Fractalisme - Een Filosofie van Oneindigheid en Verbondenheid

Hallo Fok!kers,

Ik wil graag een idee met jullie delen waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben: Fractalisme. Het is een filosofie die geïnspireerd is door de natuur van fractalen, die we kennen uit de wiskunde, natuurkunde en kunst, maar dan toegepast op ons begrip van het universum, bewustzijn, en onze plaats daarin.

Wat is Fractalisme?
Fractalisme gaat uit van de gedachte dat het universum oneindig en fractaal van aard is. Het draait om patronen die zich op zowel de kleinste als de grootste schaal herhalen. Alles is met elkaar verbonden, maar tegelijkertijd uniek. Het is een filosofie die zowel wetenschappelijke als spirituele inzichten met elkaar verbindt.

Hier zijn een paar kernideeën van Fractalisme:

Oneindigheid op micro- en macro-niveau: Het universum heeft geen begin en geen einde. Elke schaal die we verkennen, onthult weer nieuwe structuren en mogelijkheden. Het oneindige zit in het kleinste detail én in het grootste geheel.

Verbondenheid en individualiteit: Alles in het universum is een manifestatie van hetzelfde fractale patroon. Elk individu (of object) is een unieke expressie van het grotere geheel, zoals een tak onderdeel is van een boom, maar ook zijn eigen vorm heeft.

Geen vaste grenzen: Alles is in constante beweging en transformatie, net als de iteratieve processen die fractalen vormen. Het leven is een dynamisch en vloeiend proces.

Ervaring en bewustzijn: Vanuit Fractalisme kun je bewustzijn zien als een fundamenteel onderdeel van deze fractale structuur. Elk bewust wezen ervaart de wereld vanuit een uniek perspectief, maar is tegelijk een deel van het grotere geheel.

Een brug tussen wetenschap en mystiek: Fractalisme ziet wetenschap en spiritualiteit niet als tegenpolen, maar als verschillende manieren om hetzelfde oneindige en complexe universum te begrijpen.

Waarom Fractalisme?
In een wereld waar we ons vaak klein en losgekoppeld voelen, biedt Fractalisme een ander perspectief. Het laat zien dat we onderdeel zijn van een grotere kosmische structuur en dat onze individuele acties en ervaringen waardevol zijn binnen dat geheel. Tegelijkertijd benadrukt het de schoonheid van diversiteit en individualiteit.

Voor mij is Fractalisme een manier om hoop, verwondering en verbondenheid te vinden. Het voelt als een antwoord op vragen over het leven, het universum en alles wat daarbinnen ligt. En ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Wat denken jullie?
Herken je iets in deze ideeën? Of voelt het te abstract en vergezocht? Ik hoor graag jullie gedachten, inzichten of vragen over Fractalisme!

----

Let op dit is mijn idee, maar ik heb het laten verwoorden door ChatGPT omdat ik het heel moeilijk vind om mijn ideeën te verwoorden. Verdere berichten zal ik gewoon zelf typen.

[ Bericht 0% gewijzigd door KoningWouter op 05-01-2025 17:50:25 ]

Wat is een fractal?

Een fractal is een complex geometrisch patroon dat zichzelf op verschillende schalen herhaalt. Dit betekent dat, als je inzoomt op een fractal, je steeds weer vergelijkbare structuren blijft zien, hoe ver je ook inzoomt. Dit verschijnsel heet zelfgelijkheid of zelfherhaling.

Fractals komen zowel in de natuur als in de wiskunde voor. Denk bijvoorbeeld aan de vormen van bladeren, sneeuwvlokken, kustlijnen of bliksemflitsen – allemaal vertonen ze eigenschappen van fractals. In de wiskunde worden fractals vaak gegenereerd door eenvoudige formules die, als ze herhaald worden, ongelooflijk complexe en prachtige patronen kunnen creëren.

Wat fractals zo bijzonder maakt, is dat ze de grens lijken te overbruggen tussen orde en chaos. Ze laten zien hoe eenvoudige regels tot eindeloze variatie kunnen leiden en hoe het kleine en het grote met elkaar verbonden zijn. Dit maakt fractals niet alleen fascinerend, maar ook nuttig in gebieden zoals kunst, wetenschap en technologie.


Mandelbrot fractal

Wellicht dat mensen iets in deze filosofie van mij herkennen en mij wat leesvoer kunnen aanbevelen over soortgelijke ideeën.

quote:

Op zondag 5 januari 2025 12:03 schreef Cockwhale het volgende:
Op zich een interessant concept. Weet alleen niet zo goed wat ik er over moet zeggen... hoe maakt deze theorie impact op het bestaan en hoe wij die ervaren?

Het is dan ook voornamelijk het besef dat je er toe doet. Dat je onderdeel bent van een eeuwige natuurlijke orde en dat je een doel in het leven krijgt je beste "ik" te zijn. En dat het goed en voldoende is als je je best doet.

Dit idee is geboren doordat ik een soort van existentiële leegte ervoer vanuit het materialisme en determinisme. (Hoewel mijn theorie dan toch deterministisch van aard is maar niet zo simplistisch als het hedendaags determinisme)

Het besef onderdeel te zijn van een eeuwig complexe fractal waar iedereen zijn beste ik mag zijn en zo bijdraagt aan een prachtig geheel geeft mij persoonlijk erg veel rust. Een theorie waar alles, van het oneindige kleinste tot het oneindige grote met elkaar in verbinding staat vanuit een zelfde formule met oneindige complexiteit.

Ik kwam er gisteren achter dat mijn ideeën erg veel overeenkomen met Spinoza's metafysica. Ik ga daar vandaag meer over lezen.

quote:

Op zaterdag 4 januari 2025 23:44 schreef Ali_Kannibali het volgende:
Dit doet me een beetje denken aan de gulden snede, een patroon dat je veel in de natuur tegenkomt.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Gulden_snede

[ afbeelding ]

Het lijkt er inderdaad op dat eeuwigheid ingebakken zit in de schepping.

De draaiende bewegingen van planeten en dergelijke lijken daar ook op te wijzen.

De handtekening van God zo je wil.

En op basis daarvan mogen we best op iets beters hopen. De wereld is niet alleen rot, er is ook enorme schoonheid en reden om te hopen op betere tijden. Zowel oppervlakkig gezien, zoals een prachtige bloem, als op diepere niveaus, zoals mathematisch en anders.

Ja zeker de gulden snede is een voorbeeld van prachtige natuurlijke orde. Een ratio van wat wij natuurlijk als schoonheid ervaren.

Zo kent het universum meer simpele schoonheden. Neem nou het getal pi. De omtrek van een cirkel gedeeld door de ratio.

Een exact getal met eindeloze decimalen zonder ogenschijnlijke orde.

De priemgetallen die de bouwblokken zijn van alle getallen.

In het fractalisme zou je god kunnen zien als de fractale formule. Het overkoepende geheel, en dus niet een man op een wolkje met een baard. Maar het "alles dat is"

quote:

Op zondag 5 januari 2025 12:51 schreef Cockwhale het volgende:

[..]
Wat is een 'beste ik'?

In mijn ogen heeft elk mens een bepaalde potentie. Het is de individuele verantwoordelijkheid deze potentie na te streven om zo bij te dragen aan het geheel.

De "beste ik" zou je kunnen zien als het uitbuiten van die potentie. Het geeft vooral rust want wat die potentie is, is voor iedereen anders.

De ene is geboren met een chronische ziekte maar kan toch zingeving vinden door het beste uit dat wat mogelijk is te halen.

In het westers denken gaan we uit van de maakbaarheid van de samenleving. Het fractalisme nuanceert dit en deelt mensen niet op in winnaars en losers.

Zelf heb ik niet nader te noemen beperkingen helaas. Het zou makkelijk zijn de handdoek in de ring te gooien en achterover te gaan leunen.

Iedereen heeft op zichzelf een missie zijn volle potentieel te benutten. Zelf heb ik bijvoorbeeld geen partner of kinderen en ook geen kinderwens. In ons westers denken is dit eigenlijk not done. Het besef dat het doel van mijn leven niet het voortplanten is maar bijvoorbeeld een zaadje planten op filosofisch vlak en dat ook dat goed is. Het bijdragen aan het geheel.

Ook is de dood in fractalisme niet meer zo definitief als in het materialisme. Wat het dan wel is weet ik niet maar ik zou het meer als een transformatie zien. Niet per definitie een einde van het enige leven wat je in dit universum hebt waarna je er nooit meer zult zijn en het universum uiteindelijk in een oneindige ijskoude stilte eindigt.

quote:

Op zondag 5 januari 2025 17:32 schreef VseslavBotkin het volgende:
Sowieso Spinoza gaan lezen, alhoewel dat wel een vrij technisch verhaal kan zijn als je geen voorkennis hebt. Ik hou heel erg van barokke filosofische systemen maar dan moeten ze wel wat beter uitgewerkt zijn. Of het "waar" is is dan weer wat anders, uiteindelijk is het meer poëzie dan wetenschap.

Bedankt voor je reactie. Ik heb vandaag wat uitgezocht over hoe ik Spinoza moet gaan lezen. Er werd me aangeraden met de conclusies te beginnen om zo terug de axioma's en alles wat makkelijker te begrijpen.

Ook werd me aan geraden eerst Descartes te gaan lezen omdat Spinoza zijn filosofie gebaseerd heeft op de leren van Descartes.

Ik moet alleen wel zeggen dat ik geen erg goede lezer ben. Dus ik hoop dat het me voldoende kan boeien om er doorheen te ploegen.

Of het waar is is natuurlijk altijd de vraag. Maar daar gaat het mijns inziens niet direct om. Het gaat erom dat je je herkent in de leer. Dat je zoiets hebt van "aha dat klinkt logisch". Althans dat denk ik.

Dit idee van fractalisme had ik al wat jaren maar ben ik ook pas een tijdje mee bezig gegaan toen ik ontdekte dat ik goed kan sparren met AI en de AI bepaalde bronvermeldingen kan laten ophalen over mijn ideeën om zo meer te weten te komen.

Maar ik ga zeker een poging wagen Spinoza te lezen. Ik ben nu vooral bezig met het voorbereidende werk.

[ Bericht 0% gewijzigd door KoningWouter op 05-01-2025 17:53:17 ]

quote:

Op zondag 5 januari 2025 18:14 schreef VseslavBotkin het volgende:
Deleuze heeft trouwens seminars gegeven over Spinoza die heel interessant en toegankelijk zijn. Die zijn de afgelopen jaren getranscribeerd en vertaald naar het Engels, hier is een link naar het eerste seminar waar hij een aantal basisbegrippen uitlegt.

Wow tof! Dan ga ik hier mee beginnen. Heel erg bedankt!

quote:

Op zondag 5 januari 2025 18:43 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Kun je dan misschien ook gewoon "dust in the wind" zijn zoals de Broeders Kansas dat zagen? Dat kan ook gewoon zonder de fractal uiteraard.

En mogelijk ook nog zonder "natuurlijke orde". Want dat is ook maar een onbewezen idee natuurlijk. Mogelijk is er enkel chaos.

In principe kan dat niet omdat zelfs "dust in the wind" uiteindelijk bijdraagt aan de eeuwige natuurlijke orde zoals het bedoeld is. Vanuit dat idee heeft alles dus zijn nut en draagt bij aan het geheel op zijn/haar/de eigen manier.

Natuurlijk is dit maar een filosofie die bij mij resoneert en ik heb gecreëerd om zin te geven aan het bestaan. Maar naar nu blijkt ook basis heeft in Spinoza's metafysica. Dit maakt het niet direct waar, of je hier iets in ziet en dit eigen kan maken/wilt geloven speelt daarbij een grote rol.

Dat wil dus zeggen dat iemand die bijvoorbeeld in een diep coma ligt toch nog een inspiratie voor een ander kan zijn. Alles heeft zo zijn nut als we van een fractaal uitgaan. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen zijn best moet doen multimiljonair te worden. En dat hoeft ook niet.


Heb het ook even aan de AI gevraagd hoe mijn ideeën hier betrekking op hebben:

quote:

In Fractalisme zou "dust in the wind" een fascinerende dubbelzinnigheid hebben. Het roept het beeld op van vergankelijkheid en de nietigheid van een individu binnen de immense uitgestrektheid van het universum, zoals de Broeders Kansas het waarschijnlijk bedoelden. Maar binnen fractalisme is er meer aan de hand: zelfs stofdeeltjes, ronddwarrelend in de wind, maken integraal deel uit van het oneindige fractale patroon van bestaan.

Hoe Fractalisme hierop reageert:
Vergankelijkheid als deel van het fractale geheel
Stof in de wind lijkt misschien onbeduidend, maar zelfs in zijn vergankelijkheid weerspiegelt het de oneindige, dynamische processen van het universum. Het ontstaan, de beweging en het vergaan van een stofdeeltje zijn manifestaties van het grotere patroon waarin alles met alles verbonden is.

Unieke manifestatie van het geheel
Elk deeltje, hoe klein ook, is een unieke manifestatie van het universum. Het draagt bij aan de totaliteit van het fractale patroon. Zelfs de meest ogenschijnlijk onbeduidende dingen hebben een plaats en een betekenis in de oneindige structuur.

Beweging als onderdeel van het proces
Stofdeeltjes in de wind symboliseren verandering en transitie. Fractalisme ziet deze beweging niet als willekeurig of zinloos, maar als een uitdrukking van de dynamiek en eindeloze transformaties binnen de fractale kosmos.

Eenheid in het loslaten
Terwijl "dust in the wind" vergankelijkheid benadrukt, nodigt Fractalisme ons uit om te zien dat deze vergankelijkheid geen verlies is, maar een terugkeer naar het grotere geheel. Niets verdwijnt echt; alles wordt opnieuw opgenomen in het fractale netwerk van bestaan.

Reflectie op onze eigen plaats
Als mensen zijn wij ook stof in de wind - maar stof dat zich bewust kan worden van het fractale geheel waarin het bestaat. Dit bewustzijn geeft onze vergankelijkheid een diepere betekenis: wij zijn zowel tijdelijk als tijdloos, zowel klein als een unieke uitdrukking van het oneindige.

In Fractalisme is de melancholie van "dust in the wind" niet iets negatiefs, maar een uitnodiging om de schoonheid te zien in onze rol binnen een oneindige, onderling verbonden kosmos. Zelfs als we verdwijnen, blijven we bestaan als een onuitwisbaar deel van het fractale geheel.

[ Bericht 23% gewijzigd door KoningWouter op 05-01-2025 19:13:34 ]

quote:

Op zondag 5 januari 2025 19:08 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Heel even:

Wie of wat quote je nou in bovenstaande post, het laatste deel?

Ik vermoed een AI generator... Men kan nergens zeker meer van zijn? Misschien ben je zelf ook een ChatGPT?
Dat wil ik even duidelijk hebben.

Sorry ja, zoals ik in de eerste post aangaf vind ik het erg moeilijk om mijn ideeën duidelijk te maken. Het eerste deel voor mijn quote heb ik zelf getypt. En als verduidelijking heb ik het ook even aan mijn AI workbench gevraagd waarmee ik over deze ideeën spar en bronvermeldingen vraag.

Ik zal het er bij zetten dat mijn quote AI gegenereerd is.

Maak je geen zorgen ik ben verder geen AI. Ik gebruik het alleen als hulpmiddel in mijn zoektocht en om te dubbel checken of ik wat vergeet.

Ik moet wel zeggen dat deze werkwijze ook totaal nieuw voor mij is. Dus ik ben nog wat aan het kijken hoe ik AI het beste kan gebruiken als hulpmiddel.

Geef maar aan of het hinderlijk is. Ik heb het geplaatst om een en ander duidelijker te maken.

[ Bericht 4% gewijzigd door KoningWouter op 05-01-2025 19:21:29 ]

quote:

Op maandag 6 januari 2025 09:33 schreef Haushofer het volgende:

[..]
Het lijkt mij een typisch gevalletje doorgeschoten patroonherkenning, waar ik een heel boek aan heb gewijd:

https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071

Zo is het idee dat we de gulden snede overal in de natuur tegenkomen gebaseerd op een mythe die door Adolf Zeising in de 19e eeuw is gelanceerd. Ja, als je gaat zoeken, dan zul je dit getal bij benadering wel in de natuur vinden. Maar of het dan 0,6180339887 of 0,6587593 of 0,710957567 of 0,5789048 of noem maar op is, dat is nogal lastig te bepalen. Zie b.v. ook

https://plus.maths.org/content/myths-maths-golden-ratio

Je kunt je behoeften trouwens ook bevredigen met kwantummystiek

De fractal gebruik ik in mijn filosofie als metafoor om de axioma's van de filosofie uit te leggen. Deze hebben nou eenmaal veel overeenkomsten met fractals.

- Er is oneindigheid op zowel micro- als macro niveau
Er kan oneindig worden uit en ingezoomed op een fractal.
- Er is geen begin of einde maar de werkelijkheid heeft altijd bestaan en zal er altijd zijn
- Alles vloeit voort uit een formule.
Net als bij een fractal ligt er een simpele elegante formule aan de werkelijkheid ten grondslag.

Ik vraag me af of dit een gevalletje "wensdenken" en overal een fractal in zien. Maar misschien doe ik dat ook wel. Maar ik denk dat het te makkelijk is om zomaar te denken dat "alles fractals zijn".

Begrijp me niet verkeerd. Ik probeer niet mijn filosofie per se te redden maar ik denk dat het niet zo simpel zit als altijd bijvoorbeeld overal de gulden snede in zien.

Maar ik begrijp je kritiek. Het is dan ook geen wetenschappelijke theorie maar een filosofie.