Hoe de liefde van mijn leven ons verhaal herschreef

Dit verhaal is een verhaal dat ik schrijf uit liefde. Niet om iemand zwart te maken. Het is een uiting van mijn verdriet dat ik gewoon anders niet kwijt kom. Het vreet me op en legt me compleet lam.

Ik ben 3 jaar samen geweest met een vrouw. Niet zomaar een vrouw, de allermooiste en allerliefste persoon die ik maar kon wensen. Ze was niet alleen mijn geliefde, maar ook mijn aller allerbeste maatje. De tijd die we samen hadden was magisch. Ik durf zonder enige twijfel te zeggen dat ze de liefde van mijn leven is.
En ik weet zeker dat dat wederzijds was……
Nergens voelde ik me fijner dan bij haar. Haar liefde, haar spontaniteit, haar fantastische mooie uitstraling.
We deelden alles, we konden goed opschieten met elkaars kinderen, we vonden rust bij elkaar en gingen door heftige tijden samen.
Wat echte liefde moet zijn.

Net zoals in elke relatie ontstonden er spanningen.
We vonden elkaar soms niet. Niet uit onwil, maar (naar ik later leerde) door dynamieken die we allebei niet goed konden hanteren
We maakten ruzie over detail, maar raakten elkaar in oude pijn.
En op een gegeven moment besloten we uit elkaar te gaan.
Allebei waren we natuurlijk emotioneel, maar het ging met zachtheid, met respect en met liefde. Want dat was onze relatie.

Zelfs in de laatste weken voor de break up zei ze me nog: “Ik wil je niet kwijt. Wat wij voelen is zeldzaam. Laten we rustig kijken wat wel werkt”.
We zijn nog een dag in het ziekenhuis geweest. Waar ik uren haar heb vastgehouden…. 2 weken voor de break zijn we naar blijkt voor de laatste keer een weekend in een hotel geweest. Waar ze uren in mijn armen lag, zoals gewoonlijk….. de plek waar ze gewoon thuishoort…..
Er was geen oorlog, geen verwijdering, geen vijandigheid.

Toen werd het stil. Ik kwam erachter dat ze me had ontvolgd van alle social media. En even later blokkeerde ze me op Whatsapp. Per mail reageerde ze dat ze dat nodig had. En hoewel het me pijn deed had ik natuurlijk haar te respecteren en dat heb ik gedaan. Ze zei als laatste: “ik ben niet boos”……

Ik heb haar alle ruimte gegeven.
Geen druk, geen contact, geen aandringen.
Drie maanden lang volledige stilte.

Pas toen, na die periode, stuurde ik 1 mail.
Geen verwijten, een liefdevolle, kalme mail.
Niet om iets terug te draaien, maar om haar te laten blijken hoeveel het betekend had.
Hoe dankbaar ik wa. Het het echt voor mij voelde.
Geen eis, geen hoop, geen verwijt. Alleen erkenning.

1 dag ging voorbij…. Toen 2 dagen…. 3 dagen…… 1 week….. 2 weken…….
Wat kreeg ik terug? Niets…..

Geen reactie, geen vraag, geen erkenning.

Ik besloot een 2e mail te sturen, waarin ik uitlegde hoe ik onze dynamiek ben gaan begrijpen.
De pijn zat niet in ons gevoel, maar in hoe we vastliepen op elkaars patronen.
En dat het niet over grote problemen ging, maar hoe we elkaar niet goed konden bereiken op kwetsbare momenten.

Wellicht had ze ook mijn mail geblokkeerd, dus ik heb deze mail ook naar haar ouders gestuurd. Zodat ik wist dat ze had zou kunnen zien.
Wat volgde was geen gesprek, maar een blokkade. Via haar moeder, niet vanuit haarzelf.
Maar als tussenpersoon liet haar moeder me weten dat haar dochter inmiddels verder was gegaan, gelukkig is met een nieuwe liefde en dat zijzelf en de familie “er verder niets meer mee te maken willen hebben”. Geen enkele opmerking zelfs over mijn dochten of over de hond, die veelal in de weekenden bij haar ouders was…..

Ik was geraakt….. keihard…. Alsof alle lucht in 1 keer uit je lichaam wordt geslagen….
Natuurlijk snap ik dat ze het recht had om verder te gaan.
Maar dat het op deze manier gebeurde… zonder eigen woorden, zonder warmte, zonder iets menselijks naar alles wat we samen hadden gedeeld…..

Ik heb haar toen nog een 3e mail gestuurd. Vol liefde, begrip, nog altijd zacht. Want ik weet wie ze is en hoe gek we altijd op elkaar waren. Iedereen zag de liefde tussen ons. Zelfs tot op het laatst aan toe. Dat weet ik zeker…..

Hier kreeg ik een mail op terug van haarzelf.
Heel erg zakelijk, heel verwijtend en heel erg hard…..
Alsof ik haar lastigviel.
Alsof ik iets verkeerds had gedaan.
Het enige wat ik heb gedaan is spreken vanuit mijn diepe liefde.

In de maanden na onze breuk ben ik diep aan mijzelf gaan werken. Ik moest begrijpen wat er tussen ons gebeurde.

Ik ben in therapie gegaan,
Ik heb gesprekken gevoerd en analyses gemaakt. En elke ruzie of moeilijke situatie tot in detail teruggehaald.

Het ging vaak niet over wat we bespraken, maar hoe we elkaar raakten op kwetsbare plekken.
En ik zag mijn aandeel in:
Dat ik me soms terugtrok als het te heftig werd, dat ik het moeilijk vond om haar emoties te dragen in het moment.
Dat ik dan afstandelijk leek, terwijl ik juist probeerde geen olie op het voor te gooien.

Maar ik zag ook haar kant.
Hoe zij in de moment overspoeld raakte.
Hoe haar emoties soms explosief werden en hoe snel ze in een alles-of-niets reactie kon schieten.
Niet omdat ze slecht is, maar waarschijnlijk uit oude overlevingspatronen.

Ik heb haar daar nooit voor veroordeeld. Integendeel, het raakte me heel erg diep.
Ik weet dat ze met pijn leeft die ze waarschijnlijk al lang bij zich draagt.

Het ging niet over grote issues, het ging over wat onzichtbaar meespeelde.
En juist daarom is het zo pijnlijk dat het zo hard eindigde.

Wat ik inmiddels begrijp is dat het verhaal over mij waarschijnlijk al klaarstond.
Niet omdat ze me kwaad wilde doen, maar omdat het voor haar (en haar omgeving) makkelijker werd als mijn rol klopte met de beslissing om me volledig af te sluiten.

Ik kan niet met zekerheid zeggen wat ze precies heeft verteld. Maar uit de reacties die ik kreeg werd duidelijk dat er een beeld was ontstaan waarin ik haar niet met rust lied, waarin ik “grenzen overschreed” door na 3 maanden complete stilte alsnog te schrijven en iets terug te geven over onze dynamiek.

En dat steekt, omdat het niet klopt met hoe ik gehandeld heb. Ik heb haar ruimte gegeven. Mijn mails waren eerlijk, liefdevol en zonder druk.
Maar wellicht was dat juist het probleem.
Misschien raakten mijn woorden iets aan wat ze niet onder ogen wilde zien. En dan wordt zelfs zachtheid al te dichtbij.

Wat me ook enorm diep raakt is dat er mensen in haar leven zijn gebleven, die haar veel erger hebben geraakt. En toch heeft ze die mensen nooit uit haar leven geweerd.
Maar ik, degene die met mijn hele hart van haar gehouden heb, die gek was op haar kinderen, die haar steunde, die haar haar ruimte gaf toen ze dat vroeg,

Ik werd geblokkeerd. Genegeerd. En vervolgens herschreven.
Dat voelt keihard…. Oneerlijk…. Onlogisch…..
En maakt het verlies des te moeilijker te dragen.
Ik heb haar nooit kwaad willen doen…. Ik ben nooit een vijand geweest en ook nu niet.

Ze is geen slechte vrouw. Wat ze deed, doet diepe pijn.
Maar ik geloof dat haar gedrag voortkomt uit het verre verleden. Nog voordat wij (zoals we vlak voor de breuk nog zeiden) de mooiste liefdestijd van ons hele leven beleefden.
En als haar enige manier om dat te dragen was: sluiten, blokkeren, verdraaien…..
Dan is dat niet wat ik gehoopt had, maar wel wat zij blijkbaar nodig had.

Misschien kwam ik te dichtbij. Mijn liefde voor haar was overduidelijk, oprecht en ontzettend warm….. ook na de breuk nog.
En juist dat was wellicht te pijnlijk.

Want als je verder wilt zonder die pijn te voelen, dan is iemand die jou nog steeds met zachtheid en liefde aankijkt, moeilijk te verdragen. Niet omdat hij iets fout doet, maar omdat hij herinnert aan wat je liever vergeet.

De pijn die ik nu voel elke dag is misschien minder erg dan wat zij ooit heeft gevoeld.
En als dat zo is, kan ik niets anders doen het haar vergeven.

Want dat is wat liefde is, zelfs als het je kapot maakt……

Thanks Seven, Ik twijfel niet in haar liefde voor mij, echter de manier waarop de breuk verwerkt wordt maakt alle verschil.

Zeker ken ik dat boek. Wel een klassieker natuurlijk. Onze liefde was zeker intens. Maar zeker niet onmatig of destructief..... Het verschil is dat ik heb geprobeerd te begrijpen waar het echt misging. En wat bleef hangen was niet de passie, maar hoe hard het eindigde. En hoe anders we met het verlies omgingen.

Ik ben eind 40 en mijn ex is 10 jaar jonger. We waren 3 jaar samen en zijn nu ruim 3 maanden uit elkaar.
Met "elkaar raken waar het pijn doet" bedoel ik dat we allebei gevoeligheden hadden, die onder druk opspeelden.

Als het spannend werd, trok ik me terug om geen olie op het vuur te gooien. Zij zag dat als afwijzing en reageerde heel fel als ze zich niet gehoord voelde. Voor haar ging dat dieper. Er zit onverwerkte pijn uit het verleden onder, waar ik toen nog geen weet van had.
Zo raakten we elkaar precies op onze zwakke plekken.
Het ging niet om 1 ruzie maar was een terugkerend patroon.

Ik snap je reactie en ik weet dat het misschien zo over kan komen als je de context niet voelt.
Maar de reden dat ik de 2e mail ook aan haar ouders stuurde, was omdat ik niet wist of ze mijn mails uberhaupt kon lezen. Het ging niet om haar te pushen, maar om met respect nog iets terug te geven van wat ik voelde.

Haar moeder gaf aan dat ze gelukkig was en verder was gegaan en ook dat heb ik volledig geaccepteerd., De 3e mail was mijn afsluiting, geen poging tot terughalen.

Of dat teveel was kan iedereen anders aanvoelen. Maar voor mij was het geen grensoverschrijding. Het was eerlijk, rustig en geschreven uit liefde.