof, Dinah-Moe-Humm en Montana. Op het eerste gehoor lijkt het simpele muziek, maar als je ervoor gaat zitten hoor je hoe complex de arrangementen in elkaar zitten. Het merendeel van de teksten heeft een seksuele lading en handelt over al dan niet afwijkende seksuele interesses, fantasieën en handelingen. Het is een van de grootste kritieken op het werk van Zappa: dat hij goede muziek moest bederven met vieze teksten. Zappa zelf verklaarde altijd dat hij alleen beschreef wat hij om zich heen waarnam, maar bekend is ook dat hij zelf niet vies was van een vrijpartij, zowel binnen als buiten zijn huwelijk. (De man had in 1973 twee kinderen, dochter Moon en zoon Dweezil, en in 1974 en 1979 werden respectievelijk zoon Ahmet en dochter Diva geboren. Daarnaast weten we dat er een paar 'onechte' kinderen op aarde rondlopen.) Opener Camarillo Brillo zet wat dat betreft gelijk goed de toon. I'm The Slime daarentegen bekritiseert de televisie, Zomby Woof is een muzikale monstermoviie en Montana gaat over iemand die naar die staat verhuist om er dental floss te gaan verbouwen. De elpee is gestoken in een hoes ontworpen door Dave McMacken, een surrealistisch schilderij met veel linken naar de erotische thema's en de gebruikelijke bizarre avonturen op toernee. Ik heb de plaat op de cd samen met Apostrophe ('), maar in 1995 verschijnt er een remaster (die Zappa al in 1993 had goedgekeurd) en die koop ik op 6 april 2001 als ik hem in de plaatselijke platenwinkel voor nog geen tientje tegenkom. Over-Nite Sensation is in eerste instantie geen commercieel succes maar verkoopt uiteindelijk toch goed; de plaat blijkt achteraf een soort keerpunt in de carrière en het oeuvre van Zappa.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3017: Frank Zappa - Apostrophe (')



Zappa. Vanaf de herfst van 1973 is Zappa op toernee met een band die zijn weerga niet kent: drummers Ralph Humprey en Chester Thompson, bassist Tom Fowler, trombonist Bruce Fowler, percussioniste Ruth Underwood, toetseneur George Duke en zanger/saxofonist Napoleon Murphy Brock. Zappa laat ze oud en nieuw materiaal spelen en de arrangementen worden complexer en complexer. Tussen de concerten en tournees door is hij in de studio om allerlei nieuw werk op te nemen en in maart 1974 ligt Apostrophe (') in de winkels. De plaat opent met een songsuite over iemand die droomt over een Eskimo die het aan de stok krijgt met een pelsjager. Allerlei absurde zaken komen aan de orde, Zappa weet her en der tekstuele verbanden te leggen en vaak lijkt het (natuurlijk) ook over seks te gaan. Beroemd zijn de regels 'Watch out where the huskies go, don't you eat the yellow snow'. In elf minuten tijd gebeurt er op muzikaal en tekstueel vlak wel heel erg veel wat Zappa van zijn luisteraars vraagt; tegelijkertijd is deze Yellow Snow Suite een van zijn populairste werken. Cosmik Debris vertelt over nepgoeroes en hippe zweverigheid. De tweede plaatkant opent met het korte Excentrifugal Forz (met drums door John Guerin afkomstig van de sessies voor Hot Rats uit 1969!) en daarna klinkt het titelnummer, een vrij lange instrumentale gitaarjam met Jim Gordon op drums en Jack Bruce op bas. Wil Zappa hier Creampje spelen? vragen veel Zappafans zich af; later zal Zappa verklaren dat Bruce niet de bassist voor hem is: hij speelt te nadrukkelijk te veel noten en dat jaagt hem erg op in de solo. Uncle Remus is een (piano)compositie van George Duke met (politiek-kritische) tekst van Zappa (over racisme, ja ja). Afsluiter Stinkfoot is Zappa ten voeten uit: een bizar verhaal over iemand met een vervelende aandoening en een hond die dat wel heel filosofisch benadert. Een radio-dj maakt een eigen mix van het openingsnummer Don't Eat The Yellow Snow en prompt verschijnt dat op singel, tot stomme verbazing van Zappa die daar helemaal niets van weet en die vervolgens zelf een eigen versie maakt en die uitbrengt. Apostrophe (') is achteraf een van de succesvolste Zappaplaten. Ik heb hem op de cd uit 1986 samen met Over-Nite Sensation erop. In 1995 komt er een aparte uitgave met een nieuwe remaster en die koop ik op 30 april 1999 als ik hem in de plaatselijke platenwinkel voor nog geen tientje zie liggen. Samen met de iconische Loeb-foto op de voorkant is dit korte album (krap een half uur) een van Zappa's sleutelplaten.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3018: Frank Zappa - Roxy & Elsewhere



Zappa. Op 8, 9 en 10 december 1973 heeft Zappa The Roxy Theatre in Hollywood afgehuurd. Hij is al een tijdje van plan om een goede concertfilm op te nemen en dit wordt de eerste poging. Voor een select publiek speelt hij zes shows met zijn dan supergoed ingespeelde band (drummers Humphrey en Thompson, percussioniste Underwood, bassist Fowler, trombonist Fowler, toetsenist Duke en saxofonist/zanger Brock, met tijdens de laatste show gasten Jeff Simmons en Don Preston). De camera's en de opnameapparatuur draaien. Tot zijn schrik blijkt na afloop het beeldmateriaal onbruikbaar; het loopt niet continu synchroon met het geluid. (Later in 1974 zal Zappa nog twee pogingen doen een concertfilm op te nemen.) De geluidsopnamen zijn ook niet volledig naar Zappa's zin en in de paar dagen na de concerten neemt hij nog wat extra zang en partijen op in de studio. Uiteindelijk weet hij van het bruikbare materiaal een dubbelelpee samen te stellen, al zijn er nogal wat overdubs en zijn twee hele stukken en enkele fragmenten afkomstig van concerten in mei 1974; de 'Elsewhere' is Edinboro en Chicago. Daarnaast heeft hij weer allerlei knip- en plakwerk verricht: als de solo van de ene show beter was, dan plakte hij die in de beste songversie van een andere show. En dat alles zo goed als onhoorbaar. Hoe dan ook, de Roxy-plaat laat een waanzinnig goede band horen met subliem materiaal. Zappa kiest ervoor om veel niet eerder op elpee verschenen werk op deze liveplaat te zetten. Zo opent de elpee met Penguin In Bondage, gevolgd door Pygmy Twylyte en de vocale improv Dummy Up. De tweede plaatkant is een hoogtepunt in het hele Zappa-oeuvre. Na het nostalgische en verrassend toegankelijk klinkende Village Of The Sun schotelt Zappa ons twee retecomplexe maar hoogst intrigerende composities voor: Echidna's Arf (Of You) en daarin overvloeiende Don't You Ever Wash That Thing? zijn de perfecte stukken voor de band om te laten horen hoe poepstrak en uitmuntend een ieder speelt. De derde plaatkant opent met opnieuw een nostalgisch lied (Cheepnis), nu over 'monster movies' en daarna klinken dan eindelijk twee bekendere songs: Son Of Orange County en More Trouble Everyday kennen een totaal ander arrangement dan de originelen. De vierde plaatkant bevat de Be-Bop Tango, een gruwelijk complex thema, verschillende free-jazz-solo's en George Duke die de melodie voorzingt terwijl Zappa er mensen uit het publiek op het podium op te laten dansen. Iedere plaatkant opent met een korte introductie door Zappa zelf en vervolgens zijn er geen pauzes tussen de nummers tot de plaatkant afgelopen is. De geschiedenis van de Roxy-(film)opnamen is nog niet afgelopen. Sommige beelden blijken wel bruikbaar en er verschijnt een trailer met drie minuten film op de videoband van Baby Snakes in 1981. Zappa gebruikt enkele stukken van de concerten op zijn cd-serie You Can't Do That On Stage Anymore eind jaren tachtig en begin jaren negentig. In 2006 zien we dertig minuten film voorafgaand aan het concert van Dweezil met Zappa Plays Zappa en tijdens het concert speelt Dweezil een gitaarduet met zijn vader op het beeldscherm. Op de cd Roxy By Proxy uit 2014 horen we meer muziek van de Roxy-concerten en pas in oktober 2015 blijkt dat recent de moderne technologie kon helpen bij de synchronisatieproblemen van de filmbeelden en Roxy - The Movie verschijnt op cd en bluray. Of het allemaal nog niet genoeg is, krijgen we in februari 2018 de lijvige box The Roxy Performances, met daarin vier complete shows, opnamen van het concert ervoorafgaand en van repetities. Een cd-versie van de elpee komt in 1992 en die koop ik op 9 maart 1993. Roxy & Elsewhere is voor veel Zappafans een geliefde plaat en ik moet zeggen dat hij ook bij mijn favorieten hoort.

Bekijk deze YouTube-video

_{Hier de fantastische sequence van de tweede plaatkant in z'n geheel:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3019: Frank Zappa - One Size Fits All



Zappa. Later in de zomer en het najaar van 1974 toert een ingekrompen Roxy-band verder over de wereld. De band telt dan nog Chester Thompson (drums), Tom Fowler (bas), Ruth Underwood (percussie), George Duke (toetsen) en Napoleon Murphy Brock (sax/fluit/zang). Tussendoor neemt Zappa allerlei materiaal in de studio op. Op 27 augustus voert de band een concert uit voor een select publiek in de KCET Studio's en daarvan neemt Zappa zowel beeld als geluid op, de derde poging om een concertfilm te maken (de Roxy-opnamen bleken technisch onbruikbaar en over een tweede concertfilm van juni 1974 was Zappa niet tevreden). De TV-film wordt uiteindelijk vertoond op de KCET-zender. Van het concert gebruikt Zappa de basistracks voor twee stukken van het volgende album One Size Fits All, dat eind juni 1975 verschijnt. Naast de ingekrompen Roxy-band horen we Captain Beefheart (op mondharmonica, om contracturele redenen onder de schuilnaam Bloodshot Rollin' Red) en de stem van Johnny Guitar Watson. Voor de hoes tekende Cal Schenkel weer eens en het is een ware puzzel voor alle Zappologisten onder ons. (Lees: The Negative Dialectics Of Poodle Play (Ben Watson).) De plaat opent met een van Zappa's meest complexe en tegelijkertijd allerbeste composities ooit. Voor Inca Roads maakt hij gebruik van de basistracks van de KCET-opnamen, maar de gitaarsolo heeft hij geknipt uit een concert dat de band geeft op 22 of 23 september 1974 in Helsinki. Voor het stuk is het Zappa gelukt om George Duke aan het zingen te krijgen (en hoe). Zappa wist als geen ander om verborgen talenten in zijn muzikanten naar boven te halen. Zo zette hij bij Duke een synthesizer op de piano en aanvankelijk weigerde Duke om het te gebruiken, maar gaandeweg probeerde hij het toch uit en uiteindelijk werd het een wezenlijk onderdeel van Dukes apparatuur op het podium. Voor Inca Roads vraagt Zappa aan Duke of hij de melodie wil zingen; Duke weigert pertinent ('I don't sing!') maar Zappa weet hem te overtuigen om het te proberen. Can't Afford No Shoes is een rocknummer en Sofa No. 1 is een van Zappa's beste (instrumentale) stukken ooit: alles zit erin, van een prachtige melodielijn tot vreemde Stravinsky-achtige wendingen. Po-jama People vertelt over Zappa's afkeer van burgerlijkheid. De tweede elpeekant start met Florentine Pogen, ook grotendeels van het KCET-concert, is een imposante en proggy rocker, met allerlei malle wendingen en versnellingen. In Evelyn, A Modified Dog vertelt Zappa een absurd verhaal met een klavecimbel op de achtergrond, een kunstje dat hij nogmaals zal uitvoeren in het intro van The Muffin Man. San Ber'dino is een rocker waarin Zappa tekstueel iets onthult over de omstandigheden die hij heeft meegemaakt in de cel toen hij in 1963 was gearresteerd. Andy is eveneens een rocker met een complex arrangement en de elpee eindigt met een vocale Sofa No. 2, waarin Zappa fonetisch Duits zingt. De plaat staat hoog op de lijsten van liefhebbers, ook bij mij. Het is een afwisselend album met zowel complex als toegankelijk materiaal erop, zonder dat het al te ingewikkeld wordt. Het is de vierde Zappaplaat in de koffer die ik in 1992 van de collega te leen krijg. Een cdversie koop ik op 9 maart 1993, een remaster uit 1989. Als iemand aan mij vraagt met welk album je het beste kunt beginnen als je Zappa wilt ontdekken, dan adviseer ik One Size Fits All

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3020: Frank Zappa - One Size Fits All



Zappa. Ondanks dat de remaster uit 1988 goed klinkt, koop ik op 20 februari 2013 de opnieuw gemixte en geremasterde versie uit 2012, die klinkt ook uitstekend.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3021: Frank Zappa / Captain Beefheart - Bongo Fury



Zappa. Als One Size Fits All verschijnt in 1975 is Zappa alweer met nieuwe zaken bezig. Zo is zijn relatie met Captain Beefheart weer redelijk goed en Zappa nodigt Beefheart uit om mee te gaan op een tournee. Tijdens de eerste auditie al sneuvelt Beefheart, hij blijkt veel moeite te hebben met de timing en het onthouden van (de paar) teksten. Een tijdje later lukt het beter en Zappa doet begin 1975 een tour met Beefheart, de restanten van de Roxy-band (Tom Fowler, George Duke en Napoleon Murphy Brock) en Bruce Fowler (terug op trombone), Denny Walley (jeugdvriend op slidegitaar) en drummer Terry Bozzio door de Verenigde Staten. Aanvankelijk is iedereen razend enthousiast, maar al snel zijn er toch wat problemen. Zo blijkt met name Beefheart niet echt betrouwbaar in afspraken; hij sleept allerlei spullen mee in tassen die hij her en der vergeet en dan moet het hele circus met de tourbus weer terug om het op te halen. Tijdens de concerten heeft Beefheart niet altijd wat te doen en dan zit hij op het podium op een stoel te tekenen in een schetsboek. Vaak vergeet hij dan wanneer hij weer aan de beurt is. Het roept met name bij Zappa de nodige ergernis op en die spreekt hij ook uit. Aan het eind van de toer tekent Beefheart op het podium voornamelijk karikaturen van Zappa en doet de relatie helemáál geen goed. Van de vele concertopnamen die Zappa maakt, blijken er maar een paar echt bruikbaar. Zo heeft hij professionele opnameapparatuur ingehuurd voor de twee shows in The Armadillo Head Quarters in Austin, Texas op 20 en 21 mei 1975 en van die opnamen knipt en plakt hij materiaal voor het album Bongo Fury, dat begin oktober 1975 verschijnt. Dat materiaal vult hij aan met studio-opnamen van januari 1975. Bongo Fury markeert een overgang in Zappa's carrière; het is de laatste plaat waarop hij muzikanten inzet uit zijn begin-zeventigerjaren oeuvre en het is ook de laatste plaat waarop hij de naam The Mothers gebruikt. Bongo Fury is een staalkaart voor het tempo waarin Zappa werkt. In januari en mei zijn er opnamen, de postproductie vindt gelijk erachteraan plaats en in oktober ligt de elpee in de winkel. Bovendien laat het veel van Zappa's manier van schrijven horen en dan vooral dat hij veel stukken schrijft voor specifieke muzikanten of zangers. Zo is opener Debra Kadebra Beefheart werkelijk op het lijf geschreven; als je niet beter wist zou je denken dat het een Beefheartcompositie is met de malle wendingen en bizar aandoende tekst, maar het is echt afkomstig uit het brein van Zappa. Beefheart levert wel degelijk twee stukken aan: Sam With The Showing Scalp Flat Top en Man With The Woman Head zijn twee gedichten met geïmproviseerde begeleiding. Twee Zappastukken vormen het hart van Bongo Fury: Carolina's Hard-Core Ecstasy (over een vrouw die seksueel opgewonden raakt als een man letterlijk over haar heen loopt) en Advance Romance (over een vrouw die de zanger in bed goed weet te plezieren, maar uiteindelijk misbruik van hem maakt door er met zijn geld vandoor te gaan en vervolgens aanpapt met zijn vrienden). Vooral Advance Romance maakt grote indruk, mede door de machtige slidegitaarsolo van Denny Walley. Aan het eind van de eerste en aan het begin van de tweede elpeekant horen we de twee studiostukken 200 Years Old en Cucamonga. De plaat eindigt met Muffin Man en het intro is ook afkomstig van de studio-opnamen uit januari 1975. Net als in Evelyn, A Modified Dog (van One Size Fits All) horen we Zappa een tekst declameren. Hij verspreekt zich, moet lachen en herstelt zich en hij heeft het gewoon in het stuk laten zitten. Dit stukje is duidelijk gelinkt aan A Little Green Rosetta (dat later zal terugkeren op Läther en Joe's Garage Act III). Wat erna volgt is een van de beste Zappagitaarriffs ooit, we zijn inmiddels weer terug in het concert en Muffin Men eindigt in een fade out waarin Zappa tegen het publiek zegt: 'Goodnight Austin, Texas, wherever you are!', alsof het concert onderdeel is van een brij aan optredens en de muzikanten het ene concert nauwelijks meer kunnen onderscheiden van het andere. Bongo Fury komt in 1989 op cd en ik koop die versie op 23 december 1992. Ook dit is weer een ijzersterke plaat en mede door de aanwezigheid van Beefheart een bijzonder album in het oeuvre.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3022: Frank Zappa - Zoot Allures



Zappa. Na de 1975-tournee ontbindt Zappa The Mothers en start hij een band waarmee hij repeteert (opnamen daarvan verschijnen postuum op Joe's Camouflage) maar nooit toert of een plaat mee opneemt. In plaats daarvan doet hij eind 1975 en begin 1976 een tour met een zeer ingekrompen band bestaande uit Terry Bozzio (drums), Roy Estrada (bas), Andre Williams (toetsen) en Napoleon Murphy Brock (sax/fluit/zang); bewijsmateraal verschijnt pas (posthuum) in 2002 op het album FZ:OZ. Tegelijkertijd heeft Zappa grote conflicten met zijn platenmaatschappij en manager Herb Cohen, hetgeen resulteert in nare rechtszaken. In oktober 1976 verschijnt de elpee Zoot Allures. Op de hoes staan naast Zappa (met bobbel in de broek) Bozzio, Patrick O'Hearn en Eddie Jobson. O'Hearn en Jobson spelen niet op de plaat, maar het is de band waarmee Zappa in het najaar van 1976 toert. De elpee is een verzameling van stukken hij in het jaar ervoor heeft opgenomen, zowel in de studio als live. Oorspronkelijk heeft Zappa een dubbelalbum in gedachten onder de titel The Night Of The Iron Sausage, maar uiteindelijk besluit hij om de boel anders in te delen en er een enkele elpee van te maken. Stukken die hij weglaat zullen later verschijnen op de elpee Sleep Dirt (1978/9). Ook Zoot Allures (een verbastering van het Franse 'Zut alors!') gaat voornamelijk over seks en dan niet de gewone; opvallend is de opnametechniek waarbij de stem van Zappa dicht op de microfoon zit, waardoor alles enerzijds een intieme en anderzijds een wat vunzige ambiance krijgt. Na de catchy opener Windi Up Working In A Gas Station horen we de gitaarinstrumental Black Napkins, opgenomen in Osaka in februari 1976 tijdens de tour met Bozzio-Estrada-Williams-Brock. Het is een van de drie grote gitaarstukken die Zappa in zijn laatste jaren uitriep als zijn beste gitaarstukken; het tweede exemplaar daarvan is te horen op de tweede plaatkant: titelnummer Zoot Allures. Zappa zal Black Napkins in de volgende twaalf jaar heel veel spelen op het podium. The Torture Never Stops gaat over de vunzigheden die plaatsvinden in donkere krochten en tijdens de gitaarsolo horen we menselijke kreten die veroorzaakt kunnen zijn door seksuele opwinding, pijn of extase. De eerste plaatkant eindigt met Ms. Pinky, een loflied op de ideale partner: 'I've got a girl with a little rubber head'. Find Her Finer kent een harmonicasolo van Beefheart en daarna volgt Friendly Little Finger. Hierin gebruikt Zappa voor het eerst de techniek die hij 'xenochrony' noemt. Hij heeft het gitaargeluid van een solo uit een nummer geknipt en geplakt over de basistrack van een totaal ander nummer. Het resultaat is verbluffend em Za[[a zal deze techniek verder gebruiken op Sheik Yerbouti (1979) en vooral op Joe's Garage (1979). Wonderful Wino is een song die de 'Veaudeville' band in 1970/1971 al speelde maar toen niet in de studio is opgenomen; het is deels geschreven door Jeff Simmons. Na het titelnummer rest ons dan nog slechts Disco Boy, een satirisch lied over een jongeman die zich opdoft voor een avondje stappen en meiden versieren maar uiteindelijk in zijn uppie weer thuiskomt om daar teleurgesteld te masturberen. Achteraf gezien heeft het geluid van Zoot Allures iets hardrockachtigs, mede door de instrumentatie; de gitaar voert de boventoon. In 1976 produceert Zappa ook de elpee Good Singin', Good Playin' voor Grand Funk Railroad; orenschijnlijk een vreemde combinatie, maar Zappa vond het echt een goede band. De elpee Zoot Allures blijkt uiteindelijk commercieel niet heel succesvol, maar dat verbaast Zappa al niet meer. Een cdversie komt in 1990 en die koop ik op 26 augustus 1993. Zeer aardige plaat met een paar echte Zappaklassiekers erop.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video