Merijn Zeeman is ziedend.
quote:
Waarom de suprematie van Pogacar stilaan pijn doet bij Visma – Lease a Bike: “Mooi voor de sport? Dat vind ik niet, neen”
Tadej Pogacar doorprikte in één etappe twee plannen van Visma-Lease a Bike. Geen eindzege voor Jonas Vingegaard, geen ritzege voor Matteo Jorgenson. Vooral dat laatste zorgde bij sportief manager Merijn Zeeman voor wat ergernis. “Hoeveel ritten heeft Pogacar nu gewonnen? Vier? Ja, dat is een wurggreep en ik weet niet of dat zo goed is voor je populariteit.”
Pet af voor de strijdlust bij Visma-Lease a Bike. In etappe 19 gingen ze nog een keer ‘all-in’, met een groots opgezet plan. Wilco Kelderman en Matteo Jorgenson raakten mee in de vlucht, in eerste instantie in een rol als ‘satelliet-renners.’ Ploegmaats die – in de traditie van bijvoorbeeld de Col du Granon – assistentie kunnen verlenen wanneer Vingegaard later van achteruit komt. Probleem: Vingegaard kwam niet. In de afdaling van Col de la Bonette gaf hij door aan de radio: ‘Ik ga focussen op de tweede plaats.’ Op de klim naar Isola 2000 kroop hij in het wiel van Evenepoel. “Ik had geen goeie dag”, vertelde Vingegaard. “We moesten switchen van plan.”
Evenepoel begreep niet goed waarom Vingegaard niet wilde overnemen, bij Visma-Lease a Bike vonden ze het de logica zelve. Sportief manager Merijn Zeeman: “Waarom zou Jonas meerijden? Al de rest was gelost. Dan laat je beter iets in de tank voor zaterdag en zondag. Als ik Remco was geweest, had ik ook niet zoveel energie in die klim gestopt. Hij heeft een megagat op plaats vier en kan zondag nog de tijdrit winnen.”
Ploegleider Arthur van Dongen: “Aan de ene kant begrijp ik natuurlijk dat Remco in eerste instantie denkt: ‘Kom op, rijd mee. Maar hij zal later wel beseffen dat wij daar weinig bij te winnen hadden. Ik zag Remco en Jonas elkaar aan de meet een (vriendschappelijke, red.) boks geven. Dat leek wel oké te zitten.”
Beter met Kuss?
Omdat Vingegaard de eindzege opgaf, veranderde Visma-Lease a Bike van plan. Vooraan konden Matteo Jorgenson en Wilco Kelderman zelf voor de eindzege gaan. Dat leek een haalbare kaart: aan de voet van de slotklim naar Isola 2000 – 16,1 kilometer aan 7,1 procent – had de kopgroep nog meer dan vier minuten voorsprong. Jorgenson zette zijn aanval in op dertien kilometer van de meet en had op dat moment 3 minuten en 37 seconden voorsprong.
Op tien kilometer van de meet: nog altijd 3 minuten en 9 seconden. Het is pas toen Pogacar vanuit het wiel van ploegmaat Adam Yates zelf in de tegenaanval ging, dat de voorsprong van de Amerikaan kelderde. Pogacar begon op 8,7 kilometer alleen te rijden, op dat moment met een achterstand van 2’45”. Minder dan zes kilometer later had hij Jorgenson al bijgehaald. Uiteraard om hem meteen ter plaatse te laten.
Bij Visma-Lease a Bike zagen ze op dat moment ook Plan B verdampen. Ook de rit winnen zou niet lukken en dat stak bij Merijn Zeeman. “Een groep met zulke sterke renners houdt doorgaans stand. Met Jai Hindley en Simon Yates reden twee winnaars van een grote ronde vooraan mee. Het is nog niet vaak vertoond dat de gele trui dan alsnog van achter komt en zoveel rapper rijdt dan de rest. Je moet het accepteren.”
De lichaamstaal van Zeeman ging van gelatenheid naar een milde ergernis. Iemand suggereerde dat de ploeg andermaal Sepp Kuss had gemist. Misschien had die in hetzelfde wedstrijdscenario wel kunnen winnen vanuit de kopgroep? Zeeman vond het onzin: “Neen. Dit is een zes, zeven procent-beklimming. Dan kan Sepp nooit winnen. Jij volgt toch ook de koers? Jorgenson heeft Parijs-Nice gewonnen en is tweede geëindigd in de Dauphiné. Hij was de beste man die we hier konden hebben. Maar ja, Pogacar rijdt dan nog vier minuten sneller dan hij naar boven.”
Zeeman verloor helemaal zijn pokerface bij de vraag of hij de zegehonger van Pogacar ook wel ergens kon appreciëren. Of hij het mooi vond voor de sport? “Neen”, luidde het antwoord. “Dat vind ik niet. Laat ik het zo zeggen: hoeveel ritten heeft hij nu gewonnen? Vier? Het is natuurlijk hun keuze, maar ik weet niet of het zo goed is voor je populariteit om het op die manier te doen. Wij hebben gelukkig al een rit gewonnen, maar hij (Pogacar, red.) laat niet veel over voor de andere. Of het een wurggreep is? Ja, dat is het zeker.”
De verklaringen van Zeeman passen in een ‘war of words’ die al enige tijd sluimert in de Tour. Bij UAE was er eerder het minimaliseren van de blessures van Jonas Vingegaard. Pavel Sivakov vond dat ze wel heel nadrukkelijk “de slachtofferkaart speelden”. Het moet gezegd: bij Visma-Lease a Bike lieten ze zich nooit verleiden tot een reactie. Of tot eender welk soort insinuatie bij de suprematie van Pogacar. Tom Dumoulin noemde het weliswaar “puur bluffen en een beetje arrogant” dat Pogacar in de etappe naar Superdévoluy nog snel twee seconden bij Vingegaard wegsprintte, maar Dumoulin is NOS-analist en geen renner meer van Visma-Lease a Bike. In de woorden van Zeeman komt voor het eerst binnen de ploeg wat ergernis naar boven.
Niet ingehouden
Pogacar kreeg op zijn persconferentie de vraag over zijn zegehonger. Waarom wilde hij ook deze etappe alweer winnen? De gele trui vond dat ze het bij Visma-Lease a Bike over zichzelf hadden afgeroepen. “De broer van Adam Yates (Simon, red.) zat in de vlucht. Als hij voorop had gereden, had ik me misschien ingehouden. Matteo (Jorgenson, red.) wilde ik wel inhalen. Visma zette ons onder druk vanaf de eerste klim, met Jorgenson en Kelderman in de ontsnapping. Wij stonden onder druk om die vlucht te controleren. Mijn team deed dat heel sterk en daarom wilde ik winnen.”
Tot spijt van wie het benijdt: vandaag is verder wapengekletter tussen UAE en Visma weinig waarschijnlijk. Vingegaard heeft zich verzoend met plaats twee, Pogacar zal niet nog een etappe willen winnen, of het zou zondag in de tijdrit moeten zijn. De tegenstander daar heet meer dan waarschijnlijk niet Jonas Vingegaard, maar wel Remco Evenepoel.