NWS Nieuws & Achtergronden
Discussieer hier diepgaander over de actualiteiten.
Toeslagen speelden vaak doorslaggevende rol bij uithuisplaatsing
Zeker 3532 kinderen zijn in het toeslagenschandaal door jeugdbeschermers weggehaald bij hun ouders. Die affaire speelde daarbij een grote rol, is de spijkerharde conclusie van de commissie Hamer.
Dat kinderen in de toeslagenaffaire onder dwang bij hun ouders zijn weggehaald, komt wel degelijk door de financiële situatie in die gezinnen. De toeslagenaffaire heeft in ‘alle gezinnen’ een rol gespeeld bij de uithuisplaatsing, zo concludeert de commissie die dit in opdracht van het kabinet onderzocht.
Bij ‘een aanzienlijk deel’ speelde de affaire zelfs een doorslaggevende rol: de commissie vindt het ‘aannemelijk’ dat zonder de door de Belastingdienst veroorzaakte problemen de uithuisplaatsing ‘niet had plaatsgevonden’.
De afgelopen jaren werd door de jeugdzorg en kinderbescherming steeds benadrukt dat de toeslagenaffaire alleen nooit de reden tot uithuisplaatsing was. Volgens de commissie is daardoor vaak het beeld ontstaan “dat er in al deze gezinnen al veel problemen waren en dat de uithuisplaatsing dus min of meer onvermijdelijk was”.
‘Traumaversterkend’
Het tegendeel is waar, stelt de commissie. “Er waren veel gezinnen die vóór de toeslagenaffaire een rustig bestaan hadden of hun problemen beheersbaar hadden kunnen houden.” Dat er nog altijd wordt getwijfeld aan die lezing van de ouders, is ‘traumaversterkend’, zegt commissievoorzitter en oud-PvdA-politicus Mariëtte Hamer in een toelichting.
Een aantal familieleden en vrienden beschuldigden me ervan dat ik de overheid ‘had opgelicht’ en dat ik een dief zou zijn.
OuderRapport ‘Erfenis van onrecht’none
De vele tienduizenden gedupeerden in de toeslagenaffaire – vooral ouders met een dubbele nationaliteit – werden vanaf 2005 ten onrechte door de Belastingdienst als fraudeur aangemerkt, en moesten vaak duizenden euro’s aan kinderopvangtoeslag terugbetalen. De operatie om hun schade te compenseren, loopt moeizaam.
Bij zeker 2159 gedupeerde gezinnen zijn ook nog kinderen gedwongen uit huis geplaatst: minstens 3532 kinderen in totaal. Meestal gebeurde dat omdat jeugdbeschermers de situatie in het gezin als ‘onveilig’ beschouwden. In de dossiers ligt de nadruk op gedragsproblemen bij het kind of de opvoedcapaciteiten van ouders. De financiële problemen als onderliggende oorzaak bleven vaak buiten beschouwing.
Ouderlijk gezag
Daarna kwam het gezin in een ‘fuik’, stelt de commissie Hamer. Een eigen woning of een stabiel inkomen worden door de kinderrechter of jeugdbeschermers vaak genoemd als voorwaarde voor terugkeer van het kind naar huis. Vaker dan andere ouders van wie het kind uit huis geplaatst werd, raakten toeslagenouders het ouderlijk gezag kwijt, wat betekent dat de weg naar terugkeer definitief werd afgesneden. De commissie wijt dat aan de langdurige financiële problemen, die ervoor zorgden dat de situatie van deze ouders onzeker bleef.
Er kwamen schuldeisers aan de deur. (...) De bel was uitgeschakeld. Mijn moeder kwam, uit schaamte, bijna niet meer op straat. Ik haalde de boodschappen.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
De commissie had intensieve gesprekken met 35 kinderen en volwassenen die als minderjarige uit huis werden geplaatst, en met 61 ouders en 25 experts.
Daarnaast analyseerde zij 97 geanonimiseerde kinddossiers van de rechter, de Raad voor de Kinderbescherming en de jeugdbeschermingsorganisaties. De patronen zijn zo duidelijk, dat de commissie op basis daarvan uitspraken durft te doen over de hele groep.
Domino-effect
Volgens Hamer zijn er drie typen gezinnen. In sommige gezinnen ging het prima, en liep het pas fout na de eerste brief van de Belastingdienst. In andere gezinnen speelde al iets – een scheiding bijvoorbeeld – maar ging het pas echt mis na de terugvordering van het toeslagengeld. In de derde groep was de situatie al problematisch, en gaf de toeslagenaffaire ‘de nekslag’.
Ik stal geen gekke dingen. Het was kleding, eten, drinken. Ik deed dat wel vaker, maar alleen als ik iets nodig had.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
De financiële problemen hadden een domino-effect. Ouders gingen nieuwe schulden aan om de Belastingdienst te kunnen betalen. Het stempel ‘fraudeur’ of ‘grove schuld’ zorgde ervoor dat ze niet terecht konden bij de schuldhulpverlening.
Door de financiële problemen en het gebrek aan kinderopvang verloren de meeste ouders hun baan of stopten met hun opleiding. Vaak liepen hun relaties stuk. Ze verloren hun huis en kwamen in sommige gevallen zelfs op straat terecht. Door stigmatisering, schaamte en geldgebrek gingen vriendschappen en familierelaties verloren.
De druk die mijn moeder voelde om te werken (...) heeft bonding time weggenomen. Momenten samen waren er wel toen ik heel klein was, maar toen ik wat ouder was niet meer.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
Ook de relaties in het gezin verslechterden, omdat er ineens veel minder geld was of omdat ouders meer moesten werken en er minder konden zijn voor hun kinderen. Kinderen begrepen dat vaak niet, en ouders schaamden zich te vertellen wat er aan de hand was.
In de steek gelaten
Na hun uithuisplaatsing voelden sommige kinderen zich door hun ouders in de steek gelaten. Vaak gaven ze hen de schuld. Achteraf voelen ze zich daar schuldig over.
Het aantal van 3532 uithuisplaatsingen is volgende de commissie een onderschatting, onder andere omdat ‘vrijwillige’ uithuisplaatsingen niet zijn geteld. Ook bij uithuisplaatsingen die officieel vrijwillig zijn, wordt vaak druk op de ouders uitgeoefend. Het aantal vrijwillige uithuisplaatsingen is waarschijnlijk nog een veelvoud van het aantal gedwongen uithuisplaatsingen
Alle getroffen kinderen kampen nog altijd met de gevolgen. Vaak hebben ze niet het onderwijsniveau kunnen volgen dat past bij hun talent of zijn ze gestopt met school. Veel van hen vertrouwen de overheid en jeugdzorg niet meer. De commissie verwacht dat die negatieve effecten doorwerken in de volgende generatie: de kinderen van deze kinderen.
Als ik later kinderen krijg, komt jeugdzorg er niet in.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
Hamer vindt dat de kinderen naast de ouders als zelfstandige groep gedupeerden moeten worden erkend. “Zij zitten bijvoorbeeld nog met dat onzichtbare stempel ‘onhandelbaar’ op hun hoofd. Zij hebben nodig dat iemand zegt dat ze dat niet zijn.” De erkenning als gedupeerde helpt daarbij.
Landelijk fonds
Bovendien wil Hamer dat er een landelijk fonds komt dat de kinderen helpt hun leven op te bouwen. “Geef ze ruimhartige financiële en praktische ondersteuning op maat. Zo kan iemand die te oud is voor studiefinanciering bijvoorbeeld zijn opleiding betalen.”
De commissie doet ook aanbevelingen voor de jeugdzorg. Die moet niet alleen kijken naar de (opvoedkundige) problemen in gezinnen, maar – samen met de ouders – ook naar de oorzaken daarvan. Jeugdzorg zou moeten doorverwijzen naar schuldhulpverlening of gemeentelijke regelingen voor mensen met weinig geld. Dat is nu vaak niet gebeurd. “Voor je een kind uit huis plaatst, moet je kijken of je het gezin op andere manieren kunt helpen”, zegt Hamer.
Correctie 27-3: In een eerdere versie van dit stuk stond het aantal van 3523 uithuisplaatsingen, dat moet 3532 zijn.
Lees ook:
Waarom de hersteloperatie toeslagen faalt? Pure onwil, zegt CDA-Kamerlid Van Dijk
Het ministerie van Financiën gaat niet uit van het belang van de gedupeerde ouders, maar blijft de eigen procedures centraal stellen bij het schadeherstel van het toeslagenschandaal. ‘Pure onwil’, oordeelt Kamerlid Inge van Dijk.
https://www.trouw.nl/binn(...)splaatsing~bf46df55/
Tribunalen en snel voor dat tuig
Zeker 3532 kinderen zijn in het toeslagenschandaal door jeugdbeschermers weggehaald bij hun ouders. Die affaire speelde daarbij een grote rol, is de spijkerharde conclusie van de commissie Hamer.
Dat kinderen in de toeslagenaffaire onder dwang bij hun ouders zijn weggehaald, komt wel degelijk door de financiële situatie in die gezinnen. De toeslagenaffaire heeft in ‘alle gezinnen’ een rol gespeeld bij de uithuisplaatsing, zo concludeert de commissie die dit in opdracht van het kabinet onderzocht.
Bij ‘een aanzienlijk deel’ speelde de affaire zelfs een doorslaggevende rol: de commissie vindt het ‘aannemelijk’ dat zonder de door de Belastingdienst veroorzaakte problemen de uithuisplaatsing ‘niet had plaatsgevonden’.
De afgelopen jaren werd door de jeugdzorg en kinderbescherming steeds benadrukt dat de toeslagenaffaire alleen nooit de reden tot uithuisplaatsing was. Volgens de commissie is daardoor vaak het beeld ontstaan “dat er in al deze gezinnen al veel problemen waren en dat de uithuisplaatsing dus min of meer onvermijdelijk was”.
‘Traumaversterkend’
Het tegendeel is waar, stelt de commissie. “Er waren veel gezinnen die vóór de toeslagenaffaire een rustig bestaan hadden of hun problemen beheersbaar hadden kunnen houden.” Dat er nog altijd wordt getwijfeld aan die lezing van de ouders, is ‘traumaversterkend’, zegt commissievoorzitter en oud-PvdA-politicus Mariëtte Hamer in een toelichting.
Een aantal familieleden en vrienden beschuldigden me ervan dat ik de overheid ‘had opgelicht’ en dat ik een dief zou zijn.
OuderRapport ‘Erfenis van onrecht’none
De vele tienduizenden gedupeerden in de toeslagenaffaire – vooral ouders met een dubbele nationaliteit – werden vanaf 2005 ten onrechte door de Belastingdienst als fraudeur aangemerkt, en moesten vaak duizenden euro’s aan kinderopvangtoeslag terugbetalen. De operatie om hun schade te compenseren, loopt moeizaam.
Bij zeker 2159 gedupeerde gezinnen zijn ook nog kinderen gedwongen uit huis geplaatst: minstens 3532 kinderen in totaal. Meestal gebeurde dat omdat jeugdbeschermers de situatie in het gezin als ‘onveilig’ beschouwden. In de dossiers ligt de nadruk op gedragsproblemen bij het kind of de opvoedcapaciteiten van ouders. De financiële problemen als onderliggende oorzaak bleven vaak buiten beschouwing.
Ouderlijk gezag
Daarna kwam het gezin in een ‘fuik’, stelt de commissie Hamer. Een eigen woning of een stabiel inkomen worden door de kinderrechter of jeugdbeschermers vaak genoemd als voorwaarde voor terugkeer van het kind naar huis. Vaker dan andere ouders van wie het kind uit huis geplaatst werd, raakten toeslagenouders het ouderlijk gezag kwijt, wat betekent dat de weg naar terugkeer definitief werd afgesneden. De commissie wijt dat aan de langdurige financiële problemen, die ervoor zorgden dat de situatie van deze ouders onzeker bleef.
Er kwamen schuldeisers aan de deur. (...) De bel was uitgeschakeld. Mijn moeder kwam, uit schaamte, bijna niet meer op straat. Ik haalde de boodschappen.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
De commissie had intensieve gesprekken met 35 kinderen en volwassenen die als minderjarige uit huis werden geplaatst, en met 61 ouders en 25 experts.
Daarnaast analyseerde zij 97 geanonimiseerde kinddossiers van de rechter, de Raad voor de Kinderbescherming en de jeugdbeschermingsorganisaties. De patronen zijn zo duidelijk, dat de commissie op basis daarvan uitspraken durft te doen over de hele groep.
Domino-effect
Volgens Hamer zijn er drie typen gezinnen. In sommige gezinnen ging het prima, en liep het pas fout na de eerste brief van de Belastingdienst. In andere gezinnen speelde al iets – een scheiding bijvoorbeeld – maar ging het pas echt mis na de terugvordering van het toeslagengeld. In de derde groep was de situatie al problematisch, en gaf de toeslagenaffaire ‘de nekslag’.
Ik stal geen gekke dingen. Het was kleding, eten, drinken. Ik deed dat wel vaker, maar alleen als ik iets nodig had.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
De financiële problemen hadden een domino-effect. Ouders gingen nieuwe schulden aan om de Belastingdienst te kunnen betalen. Het stempel ‘fraudeur’ of ‘grove schuld’ zorgde ervoor dat ze niet terecht konden bij de schuldhulpverlening.
Door de financiële problemen en het gebrek aan kinderopvang verloren de meeste ouders hun baan of stopten met hun opleiding. Vaak liepen hun relaties stuk. Ze verloren hun huis en kwamen in sommige gevallen zelfs op straat terecht. Door stigmatisering, schaamte en geldgebrek gingen vriendschappen en familierelaties verloren.
De druk die mijn moeder voelde om te werken (...) heeft bonding time weggenomen. Momenten samen waren er wel toen ik heel klein was, maar toen ik wat ouder was niet meer.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
Ook de relaties in het gezin verslechterden, omdat er ineens veel minder geld was of omdat ouders meer moesten werken en er minder konden zijn voor hun kinderen. Kinderen begrepen dat vaak niet, en ouders schaamden zich te vertellen wat er aan de hand was.
In de steek gelaten
Na hun uithuisplaatsing voelden sommige kinderen zich door hun ouders in de steek gelaten. Vaak gaven ze hen de schuld. Achteraf voelen ze zich daar schuldig over.
Het aantal van 3532 uithuisplaatsingen is volgende de commissie een onderschatting, onder andere omdat ‘vrijwillige’ uithuisplaatsingen niet zijn geteld. Ook bij uithuisplaatsingen die officieel vrijwillig zijn, wordt vaak druk op de ouders uitgeoefend. Het aantal vrijwillige uithuisplaatsingen is waarschijnlijk nog een veelvoud van het aantal gedwongen uithuisplaatsingen
Alle getroffen kinderen kampen nog altijd met de gevolgen. Vaak hebben ze niet het onderwijsniveau kunnen volgen dat past bij hun talent of zijn ze gestopt met school. Veel van hen vertrouwen de overheid en jeugdzorg niet meer. De commissie verwacht dat die negatieve effecten doorwerken in de volgende generatie: de kinderen van deze kinderen.
Als ik later kinderen krijg, komt jeugdzorg er niet in.
KindRapport ‘Erfenis van onrecht’none
Hamer vindt dat de kinderen naast de ouders als zelfstandige groep gedupeerden moeten worden erkend. “Zij zitten bijvoorbeeld nog met dat onzichtbare stempel ‘onhandelbaar’ op hun hoofd. Zij hebben nodig dat iemand zegt dat ze dat niet zijn.” De erkenning als gedupeerde helpt daarbij.
Landelijk fonds
Bovendien wil Hamer dat er een landelijk fonds komt dat de kinderen helpt hun leven op te bouwen. “Geef ze ruimhartige financiële en praktische ondersteuning op maat. Zo kan iemand die te oud is voor studiefinanciering bijvoorbeeld zijn opleiding betalen.”
De commissie doet ook aanbevelingen voor de jeugdzorg. Die moet niet alleen kijken naar de (opvoedkundige) problemen in gezinnen, maar – samen met de ouders – ook naar de oorzaken daarvan. Jeugdzorg zou moeten doorverwijzen naar schuldhulpverlening of gemeentelijke regelingen voor mensen met weinig geld. Dat is nu vaak niet gebeurd. “Voor je een kind uit huis plaatst, moet je kijken of je het gezin op andere manieren kunt helpen”, zegt Hamer.
Correctie 27-3: In een eerdere versie van dit stuk stond het aantal van 3523 uithuisplaatsingen, dat moet 3532 zijn.
Lees ook:
Waarom de hersteloperatie toeslagen faalt? Pure onwil, zegt CDA-Kamerlid Van Dijk
Het ministerie van Financiën gaat niet uit van het belang van de gedupeerde ouders, maar blijft de eigen procedures centraal stellen bij het schadeherstel van het toeslagenschandaal. ‘Pure onwil’, oordeelt Kamerlid Inge van Dijk.
https://www.trouw.nl/binn(...)splaatsing~bf46df55/
Tribunalen en snel voor dat tuig
Precieze aantallen worden niet genoemd. Statistiekbureau CBS wilde geen gegevens beschikbaar stellen omdat met de beschikbare data geen „geschikte vergelijkingsgroep” kon worden samengesteld. 
„Hierdoor is de commissie beperkt en belemmerd in haar werk.” Deze opstelling van het CBS draagt niet bij aan „het noodzakelijke herstel van vertrouwen” tussen gedupeerden en de overheid, vindt de commissie.
https://www.telegraaf.nl/(...)j-uithuisplaatsingen
CBS totaal verrot en politiek aangestuurd
„Hierdoor is de commissie beperkt en belemmerd in haar werk.” Deze opstelling van het CBS draagt niet bij aan „het noodzakelijke herstel van vertrouwen” tussen gedupeerden en de overheid, vindt de commissie.
https://www.telegraaf.nl/(...)j-uithuisplaatsingen
CBS totaal verrot en politiek aangestuurd
Zal wel weer door die verschrikkelijke Europese privacyregels komen.quote:Op donderdag 27 maart 2025 12:09 schreef ikweethetookniet het volgende:
Precieze aantallen worden niet genoemd. Statistiekbureau CBS wilde geen gegevens beschikbaar stellen omdat met de beschikbare data geen „geschikte vergelijkingsgroep” kon worden samengesteld.
„Hierdoor is de commissie beperkt en belemmerd in haar werk.” Deze opstelling van het CBS draagt niet bij aan „het noodzakelijke herstel van vertrouwen” tussen gedupeerden en de overheid, vindt de commissie.
https://www.telegraaf.nl/(...)j-uithuisplaatsingen
CBS totaal verrot en politiek aangestuurd
graag op anoniem
quote:
Toeslagen speelden vaak doorslaggevende rol bij uithuisplaatsingSPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.quote:Niet representatief
De commissie heeft gesproken met 35 gedupeerde kinderen en 61 gedupeerde ouders (uit 70 verschillende gezinnen). Deze gezinnen konden zichzelf aanmelden. Door deze selectie is het onderzoek dus niet representatief, omdat het geen neutrale selectie is. Daarnaast heeft de commissie 74 unieke dossiers geanalyseerd van verschillende instellingen en jeugdbeschermers geïnterviewd.graag op anoniem
Als die regels er waren zouden ze zich er wel achter verschuilen, maar in dit geval WILDEN ze nietquote:Op donderdag 27 maart 2025 12:11 schreef Wienerschnitzels het volgende:
Zal wel weer door die verschrikkelijke Europese privacyregels komen.
Gewoon opzettelijk niet gedeeld
Luister en kijk mee naar de presentatie van het rapport van de commissie-Hamer
https://www.nieuwspoort.n(...)sie-hamer/livestream
Even terug kijken dus want inmiddels al afgelopen
Wel ff beginnen op minuut 24
https://www.nieuwspoort.n(...)sie-hamer/livestream
Even terug kijken dus want inmiddels al afgelopen
Wel ff beginnen op minuut 24
https://toeslagen-uithuis(...)enis-van-onrecht.pdf
Hier vinden we het hele rapport
Bijlagen vindende hier
https://toeslagen-uithuis(...)enis-van-onrecht.pdf
Hier vinden we het hele rapport
Bijlagen vindende hier
https://toeslagen-uithuis(...)enis-van-onrecht.pdf
Je kan iets opzettelijk niet willen delen omdat je weet dat het niet mag.quote:
[..]
Als die regels er waren zouden ze zich er wel achter verschuilen, maar in dit geval WILDEN ze niet
Gewoon opzettelijk niet gedeeld
graag op anoniem
Dat klopt maar ratten zoals in de politiek formuleren het dan anders want beter voor de beeldvormingquote:
Je kan iets opzettelijk niet willen delen omdat je weet dat het niet mag.
Wij wilden het wel delen maar werden belemmerd door Europese regelgeving, dus het ligt niet aan ons
Nu dat het geval dus niet is want die lafbekken konden zich nergens achter verschuilen moest het wilden worden om hun eigen falen te camoufleren
Het is tuig van de bovenste plank
het ministerie moet inbinden , de overheid heeft gefaald op een vreselijke manier in haar domme streven om alles te willen regulerenquote:
het hele toeslagen gebeuren heeft de overheid zelf verzonnen
en weer afgepakt op basis van een buitenlandse achternaam
Het is een overheid onwaardig die zich ver moet houden van gekonkel en bemoeizucht , en zichzelf klein moet maken en niet steeds groter maken
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
Het dossieronderzoek wijst uit dat in de onderzochte uitspraken geen enkel kind alleen vanwege financiële problemen uit huis is geplaatst. Rechters zagen schulden wel terug in de meeste dossiers, maar bij de beslissing om kinderen uit huis te plaatsen stonden andere problemen in het gezin op de voorgrond. Het onderzoeksrapport geeft geen antwoord op de vraag of die andere problemen zijn versterkt of zelfs veroorzaakt door de geldzorgen waarin gezinnen buiten hun schuld zijn beland. Bekend is dat schulden veel stress geven en kunnen leiden tot onder meer huisvestingsproblemen, ontwrichte relaties en psychische problemen, zoals het vorige week verschenen rapport van de commissie Hamer indringend beschrijft. Ontstaat als gevolg daarvan een onveilige situatie thuis, dan kan de kinderrechter zich genoodzaakt zien om een kind uit huis te plaatsen. 'De volgorde waarin problemen zijn ontstaan, kunnen we helaas niet vaststellen op basis van onze dossiers', zegt Henk Naves, voorzitter van de Raad voor de rechtspraak. 'Dit onderzoek geeft slechts een beperkt beeld. We realiseren ons dat dit teleurstellend kan zijn voor de getroffen ouders en gedupeerde kinderen. Toch vinden we het belangrijk om dit stukje van de puzzel te leggen.'
En weer worden we besodemieterd
Onderzoek naar uithuisplaatsing kinderen van toeslagenouders afgerond
Slachtoffers moeten echt helemaal kapot
En weer worden we besodemieterd
Onderzoek naar uithuisplaatsing kinderen van toeslagenouders afgerond
Slachtoffers moeten echt helemaal kapot
Sorgdrager geeft adviesopdracht terug na kritiek toeslagenstichting Laurentien
Winnie Sorgdrager gaat het kabinet toch niet adviseren over de samenwerking tussen het ministerie van Financiën en de toeslagenstichting van prinses Laurentien. Haar Stichting Gelijkwaardig Herstel (SGH) had bezwaren tegen de benoeming van Sorgdrager als regeringscommissaris, omdat zij eerder bij de Raad van State had geoordeeld in toeslagenzaken.
Sorgdrager schrijft dat zij bij hoge uitzondering gedurende één zittingsdag hogerberoepszaken van toeslagenouders behandelde. Normaal gesproken hield ze zich bezig met milieuzaken. In de beroepszaken hanteerde Sorgdrager de strenge ‘alles-of-niets-lijn’ die de Raad van State eerder had ingezet. Daardoor verloren ouders hun recht op soms tienduizenden euro’s kinderopvangtoeslag.
Sorgdrager vindt dat SGH haar onafhankelijkheid op voorhand in twijfel trekt en selectief citeert uit haar uitspraken. De stichting had nog willen onderzoeken hoe de ‘risico’s’ rondom de benoeming van Sorgdrager weggenomen konden worden, maar dat vindt Sorgdrager ‘een valse start’ van haar werkzaamheden.
Staatssecretaris Sandra Palmen (Toeslagen, NSC) ‘betreurt’ maar respecteert het besluit van Sorgdrager. ‘Ik beraad mij op de ontstane situatie en zal uw Kamer zo spoedig mogelijk informeren’, schrijft zij aan de Tweede Kamer.
Sorgdrager had de verhoudingen tussen het ministerie en SGH moeten vlottrekken. Die is al lange tijd verstoord. Over en weer zijn verwijten geuit over grensoverschrijdend gedrag en intimidatie in de samenwerking. Het kabinet had Sorgdrager gevraagd te kijken naar de organisatie van SGH, omdat Laurentien daar nog een te grote rol zou hebben.
Spanning
De spanning tussen SGH en Financiën bestaat al veel langer. Het kabinet wilde niet direct akkoord gaan met de ‘methode-Laurentien’. Volgens die aanpak krijgen gedupeerden sneller compensatie, maar het kabinet vond de methode in eerste instantie te duur.
Laurentien werd later beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag, waarna zij terugtrad als voorzitter. Enkele weken geleden sloeg juist de stichting alarm over een onveilige werksfeer in de samenwerking met Financiën. De Tweede Kamer uitte daarna onvrede over de aanhoudende ruzies tussen Financiën en SGH.
https://www.ad.nl/politie(...)laurentien~a95a3dd4/
Schiet lekker op zo 
Winnie Sorgdrager gaat het kabinet toch niet adviseren over de samenwerking tussen het ministerie van Financiën en de toeslagenstichting van prinses Laurentien. Haar Stichting Gelijkwaardig Herstel (SGH) had bezwaren tegen de benoeming van Sorgdrager als regeringscommissaris, omdat zij eerder bij de Raad van State had geoordeeld in toeslagenzaken.
Sorgdrager schrijft dat zij bij hoge uitzondering gedurende één zittingsdag hogerberoepszaken van toeslagenouders behandelde. Normaal gesproken hield ze zich bezig met milieuzaken. In de beroepszaken hanteerde Sorgdrager de strenge ‘alles-of-niets-lijn’ die de Raad van State eerder had ingezet. Daardoor verloren ouders hun recht op soms tienduizenden euro’s kinderopvangtoeslag.
Sorgdrager vindt dat SGH haar onafhankelijkheid op voorhand in twijfel trekt en selectief citeert uit haar uitspraken. De stichting had nog willen onderzoeken hoe de ‘risico’s’ rondom de benoeming van Sorgdrager weggenomen konden worden, maar dat vindt Sorgdrager ‘een valse start’ van haar werkzaamheden.
Staatssecretaris Sandra Palmen (Toeslagen, NSC) ‘betreurt’ maar respecteert het besluit van Sorgdrager. ‘Ik beraad mij op de ontstane situatie en zal uw Kamer zo spoedig mogelijk informeren’, schrijft zij aan de Tweede Kamer.
Sorgdrager had de verhoudingen tussen het ministerie en SGH moeten vlottrekken. Die is al lange tijd verstoord. Over en weer zijn verwijten geuit over grensoverschrijdend gedrag en intimidatie in de samenwerking. Het kabinet had Sorgdrager gevraagd te kijken naar de organisatie van SGH, omdat Laurentien daar nog een te grote rol zou hebben.
Spanning
De spanning tussen SGH en Financiën bestaat al veel langer. Het kabinet wilde niet direct akkoord gaan met de ‘methode-Laurentien’. Volgens die aanpak krijgen gedupeerden sneller compensatie, maar het kabinet vond de methode in eerste instantie te duur.
Laurentien werd later beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag, waarna zij terugtrad als voorzitter. Enkele weken geleden sloeg juist de stichting alarm over een onveilige werksfeer in de samenwerking met Financiën. De Tweede Kamer uitte daarna onvrede over de aanhoudende ruzies tussen Financiën en SGH.
https://www.ad.nl/politie(...)laurentien~a95a3dd4/
Schiet lekker op zo
Update over de onfortuinlijke en door velen verafschuwde toeslagen-affaire:
Kabinet wil excuses maken aan getroffen kinderen toeslagenaffaire
© https://nos.nl/artikel/25(...)ren-toeslagenaffaire
En uiteraard is het de bedoeling dat 'rehabilitatie' en erkenning van onschuld moet volgen voor hen die en serieux onrecht is aangedaan. Natuurlijk wordt dikwijls ook nog gesproken over herstelbetalingen, al kan men van overheidswege lang niet alle bedragen uit de hoge hoed toveren.
Om dan nog maar te zwijgen over het mogelijke aantal dat hier alsnog misbruik van zou maken. Het is derhalve ook lang niet altijd wenselijk om meerdere geldbedragen uit te gaan keren, mij dunkt. 
Het zou verder inderdaad al redelijk genoeg kunnen zijn om uit hoofde van het aan ons gelieerde kabinet eindelijk deze excuses te maken richting alle werkelijke gedupeerden. En 'n bloemetje, in de vorm van erkenning en gewenste verontschuldiging naar hen toe, kan ook al erg veel betekenen en goeds doen!
Mooie avond!
Scjvb
Kabinet wil excuses maken aan getroffen kinderen toeslagenaffaire
© https://nos.nl/artikel/25(...)ren-toeslagenaffaire
En uiteraard is het de bedoeling dat 'rehabilitatie' en erkenning van onschuld moet volgen voor hen die en serieux onrecht is aangedaan. Natuurlijk wordt dikwijls ook nog gesproken over herstelbetalingen, al kan men van overheidswege lang niet alle bedragen uit de hoge hoed toveren.
Om dan nog maar te zwijgen over het mogelijke aantal dat hier alsnog misbruik van zou maken.
Het is derhalve ook lang niet altijd wenselijk om meerdere geldbedragen uit te gaan keren, mij dunkt. Het zou verder inderdaad al redelijk genoeg kunnen zijn om uit hoofde van het aan ons gelieerde kabinet eindelijk deze excuses te maken richting alle werkelijke gedupeerden. En 'n bloemetje, in de vorm van erkenning en gewenste verontschuldiging naar hen toe, kan ook al erg veel betekenen en goeds doen!
Mooie avond!
Scjvb
quote:NOS Nieuws • vandaag, 15:11 • Aangepast vandaag, 15:37
ANP
Het kabinet wil excuses gaan maken aan alle jongeren en kinderen die zijn getroffen door de uithuisplaatsingen bij de toeslagenaffaire. Dat schrijven de demissionaire NSC-staatssecretarissen Struycken (Rechtsbescherming) en Palmen (Herstel en Toeslagen) aan de Kamer.
De kinderen en jongeren hebben als gevolg van de uithuisplaatsingen extra schade ondervonden door de problemen die in hun gezinnen ontstonden. Het kabinet wil hun leed expliciet erkennen, schrijven de staatssecretarissen. Daarnaast wil het kabinet met de jongeren in gesprek over maatregelen om hen te ondersteunen.
Struycken en Palmen reageren met hun voornemens op het rapport 'Erfenis van Onrecht' van de commissie Toeslagen en Uithuisplaatsingen. Dat liet zien dat terugvorderingen door de Belastingdienst vaak leidden tot armoede, schulden en stress. Daardoor werden de problemen in gezinnen vaak nog groter. Door tekortkomingen bij de jeugdhulp en jeugdbescherming werden financiële problemen niet genoeg herkend en volgden uithuisplaatsingen die wellicht voorkomen hadden kunnen worden. De commissie pleitte al voor erkenning.
Erkenning
Palmen, nu staatssecretaris, was ten tijde van de toeslagenaffaire ambtenaar. Ze waarschuwde al eerder en pleitte in 2017 voor een tegemoetkoming voor de slachtoffers, maar er werd niet naar haar geluisterd. "Deze jongeren dragen de negatieve impact nog elke dag met zich mee", schrijft ze. Het kabinet wil ze daarom helpen met "wat zij het hardst nodig hebben". Tegen de jongeren zegt ze "Wij zien en horen jullie en erkennen dat er door toedoen van de overheid veel leed is aangericht."
Hoe de excuses en hulp eruit gaan zien wil het kabinet met "de betrokken partners en organisaties én jongeren zelf uitwerken in een zorgvuldig proces". Sowieso is het demissionaire kabinet van plan een landelijk steunpunt op te richten en nieuwe regelingen op te tuigen voor uit huis geplaatste kinderen.
Bij een deel van de vele duizenden gedupeerden van de toeslagenaffaire zijn kinderen uit huis geplaatst. Het is al jaren onduidelijk hoeveel kinderen het precies zijn.
Volgens het CBS hebben alle gedupeerde ouders bij elkaar ruim 68.000 kinderen, maar het ministerie van Financiën heeft het over ruim 100.000 kinderen. Volgens een schatting van het CBS zijn 2090 kinderen van gedupeerde ouders gedwongen uit huis geplaatst. Het ministerie van Justitie en Veiligheid zegt dat er 3532 kinderen bij hun ouders weg zijn gehaald.
Nog altijd is het herstel van de affaire niet afgerond. In maart concludeerde een commissie dat het herstel vooralsnog onoverzichtelijk en onuitvoerbaar lijkt. Daarop beloofde het kabinet er alles aan te doen en ernaar te streven dat alle ruim 41.000 gedupeerde ouders uiterlijk in 2027 geholpen zijn.
ANP
-Het leven is goed in het beschaafde en welgestelde milieu op Haarlemse bodem, waar wij met volle teugen van het leven genieten! :Y)
Het leven van Kysia, Rayan en hun jonge kinderen lijkt onbezorgd tot er een brief van de Dienst Toeslagen op hun mat valt. Plotseling zijn zij verdacht. Tegen politieke weerstand in onthullen een gedreven advocaat, een opgejaagde klokkenluider en twee journalisten een gigantisch toeslagenschandaal.
Alles loopt op rolletjes in het leven van docent Rayan en zijn vrouw Kysia. Tot een brief van de Belastingdienst op de mat valt: ze zijn slachtoffer van de kinderopvangtoeslagenaffaire. De dramaserie De Toeslagenaffaire volgt hen.
Docent Rayan (Iliass Ojja) leidt samen met zijn vrouw Kysia (Genelva Mourik-Lo-Kioeng-Shioe) en hun twee kinderen een rustig leven. Tot er een envelop op de deurmat valt: de Belastingdienst ziet hen als toeslagenfraudeurs.
Iliass Ojja en Genelva Mourik-Lo-Kioeng-Shioe
Ze moeten duizenden euro's terugbetalen. Het is het begin van een heleboel ellende voor het gezin. Rayan en Kysia krijgen steeds meer financiële problemen en hun huwelijk komt onder druk te staan. Zelfs een bevriende advocaat kan hen niet verder helpen.
De Toeslagenaffaire
De driedelige dramaserie De Toeslagenaffaire volgt dit gezin en geeft zo dit politieke schandaal een gezicht. Dat is een verzonnen gezicht, want Rayan en Kysia zijn gecreëerd door scenarioschrijvers Alma Popeyus en Hein Schütz. Wel zijn de dingen die ze meemaken echt gebeurd.
NPO 1 20:35 documentaire
Alles loopt op rolletjes in het leven van docent Rayan en zijn vrouw Kysia. Tot een brief van de Belastingdienst op de mat valt: ze zijn slachtoffer van de kinderopvangtoeslagenaffaire. De dramaserie De Toeslagenaffaire volgt hen.
Docent Rayan (Iliass Ojja) leidt samen met zijn vrouw Kysia (Genelva Mourik-Lo-Kioeng-Shioe) en hun twee kinderen een rustig leven. Tot er een envelop op de deurmat valt: de Belastingdienst ziet hen als toeslagenfraudeurs.
Iliass Ojja en Genelva Mourik-Lo-Kioeng-Shioe
Ze moeten duizenden euro's terugbetalen. Het is het begin van een heleboel ellende voor het gezin. Rayan en Kysia krijgen steeds meer financiële problemen en hun huwelijk komt onder druk te staan. Zelfs een bevriende advocaat kan hen niet verder helpen.
De Toeslagenaffaire
De driedelige dramaserie De Toeslagenaffaire volgt dit gezin en geeft zo dit politieke schandaal een gezicht. Dat is een verzonnen gezicht, want Rayan en Kysia zijn gecreëerd door scenarioschrijvers Alma Popeyus en Hein Schütz. Wel zijn de dingen die ze meemaken echt gebeurd.
NPO 1 20:35 documentaire
Daar hebben alleen de ouders belang bij, de rest heeft tegenover gestelde belangen en verdient er grof aanquote:
Nu nog maar zien of het eind 2026, medio '27 he-le-maal is afgerond.
Antwoord is nee
Ze zouden zich kapot moeten schamen.quote:Op maandag 30 juni 2025 18:42 schreef Scjvb het volgende:
Update over de onfortuinlijke en door velen verafschuwde toeslagen-affaire:
Kabinet wil excuses maken aan getroffen kinderen toeslagenaffaire
© https://nos.nl/artikel/25(...)ren-toeslagenaffaire
En uiteraard is het de bedoeling dat 'rehabilitatie' en erkenning van onschuld moet volgen voor hen die en serieux onrecht is aangedaan. Natuurlijk wordt dikwijls ook nog gesproken over herstelbetalingen, al kan men van overheidswege lang niet alle bedragen uit de hoge hoed toveren.
Om dan nog maar te zwijgen over het mogelijke aantal dat hier alsnog misbruik van zou maken.
Het zou verder inderdaad al redelijk genoeg kunnen zijn om uit hoofde van het aan ons gelieerde kabinet eindelijk deze excuses te maken richting alle werkelijke gedupeerden. En 'n bloemetje, in de vorm van erkenning en gewenste verontschuldiging naar hen toe, kan ook al erg veel betekenen en goeds doen![ link | afbeelding ]
Mooie avond!
Scjvb
[..]
Rechtse bende
Daarvoor is een aanwezig en werkend geweten vereistquote:
Ze zouden zich kapot moeten schamen.
Rechtse bende
Beide niet het geval
En doorrrrrrr
Volgens mij zijn ze weer 'lekker bezig' met het oplossen van de hele affaire.
Deze vacature komt momenteel massaal voorbij in verschillende steden:
Ook bijzonder dat de opdracht voor 3 maanden is maar de opleiding alleen al 2 maanden duurt.
Deze vacature komt momenteel massaal voorbij in verschillende steden:
Er moeten op dit moment nog meer dan 8.000 bezwaardossiers worden behandeld. Er zijn er na al die jaren pas 9.000 dicht. Gokje: de vaststellingsovereenkomsten waarbij de menselijke maat in oog wordt gehouden hebben allemaal exact dezelfde tekst en bieden exact hetzelfe bedrag aan.quote:Bezwaar Behandelaar Junior - Rotterdam - 32-36 uur - Startdatum: 3 februari 2026 - Einddatum: 30 april 2026 - Sluitingsdatum: 19 januari 2026 - Geen ZZP
Toeslagen zoekt meerdere junior bezwaarbehandelaars voor de integrale beoordeling van bezwaren bij de Uitvoeringsorganisatie Herstel Toeslagen (UHT). Je bent het aanspreekpunt voor lopende bezwaarprocedures, reageert schriftelijk en telefonisch, stelt vaststellingsovereenkomsten op en handelt deze af volgens de geldende wet- en regelgeving. Daarbij houd je de menselijke maat in het oog en ben je communicatief sterk, empathisch én realistisch richting de gedupeerde.
Je komt te werken in een team met zowel junior als ervaren collega’s. De werklocatie tijdens de opleiding is Utrecht, daarna Rotterdam (standplaats: Laan op Zuid 45). De interne opleiding duurt twee maanden, waarvan de eerste twee weken fulltime op kantoor.
Knock-out criteria
• Afgeronde hbo-opleiding rechten (bachelor).
• Minimaal 6 maanden relevante werkervaring in een juridische functie (geen stage).
• Volledige beschikbaarheid tijdens de opleiding (eerste 2 weken fulltime, geen verlof).
• Aantoonbare kennis van bestuursrecht, specifiek de Awb.
• Minimaal 50 punten op kwaliteitscriteria & competenties (waarvan minimaal 3 per competentie).
Ook bijzonder dat de opdracht voor 3 maanden is maar de opleiding alleen al 2 maanden duurt.
Door Staat genegeerde gedupeerde toeslagenschandaal legt beslag op standbeeld ministerie
https://www.bnnvara.nl/jo(...)tandbeeld-ministerie
https://www.bnnvara.nl/jo(...)tandbeeld-ministerie
TTT [img]http://symboldictionary.net/library/graphics/symbols/tripletau.jpg[/img]
Δημοσθένης
http://www.youtube.com/watch?v=18FgnFVm5k0&fmt=37&hd=1&autoplay=1
Δημοσθένης
http://www.youtube.com/watch?v=18FgnFVm5k0&fmt=37&hd=1&autoplay=1
En die actie wordt afgestraft door landsadvocaat op haar af te sturenquote:
Door Staat genegeerde gedupeerde toeslagenschandaal legt beslag op standbeeld ministerie
https://www.bnnvara.nl/jo(...)tandbeeld-ministerie
Zie mijn post 179
Volgens Trouw stelt het ministerie van Financiën dat Molleman geen recht zou hebben op de dwangsom. De landsadvocaat is gevraagd een kort geding te starten om het beslag op te heffen.
https://1amstelveen.nl/am(...)-binnenlandse-zaken/
Om te
https://1amstelveen.nl/am(...)-binnenlandse-zaken/
Om te
Dus een rechter telt niet meer, blijkbaar.quote:
Volgens Trouw stelt het ministerie van Financiën dat Molleman geen recht zou hebben op de dwangsom. De landsadvocaat is gevraagd een kort geding te starten om het beslag op te heffen.
https://1amstelveen.nl/am(...)-binnenlandse-zaken/
Om te
Het antwoord op de belangrijkste vraag van alle vragen? 42!
Wel als het hun uitkomtquote:
Dus een rechter telt niet meer, blijkbaar.
Weer zo'n ophitser. Het zijn er geen 100 000. Maar goed Beppie heeft t op feesieboek zien staan.quote:
Ook in moeilijke tijden.
mensen met een vreemde buitenlandse achternaam werden tot fraudeur bestempelt door ambtenaren aan de hand van lijsten met buitenlandse namen die gecontroleerd moesten worden ,maar de ambtenaren dachten, we vorderen vast alles terug, dan komen ze maar met de papieren, hoe kan ik hen nu controleren , ik weet niks
Dus maanden achtereen vorderde men van al die lijsten alle kinderopvanguitkeringen terug , met bedragen van 100.000 euro of meer , onmiddellijk terug betalen
Dat werden de afpakjesdagen genoemd
[ Bericht 29% gewijzigd door michaelmoore op 21-02-2026 16:07:14 ]
Dus maanden achtereen vorderde men van al die lijsten alle kinderopvanguitkeringen terug , met bedragen van 100.000 euro of meer , onmiddellijk terug betalen
Dat werden de afpakjesdagen genoemd
De overheid wil nu geen schandaal meer noemen, noemt het nu een affaire, heel luchtig alsof twee personen affaire hadden en gaat over op extreem vertragen en haalt de allerduurste advocaten weer te voorschijnquote:Renske Leijten over afhandeling toeslagenschandaal: 'Dit onderscheidt mag de staat niet maken!'
Bekijk deze YouTube-videoquote:Deze week in Studio Sedee is voormalig Tweede Kamerlid van de SP Renske Leijten te gast.
Samen met onder anderen Pieter Omtzigt bracht zij het toeslagenschandaal aan het licht en hield zij jarenlang de druk op de ketel in politiek Den Haag.
Maar hoe staat het nu met de gedupeerde ouders en de hersteloperatie?
Over de afhandeling is Leijten kritisch: "Dit is institutioneel tegenwerken," aldus Leijten.
Beluister het volledige gesprek nu hier.
[ Bericht 29% gewijzigd door michaelmoore op 21-02-2026 16:07:14 ]
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
1000 euro uitgeven voor 100 euro minder terug betalen aan compensatiequote:
Het instituut is belangrijker dan de waarheid
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
En dan nog het lef hebben om de gedupeerde te vragen om te tekenen dat het geen schuld bekentenis is en gelijk finale kwijting voor alle andere nog niet ontdekte ellendequote:
1000 euro uitgeven voor 100 euro minder terug betalen aan compensatie
Het is om te.
Vrouw die beslag legde op standbeeld van overheid krijgt ongelijk van rechter
Slachtoffer van het toeslagenschandaal Yasmin Molleman kan geen beslag leggen op een standbeeld van de Rijksoverheid, heeft de rechter vrijdag geoordeeld. Volgens haar kreeg ze nog geld van de overheid, maar het ministerie wijst op een onderling gemaakte afspraak.
Molleman wilde nog 15.000 euro van het ministerie van Financiën, omdat ze te lang moest wachten op een besluit over haar bezwaar. Toen het ministerie weigerde, wilde ze via een deurwaarder beslag leggen op een bronzen beeld dat is gemaakt door kunstenaar Per Kirkeby.
Het gaat om een 6 meter hoog beeld dat in de tuin van het ministerie van Binnenlandse Zaken in Den Haag staat. Het kunstwerk kostte 500.000 euro in 2013. Voor aanstaande maandag was al een takelwagen besteld om het beeld op te halen, zodat het daarna kon worden geveild.
De moeder is een erkende gedupeerde van het toeslagenschandaal en heeft er al een lange juridische strijd met de overheid op zitten, zoals veel toeslagenouders. Molleman meldde zich in februari 2021 voor compensatie omdat ze onterecht kinderopvangtoeslag moest terugbetalen.
In oktober 2022 besloot de overheid dat Molleman 42.478 euro zou krijgen. Een maand later maakte zij bezwaar tegen dat besluit.
Aanvullende schade loopt flink op
Het lukt de overheid in veel gevallen niet om op tijd te reageren op deze bezwaren. Inmiddels is er voor bijna 60 miljoen euro aan dwangsommen uitbetaald aan gedupeerden. In het geval van Molleman liep de dwangsom op tot het maximale bedrag van 15.000 euro.
Ze kreeg dit geld nog niet, ondanks een tweede bezwaar dat ze februari 2024 indiende. Ook startte Molleman een traject bij de onafhankelijke Stichting (Gelijk)waardig Herstel (SGH). Daar werd alle schade vastgesteld die Molleman had opgelopen, waarop ze een overeenkomt sloot. Ze kreeg nog eens 168.000 euro voor de aanvullende schade, stond in de vaststellingsovereenkomst (VSO).
Het is bij NU.nl niet bekend welke schade Molleman precies heeft geleden. Ze heeft in 2014 onterecht een bedrag van 225 euro betaald, maar kreeg vorderingen om meer dan 10.000 euro te betalen. Hierbij was sprake van vooringenomenheid, schrijft de landsadvocaat Pels Rijcken in de dagvaarding.
Levens lagen overhoop door toeslagenschandaal
Het leven van gedupeerde ouders kon behoorlijk overhoop worden gehaald doordat ze onterecht als fraudeur waren bestempeld. Kinderopvangtoeslag werd stopgezet en velen belandden in de schulden. Soms moesten zij hun huis verkopen, anderen zijn op de vlucht geslagen voor de overheid. Ruim drieduizend kinderen van toeslagenouders zijn uit huis geplaatst, zegt het ministerie van Justitie en Veiligheid.
Door haar handtekening te zetten onder de VSO, heeft Molleman een streep gezet onder de juridische kant van het toeslagentraject. Het is dan niet meer mogelijk om nieuwe procedures te beginnen. Ook heeft ze hiermee haar bezwaar ingetrokken.
Toch nam ze kort daarna weer contact op met de uitvoeringsorganisatie van de overheid over de dwangsom van 15.000 euro. Volgens Molleman kreeg ze te horen dat ze het dwangsombedrag nog zou krijgen, maar dat staat niet zwart-op-wit. Toen ze niets kreeg, stapte ze uiteindelijk naar de rechter.
Slachtoffers blijven tegenover overheid staan
Het verhaal is exemplarisch voor het toeslagenschandaal en de hersteloperatie die erop volgde. Hoewel sommige slachtoffers grote schadebedragen krijgen, blijven zij lijnrecht tegenover de overheid staan.
Staatssecretaris Sandra Palmen heeft altijd gezegd dat ze niet met slachtoffers in de rechtbank wil belanden. Omdat de takelwagen voor het bronzen beeld al besteld is voor maandag, is het ministerie toch naar de rechter gestapt.
Molleman is teleurgesteld over de uitspraak. Ze vindt dat haar bezwaar uit 2022 wel moet worden behandeld en losstaat van de overeenkomst die ze sloot.
https://www.nu.nl/economi(...)n-rechter.html#nujij
Zo ff landsadvocaat erop kost ook weer 10.000 den euro’s en een corrupte rechter icm landsbelang en je hebt een uitspraak die je welgevallig is.
Nu nog ff alle kosten verhalen op slachtoffer en doorrrrrr
Slachtoffer van het toeslagenschandaal Yasmin Molleman kan geen beslag leggen op een standbeeld van de Rijksoverheid, heeft de rechter vrijdag geoordeeld. Volgens haar kreeg ze nog geld van de overheid, maar het ministerie wijst op een onderling gemaakte afspraak.
Molleman wilde nog 15.000 euro van het ministerie van Financiën, omdat ze te lang moest wachten op een besluit over haar bezwaar. Toen het ministerie weigerde, wilde ze via een deurwaarder beslag leggen op een bronzen beeld dat is gemaakt door kunstenaar Per Kirkeby.
Het gaat om een 6 meter hoog beeld dat in de tuin van het ministerie van Binnenlandse Zaken in Den Haag staat. Het kunstwerk kostte 500.000 euro in 2013. Voor aanstaande maandag was al een takelwagen besteld om het beeld op te halen, zodat het daarna kon worden geveild.
De moeder is een erkende gedupeerde van het toeslagenschandaal en heeft er al een lange juridische strijd met de overheid op zitten, zoals veel toeslagenouders. Molleman meldde zich in februari 2021 voor compensatie omdat ze onterecht kinderopvangtoeslag moest terugbetalen.
In oktober 2022 besloot de overheid dat Molleman 42.478 euro zou krijgen. Een maand later maakte zij bezwaar tegen dat besluit.
Aanvullende schade loopt flink op
Het lukt de overheid in veel gevallen niet om op tijd te reageren op deze bezwaren. Inmiddels is er voor bijna 60 miljoen euro aan dwangsommen uitbetaald aan gedupeerden. In het geval van Molleman liep de dwangsom op tot het maximale bedrag van 15.000 euro.
Ze kreeg dit geld nog niet, ondanks een tweede bezwaar dat ze februari 2024 indiende. Ook startte Molleman een traject bij de onafhankelijke Stichting (Gelijk)waardig Herstel (SGH). Daar werd alle schade vastgesteld die Molleman had opgelopen, waarop ze een overeenkomt sloot. Ze kreeg nog eens 168.000 euro voor de aanvullende schade, stond in de vaststellingsovereenkomst (VSO).
Het is bij NU.nl niet bekend welke schade Molleman precies heeft geleden. Ze heeft in 2014 onterecht een bedrag van 225 euro betaald, maar kreeg vorderingen om meer dan 10.000 euro te betalen. Hierbij was sprake van vooringenomenheid, schrijft de landsadvocaat Pels Rijcken in de dagvaarding.
Levens lagen overhoop door toeslagenschandaal
Het leven van gedupeerde ouders kon behoorlijk overhoop worden gehaald doordat ze onterecht als fraudeur waren bestempeld. Kinderopvangtoeslag werd stopgezet en velen belandden in de schulden. Soms moesten zij hun huis verkopen, anderen zijn op de vlucht geslagen voor de overheid. Ruim drieduizend kinderen van toeslagenouders zijn uit huis geplaatst, zegt het ministerie van Justitie en Veiligheid.
Door haar handtekening te zetten onder de VSO, heeft Molleman een streep gezet onder de juridische kant van het toeslagentraject. Het is dan niet meer mogelijk om nieuwe procedures te beginnen. Ook heeft ze hiermee haar bezwaar ingetrokken.
Toch nam ze kort daarna weer contact op met de uitvoeringsorganisatie van de overheid over de dwangsom van 15.000 euro. Volgens Molleman kreeg ze te horen dat ze het dwangsombedrag nog zou krijgen, maar dat staat niet zwart-op-wit. Toen ze niets kreeg, stapte ze uiteindelijk naar de rechter.
Slachtoffers blijven tegenover overheid staan
Het verhaal is exemplarisch voor het toeslagenschandaal en de hersteloperatie die erop volgde. Hoewel sommige slachtoffers grote schadebedragen krijgen, blijven zij lijnrecht tegenover de overheid staan.
Staatssecretaris Sandra Palmen heeft altijd gezegd dat ze niet met slachtoffers in de rechtbank wil belanden. Omdat de takelwagen voor het bronzen beeld al besteld is voor maandag, is het ministerie toch naar de rechter gestapt.
Molleman is teleurgesteld over de uitspraak. Ze vindt dat haar bezwaar uit 2022 wel moet worden behandeld en losstaat van de overeenkomst die ze sloot.
https://www.nu.nl/economi(...)n-rechter.html#nujij
Zo ff landsadvocaat erop kost ook weer 10.000 den euro’s en een corrupte rechter icm landsbelang en je hebt een uitspraak die je welgevallig is.
Nu nog ff alle kosten verhalen op slachtoffer en doorrrrrr
Kamerbrief Bevestigt: CWS Gesloten Op Bevel Van De Staatssecretaris. Ouders Hebben Twee Weken. Neem Het Aanbod — Of Krijg Minder
Marbert Iriks17 maart 2026
staatssecretaris Palmen-Schlangen toeslagenaffaire heeft verzocht tot stopzetting traject CWS
De staatssecretaris stuurt een brief aan de Kamer. Negen pagina’s. Vol met woorden als “ruimhartig”, “vereenvoudiging” en “versnelling.” Maar wie de kleine lettertjes leest, ziet iets anders: een fuik met een deadline, een dreigement verpakt als keuze, en het bewijs dat de overheid al die tijd meer wist dan ze zei. Een analyse van de Kamerbrief van 17 maart 2026 — twee dagen voor het commissiedebat.
De brief
Op 17 maart 2026 — vandaag — stuurt staatssecretaris Palmen-Schlangen een brief aan de Tweede Kamer. Negen pagina’s. Onderwerp: “Aanvullende informatie t.b.v. Commissiedebat Hersteloperatie toeslagen op 19 maart 2026.” Overmorgen dus. De brief is de opmaat voor het debat. De voorbereiding. De framing.
Ik heb de brief gelezen. Drie keer. En elke keer zag ik meer.
Op het eerste gezicht is het een keurige ambtelijke update. Routes die worden “vereenvoudigd.” Ouders die worden “ondersteund.” Systemen die worden “doorontwikkeld.” De taal is warm. Zorgzaam. Vol goede bedoelingen. Als je snel leest, denk je: ze doen hun best.
Maar ik lees niet snel. Ik ben gedupeerde. Ik ken de taal. Ik weet wat “ruimhartig” betekent in Den Haag. Ik weet wat er achter “vereenvoudiging” schuilgaat. En ik weet dat de gevaarlijkste zinnen in een Kamerbrief niet de vetgedrukte zijn, maar de zinnen die niemand voorleest in het debat.
Dit zijn die zinnen.
“Op mijn verzoek” — drie woorden die alles bevestigen
Op pagina vijf staat het. Acht woorden. Tussen neus en lippen door.
“De CWS neemt op mijn verzoek sinds eind februari 2026 geen nieuwe zaken meer aan.”
Op mijn verzoek.
Twee weken geleden schreef ik op deze site dat de Commissie Werkelijke Schade stilletjes was gesloten. Zonder vooraankondiging. Zonder overleg met advocaten. Zonder communicatie aan de negenduizend ouders in de wachtrij. De CWS-persvoorlichter reageerde binnen twaalf uur en bevestigde alles. Ze schreef dat het “het besluit van het ministerie van Financiën” was. Dat er “ook binnen de commissie zelf teleurstelling” was.
En nu staat het zwart op wit in een Kamerbrief. De minister heeft het bevolen. Niet de CWS. Niet een onafhankelijke commissie die na zorgvuldige afweging heeft besloten. Nee. De minister. “Op mijn verzoek.”
De enige route zonder verplichte finale kwijting. De enige route met individuele schadebeoordeling. De enige route waar je in bezwaar en beroep kon. Gesloten. Op bevel van de minister. Omdat het niet snel genoeg ging. Omdat het te veel kostte. Omdat de ouders te veel vragen stelden.
En dan staat er, bijna achteloos: “Voor ouders in de CWS wachtrij die niet kiezen voor een van de forfaitaire routes, geldt dat zij op enig moment alsnog een van beide routes van het herijkte schadestelsel zullen moeten doorlopen.”
Moeten. Niet “kunnen.” Moeten.
De deadline — 31 maart. Over twee weken.
Pagina vijf, onderaan. De staatssecretaris schrijft: “Het kabinet wil ouders tot en met 31 maart 2026 de tijd geven om een aanvraag in te dienen voor aanvullende compensatie voor werkelijke schade.”
31 maart 2026. Dat is over veertien dagen. Twee weken. Voor ouders die zeventien jaar wachten.
Zeventien jaar heeft de overheid erover gedaan om het onrecht te erkennen. Vijf jaar om een hersteloperatie op te tuigen die niet werkt. En nu krijgen ouders twee weken om zich te melden. Wie zich niet meldt, is te laat. De deur gaat dicht.
De staatssecretaris schrijft: “Het is mijn verwachting dat met die communicatie de ouders zijn bereikt die een beroep willen doen op aanvullende schadecompensatie.”
Mijn verwachting.
Ik vertaal: wie zich niet meldt, heeft pech gehad. We hebben gecommuniceerd. We hebben brieven gestuurd. Als je het hebt gemist — tja. Eigen verantwoordelijkheid.
Dit zijn ouders met PTSS. Ouders die blauwe enveloppen niet meer openmaken. Ouders die zijn afgehaakt. Ouders die geen advocaat hebben. Ouders die de weg kwijt zijn in een systeem dat in vijf jaar tijd minstens drie keer is veranderd. En die ouders krijgen twee weken.
De overheid heeft zeventien jaar genomen om het probleem te creëren. De burger krijgt veertien dagen om het op te lossen.
De val — neem het aanbod, of krijg minder
Dit is de passage waar ik drie keer voor moest stoppen met lezen. Pagina vier. In ambtelijk proza, verstopt tussen procedurele uitleg.
“Een ouder die – vanuit de forfaitaire berekening – de stap zet naar een individuele berekening kan niet terugvallen op (delen van) het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lees dat nog een keer.
Als de overheid je een bedrag aanbiedt — het forfaitaire aanbod — en je vindt dat het niet genoeg is, dan kun je kiezen voor een individuele berekening. Klinkt eerlijk, toch? Maar als je dat doet, vervalt het forfaitaire aanbod. Je kunt er niet op terugvallen. Het is weg.
En dan komt de volgende zin.
“De individuele berekening kan qua hoogte van de compensatie lager uitvallen dan het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lager.
De overheid zegt dus, in een Kamerbrief, met zoveel woorden: als je meer vraagt dan wat wij bieden, dan riskeer je dat je minder krijgt. En je kunt niet terug.
Dat is geen keuze. Dat is Russisch roulette met je compensatie. Dat is een systeem dat is ontworpen om je te ontmoedigen. Om je te laten denken: neem wat je krijgt. Niet klagen. Niet meer vragen. Teken de VSO. Ga naar huis.
En de staatssecretaris noemt dit “ruimhartig.”
MijnHerstel — de cijfers die het verhaal vertellen
Op pagina twee staat de stand van zaken van MijnHerstel. Het digitale portaal. De “versnelling.” De “vereenvoudiging.”
1.069 ouders hebben gekozen voor MijnHerstel. In vier maanden. Op meer dan 19.000 aanvragen totaal. Dat is 5,6 procent.
Maar het wordt erger. Van die 1.069 hebben er slechts 130 daadwerkelijk hun schadeposten ingediend. Honderddertig. Op negentienduizend.
En van die 130 is pas 40 procent in eerste behandeling afgerond. Dat zijn 52 dossiers. Tweeënvijftig.
Tweeënvijftig afgeronde eerste behandelingen. Op negentienduizend aanvragen. In een hersteloperatie die nu vijf jaar loopt. Na een onrecht dat zeventien jaar geleden begon.
En dit noemt de staatssecretaris “voortgang.”
Bij de lancering van MijnHerstel in december 2025 kregen ouders een wachtscherm te zien. Het systeem werkte niet. Nu, drie maanden later, “komt het nog slechts incidenteel voor dat nog niet alle benodigde gegevens op voorhand beschikbaar zijn.” Slechts incidenteel. Drie maanden na lancering. Van een systeem dat de oplossing moet zijn.
De ADR-administratie — ze wisten het
En dan het deel dat misschien wel het meest schokkende is. Niet omdat het nieuw is — maar omdat het nu zwart op wit staat.
De Auditdienst Rijk heeft ontdekt dat er een administratie bestond van verzonden en ontvangen brieven. Jarenlang is in de hersteloperatie aangenomen dat die administratie er niet was. Jarenlang is het ouderverhaal gevolgd — als een ouder zei dat een brief niet was ontvangen, dan werd dat geloofd. Omdat de overheid zei: we weten niet of we de brief wel hebben gestuurd.
Maar die administratie was er wél. Al die tijd.
De brief van de staatssecretaris zegt het zelf: “In de zomer van 2024 is een concreet signaal ontvangen over het bestaan van een administratie met vastleggingen van verzonden vraag- en rappelbrieven en ontvangen reacties.”
Zomer 2024. Ze weten het sinds de zomer van 2024. En ze hebben er anderhalf jaar niets mee gedaan.
De staatssecretaris schrijft: “Als deze administratie eerder in de hersteloperatie gebruikt was, had dit mogelijk invloed kunnen hebben op het gesprek met ouders over de vraag of en in welke mate zij gedupeerd waren.”
Mogelijk invloed. Ze geeft toe dat het de uitkomsten had kunnen veranderen. Maar er komt geen herbeoordeling. Er komt geen onderzoek naar individuele dossiers. Het beleid verandert niet.
En dan de meest verontrustende zin: “In de jaren voorafgaand aan 2024 zijn binnen de organisatie signalen afgegeven over de ruimhartigheid van het beleid, en de onaannemelijkheid van het feit dat in significante aantallen brieven niet zijn verzonden of ontvangen.”
Er waren signalen. Meerdere. Over jaren. Ambtenaren binnen de organisatie zeiden: dit klopt niet. En die signalen zijn steeds “beoordeeld binnen de bestaande beleidsuitgangspunten.” Vertaling: we hoorden het, we negeerden het, en we gingen door.
Het patroon — elke keer opnieuw
Ik heb dit eerder geschreven en ik schrijf het opnieuw. Want het patroon herhaalt zich. Elke Kamerbrief. Elke voortgangsrapportage. Elk debat.
De taal verandert. De routes veranderen. De namen veranderen — CWS wordt MijnHerstel, de Regieroute wordt de individuele berekening, de vaststellingsovereenkomst wordt het “VSO-aanbod.” Maar het mechanisme is hetzelfde.
Stap 1: presenteer een nieuwe route als “vereenvoudiging” en “versnelling.” Stap 2: sluit de oude routes. Stap 3: stel een deadline. Stap 4: maak de keuze onaantrekkelijk door het alternatief riskanter te maken. Stap 5: noem het “ruimhartig.”
De CWS was te langzaam — gesloten. De methode-Laurentien was te duur — versoberd, Laurentien weggewerkt. MijnHerstel is de oplossing — maar 130 ouders hebben hun schadeposten ingediend. De individuele berekening is er voor “specifieke gevallen” — maar als je die kiest, riskeer je minder. En je hebt tot 31 maart om te kiezen.
Elke stap leidt dezelfde kant op. Richting een VSO. Richting finale kwijting. Richting: teken en zwijg.
De cijfers — van de minister zelf
19.000 ouders hebben een aanvraag ingediend voor aanvullende schade. 3.300 zijn gecompenseerd met een VSO of beschikking. Dat is 17 procent. In vijf jaar. 83 procent wacht nog.
MijnHerstel: 1.069 aanmeldingen. 130 schadeposten ingediend. 52 eerste behandelingen afgerond.
De CWS: gesloten op bevel van de minister. Werkvoorraad voor “minstens dit jaar.”
900 ouders wachten op hun dossier.
Deadline aanmelding: 31 maart 2026. Over veertien dagen.
De individuele berekening: “kan lager uitvallen” dan het forfaitaire aanbod.
En dit heet een “hersteloperatie.”
Als 83 procent van de gedupeerden na vijf jaar nog niet is gecompenseerd, de enige eerlijke route is gesloten, het alternatief minder kan opleveren, en de deadline twee weken is — hoe noem je dat dan? Herstel? Of afhandeling?
Overmorgen
Overmorgen, 19 maart, is het commissiedebat. Kamerleden zullen deze brief hebben gelezen. Of misschien niet — misschien hebben hun beleidsmedewerkers een samenvatting gemaakt. Misschien hebben ze de kleine lettertjes niet gezien. Misschien stellen ze vragen over de voortgang en krijgen ze antwoorden over “versnelling” en “vereenvoudiging.”
Maar als er één Kamerlid is dat dit leest, dan vraag ik het volgende.
Lees pagina vier. De passage over de individuele berekening. Lees de zin die zegt dat ouders die meer vragen minder kunnen krijgen. Lees die zin hardop voor in de Kamer. En vraag de staatssecretaris: vindt u dit eerlijk?
Lees pagina vijf. De passage over de deadline. Vraag de staatssecretaris: vindt u veertien dagen voldoende voor ouders met PTSS die zeventien jaar wachten?
Lees pagina vijf. De drie woorden. “Op mijn verzoek.” Vraag de staatssecretaris: waarom heeft u de enige route gesloten die ouders hadden zonder verplichte finale kwijting?
En lees pagina zes en zeven. De ADR-administratie. Vraag de staatssecretaris: als u erkent dat deze administratie de uitkomsten had kunnen veranderen, waarom doet u er dan niets mee?
De antwoorden op die vragen bepalen of dit een hersteloperatie is of een afhandeloperatie. En tot nu toe wijst alles op het laatste.
We komen na het Kamerdebat van 19 maart met een update aangaande wat er in de kamer met de staatsecretaris is besproken .
Tot slot — aan de ouders
Dit is het derde stuk dat ik over dit onderwerp schrijf. Het eerste ging viral. De CWS reageerde in twaalf uur. De minister bevestigt nu alles wat in dat stuk stond.
Maar bevestiging is niet genoeg. Bevestiging verandert niets als er geen consequenties zijn.
Dus aan de ouders: meld je aan voor 31 maart als je dat nog niet hebt gedaan. Niet omdat het systeem eerlijk is. Niet omdat het aanbod ruimhartig is. Maar omdat de deadline echt is. En wie zich niet meldt, verliest het recht om later alsnog compensatie te vragen.
En als je het forfaitaire aanbod krijgt: lees het. Lees de VSO. Lees de kleine lettertjes. Praat met je advocaat. En weet dat als je kiest voor een individuele berekening, je niet meer terug kunt naar het forfaitaire bedrag. De minister zegt het zelf. In de brief. In de kleine lettertjes.
Wij blijven schrijven. Wij blijven lezen. Wij lezen de brieven die niemand leest. En we vertellen wat erin staat.
https://vrijeopinie.nl/ka(...)TNVgEmSsPHnUFFuL40sw
Marbert Iriks17 maart 2026
staatssecretaris Palmen-Schlangen toeslagenaffaire heeft verzocht tot stopzetting traject CWS
De staatssecretaris stuurt een brief aan de Kamer. Negen pagina’s. Vol met woorden als “ruimhartig”, “vereenvoudiging” en “versnelling.” Maar wie de kleine lettertjes leest, ziet iets anders: een fuik met een deadline, een dreigement verpakt als keuze, en het bewijs dat de overheid al die tijd meer wist dan ze zei. Een analyse van de Kamerbrief van 17 maart 2026 — twee dagen voor het commissiedebat.
De brief
Op 17 maart 2026 — vandaag — stuurt staatssecretaris Palmen-Schlangen een brief aan de Tweede Kamer. Negen pagina’s. Onderwerp: “Aanvullende informatie t.b.v. Commissiedebat Hersteloperatie toeslagen op 19 maart 2026.” Overmorgen dus. De brief is de opmaat voor het debat. De voorbereiding. De framing.
Ik heb de brief gelezen. Drie keer. En elke keer zag ik meer.
Op het eerste gezicht is het een keurige ambtelijke update. Routes die worden “vereenvoudigd.” Ouders die worden “ondersteund.” Systemen die worden “doorontwikkeld.” De taal is warm. Zorgzaam. Vol goede bedoelingen. Als je snel leest, denk je: ze doen hun best.
Maar ik lees niet snel. Ik ben gedupeerde. Ik ken de taal. Ik weet wat “ruimhartig” betekent in Den Haag. Ik weet wat er achter “vereenvoudiging” schuilgaat. En ik weet dat de gevaarlijkste zinnen in een Kamerbrief niet de vetgedrukte zijn, maar de zinnen die niemand voorleest in het debat.
Dit zijn die zinnen.
“Op mijn verzoek” — drie woorden die alles bevestigen
Op pagina vijf staat het. Acht woorden. Tussen neus en lippen door.
“De CWS neemt op mijn verzoek sinds eind februari 2026 geen nieuwe zaken meer aan.”
Op mijn verzoek.
Twee weken geleden schreef ik op deze site dat de Commissie Werkelijke Schade stilletjes was gesloten. Zonder vooraankondiging. Zonder overleg met advocaten. Zonder communicatie aan de negenduizend ouders in de wachtrij. De CWS-persvoorlichter reageerde binnen twaalf uur en bevestigde alles. Ze schreef dat het “het besluit van het ministerie van Financiën” was. Dat er “ook binnen de commissie zelf teleurstelling” was.
En nu staat het zwart op wit in een Kamerbrief. De minister heeft het bevolen. Niet de CWS. Niet een onafhankelijke commissie die na zorgvuldige afweging heeft besloten. Nee. De minister. “Op mijn verzoek.”
De enige route zonder verplichte finale kwijting. De enige route met individuele schadebeoordeling. De enige route waar je in bezwaar en beroep kon. Gesloten. Op bevel van de minister. Omdat het niet snel genoeg ging. Omdat het te veel kostte. Omdat de ouders te veel vragen stelden.
En dan staat er, bijna achteloos: “Voor ouders in de CWS wachtrij die niet kiezen voor een van de forfaitaire routes, geldt dat zij op enig moment alsnog een van beide routes van het herijkte schadestelsel zullen moeten doorlopen.”
Moeten. Niet “kunnen.” Moeten.
De deadline — 31 maart. Over twee weken.
Pagina vijf, onderaan. De staatssecretaris schrijft: “Het kabinet wil ouders tot en met 31 maart 2026 de tijd geven om een aanvraag in te dienen voor aanvullende compensatie voor werkelijke schade.”
31 maart 2026. Dat is over veertien dagen. Twee weken. Voor ouders die zeventien jaar wachten.
Zeventien jaar heeft de overheid erover gedaan om het onrecht te erkennen. Vijf jaar om een hersteloperatie op te tuigen die niet werkt. En nu krijgen ouders twee weken om zich te melden. Wie zich niet meldt, is te laat. De deur gaat dicht.
De staatssecretaris schrijft: “Het is mijn verwachting dat met die communicatie de ouders zijn bereikt die een beroep willen doen op aanvullende schadecompensatie.”
Mijn verwachting.
Ik vertaal: wie zich niet meldt, heeft pech gehad. We hebben gecommuniceerd. We hebben brieven gestuurd. Als je het hebt gemist — tja. Eigen verantwoordelijkheid.
Dit zijn ouders met PTSS. Ouders die blauwe enveloppen niet meer openmaken. Ouders die zijn afgehaakt. Ouders die geen advocaat hebben. Ouders die de weg kwijt zijn in een systeem dat in vijf jaar tijd minstens drie keer is veranderd. En die ouders krijgen twee weken.
De overheid heeft zeventien jaar genomen om het probleem te creëren. De burger krijgt veertien dagen om het op te lossen.
De val — neem het aanbod, of krijg minder
Dit is de passage waar ik drie keer voor moest stoppen met lezen. Pagina vier. In ambtelijk proza, verstopt tussen procedurele uitleg.
“Een ouder die – vanuit de forfaitaire berekening – de stap zet naar een individuele berekening kan niet terugvallen op (delen van) het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lees dat nog een keer.
Als de overheid je een bedrag aanbiedt — het forfaitaire aanbod — en je vindt dat het niet genoeg is, dan kun je kiezen voor een individuele berekening. Klinkt eerlijk, toch? Maar als je dat doet, vervalt het forfaitaire aanbod. Je kunt er niet op terugvallen. Het is weg.
En dan komt de volgende zin.
“De individuele berekening kan qua hoogte van de compensatie lager uitvallen dan het eerder gedane forfaitaire aanbod.”
Lager.
De overheid zegt dus, in een Kamerbrief, met zoveel woorden: als je meer vraagt dan wat wij bieden, dan riskeer je dat je minder krijgt. En je kunt niet terug.
Dat is geen keuze. Dat is Russisch roulette met je compensatie. Dat is een systeem dat is ontworpen om je te ontmoedigen. Om je te laten denken: neem wat je krijgt. Niet klagen. Niet meer vragen. Teken de VSO. Ga naar huis.
En de staatssecretaris noemt dit “ruimhartig.”
MijnHerstel — de cijfers die het verhaal vertellen
Op pagina twee staat de stand van zaken van MijnHerstel. Het digitale portaal. De “versnelling.” De “vereenvoudiging.”
1.069 ouders hebben gekozen voor MijnHerstel. In vier maanden. Op meer dan 19.000 aanvragen totaal. Dat is 5,6 procent.
Maar het wordt erger. Van die 1.069 hebben er slechts 130 daadwerkelijk hun schadeposten ingediend. Honderddertig. Op negentienduizend.
En van die 130 is pas 40 procent in eerste behandeling afgerond. Dat zijn 52 dossiers. Tweeënvijftig.
Tweeënvijftig afgeronde eerste behandelingen. Op negentienduizend aanvragen. In een hersteloperatie die nu vijf jaar loopt. Na een onrecht dat zeventien jaar geleden begon.
En dit noemt de staatssecretaris “voortgang.”
Bij de lancering van MijnHerstel in december 2025 kregen ouders een wachtscherm te zien. Het systeem werkte niet. Nu, drie maanden later, “komt het nog slechts incidenteel voor dat nog niet alle benodigde gegevens op voorhand beschikbaar zijn.” Slechts incidenteel. Drie maanden na lancering. Van een systeem dat de oplossing moet zijn.
De ADR-administratie — ze wisten het
En dan het deel dat misschien wel het meest schokkende is. Niet omdat het nieuw is — maar omdat het nu zwart op wit staat.
De Auditdienst Rijk heeft ontdekt dat er een administratie bestond van verzonden en ontvangen brieven. Jarenlang is in de hersteloperatie aangenomen dat die administratie er niet was. Jarenlang is het ouderverhaal gevolgd — als een ouder zei dat een brief niet was ontvangen, dan werd dat geloofd. Omdat de overheid zei: we weten niet of we de brief wel hebben gestuurd.
Maar die administratie was er wél. Al die tijd.
De brief van de staatssecretaris zegt het zelf: “In de zomer van 2024 is een concreet signaal ontvangen over het bestaan van een administratie met vastleggingen van verzonden vraag- en rappelbrieven en ontvangen reacties.”
Zomer 2024. Ze weten het sinds de zomer van 2024. En ze hebben er anderhalf jaar niets mee gedaan.
De staatssecretaris schrijft: “Als deze administratie eerder in de hersteloperatie gebruikt was, had dit mogelijk invloed kunnen hebben op het gesprek met ouders over de vraag of en in welke mate zij gedupeerd waren.”
Mogelijk invloed. Ze geeft toe dat het de uitkomsten had kunnen veranderen. Maar er komt geen herbeoordeling. Er komt geen onderzoek naar individuele dossiers. Het beleid verandert niet.
En dan de meest verontrustende zin: “In de jaren voorafgaand aan 2024 zijn binnen de organisatie signalen afgegeven over de ruimhartigheid van het beleid, en de onaannemelijkheid van het feit dat in significante aantallen brieven niet zijn verzonden of ontvangen.”
Er waren signalen. Meerdere. Over jaren. Ambtenaren binnen de organisatie zeiden: dit klopt niet. En die signalen zijn steeds “beoordeeld binnen de bestaande beleidsuitgangspunten.” Vertaling: we hoorden het, we negeerden het, en we gingen door.
Het patroon — elke keer opnieuw
Ik heb dit eerder geschreven en ik schrijf het opnieuw. Want het patroon herhaalt zich. Elke Kamerbrief. Elke voortgangsrapportage. Elk debat.
De taal verandert. De routes veranderen. De namen veranderen — CWS wordt MijnHerstel, de Regieroute wordt de individuele berekening, de vaststellingsovereenkomst wordt het “VSO-aanbod.” Maar het mechanisme is hetzelfde.
Stap 1: presenteer een nieuwe route als “vereenvoudiging” en “versnelling.” Stap 2: sluit de oude routes. Stap 3: stel een deadline. Stap 4: maak de keuze onaantrekkelijk door het alternatief riskanter te maken. Stap 5: noem het “ruimhartig.”
De CWS was te langzaam — gesloten. De methode-Laurentien was te duur — versoberd, Laurentien weggewerkt. MijnHerstel is de oplossing — maar 130 ouders hebben hun schadeposten ingediend. De individuele berekening is er voor “specifieke gevallen” — maar als je die kiest, riskeer je minder. En je hebt tot 31 maart om te kiezen.
Elke stap leidt dezelfde kant op. Richting een VSO. Richting finale kwijting. Richting: teken en zwijg.
De cijfers — van de minister zelf
19.000 ouders hebben een aanvraag ingediend voor aanvullende schade. 3.300 zijn gecompenseerd met een VSO of beschikking. Dat is 17 procent. In vijf jaar. 83 procent wacht nog.
MijnHerstel: 1.069 aanmeldingen. 130 schadeposten ingediend. 52 eerste behandelingen afgerond.
De CWS: gesloten op bevel van de minister. Werkvoorraad voor “minstens dit jaar.”
900 ouders wachten op hun dossier.
Deadline aanmelding: 31 maart 2026. Over veertien dagen.
De individuele berekening: “kan lager uitvallen” dan het forfaitaire aanbod.
En dit heet een “hersteloperatie.”
Als 83 procent van de gedupeerden na vijf jaar nog niet is gecompenseerd, de enige eerlijke route is gesloten, het alternatief minder kan opleveren, en de deadline twee weken is — hoe noem je dat dan? Herstel? Of afhandeling?
Overmorgen
Overmorgen, 19 maart, is het commissiedebat. Kamerleden zullen deze brief hebben gelezen. Of misschien niet — misschien hebben hun beleidsmedewerkers een samenvatting gemaakt. Misschien hebben ze de kleine lettertjes niet gezien. Misschien stellen ze vragen over de voortgang en krijgen ze antwoorden over “versnelling” en “vereenvoudiging.”
Maar als er één Kamerlid is dat dit leest, dan vraag ik het volgende.
Lees pagina vier. De passage over de individuele berekening. Lees de zin die zegt dat ouders die meer vragen minder kunnen krijgen. Lees die zin hardop voor in de Kamer. En vraag de staatssecretaris: vindt u dit eerlijk?
Lees pagina vijf. De passage over de deadline. Vraag de staatssecretaris: vindt u veertien dagen voldoende voor ouders met PTSS die zeventien jaar wachten?
Lees pagina vijf. De drie woorden. “Op mijn verzoek.” Vraag de staatssecretaris: waarom heeft u de enige route gesloten die ouders hadden zonder verplichte finale kwijting?
En lees pagina zes en zeven. De ADR-administratie. Vraag de staatssecretaris: als u erkent dat deze administratie de uitkomsten had kunnen veranderen, waarom doet u er dan niets mee?
De antwoorden op die vragen bepalen of dit een hersteloperatie is of een afhandeloperatie. En tot nu toe wijst alles op het laatste.
We komen na het Kamerdebat van 19 maart met een update aangaande wat er in de kamer met de staatsecretaris is besproken .
Tot slot — aan de ouders
Dit is het derde stuk dat ik over dit onderwerp schrijf. Het eerste ging viral. De CWS reageerde in twaalf uur. De minister bevestigt nu alles wat in dat stuk stond.
Maar bevestiging is niet genoeg. Bevestiging verandert niets als er geen consequenties zijn.
Dus aan de ouders: meld je aan voor 31 maart als je dat nog niet hebt gedaan. Niet omdat het systeem eerlijk is. Niet omdat het aanbod ruimhartig is. Maar omdat de deadline echt is. En wie zich niet meldt, verliest het recht om later alsnog compensatie te vragen.
En als je het forfaitaire aanbod krijgt: lees het. Lees de VSO. Lees de kleine lettertjes. Praat met je advocaat. En weet dat als je kiest voor een individuele berekening, je niet meer terug kunt naar het forfaitaire bedrag. De minister zegt het zelf. In de brief. In de kleine lettertjes.
Wij blijven schrijven. Wij blijven lezen. Wij lezen de brieven die niemand leest. En we vertellen wat erin staat.
https://vrijeopinie.nl/ka(...)TNVgEmSsPHnUFFuL40sw
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |