Zonder toezicht buiten spelen

Hier in de wijk lopen ze vanaf een jaar of 5 al rond te banjeren. Denk dat het wel verschilt waar je woont. Zelf lieten we de kinderen pas alleen naar buiten met een zwemdiploma.

Ik denk dat er best wat factoren meespelen met zulke zaken. Waar je woont, hoe druk het is met verkeer, of er veel water is, of er veel andere kinderen zijn, of er sociale controle is, maar ook of de kinderen de buurt kennen, of ze gewend zijn zonder toezicht buiten te spelen, of ze er andere kinderen kennen en wat voor kinderen het zijn.
En dit zijn niet jouw kinderen, maar van je zoon, dus overleg je met hem wat hij oké vindt.

Mijn dochter speelde vanaf vijf jaar alleen buiten in onze wijk. Een kleine, overzichtelijke buurt met heel veel andere kinderen die ook vrijwel allemaal bij elkaar op school zaten. Weinig verkeer, veel toezicht vanuit huizen door ouders die de meeste kinderen ook wel kenden. Daar komt bij dat mijn dochter een rustig en betrouwbaar kind is, en geen waaghals die allerlei gevaarlijk fratsen uithaalde of stiekem dingen deed die niet mochten.

Ik vind dat je op vol aannames staat.

Die van ons is 7 en mag alleen naar buiten, we wonen aan een park dus speelt ze niet in de buurt van een weg o.i.d.z ze hoeft ook niet over te steken.

Ik snap je. Ik zie ook groot verschil tussen hoe het met mij ging 30 jaar geleden en mijn eigen kinderen nu. Voor mij heeft dat met woonomgeving te maken (woonde als kind aan een hofje en fietspad, nu aan een autoweg) maar vooral met toegenomen autoverkeer. 30 jaar geleden voetbalde we op autowegen waar dan 1x per 5 minuten misschien een auto langs kwam, die zelfde weg (waar mijn ouders nu nog steeds wonen) is het verkeer zo drastisch toegenomen dat dat echt onmogelijk is geworden. Maar het blijft een worsteling tussen vrijlaten en beschermen van je kinderen.

Als die van ons de tuin uitloopt, is ze praktisch in de speeltuin. Dat doet ze alleen. Grappige is dat ze elke vijf minuten eventjes terugkomt om te checken of wij nog wel in de tuin zitten.

Hier speelde ze met 6 jaar of zo alleen buiten. We woonden in een hofje waar alleen auto’s komen van de mensen die er wonen. Dus dat waren er niet veel. Aansluitend aan wel een doorgaande weg en een ander hofje. Toen ze klein waren mochten ze alleen in ons eigen hofje (dan had ik rechtstreeks zicht vanaf binnen als ik voor het raam ging kijken) wat later ook in het aangrenzende hofje.
Geen idee meer vanaf welke leeftijd ze naar het speeltuintje in de straat mochten. Maar ook wel rond een jaar of 7 denk ik.

En ja ze zijn wel eens weggelopen vanaf daar dat ik geen idee had waar ik ze moest zoeken. Ze waren dan uiteindelijk bij een vriendinnetje die ook in de buurt woont, maar vind ze dan maar eens.

Maar goed we wonen in een dorp, in een rustige wijk. Dus kan me voorstellen dat het in de stad wat anders is.

Ik woon aan een doodlopend pleintje aan de achterkant waar je perfect kan skeeleren en steppen en daar mogen mijn kinderen van bijna 7 en net 4 spelen. Niet op het hele stuk, tot het huis van buurman X.
De jongste mag dat niet alleen, die gaat er zo vandoor vermoed ik.
De oudste zou er nooit bewust vandoor gaan, maar die kan weer heel naïef zijn met andere kinderen erbij dus die mag ook niet alleen naar de speeltuin die iets verder is.
Wanneer ze dat wel mag? Geen idee.

Ik zie misschien wel eens wat teveel gevaar en ben soms denk ik ook te beschermend en dat probeer ik wel los te laten, maar dat is ook een proces.
Ik zou het iig niet waarderen als mijn moeder ze zo, zonder overleg, los liet gaan.

Die van mij (dochters) zijn 6 (over 2,5 maand 7) en 8 en mogen al een tijdje alleen buitenspelen in ons hof, op het stuk park naast het hof en in een speeltuin tegenover ons hof. Wel alleen als wij weten waar ze zijn en met een one2track horloge om. We wonen in een hof (in een dorp) waar de buurtkinderen altijd samenkomen en spelen.

Toen de jongste 5 was en de oudste 7 mochten ze voor de eerste keer alleen naar de speeltuin tegenover het hof, daar moesten ze 1 rustige weg voor oversteken. Ze hadden beiden een one2track horloge om en wij volgden ze op de voet. In de speeltuin zelf werden ze echter aangesproken door een dame die het ongekend vond dat ze daar zonder toezicht mochten spelen. Kwam daarna ook verhaal halen bij ons. Grappige is wel dat er op dat moment ook een paar jongentjes alleen aan het spelen waren, amper ouder dan onze jongste, dat vond ze dan weer geen probleem kennelijk. Daarin merk je dan toch soms ook wel weer verschil in hoe mensen hiernaar kijken als het om jongens en meisjes gaat.

Het blijft lastig om de balans te vinden. Ze leren omgaan met vrijheid en zelfstandigheid, geen helikopterouder willen zijn, maar tegelijkertijd willen dat ze veilig zijn. Dat is iets van alle tijden, maar het lijkt wel alsof mensen steeds vaker menen iets van de opvoeding van een ander te mogen vinden. Of dat is ook altijd zo geweest wellicht. De dame die onze kinderen aansprak gaf aan dat dit '30 jaar geleden nog wel kon, maar nu niet meer'. Wat ik opmerkelijk vind, want ik denk dat je nu weliswaar vaker hoort over gevallen waarin het misgaat maar dat dit niet direct betekent dát het vaker misgaat. Het nieuws bereikt ons echter makkelijker, sneller en via meerdere kanalen.

Ik leer mijn kinderen in ieder geval liever nu omgaan met dit stukje vrijheid nu ik ze kan volgen (letterlijk op afstand, of middels het one2track horloge) en nu ze de leeftijd hebben dat ze nog naar mij luisteren. Dan wachten tot ze ouder zijn en zich zo betuttelt voelen dat ze niet meer luisteren en het op hun eigen manier willen uitvinden en ervaren. Nu is het wel zo dat als er er vriendjes of vriendinnetjes meespelen, ik strenger ben omdat ik niet weet hoe hun ouders erin staan. Of ik check op voorhand wat ouders ervan vinden als ze buiten mijn zicht spelen. Alle respect dus ook voor eenieder die er anders in staat dan wij.

quote:

Op maandag 17 maart 2025 02:29 schreef Firuze60 het volgende:

[..]
Uiteraard niet, die zaten met een vreemde psychopaat in bewaring, wil jij beweren dat alle ouders tegenwoordig psychopaten zijn, halfgare mafklapper?

Sinds Dutroux is er wel een kentering gekomen hoe er tegen jou als (vreemde) man, in de buurt van kinderen, wordt aangekeken. In zoverre snijdt zijn opmerking wel hout.

quote:

Op maandag 17 maart 2025 00:24 schreef Firuze60 het volgende:
Binnen 10 minuten stonden ze in de tuin, ze hadden een vreemde man gezien.

De kans dat een man bij het logeren bij oma niet 'vreemd' is, is bijzonder klein hè .

De reactie van je zoon geeft mij de indruk dat hij zijn kinderen wel heel erg de boodschap meegeeft dat achter elke boom een vreemde man kan staan (met verkeerde bedoelingen). Of zoals jij het benoemt: een psychopaat. En daar verre van te blijven, "no matter what".

Het maakt echt uit waar je woont, qua drukte, verkeer en 'vreemde mensen'. Mijn kind van 9 mag inmiddels het hele (kleine) dorp door, als ik maar weet waar hij (ongeveer) is, en niet bij iemand naar binnen zonder dat ik het weet. Hij kan veilig oversteken en weet wat hij moet doen bij een situatie die niet fijn is. Er is hier best wat sociale controle, dus er wordt ook door anderen wel opgelet.
Kinderen die dichterbij het speeltuintje wonen, mogen hier al best vroeg zelf gaan spelen (vaak groep 2). Dan komen ouders eens in de zoveel tijd even checken. Of niet.

Wat er al van jongs af aan hebben besproken voor situaties buiten ons zicht:
- je mag bij niemand zomaar naar binnen, wat ze ook vragen of zeggen.
- alleen meegaan met een bekende als die zegt dat papa of mama heeft gezegd dat je mee moet komen. Met een onbekende niet doen.
- ben je ons op een drukke plek kwijt, dan zoek je een medewerker van daar óf een mama met kinderen en vraag je om hulp.
Dus tja, ergens waarschuw ik wel voor 'enge mannen'...

Het maakt uit waar je woont, maar het is ook zo dat sinds de jaren 80/90 kinderen steeds minder zonder toezicht van volwassenen spelen, en ook dat ouders steeds meer tijd met hun kinderen doorbrengen. Vaak wordt dit gedaan vanuit het gevoel dat kinderen 'beveiligd' moeten worden tegen de grote boze wereld (zie verschillende van de reacties hierboven bijv), terwijl de wereld in feite veiliger is geworden. Safetyism.
Je ziet hetzelfde als je vraagt op welke leeftijd jij alleen naar school ging, op welke leeftijd je ouders alleen naar school gingen, en op welke leeftiijd kinderen nu alleen naar school gaan.
Een goed boek, echt een aanrader, op dit vlak om te lezen is 'The anxious generation', van Jonathan Haidt.

quote:

Op dinsdag 18 maart 2025 16:49 schreef George_of_the_Jungle het volgende:
Het maakt uit waar je woont, maar het is ook zo dat sinds de jaren 80/90 kinderen steeds minder zonder toezicht van volwassenen spelen, en ook dat ouders steeds meer tijd met hun kinderen doorbrengen. Vaak wordt dit gedaan vanuit het gevoel dat kinderen 'beveiligd' moeten worden tegen de grote boze wereld (zie verschillende van de reacties hierboven bijv), terwijl de wereld in feite veiliger is geworden. Safetyism.

Vroeger was de sociale cohesie en sociale controle ook veel groter hè. Als je iets uithaalde, sprak de buurvrouw jou er op aan (al dan niet vergezeld door een draai om de oren). Tegenwoordig is men daar huiveriger voor, het zal niet de eerste keer zijn dat de buurvrouw zich niet heeft te bemoeien met "mijn kinderen" en dat de moeder zelf wel bepaalt hoe ze haar kinderen opvoedt.

Het klopt wel dat de wereld fysiek veiliger is geworden, het heet niet voor niets de rubberentegels generatie (alsof een tand door de lip bijna lethal is).

quote:

Op dinsdag 18 maart 2025 20:42 schreef Firuze60 het volgende:
Nu ja, ik vind het soms jammer voor die kinderen. Het speeltuintje waar het in mijn geval om gaat zijn ze in vakanties al vaker geweest vanaf jongs af aan. Uiteraard altijd met toezicht, want te jong nog, dus ze kenden het goed. Autoluw ook. Maar goed, zoon gaat liever met ze naar een krijspaleis, dat is wel veilig kennelijk.

En opa en oma niet en dat is jullie keuze als hij ze ter logeren 'dumpt'. Ik liet me echt niet de les lezen.

_{En is een bos geen optie?}

Het is natuurlijk wel anders als de kinderen bepaalde eigenschappen hebben waardoor buiten spelen zonder toezicht niet passend is en oma daar niet van op de hoogte is of er te licht over denkt. Niet dat ik zeg dat dat in deze situatie van toepassing is, maar het kan.

quote:

Op dinsdag 18 maart 2025 17:39 schreef r_one het volgende:

[..]
Vroeger was de sociale cohesie en sociale controle ook veel groter hè. Als je iets uithaalde, sprak de buurvrouw jou er op aan (al dan niet vergezeld door een draai om de oren). Tegenwoordig is men daar huiveriger voor, het zal niet de eerste keer zijn dat de buurvrouw zich niet heeft te bemoeien met "mijn kinderen" en dat de moeder zelf wel bepaalt hoe ze haar kinderen opvoedt.

Het klopt wel dat de wereld fysiek veiliger is geworden, het heet niet voor niets de rubberentegels generatie (alsof een tand door de lip bijna lethal is).

Precies, dat wordt ook aangehaald in dat boek, dat het sociale toezicht een stuk minder is.
En die rubberentegel-generatie, de speeltuinen zijn dus ook een stuk veiliger geworden, er zijn nu rubberentegels, ipv gewone stenen.

En wat betreft die veiligheid, ja, de fysieke wereld is veel veiliger geworden, en ook wordt het meer beveiligd (meer toezicht), terwijl online er eigenlijk helemaal geen toezicht is. Men is bang voor de lokale pedos in het park, maar vind het prima hun jonge kinderen op instagram en andere social media te laten zonder toezicht, waar ze DM's krijgen van pedos van over de hele wereld.

quote:

Op dinsdag 18 maart 2025 21:52 schreef Firuze60 het volgende:

[..]
Haha, ja, ik was stomverbaasd eigenlijk en begon zelfs aan mijzelf te twijfelen. Maar goed, speelt wel mee dat ze geen Nederlands spreken (wonen in Engeland) dus misschien vonden ze het sowieso eng hier. Alhoewel ze kennelijk ook in Engeland nog niet 'los' hun eigen woonomgeving mogen verkennen.

Ik heb meerdere Engelse reportages gezien waaruit blijkt dat het vergroten van de weerbaarheid van kinderen in Engeland veel strikter gaat. Op zich absoluut een nobel streven maar daarmee komt dus ook het gevaar van indoctrinatie om de hoek kijken dat een vreemde man in principe niet te vertrouwen is (tenzij ....).

Ik vond het rijtje van @Hupje wel een hele mooie hoe het óók kan ....

quote:

Op dinsdag 18 maart 2025 22:11 schreef George_of_the_Jungle het volgende:
terwijl online er eigenlijk helemaal geen toezicht is. Men is bang voor de lokale pedos in het park, maar vind het prima hun jonge kinderen op instagram en andere social media te laten zonder toezicht, waar ze DM's krijgen van pedos van over de hele wereld.

Absoluut!

Veel ouders zijn te druk met vanallesennogwat (of met zichzelf) om hun kinderen ook daarin op te voeden en te begeleiden (ja, ook dat kost tijd en energie). Of te digibeet om überhaupt te begrijpen wat al die socials (naast feestboek en insta) nou allemaal kunnen en waar de gevaren schuilen.

Grooming is echt een reëel gevaar en met een beetje pech woont zo'n pedo in Nederland (en die reist graag om jou kind live te ontmoeten). Dat los je niet op met een virtuele rubberen stoeptegel.

quote:

Op dinsdag 18 maart 2025 22:15 schreef Firuze60 het volgende:

[..]
Daar heb je wel een punt. Gelukkig had je dat nog niet in de tijd toen mijn zoon jong was. Hij moet zich daar meer zorgen om gaan maken straks. De kans dat een soort Dutroux hier in dit buurtje rond loopt is veel minder.

Misschien geen Dutrouxtje (die vent was/is totaal psychopaat) maar de kans dat je kind ooit met een kerel in aanmerking komt met een voorkeur voor kinderen, is zeker reëel. Offline of online.