NWS Nieuws & Achtergronden
Discussieer hier diepgaander over de actualiteiten.
Daarvoor is een aanwezig en werkend geweten vereistquote:Op woensdag 30 juli 2025 19:21 schreef Cupfighter het volgende:
Ze zouden zich kapot moeten schamen.
Rechtse bende
Beide niet het geval
En doorrrrrrr
Volgens mij zijn ze weer 'lekker bezig' met het oplossen van de hele affaire.
Deze vacature komt momenteel massaal voorbij in verschillende steden:
Ook bijzonder dat de opdracht voor 3 maanden is maar de opleiding alleen al 2 maanden duurt.
Deze vacature komt momenteel massaal voorbij in verschillende steden:
Er moeten op dit moment nog meer dan 8.000 bezwaardossiers worden behandeld. Er zijn er na al die jaren pas 9.000 dicht. Gokje: de vaststellingsovereenkomsten waarbij de menselijke maat in oog wordt gehouden hebben allemaal exact dezelfde tekst en bieden exact hetzelfe bedrag aan.quote:Bezwaar Behandelaar Junior - Rotterdam - 32-36 uur - Startdatum: 3 februari 2026 - Einddatum: 30 april 2026 - Sluitingsdatum: 19 januari 2026 - Geen ZZP
Toeslagen zoekt meerdere junior bezwaarbehandelaars voor de integrale beoordeling van bezwaren bij de Uitvoeringsorganisatie Herstel Toeslagen (UHT). Je bent het aanspreekpunt voor lopende bezwaarprocedures, reageert schriftelijk en telefonisch, stelt vaststellingsovereenkomsten op en handelt deze af volgens de geldende wet- en regelgeving. Daarbij houd je de menselijke maat in het oog en ben je communicatief sterk, empathisch én realistisch richting de gedupeerde.
Je komt te werken in een team met zowel junior als ervaren collega’s. De werklocatie tijdens de opleiding is Utrecht, daarna Rotterdam (standplaats: Laan op Zuid 45). De interne opleiding duurt twee maanden, waarvan de eerste twee weken fulltime op kantoor.
Knock-out criteria
• Afgeronde hbo-opleiding rechten (bachelor).
• Minimaal 6 maanden relevante werkervaring in een juridische functie (geen stage).
• Volledige beschikbaarheid tijdens de opleiding (eerste 2 weken fulltime, geen verlof).
• Aantoonbare kennis van bestuursrecht, specifiek de Awb.
• Minimaal 50 punten op kwaliteitscriteria & competenties (waarvan minimaal 3 per competentie).
Ook bijzonder dat de opdracht voor 3 maanden is maar de opleiding alleen al 2 maanden duurt.
Door Staat genegeerde gedupeerde toeslagenschandaal legt beslag op standbeeld ministerie
https://www.bnnvara.nl/jo(...)tandbeeld-ministerie
https://www.bnnvara.nl/jo(...)tandbeeld-ministerie
TTT [img]http://symboldictionary.net/library/graphics/symbols/tripletau.jpg[/img]
Δημοσθένης
http://www.youtube.com/watch?v=18FgnFVm5k0&fmt=37&hd=1&autoplay=1
Δημοσθένης
http://www.youtube.com/watch?v=18FgnFVm5k0&fmt=37&hd=1&autoplay=1
En die actie wordt afgestraft door landsadvocaat op haar af te sturenquote:
Door Staat genegeerde gedupeerde toeslagenschandaal legt beslag op standbeeld ministerie
https://www.bnnvara.nl/jo(...)tandbeeld-ministerie
Zie mijn post 179
Volgens Trouw stelt het ministerie van Financiën dat Molleman geen recht zou hebben op de dwangsom. De landsadvocaat is gevraagd een kort geding te starten om het beslag op te heffen.
https://1amstelveen.nl/am(...)-binnenlandse-zaken/
Om te
https://1amstelveen.nl/am(...)-binnenlandse-zaken/
Om te
Dus een rechter telt niet meer, blijkbaar.quote:Op dinsdag 17 februari 2026 13:02 schreef ikweethetookniet het volgende:
Volgens Trouw stelt het ministerie van Financiën dat Molleman geen recht zou hebben op de dwangsom. De landsadvocaat is gevraagd een kort geding te starten om het beslag op te heffen.
https://1amstelveen.nl/am(...)-binnenlandse-zaken/
Om te
Het antwoord op de belangrijkste vraag van alle vragen? 42!
Wel als het hun uitkomtquote:
Dus een rechter telt niet meer, blijkbaar.
Weer zo'n ophitser. Het zijn er geen 100 000. Maar goed Beppie heeft t op feesieboek zien staan.quote:
Ook in moeilijke tijden.
mensen met een vreemde buitenlandse achternaam werden tot fraudeur bestempelt door ambtenaren aan de hand van lijsten met buitenlandse namen die gecontroleerd moesten worden ,maar de ambtenaren dachten, we vorderen vast alles terug, dan komen ze maar met de papieren, hoe kan ik hen nu controleren , ik weet niks
Dus maanden achtereen vorderde men van al die lijsten alle kinderopvanguitkeringen terug , met bedragen van 100.000 euro of meer , onmiddellijk terug betalen
Dat werden de afpakjesdagen genoemd
[ Bericht 29% gewijzigd door michaelmoore op 21-02-2026 16:07:14 ]
Dus maanden achtereen vorderde men van al die lijsten alle kinderopvanguitkeringen terug , met bedragen van 100.000 euro of meer , onmiddellijk terug betalen
Dat werden de afpakjesdagen genoemd
De overheid wil nu geen schandaal meer noemen, noemt het nu een affaire, heel luchtig alsof twee personen affaire hadden en gaat over op extreem vertragen en haalt de allerduurste advocaten weer te voorschijnquote:Renske Leijten over afhandeling toeslagenschandaal: 'Dit onderscheidt mag de staat niet maken!'
Bekijk deze YouTube-videoquote:Deze week in Studio Sedee is voormalig Tweede Kamerlid van de SP Renske Leijten te gast.
Samen met onder anderen Pieter Omtzigt bracht zij het toeslagenschandaal aan het licht en hield zij jarenlang de druk op de ketel in politiek Den Haag.
Maar hoe staat het nu met de gedupeerde ouders en de hersteloperatie?
Over de afhandeling is Leijten kritisch: "Dit is institutioneel tegenwerken," aldus Leijten.
Beluister het volledige gesprek nu hier.
[ Bericht 29% gewijzigd door michaelmoore op 21-02-2026 16:07:14 ]
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
1000 euro uitgeven voor 100 euro minder terug betalen aan compensatiequote:
Het instituut is belangrijker dan de waarheid
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
En dan nog het lef hebben om de gedupeerde te vragen om te tekenen dat het geen schuld bekentenis is en gelijk finale kwijting voor alle andere nog niet ontdekte ellendequote:
1000 euro uitgeven voor 100 euro minder terug betalen aan compensatie
Het is om te.
Vrouw die beslag legde op standbeeld van overheid krijgt ongelijk van rechter
Slachtoffer van het toeslagenschandaal Yasmin Molleman kan geen beslag leggen op een standbeeld van de Rijksoverheid, heeft de rechter vrijdag geoordeeld. Volgens haar kreeg ze nog geld van de overheid, maar het ministerie wijst op een onderling gemaakte afspraak.
Molleman wilde nog 15.000 euro van het ministerie van Financiën, omdat ze te lang moest wachten op een besluit over haar bezwaar. Toen het ministerie weigerde, wilde ze via een deurwaarder beslag leggen op een bronzen beeld dat is gemaakt door kunstenaar Per Kirkeby.
Het gaat om een 6 meter hoog beeld dat in de tuin van het ministerie van Binnenlandse Zaken in Den Haag staat. Het kunstwerk kostte 500.000 euro in 2013. Voor aanstaande maandag was al een takelwagen besteld om het beeld op te halen, zodat het daarna kon worden geveild.
De moeder is een erkende gedupeerde van het toeslagenschandaal en heeft er al een lange juridische strijd met de overheid op zitten, zoals veel toeslagenouders. Molleman meldde zich in februari 2021 voor compensatie omdat ze onterecht kinderopvangtoeslag moest terugbetalen.
In oktober 2022 besloot de overheid dat Molleman 42.478 euro zou krijgen. Een maand later maakte zij bezwaar tegen dat besluit.
Aanvullende schade loopt flink op
Het lukt de overheid in veel gevallen niet om op tijd te reageren op deze bezwaren. Inmiddels is er voor bijna 60 miljoen euro aan dwangsommen uitbetaald aan gedupeerden. In het geval van Molleman liep de dwangsom op tot het maximale bedrag van 15.000 euro.
Ze kreeg dit geld nog niet, ondanks een tweede bezwaar dat ze februari 2024 indiende. Ook startte Molleman een traject bij de onafhankelijke Stichting (Gelijk)waardig Herstel (SGH). Daar werd alle schade vastgesteld die Molleman had opgelopen, waarop ze een overeenkomt sloot. Ze kreeg nog eens 168.000 euro voor de aanvullende schade, stond in de vaststellingsovereenkomst (VSO).
Het is bij NU.nl niet bekend welke schade Molleman precies heeft geleden. Ze heeft in 2014 onterecht een bedrag van 225 euro betaald, maar kreeg vorderingen om meer dan 10.000 euro te betalen. Hierbij was sprake van vooringenomenheid, schrijft de landsadvocaat Pels Rijcken in de dagvaarding.
Levens lagen overhoop door toeslagenschandaal
Het leven van gedupeerde ouders kon behoorlijk overhoop worden gehaald doordat ze onterecht als fraudeur waren bestempeld. Kinderopvangtoeslag werd stopgezet en velen belandden in de schulden. Soms moesten zij hun huis verkopen, anderen zijn op de vlucht geslagen voor de overheid. Ruim drieduizend kinderen van toeslagenouders zijn uit huis geplaatst, zegt het ministerie van Justitie en Veiligheid.
Door haar handtekening te zetten onder de VSO, heeft Molleman een streep gezet onder de juridische kant van het toeslagentraject. Het is dan niet meer mogelijk om nieuwe procedures te beginnen. Ook heeft ze hiermee haar bezwaar ingetrokken.
Toch nam ze kort daarna weer contact op met de uitvoeringsorganisatie van de overheid over de dwangsom van 15.000 euro. Volgens Molleman kreeg ze te horen dat ze het dwangsombedrag nog zou krijgen, maar dat staat niet zwart-op-wit. Toen ze niets kreeg, stapte ze uiteindelijk naar de rechter.
Slachtoffers blijven tegenover overheid staan
Het verhaal is exemplarisch voor het toeslagenschandaal en de hersteloperatie die erop volgde. Hoewel sommige slachtoffers grote schadebedragen krijgen, blijven zij lijnrecht tegenover de overheid staan.
Staatssecretaris Sandra Palmen heeft altijd gezegd dat ze niet met slachtoffers in de rechtbank wil belanden. Omdat de takelwagen voor het bronzen beeld al besteld is voor maandag, is het ministerie toch naar de rechter gestapt.
Molleman is teleurgesteld over de uitspraak. Ze vindt dat haar bezwaar uit 2022 wel moet worden behandeld en losstaat van de overeenkomst die ze sloot.
https://www.nu.nl/economi(...)n-rechter.html#nujij
Zo ff landsadvocaat erop kost ook weer 10.000 den euro’s en een corrupte rechter icm landsbelang en je hebt een uitspraak die je welgevallig is.
Nu nog ff alle kosten verhalen op slachtoffer en doorrrrrr
Slachtoffer van het toeslagenschandaal Yasmin Molleman kan geen beslag leggen op een standbeeld van de Rijksoverheid, heeft de rechter vrijdag geoordeeld. Volgens haar kreeg ze nog geld van de overheid, maar het ministerie wijst op een onderling gemaakte afspraak.
Molleman wilde nog 15.000 euro van het ministerie van Financiën, omdat ze te lang moest wachten op een besluit over haar bezwaar. Toen het ministerie weigerde, wilde ze via een deurwaarder beslag leggen op een bronzen beeld dat is gemaakt door kunstenaar Per Kirkeby.
Het gaat om een 6 meter hoog beeld dat in de tuin van het ministerie van Binnenlandse Zaken in Den Haag staat. Het kunstwerk kostte 500.000 euro in 2013. Voor aanstaande maandag was al een takelwagen besteld om het beeld op te halen, zodat het daarna kon worden geveild.
De moeder is een erkende gedupeerde van het toeslagenschandaal en heeft er al een lange juridische strijd met de overheid op zitten, zoals veel toeslagenouders. Molleman meldde zich in februari 2021 voor compensatie omdat ze onterecht kinderopvangtoeslag moest terugbetalen.
In oktober 2022 besloot de overheid dat Molleman 42.478 euro zou krijgen. Een maand later maakte zij bezwaar tegen dat besluit.
Aanvullende schade loopt flink op
Het lukt de overheid in veel gevallen niet om op tijd te reageren op deze bezwaren. Inmiddels is er voor bijna 60 miljoen euro aan dwangsommen uitbetaald aan gedupeerden. In het geval van Molleman liep de dwangsom op tot het maximale bedrag van 15.000 euro.
Ze kreeg dit geld nog niet, ondanks een tweede bezwaar dat ze februari 2024 indiende. Ook startte Molleman een traject bij de onafhankelijke Stichting (Gelijk)waardig Herstel (SGH). Daar werd alle schade vastgesteld die Molleman had opgelopen, waarop ze een overeenkomt sloot. Ze kreeg nog eens 168.000 euro voor de aanvullende schade, stond in de vaststellingsovereenkomst (VSO).
Het is bij NU.nl niet bekend welke schade Molleman precies heeft geleden. Ze heeft in 2014 onterecht een bedrag van 225 euro betaald, maar kreeg vorderingen om meer dan 10.000 euro te betalen. Hierbij was sprake van vooringenomenheid, schrijft de landsadvocaat Pels Rijcken in de dagvaarding.
Levens lagen overhoop door toeslagenschandaal
Het leven van gedupeerde ouders kon behoorlijk overhoop worden gehaald doordat ze onterecht als fraudeur waren bestempeld. Kinderopvangtoeslag werd stopgezet en velen belandden in de schulden. Soms moesten zij hun huis verkopen, anderen zijn op de vlucht geslagen voor de overheid. Ruim drieduizend kinderen van toeslagenouders zijn uit huis geplaatst, zegt het ministerie van Justitie en Veiligheid.
Door haar handtekening te zetten onder de VSO, heeft Molleman een streep gezet onder de juridische kant van het toeslagentraject. Het is dan niet meer mogelijk om nieuwe procedures te beginnen. Ook heeft ze hiermee haar bezwaar ingetrokken.
Toch nam ze kort daarna weer contact op met de uitvoeringsorganisatie van de overheid over de dwangsom van 15.000 euro. Volgens Molleman kreeg ze te horen dat ze het dwangsombedrag nog zou krijgen, maar dat staat niet zwart-op-wit. Toen ze niets kreeg, stapte ze uiteindelijk naar de rechter.
Slachtoffers blijven tegenover overheid staan
Het verhaal is exemplarisch voor het toeslagenschandaal en de hersteloperatie die erop volgde. Hoewel sommige slachtoffers grote schadebedragen krijgen, blijven zij lijnrecht tegenover de overheid staan.
Staatssecretaris Sandra Palmen heeft altijd gezegd dat ze niet met slachtoffers in de rechtbank wil belanden. Omdat de takelwagen voor het bronzen beeld al besteld is voor maandag, is het ministerie toch naar de rechter gestapt.
Molleman is teleurgesteld over de uitspraak. Ze vindt dat haar bezwaar uit 2022 wel moet worden behandeld en losstaat van de overeenkomst die ze sloot.
https://www.nu.nl/economi(...)n-rechter.html#nujij
Zo ff landsadvocaat erop kost ook weer 10.000 den euro’s en een corrupte rechter icm landsbelang en je hebt een uitspraak die je welgevallig is.
Nu nog ff alle kosten verhalen op slachtoffer en doorrrrrr
Kamerbrief Bevestigt: CWS Gesloten Op Bevel Van De Staatssecretaris. Ouders Hebben Twee Weken. Neem Het Aanbod — Of Krijg Minder
Marbert Iriks17 maart 2026
staatssecretaris Palmen-Schlangen toeslagenaffaire heeft verzocht tot stopzetting traject CWS
De staatssecretaris stuurt een brief aan de Kamer. Negen pagina’s. Vol met woorden als “ruimhartig”, “vereenvoudiging” en “versnelling.” Maar wie de kleine lettertjes leest, ziet iets anders: een fuik met een deadline, een dreigement verpakt als keuze, en het bewijs dat de overheid al die tijd meer wist dan ze zei. Een analyse van de Kamerbrief van 17 maart 2026 — twee dagen voor het commissiedebat.
De brief
Op 17 maart 2026 — vandaag — stuurt staatssecretaris Palmen-Schlangen een brief aan de Tweede Kamer. Negen pagina’s. Onderwerp: “Aanvullende informatie t.b.v. Commissiedebat Hersteloperatie toeslagen op 19 maart 2026.” Overmorgen dus. De brief is de opmaat voor het debat. De voorbereiding. De framing.
Ik heb de brief gelezen. Drie keer. En elke keer zag ik meer.
Op het eerste gezicht is het een keurige ambtelijke update. Routes die worden “vereenvoudigd.” Ouders die worden “ondersteund.” Systemen die worden “doorontwikkeld.” De taal is warm. Zorgzaam. Vol goede bedoelingen. Als je snel leest, denk je: ze doen hun best.
Maar ik lees niet snel. Ik ben gedupeerde. Ik ken de taal. Ik weet wat “ruimhartig” betekent in Den Haag. Ik weet wat er achter “vereenvoudiging” schuilgaat. En ik weet dat de gevaarlijkste zinnen in een Kamerbrief niet de vetgedrukte zijn, maar de zinnen die niemand voorleest in het debat.
Dit zijn die zinnen.
“Op mijn verzoek” — drie woorden die alles bevestigen
Op pagina vijf staat het. Acht woorden. Tussen neus en lippen door.
“De CWS neemt op mijn verzoek sinds eind februari 2026 geen nieuwe zaken meer aan.”
Op mijn verzoek.
Twee weken geleden schreef ik op deze site dat de Commissie Werkelijke Schade stilletjes was gesloten. Zonder vooraankondiging. Zonder overleg met advocaten. Zonder communicatie aan de negenduizend ouders in de wachtrij. De CWS-persvoorlichter reageerde binnen twaalf uur en bevestigde alles. Ze schreef dat het “het besluit van het ministerie van Financiën” was. Dat er “ook binnen de commissie zelf teleurstelling” was.
En nu staat het zwart op wit in een Kamerbrief. De minister heeft het bevolen. Niet de CWS. Niet een onafhankelijke commissie die na zorgvuldige afweging heeft besloten. Nee. De minister. “Op mijn verzoek.”
De enige route zonder verplichte finale kwijting. De enige route met individuele schadebeoordeling. De enige route waar je in bezwaar en beroep kon. Gesloten. Op bevel van de minister. Omdat het niet snel genoeg ging. Omdat het te veel kostte. Omdat de ouders te veel vragen stelden.
En dan staat er, bijna achteloos: “Voor ouders in de CWS wachtrij die niet kiezen voor een van de forfaitaire routes, geldt dat zij op enig moment alsnog een van beide routes van het herijkte schadestelsel zullen moeten doorlopen.”
Moeten. Niet “kunnen.” Moeten.
De deadline — 31 maart. Over twee weken.
Pagina vijf, onderaan. De staatssecretaris schrijft: “Het kabinet wil ouders tot en met 31 maart 2026 de tijd geven om een aanvraag in te dienen voor aanvullende compensatie voor werkelijke schade.”
31 maart 2026. Dat is over veertien dagen. Twee weken. Voor ouders die zeventien jaar wachten.
Zeventien jaar heeft de overheid erover gedaan om het onrecht te erkennen. Vijf jaar om een hersteloperatie op te tuigen die niet werkt. En nu krijgen ouders twee weken om zich te melden. Wie zich niet meldt, is te laat. De deur gaat dicht.
De staatssecretaris schrijft: “Het is mijn verwachting dat met die communicatie de ouders zijn bereikt die een beroep willen doen op aanvullende schadecompensatie.”
Mijn verwachting.
Ik vertaal: wie zich niet meldt, heeft pech gehad. We hebben gecommuniceerd. We hebben brieven gestuurd. Als je het hebt gemist — tja. Eigen verantwoordelijkheid.
Dit zijn ouders met PTSS. Ouders die blauwe enveloppen niet meer openmaken. Ouders die zijn afgehaakt. Ouders die geen advocaat hebben. Ouders die de weg kwijt zijn in een systeem dat in vijf jaar tijd minstens drie keer is veranderd. En die ouders krijgen twee weken.
De overheid heeft zeventien jaar genomen om het probleem te creëren. De burger krijgt veertien dagen om het op te lossen.
De val — neem het aanbod, of krijg minder
Dit is de passage waar ik drie keer voor moest stoppen met lezen. Pagina vier. In ambtelijk proza, verstopt tussen procedurele uitleg.
“Een ouder die – vanuit de forfaitaire berekening – de stap zet naar een individuele berekening kan niet terugvallen op (delen van) het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lees dat nog een keer.
Als de overheid je een bedrag aanbiedt — het forfaitaire aanbod — en je vindt dat het niet genoeg is, dan kun je kiezen voor een individuele berekening. Klinkt eerlijk, toch? Maar als je dat doet, vervalt het forfaitaire aanbod. Je kunt er niet op terugvallen. Het is weg.
En dan komt de volgende zin.
“De individuele berekening kan qua hoogte van de compensatie lager uitvallen dan het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lager.
De overheid zegt dus, in een Kamerbrief, met zoveel woorden: als je meer vraagt dan wat wij bieden, dan riskeer je dat je minder krijgt. En je kunt niet terug.
Dat is geen keuze. Dat is Russisch roulette met je compensatie. Dat is een systeem dat is ontworpen om je te ontmoedigen. Om je te laten denken: neem wat je krijgt. Niet klagen. Niet meer vragen. Teken de VSO. Ga naar huis.
En de staatssecretaris noemt dit “ruimhartig.”
MijnHerstel — de cijfers die het verhaal vertellen
Op pagina twee staat de stand van zaken van MijnHerstel. Het digitale portaal. De “versnelling.” De “vereenvoudiging.”
1.069 ouders hebben gekozen voor MijnHerstel. In vier maanden. Op meer dan 19.000 aanvragen totaal. Dat is 5,6 procent.
Maar het wordt erger. Van die 1.069 hebben er slechts 130 daadwerkelijk hun schadeposten ingediend. Honderddertig. Op negentienduizend.
En van die 130 is pas 40 procent in eerste behandeling afgerond. Dat zijn 52 dossiers. Tweeënvijftig.
Tweeënvijftig afgeronde eerste behandelingen. Op negentienduizend aanvragen. In een hersteloperatie die nu vijf jaar loopt. Na een onrecht dat zeventien jaar geleden begon.
En dit noemt de staatssecretaris “voortgang.”
Bij de lancering van MijnHerstel in december 2025 kregen ouders een wachtscherm te zien. Het systeem werkte niet. Nu, drie maanden later, “komt het nog slechts incidenteel voor dat nog niet alle benodigde gegevens op voorhand beschikbaar zijn.” Slechts incidenteel. Drie maanden na lancering. Van een systeem dat de oplossing moet zijn.
De ADR-administratie — ze wisten het
En dan het deel dat misschien wel het meest schokkende is. Niet omdat het nieuw is — maar omdat het nu zwart op wit staat.
De Auditdienst Rijk heeft ontdekt dat er een administratie bestond van verzonden en ontvangen brieven. Jarenlang is in de hersteloperatie aangenomen dat die administratie er niet was. Jarenlang is het ouderverhaal gevolgd — als een ouder zei dat een brief niet was ontvangen, dan werd dat geloofd. Omdat de overheid zei: we weten niet of we de brief wel hebben gestuurd.
Maar die administratie was er wél. Al die tijd.
De brief van de staatssecretaris zegt het zelf: “In de zomer van 2024 is een concreet signaal ontvangen over het bestaan van een administratie met vastleggingen van verzonden vraag- en rappelbrieven en ontvangen reacties.”
Zomer 2024. Ze weten het sinds de zomer van 2024. En ze hebben er anderhalf jaar niets mee gedaan.
De staatssecretaris schrijft: “Als deze administratie eerder in de hersteloperatie gebruikt was, had dit mogelijk invloed kunnen hebben op het gesprek met ouders over de vraag of en in welke mate zij gedupeerd waren.”
Mogelijk invloed. Ze geeft toe dat het de uitkomsten had kunnen veranderen. Maar er komt geen herbeoordeling. Er komt geen onderzoek naar individuele dossiers. Het beleid verandert niet.
En dan de meest verontrustende zin: “In de jaren voorafgaand aan 2024 zijn binnen de organisatie signalen afgegeven over de ruimhartigheid van het beleid, en de onaannemelijkheid van het feit dat in significante aantallen brieven niet zijn verzonden of ontvangen.”
Er waren signalen. Meerdere. Over jaren. Ambtenaren binnen de organisatie zeiden: dit klopt niet. En die signalen zijn steeds “beoordeeld binnen de bestaande beleidsuitgangspunten.” Vertaling: we hoorden het, we negeerden het, en we gingen door.
Het patroon — elke keer opnieuw
Ik heb dit eerder geschreven en ik schrijf het opnieuw. Want het patroon herhaalt zich. Elke Kamerbrief. Elke voortgangsrapportage. Elk debat.
De taal verandert. De routes veranderen. De namen veranderen — CWS wordt MijnHerstel, de Regieroute wordt de individuele berekening, de vaststellingsovereenkomst wordt het “VSO-aanbod.” Maar het mechanisme is hetzelfde.
Stap 1: presenteer een nieuwe route als “vereenvoudiging” en “versnelling.” Stap 2: sluit de oude routes. Stap 3: stel een deadline. Stap 4: maak de keuze onaantrekkelijk door het alternatief riskanter te maken. Stap 5: noem het “ruimhartig.”
De CWS was te langzaam — gesloten. De methode-Laurentien was te duur — versoberd, Laurentien weggewerkt. MijnHerstel is de oplossing — maar 130 ouders hebben hun schadeposten ingediend. De individuele berekening is er voor “specifieke gevallen” — maar als je die kiest, riskeer je minder. En je hebt tot 31 maart om te kiezen.
Elke stap leidt dezelfde kant op. Richting een VSO. Richting finale kwijting. Richting: teken en zwijg.
De cijfers — van de minister zelf
19.000 ouders hebben een aanvraag ingediend voor aanvullende schade. 3.300 zijn gecompenseerd met een VSO of beschikking. Dat is 17 procent. In vijf jaar. 83 procent wacht nog.
MijnHerstel: 1.069 aanmeldingen. 130 schadeposten ingediend. 52 eerste behandelingen afgerond.
De CWS: gesloten op bevel van de minister. Werkvoorraad voor “minstens dit jaar.”
900 ouders wachten op hun dossier.
Deadline aanmelding: 31 maart 2026. Over veertien dagen.
De individuele berekening: “kan lager uitvallen” dan het forfaitaire aanbod.
En dit heet een “hersteloperatie.”
Als 83 procent van de gedupeerden na vijf jaar nog niet is gecompenseerd, de enige eerlijke route is gesloten, het alternatief minder kan opleveren, en de deadline twee weken is — hoe noem je dat dan? Herstel? Of afhandeling?
Overmorgen
Overmorgen, 19 maart, is het commissiedebat. Kamerleden zullen deze brief hebben gelezen. Of misschien niet — misschien hebben hun beleidsmedewerkers een samenvatting gemaakt. Misschien hebben ze de kleine lettertjes niet gezien. Misschien stellen ze vragen over de voortgang en krijgen ze antwoorden over “versnelling” en “vereenvoudiging.”
Maar als er één Kamerlid is dat dit leest, dan vraag ik het volgende.
Lees pagina vier. De passage over de individuele berekening. Lees de zin die zegt dat ouders die meer vragen minder kunnen krijgen. Lees die zin hardop voor in de Kamer. En vraag de staatssecretaris: vindt u dit eerlijk?
Lees pagina vijf. De passage over de deadline. Vraag de staatssecretaris: vindt u veertien dagen voldoende voor ouders met PTSS die zeventien jaar wachten?
Lees pagina vijf. De drie woorden. “Op mijn verzoek.” Vraag de staatssecretaris: waarom heeft u de enige route gesloten die ouders hadden zonder verplichte finale kwijting?
En lees pagina zes en zeven. De ADR-administratie. Vraag de staatssecretaris: als u erkent dat deze administratie de uitkomsten had kunnen veranderen, waarom doet u er dan niets mee?
De antwoorden op die vragen bepalen of dit een hersteloperatie is of een afhandeloperatie. En tot nu toe wijst alles op het laatste.
We komen na het Kamerdebat van 19 maart met een update aangaande wat er in de kamer met de staatsecretaris is besproken .
Tot slot — aan de ouders
Dit is het derde stuk dat ik over dit onderwerp schrijf. Het eerste ging viral. De CWS reageerde in twaalf uur. De minister bevestigt nu alles wat in dat stuk stond.
Maar bevestiging is niet genoeg. Bevestiging verandert niets als er geen consequenties zijn.
Dus aan de ouders: meld je aan voor 31 maart als je dat nog niet hebt gedaan. Niet omdat het systeem eerlijk is. Niet omdat het aanbod ruimhartig is. Maar omdat de deadline echt is. En wie zich niet meldt, verliest het recht om later alsnog compensatie te vragen.
En als je het forfaitaire aanbod krijgt: lees het. Lees de VSO. Lees de kleine lettertjes. Praat met je advocaat. En weet dat als je kiest voor een individuele berekening, je niet meer terug kunt naar het forfaitaire bedrag. De minister zegt het zelf. In de brief. In de kleine lettertjes.
Wij blijven schrijven. Wij blijven lezen. Wij lezen de brieven die niemand leest. En we vertellen wat erin staat.
https://vrijeopinie.nl/ka(...)TNVgEmSsPHnUFFuL40sw
Marbert Iriks17 maart 2026
staatssecretaris Palmen-Schlangen toeslagenaffaire heeft verzocht tot stopzetting traject CWS
De staatssecretaris stuurt een brief aan de Kamer. Negen pagina’s. Vol met woorden als “ruimhartig”, “vereenvoudiging” en “versnelling.” Maar wie de kleine lettertjes leest, ziet iets anders: een fuik met een deadline, een dreigement verpakt als keuze, en het bewijs dat de overheid al die tijd meer wist dan ze zei. Een analyse van de Kamerbrief van 17 maart 2026 — twee dagen voor het commissiedebat.
De brief
Op 17 maart 2026 — vandaag — stuurt staatssecretaris Palmen-Schlangen een brief aan de Tweede Kamer. Negen pagina’s. Onderwerp: “Aanvullende informatie t.b.v. Commissiedebat Hersteloperatie toeslagen op 19 maart 2026.” Overmorgen dus. De brief is de opmaat voor het debat. De voorbereiding. De framing.
Ik heb de brief gelezen. Drie keer. En elke keer zag ik meer.
Op het eerste gezicht is het een keurige ambtelijke update. Routes die worden “vereenvoudigd.” Ouders die worden “ondersteund.” Systemen die worden “doorontwikkeld.” De taal is warm. Zorgzaam. Vol goede bedoelingen. Als je snel leest, denk je: ze doen hun best.
Maar ik lees niet snel. Ik ben gedupeerde. Ik ken de taal. Ik weet wat “ruimhartig” betekent in Den Haag. Ik weet wat er achter “vereenvoudiging” schuilgaat. En ik weet dat de gevaarlijkste zinnen in een Kamerbrief niet de vetgedrukte zijn, maar de zinnen die niemand voorleest in het debat.
Dit zijn die zinnen.
“Op mijn verzoek” — drie woorden die alles bevestigen
Op pagina vijf staat het. Acht woorden. Tussen neus en lippen door.
“De CWS neemt op mijn verzoek sinds eind februari 2026 geen nieuwe zaken meer aan.”
Op mijn verzoek.
Twee weken geleden schreef ik op deze site dat de Commissie Werkelijke Schade stilletjes was gesloten. Zonder vooraankondiging. Zonder overleg met advocaten. Zonder communicatie aan de negenduizend ouders in de wachtrij. De CWS-persvoorlichter reageerde binnen twaalf uur en bevestigde alles. Ze schreef dat het “het besluit van het ministerie van Financiën” was. Dat er “ook binnen de commissie zelf teleurstelling” was.
En nu staat het zwart op wit in een Kamerbrief. De minister heeft het bevolen. Niet de CWS. Niet een onafhankelijke commissie die na zorgvuldige afweging heeft besloten. Nee. De minister. “Op mijn verzoek.”
De enige route zonder verplichte finale kwijting. De enige route met individuele schadebeoordeling. De enige route waar je in bezwaar en beroep kon. Gesloten. Op bevel van de minister. Omdat het niet snel genoeg ging. Omdat het te veel kostte. Omdat de ouders te veel vragen stelden.
En dan staat er, bijna achteloos: “Voor ouders in de CWS wachtrij die niet kiezen voor een van de forfaitaire routes, geldt dat zij op enig moment alsnog een van beide routes van het herijkte schadestelsel zullen moeten doorlopen.”
Moeten. Niet “kunnen.” Moeten.
De deadline — 31 maart. Over twee weken.
Pagina vijf, onderaan. De staatssecretaris schrijft: “Het kabinet wil ouders tot en met 31 maart 2026 de tijd geven om een aanvraag in te dienen voor aanvullende compensatie voor werkelijke schade.”
31 maart 2026. Dat is over veertien dagen. Twee weken. Voor ouders die zeventien jaar wachten.
Zeventien jaar heeft de overheid erover gedaan om het onrecht te erkennen. Vijf jaar om een hersteloperatie op te tuigen die niet werkt. En nu krijgen ouders twee weken om zich te melden. Wie zich niet meldt, is te laat. De deur gaat dicht.
De staatssecretaris schrijft: “Het is mijn verwachting dat met die communicatie de ouders zijn bereikt die een beroep willen doen op aanvullende schadecompensatie.”
Mijn verwachting.
Ik vertaal: wie zich niet meldt, heeft pech gehad. We hebben gecommuniceerd. We hebben brieven gestuurd. Als je het hebt gemist — tja. Eigen verantwoordelijkheid.
Dit zijn ouders met PTSS. Ouders die blauwe enveloppen niet meer openmaken. Ouders die zijn afgehaakt. Ouders die geen advocaat hebben. Ouders die de weg kwijt zijn in een systeem dat in vijf jaar tijd minstens drie keer is veranderd. En die ouders krijgen twee weken.
De overheid heeft zeventien jaar genomen om het probleem te creëren. De burger krijgt veertien dagen om het op te lossen.
De val — neem het aanbod, of krijg minder
Dit is de passage waar ik drie keer voor moest stoppen met lezen. Pagina vier. In ambtelijk proza, verstopt tussen procedurele uitleg.
“Een ouder die – vanuit de forfaitaire berekening – de stap zet naar een individuele berekening kan niet terugvallen op (delen van) het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lees dat nog een keer.
Als de overheid je een bedrag aanbiedt — het forfaitaire aanbod — en je vindt dat het niet genoeg is, dan kun je kiezen voor een individuele berekening. Klinkt eerlijk, toch? Maar als je dat doet, vervalt het forfaitaire aanbod. Je kunt er niet op terugvallen. Het is weg.
En dan komt de volgende zin.
“De individuele berekening kan qua hoogte van de compensatie lager uitvallen dan het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lager.
De overheid zegt dus, in een Kamerbrief, met zoveel woorden: als je meer vraagt dan wat wij bieden, dan riskeer je dat je minder krijgt. En je kunt niet terug.
Dat is geen keuze. Dat is Russisch roulette met je compensatie. Dat is een systeem dat is ontworpen om je te ontmoedigen. Om je te laten denken: neem wat je krijgt. Niet klagen. Niet meer vragen. Teken de VSO. Ga naar huis.
En de staatssecretaris noemt dit “ruimhartig.”
MijnHerstel — de cijfers die het verhaal vertellen
Op pagina twee staat de stand van zaken van MijnHerstel. Het digitale portaal. De “versnelling.” De “vereenvoudiging.”
1.069 ouders hebben gekozen voor MijnHerstel. In vier maanden. Op meer dan 19.000 aanvragen totaal. Dat is 5,6 procent.
Maar het wordt erger. Van die 1.069 hebben er slechts 130 daadwerkelijk hun schadeposten ingediend. Honderddertig. Op negentienduizend.
En van die 130 is pas 40 procent in eerste behandeling afgerond. Dat zijn 52 dossiers. Tweeënvijftig.
Tweeënvijftig afgeronde eerste behandelingen. Op negentienduizend aanvragen. In een hersteloperatie die nu vijf jaar loopt. Na een onrecht dat zeventien jaar geleden begon.
En dit noemt de staatssecretaris “voortgang.”
Bij de lancering van MijnHerstel in december 2025 kregen ouders een wachtscherm te zien. Het systeem werkte niet. Nu, drie maanden later, “komt het nog slechts incidenteel voor dat nog niet alle benodigde gegevens op voorhand beschikbaar zijn.” Slechts incidenteel. Drie maanden na lancering. Van een systeem dat de oplossing moet zijn.
De ADR-administratie — ze wisten het
En dan het deel dat misschien wel het meest schokkende is. Niet omdat het nieuw is — maar omdat het nu zwart op wit staat.
De Auditdienst Rijk heeft ontdekt dat er een administratie bestond van verzonden en ontvangen brieven. Jarenlang is in de hersteloperatie aangenomen dat die administratie er niet was. Jarenlang is het ouderverhaal gevolgd — als een ouder zei dat een brief niet was ontvangen, dan werd dat geloofd. Omdat de overheid zei: we weten niet of we de brief wel hebben gestuurd.
Maar die administratie was er wél. Al die tijd.
De brief van de staatssecretaris zegt het zelf: “In de zomer van 2024 is een concreet signaal ontvangen over het bestaan van een administratie met vastleggingen van verzonden vraag- en rappelbrieven en ontvangen reacties.”
Zomer 2024. Ze weten het sinds de zomer van 2024. En ze hebben er anderhalf jaar niets mee gedaan.
De staatssecretaris schrijft: “Als deze administratie eerder in de hersteloperatie gebruikt was, had dit mogelijk invloed kunnen hebben op het gesprek met ouders over de vraag of en in welke mate zij gedupeerd waren.”
Mogelijk invloed. Ze geeft toe dat het de uitkomsten had kunnen veranderen. Maar er komt geen herbeoordeling. Er komt geen onderzoek naar individuele dossiers. Het beleid verandert niet.
En dan de meest verontrustende zin: “In de jaren voorafgaand aan 2024 zijn binnen de organisatie signalen afgegeven over de ruimhartigheid van het beleid, en de onaannemelijkheid van het feit dat in significante aantallen brieven niet zijn verzonden of ontvangen.”
Er waren signalen. Meerdere. Over jaren. Ambtenaren binnen de organisatie zeiden: dit klopt niet. En die signalen zijn steeds “beoordeeld binnen de bestaande beleidsuitgangspunten.” Vertaling: we hoorden het, we negeerden het, en we gingen door.
Het patroon — elke keer opnieuw
Ik heb dit eerder geschreven en ik schrijf het opnieuw. Want het patroon herhaalt zich. Elke Kamerbrief. Elke voortgangsrapportage. Elk debat.
De taal verandert. De routes veranderen. De namen veranderen — CWS wordt MijnHerstel, de Regieroute wordt de individuele berekening, de vaststellingsovereenkomst wordt het “VSO-aanbod.” Maar het mechanisme is hetzelfde.
Stap 1: presenteer een nieuwe route als “vereenvoudiging” en “versnelling.” Stap 2: sluit de oude routes. Stap 3: stel een deadline. Stap 4: maak de keuze onaantrekkelijk door het alternatief riskanter te maken. Stap 5: noem het “ruimhartig.”
De CWS was te langzaam — gesloten. De methode-Laurentien was te duur — versoberd, Laurentien weggewerkt. MijnHerstel is de oplossing — maar 130 ouders hebben hun schadeposten ingediend. De individuele berekening is er voor “specifieke gevallen” — maar als je die kiest, riskeer je minder. En je hebt tot 31 maart om te kiezen.
Elke stap leidt dezelfde kant op. Richting een VSO. Richting finale kwijting. Richting: teken en zwijg.
De cijfers — van de minister zelf
19.000 ouders hebben een aanvraag ingediend voor aanvullende schade. 3.300 zijn gecompenseerd met een VSO of beschikking. Dat is 17 procent. In vijf jaar. 83 procent wacht nog.
MijnHerstel: 1.069 aanmeldingen. 130 schadeposten ingediend. 52 eerste behandelingen afgerond.
De CWS: gesloten op bevel van de minister. Werkvoorraad voor “minstens dit jaar.”
900 ouders wachten op hun dossier.
Deadline aanmelding: 31 maart 2026. Over veertien dagen.
De individuele berekening: “kan lager uitvallen” dan het forfaitaire aanbod.
En dit heet een “hersteloperatie.”
Als 83 procent van de gedupeerden na vijf jaar nog niet is gecompenseerd, de enige eerlijke route is gesloten, het alternatief minder kan opleveren, en de deadline twee weken is — hoe noem je dat dan? Herstel? Of afhandeling?
Overmorgen
Overmorgen, 19 maart, is het commissiedebat. Kamerleden zullen deze brief hebben gelezen. Of misschien niet — misschien hebben hun beleidsmedewerkers een samenvatting gemaakt. Misschien hebben ze de kleine lettertjes niet gezien. Misschien stellen ze vragen over de voortgang en krijgen ze antwoorden over “versnelling” en “vereenvoudiging.”
Maar als er één Kamerlid is dat dit leest, dan vraag ik het volgende.
Lees pagina vier. De passage over de individuele berekening. Lees de zin die zegt dat ouders die meer vragen minder kunnen krijgen. Lees die zin hardop voor in de Kamer. En vraag de staatssecretaris: vindt u dit eerlijk?
Lees pagina vijf. De passage over de deadline. Vraag de staatssecretaris: vindt u veertien dagen voldoende voor ouders met PTSS die zeventien jaar wachten?
Lees pagina vijf. De drie woorden. “Op mijn verzoek.” Vraag de staatssecretaris: waarom heeft u de enige route gesloten die ouders hadden zonder verplichte finale kwijting?
En lees pagina zes en zeven. De ADR-administratie. Vraag de staatssecretaris: als u erkent dat deze administratie de uitkomsten had kunnen veranderen, waarom doet u er dan niets mee?
De antwoorden op die vragen bepalen of dit een hersteloperatie is of een afhandeloperatie. En tot nu toe wijst alles op het laatste.
We komen na het Kamerdebat van 19 maart met een update aangaande wat er in de kamer met de staatsecretaris is besproken .
Tot slot — aan de ouders
Dit is het derde stuk dat ik over dit onderwerp schrijf. Het eerste ging viral. De CWS reageerde in twaalf uur. De minister bevestigt nu alles wat in dat stuk stond.
Maar bevestiging is niet genoeg. Bevestiging verandert niets als er geen consequenties zijn.
Dus aan de ouders: meld je aan voor 31 maart als je dat nog niet hebt gedaan. Niet omdat het systeem eerlijk is. Niet omdat het aanbod ruimhartig is. Maar omdat de deadline echt is. En wie zich niet meldt, verliest het recht om later alsnog compensatie te vragen.
En als je het forfaitaire aanbod krijgt: lees het. Lees de VSO. Lees de kleine lettertjes. Praat met je advocaat. En weet dat als je kiest voor een individuele berekening, je niet meer terug kunt naar het forfaitaire bedrag. De minister zegt het zelf. In de brief. In de kleine lettertjes.
Wij blijven schrijven. Wij blijven lezen. Wij lezen de brieven die niemand leest. En we vertellen wat erin staat.
https://vrijeopinie.nl/ka(...)TNVgEmSsPHnUFFuL40sw
|
|
