Mijn moeder is er van overtuigt dat er van haar gestolen wordt in het verzorgingstehuis waar ze zit. Haar nagelknippertje bijvoorbeeld en shampoo. Dan reageer ik met 'wat moeten ze daarmee' en ga ik zoeken, vaak vind ik hem in haar stoel waar hij tussen gegleden is. Zo was vorige week een doos met door haar gebreide sokken gestolen die ik achter in de kast vond. Ben je zelf niet wat vergeetachtig vraag ik dan maar dan wordt ze fel en stronteigenwijs ontkennen.quote:Op donderdag 18 april 2024 11:44 schreef Rewimo het volgende:
Het is heel erg lastig. Ik maak het op dit moment mee met mijn moeder, die in pakweg 1,5 jaar tijd heel erg achteruit is gegaan.
Het eerste wat je moet bedenken is dat mensen met dementie heel wantrouwig worden en anderen de schuld geven van hun "problemen". Zijn ze iets kwijt, dan heeft iemand anders het gestolen of verplaatst - en in hun hoofd is dat de waarheid. Dat laatste is iets wat je je goed voor ogen moet houden: voor hun is dat echt zo. Mijn moeder is er zeker van dat een heleboel dingen gestolen of kapot gemaakt worden door "die mensen die hier voor mij woonden". (Ze woont in een nieuwbouwappartement, waarvan zij de eerste bewoner is.)
Ga er dus niet te veel tegenin. Dat heeft geen zin en zorgt alleen maar voor spanningen. Als ze niet op een woord komen, wacht dan even of het alsnog lukt, zo niet, help ze dan. Hoe meer ze vergeten, hoe meer onrust ze voelen. Want ook al kunnen ze het niet benoemen, ze voelen wel degelijk dat er iets mis was.
Ik kijk af en toe echt op van dingen die ze nog wel weet, terwijl andere dingen meteen weer wegzakken (ik heb het dan over de huidige tijd). Daar is echt geen peil op te trekken.
Ik weet niet of je ook de belangrijkste verzorger bent? Zo ja, schakel de huisarts in. Wij hebben een dementiebegeleidster gekregen via de huisarts. Zij bezoekt mijn moeder af en toe en kon zo in de gaten houden en beoordelen hoe snel ze achteruit ging. Ook heeft zij het hele administratieve traject in gang gezet.
Via haar kregen we bewegingssensoren, die via internet laten zien waar ze is in huis. Er zit een sensor onder haar matras, eentje op de voordeur, eentje bij het toilet en - ook belangrijk - eentje op de koelkast. Ik kan dus zien of ze uit bed is gekomen, of ze eten klaarmaakt, en of ze de deur uitgaat. Als ze heel lang niet zou bewegen, slaat het ding alarm.
Mijn moeder wordt in de komende maanden opgenomen. Ze heeft zich eerst hevig verzet, maar langzamerhand is ze toch tot het inzicht gekomen dat het ook wel fijn kan zijn om hulp binnen handbereik te hebben (ze heeft nu wel thuiszorg voor haar medicatie). Dat hele traject hebben we nu doorlopen en we wachten nu op een plek voor haar.
Oef, een heel verhaal, en we hebben echt al heel rare dingen meegemaakt. Het had nog veel langer gekundMocht je meer vragen hebben, stel ze dan gerust. Ik weet hoeveel spanning en verdriet het allemaal met zich meebrengt.
En als ik vragen mag, moet je iemand ook machtigen om de financiële zaken op te pakken? En mag zo een machtiging als iemand dementerend is? Kan iemand die dementie heeft daarvoor tekenen of is dat niet rechtsgeldig?quote:Op donderdag 18 april 2024 14:07 schreef Lienekien het volgende:
Aanvulling.
De casemanager zou jullie moeten kunnen ondersteunen bij het zorgen dat de thuiszorg kan komen helpen. Zij hebben natuurlijk wel de nodige ervaring met cliënten die eigenlijk niet willen. Het zou het mooiste zijn als ze de thuiszorg kan zien als vooral in haar eigen belang en ook in het belang om jou (jullie) te ontlasten, zodat je er ook voor haar voor leuke dingen kunt zijn.
Toen er bij mijn moeder eenmaal thuiszorg was, waren die vaak degenen die als eerste zaken signaleerden en dan schakelden ze mij in waar nodig. En als er een afspraak met de huisarts was (thuisbezoek), zorgde ik dat ik wist wanneer die kwam en dan was ik er ook.
Bespreek je zorgen en vragen met casemanager, huisarts en hopelijk straks ook de thuiszorg. Ik heb van de thuiszorgers veel opgestoken en ook steun ervaren.
Wat betreft de financiën: ik hoop eigenlijk dat ze zelf geen toegang meer heeft. En wat zou je kunnen bedenken om tegen haar te zeggen? Dat het verstandig is om het te laten zoals het is: dat alle rekeningen gewoon betaald worden en dat de rest op de spaarrekening blijft. Dan blijft dat geld er gewoon om eventueel later aan een goed doel na te laten. Zoiets, en dan bij elke keer herhalen. En dan proberen af te leiden.
Ik heb hier niet een sluitend antwoord op.quote:Op donderdag 18 april 2024 14:33 schreef Thaddeus het volgende:
[..]
En als ik vragen mag, moet je iemand ook machtigen om de financiële zaken op te pakken? En mag zo een machtiging als iemand dementerend is? Kan iemand die dementie heeft daarvoor tekenen of is dat niet rechtsgeldig?
Met iemand bedoel ik dan een kind of andere familielid bijv.
De afspraken beginnen nu wat los te komen gelukkig. Iemand anders is de officiële contactpersoon voor de gezondheidszaken. Maar ik ben een van de weinige mensen die ze vertrouwt. En ben ook de backup van de andere persoon. We hebben wel wat andere inzichten dus probeer dat voor mijzelf wat los te laten.quote:Op donderdag 18 april 2024 14:07 schreef Lienekien het volgende:
Aanvulling.
De casemanager zou jullie moeten kunnen ondersteunen bij het zorgen dat de thuiszorg kan komen helpen. Zij hebben natuurlijk wel de nodige ervaring met cliënten die eigenlijk niet willen. Het zou het mooiste zijn als ze de thuiszorg kan zien als vooral in haar eigen belang en ook in het belang om jou (jullie) te ontlasten, zodat je er ook voor haar voor leuke dingen kunt zijn.
Toen er bij mijn moeder eenmaal thuiszorg was, waren die vaak degenen die als eerste zaken signaleerden en dan schakelden ze mij in waar nodig. En als er een afspraak met de huisarts was (thuisbezoek), zorgde ik dat ik wist wanneer die kwam en dan was ik er ook.
Bespreek je zorgen en vragen met casemanager, huisarts en hopelijk straks ook de thuiszorg. Ik heb van de thuiszorgers veel opgestoken en ook steun ervaren.
Wat betreft de financiën: ik hoop eigenlijk dat ze zelf geen toegang meer heeft. En wat zou je kunnen bedenken om tegen haar te zeggen? Dat het verstandig is om het te laten zoals het is: dat alle rekeningen gewoon betaald worden en dat de rest op de spaarrekening blijft. Dan blijft dat geld er gewoon om eventueel later aan een goed doel na te laten. Zoiets, en dan bij elke keer herhalen. En dan proberen af te leiden.
Een notaris is geen optie meer als de dementie te ver gevorderd is en er geen goede 'normale' momenten meer zijn. Dan mag de notaris dat soort zaken ook niet meer afhandelen.quote:Op donderdag 18 april 2024 14:33 schreef Thaddeus het volgende:
[..]
En als ik vragen mag, moet je iemand ook machtigen om de financiële zaken op te pakken? En mag zo een machtiging als iemand dementerend is? Kan iemand die dementie heeft daarvoor tekenen of is dat niet rechtsgeldig?
Met iemand bedoel ik dan een kind of andere familielid bijv.
Helder. Veel sterkte gewenst in ieder gevalquote:Op donderdag 18 april 2024 17:30 schreef Lingue het volgende:
[..]
Een notaris is geen optie meer als de dementie te ver gevorderd is en er geen goede 'normale' momenten meer zijn. Dan mag de notaris dat soort zaken ook niet meer afhandelen.
In mijn geval is er een tijd geleden al bewindvoering bekrachtigd door de kantonrechter. Dus daarmee zijn wel de financiele zaken geregeld in de zin dat er geen gekke dingen mogen gebeuren. En als er wel iets gebeurd is het niet rechtsgeldig. En dat is fijn.
Word je steeds door de persoon zelf gebeld, of door (één van de) andere verzorgers?quote:Op donderdag 18 april 2024 13:11 schreef Lingue het volgende:
Bedankt voor jullie reacties.
Ik ben 1 van de verzorgers en daardoor dichtbij betrokken bij veel zaken. En ik lijk wel op speed dial te staan. Want ik word soms wel 8x op een dag gebeld over hetzelfde maar toch net weer anders.
Heel heel lastig.
Je kunt wel proberen te corrigeren maar dat kost je uiteindelijk alleen maar onnodig energie, vind ik zelf althans, want je bereikt er verder toch niks mee. Ik praat altijd maar een beetje mee, met bepaalde grenzen. Ik ga bijvoorbeeld niet mee in verhalen als "die en die steelt van me" als ik weet dat het niet zo is. Dan probeer ik vooral na een "nou dat denk ik niet hoor", het onderwerp te veranderen.quote:Waar doe je goed aan in zulke situaties? Meepraten en niets uitvoeren? Of toch wel corrigeren wat ze zegt?
Ik weet gewoon soms niet meer hoe ermee om te gaan. Maar wil zelf ook niet gillend gek worden (natuurlijk).
Je mag een time out nemen als je dat nodig hebt. Ik begrijp dat er meerdere verzorgers zijn, kunnen jullie met elkaar geen afspraken maken zodat iedereen af en toe even wat ontzien wordt?quote:Maar waar doe je goed aan he? Moet je altijd blijven opnemen als de telefoon gaat? Wanneer mag je voor jezelf een time out nemen of jezelf even onttrekken uit de situatie?
Wees niet zo'n watje!quote:Op donderdag 18 april 2024 20:54 schreef SemperLibertas het volgende:
Volgens mijn 15-jarige zoon ben ik dement omdat ik zijn zoveelste Tikkie niet binnen een minuut beantwoord terwijl hij mijn berichten/verzoeken structureel negeert![]()
Vaderschap
Ik word altijd door de persoon met dementie gebeld. En dan steeds net een andere versie dan van het vorige telefoontje.quote:Op donderdag 18 april 2024 21:45 schreef kwiwi het volgende:
[..]
Word je steeds door de persoon zelf gebeld, of door (één van de) andere verzorgers?
[..]
Je kunt wel proberen te corrigeren maar dat kost je uiteindelijk alleen maar onnodig energie, vind ik zelf althans, want je bereikt er verder toch niks mee. Ik praat altijd maar een beetje mee, met bepaalde grenzen. Ik ga bijvoorbeeld niet mee in verhalen als "die en die steelt van me" als ik weet dat het niet zo is. Dan probeer ik vooral na een "nou dat denk ik niet hoor", het onderwerp te veranderen.
[..]
Je mag een time out nemen als je dat nodig hebt. Ik begrijp dat er meerdere verzorgers zijn, kunnen jullie met elkaar geen afspraken maken zodat iedereen af en toe even wat ontzien wordt?
Dan zou ik ook gewoon af en toe eens niet opnemen, als het niet uitkomt of als het even teveel is. Je kunt moeilijk (wie weet voor hoe lang nog) 24/7 bereikbaar zijn, want daar ga je zelf aan onderdoor op een gegeven moment. En daar heeft uiteindelijk natuurlijk niemand wat aan.quote:Op vrijdag 19 april 2024 10:59 schreef Lingue het volgende:
[..]
Ik word altijd door de persoon met dementie gebeld. En dan steeds net een andere versie dan van het vorige telefoontje.
En vooral met allerlei wensen (soms komt het over als eisen).
Ja lastig, of misschien iets zeggen van "ok, daar kijken we morgen/dit weekend/volgende week wel even naar dan"?quote:Ja bij echt negatieve zaken die niet kloppen praat ik ook niet mee. Maar met de wisselende wensen (vooral als het over geld gaat) blijf ik het wel lastig vinden. Meepraten met haar wensen en niet uitvoeren of toch de rem erop en bespreken waarom niet.
Als ik het zo type dan toch maar meepraten en niet uitvoeren want anders wordt de persoon opstandig en boos en gaat ze met anderen praten om het te regelen (wat juridisch ook niet rechtsgeldig is) en anderen hebben minder zicht op haar fysieke en mentale welzijn.
Wordt volgens mij vaak onderschat hoe zwaar ziekte voor de omgeving is. Maar kies op tijd ook af en toe even voor jezelf.quote:Ja die time out is idd echt wel eens nodig. En moet ik vaker pakken. Want anders gaat het mij tegenstaan de hulp die ik kan bieden.
Wat een intens en intensief proces. Zeker voor de patiënt maar ook net zo goed voor de omgeving.
Ik herken dat ook wel, mijn ouders leunen nu beiden op mij, pa door (beginnende) dementie, en ma doordat zij ook in de medische molen zit. Voorheen konden ze dit samen, nu lukt dat niet meer. Ook ik heb wel eens 'geen zin', maar vaak is er geen keus.quote:Op vrijdag 19 april 2024 12:08 schreef Rewimo het volgende:
@:katinkat wellicht ook bruikbare tips voor/van jou
Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook weleens geen zin heb om te bellen of gebeld te wordenEen dagje zonder "dementie" is af en toe echt wel nodig. Maar ja, ik ben de enige die ze heeft en dus komt het allemaal bij mij terecht.
Wat dat betreft zal ik blij zijn als ze eenmaal in het tehuis zit. Dat scheelt een hoop zorgen en geregel.
Mijn vader is ook erg op geld gericht nu, hij is is onrealistisch met geldzaken. Alles is nu te duur, wilde verzekeringen opzeggen bv. Hij was vroeger royaal (nam hele familie mee uit eten op een verjaardag) en nu is alles te duur. ook zit hij een hele avond op afschriften te turen, het lijkt wel of het niet binnenkomt.quote:Op woensdag 24 april 2024 09:48 schreef Lingue het volgende:
Bij lastige gesprekken probeer ik ook het onderwerp te veranderen. Maar het onderwerp geld is bij haar wel een erg belangrijk onderwerp wat ze zeker niet zomaar loslaat. Dus over iets anders praten geeft ze antwoord maar grijpt ze toch terug op het eerdere onderwerp.
Over geld leeft hij waarschijnlijk in het verleden. Toen muntjes nog echt wat waard waren. 20 jaar geleden betaalde je 50 of 75 cent voor een brood. Nu 2 euro. Tja, ik kan me voorstellen dat dat moeilijk te bevatten is.quote:Op woensdag 24 april 2024 10:30 schreef fietsmiep het volgende:
[..]
Mijn vader is ook erg op geld gericht nu, hij is is onrealistisch met geldzaken. Alles is nu te duur, wilde verzekeringen opzeggen bv. Hij was vroeger royaal (nam hele familie mee uit eten op een verjaardag) en nu is alles te duur.
Een levenstestament gaat over medische zaken.quote:Op woensdag 24 april 2024 17:22 schreef fietsmiep het volgende:
Oh ja wat ook handig is, heb ik inmiddels voor beide ouders een soort volmacht voor medische- en bankzaken.
In Nederland regel je dat denk ik in een levenstestament. in Duitsland hebben wij bij de huisarts iets op papier laten zetten (kosten 100 euro pp, en is nog steeds niet uitgewerkt), en een patientenverfugung van internet https://www.bmj.de/Shared(...)=publicationFile&v=7
Deze laatste heb ik onlangs al gebruikt bij mijn moeder in het ZH. I.v.m de privacy mag je als belangenbehartiger niet zomaar de medici of andere instanties spreken.
Bij de bank hebben we ook volmachten geregeld, mijn vader en moeder stonden daar gelukkig beiden open voor. Tot nu toe doe ik alle bankzaken met hem samen, maar als dat niet meer lukt kan ik wachtwoorden voor mezllf aanvragen.
Als iemand al te ver in de dementie zit mag een notaris ook geen levenstestament meer maken. Dan moet het via de kantonrechter.quote:Op woensdag 24 april 2024 17:22 schreef fietsmiep het volgende:
Oh ja wat ook handig is, heb ik inmiddels voor beide ouders een soort volmacht voor medische- en bankzaken.
In Nederland regel je dat denk ik in een levenstestament. in Duitsland hebben wij bij de huisarts iets op papier laten zetten (kosten 100 euro pp, en is nog steeds niet uitgewerkt), en een patientenverfugung van internet https://www.bmj.de/Shared(...)=publicationFile&v=7
Deze laatste heb ik onlangs al gebruikt bij mijn moeder in het ZH. I.v.m de privacy mag je als belangenbehartiger niet zomaar de medici of andere instanties spreken.
Bij de bank hebben we ook volmachten geregeld, mijn vader en moeder stonden daar gelukkig beiden open voor. Tot nu toe doe ik alle bankzaken met hem samen, maar als dat niet meer lukt kan ik wachtwoorden voor mezllf aanvragen.
Medicijnen op de rol, een tafelagenda naast de stoel met afspraken, een digitale kalenderklok recht voor de neus.quote:Op woensdag 24 april 2024 22:14 schreef Lingue het volgende:
Herkennen jullie dat de mensen die dement raken geen benul meer van tijd en dag en maand enzo hebben?
Hoe gaan jullie ermee om?
Zeggen dat ze morgen medicatie moet slikken werkt niet. Want ze snapt de definitie van morgen niet meer. En als ze niet weer dat het vandaag 24 april is weet ze dus ook niet dat het morgen de 25ste is. Dus de afspraken in haar agenda of actielijstjes per dag helpen dan niet.
Hebben jullie daar tips voor?
Doorstrepen op een kalender begrijpt ze wel maar de uitvoering zit er niet in. En dat loopt na 2 dagen dus ook niet meer goed.
Ik dacht misschien een digitale klok die ook een kalender laat zien. Is dat wat?
Ja dat zeg je goed. De logica van tijd lijkt verdwenen.quote:Op woensdag 24 april 2024 22:38 schreef Lienekien het volgende:
[..]
Medicijnen op de rol, een tafelagenda naast de stoel met afspraken, een digitale kalenderklok recht voor de neus.
Maar op een gegeven moment werkt dat gewoon echt niet meer. Begrijpen lukt nog wel, maar de logica van de tijd is zoek.
Toen het door het slechte tijdsbesef met de medicatie mis ging, is de thuiszorg ingeschakeld om dat te verzorgen. Via het digitale dossiersysteem konden we (familie en thuiszorgmedewerkers) afstemmen op welke dagen/dagdelen ik dat kon overnemen.
Voor andere afspraken belde ik meestal de dag van tevoren nog, maar dan om aan te kondigen dat ik zou komen. De thuiszorg wist het dan ook weer via het digitale systeem en kon evt. helpen om haar erop voor te bereiden. Maar meestal waren het afspraken waarvoor ik ook kwam om erbij te zijn of met haar mee te gaan.
https://www.carenzorgt.nl/quote:Op woensdag 24 april 2024 22:57 schreef Lingue het volgende:
[..]
Ja dat zeg je goed. De logica van tijd lijkt verdwenen.
Agenda hebben we al. En medicatie op rol gelukkig ook. Maar ook dan gaat het mis.
Ik ga de digitale klok in de groep gooien om hopelijk daar rust mee te creëeren. Zo lang dat kan.
K ik ga eens informeren naar dat systeem. Dat kan idd handig zijn voor alle hulp die we kunnen krijgen.
Daarom hebben wij dit tijdig geregeld. Bij de huisarts (in Duitsland kun je een medisch document bij de huisarts vastleggen) kregen beide ouders ook een soort geheugentest, de arts heeft geconstateerd dat beide op dat moment nog goed genoeg waren om dit vast te leggen.quote:Op woensdag 24 april 2024 22:16 schreef Lingue het volgende:
[..]
Als iemand al te ver in de dementie zit mag een notaris ook geen levenstestament meer maken. Dan moet het via de kantonrechter.
Dat soort dingen moeten dus eigenlijk altijd vroeg al geregeld worden.
Ik kan me de irritatie wel voorstellen. Ik had in het begin ook wel eens dat ik dacht ‘doe nou gewoon een beetje beter je best’. Maar als ik daar achteraf op terug kijk was dat een fase dat ik nog zocht naar andere verklaringen voor veranderingen in gedrag dan (beginnende) dementie.quote:Op vrijdag 26 april 2024 11:53 schreef Seeburg54 het volgende:
Mijn moeder begint ook alles te vergeten. De dagen haalt ze sowieso door elkaar, maar sinds haar pensioen komt ze ook nergens meer. Regelmaat heeft ze niet, dus wat voor dag het is interesseert haar ook niet meer. Ze slaapt wanneer haar uitkomt, ze eet wanneer haar uitkomt.![]()
Veel dingen haalt ze door elkaar, en ik moet zeggen, ik irriteer me wel af en toe. Want ze wil ook nergens meer moeite voor doen. Op haar manier heeft ze het overal te druk voor terwijl ze meestal de hele dag bij huis zit.
Het is ook wel machteloosheid. Mijn moeder woont nog zelfstandig, neemt zelf haar medicijnen in en doet op de fiets boodschappen. Aan de ene kant kan ze nog wel wat,maar het sluipt er nu toch langzaam in. En dat vind ik doodeng eigenlijk.quote:Op vrijdag 26 april 2024 13:46 schreef Lienekien het volgende:
[..]
Ik kan me de irritatie wel voorstellen. Ik had in het begin ook wel eens dat ik dacht ‘doe nou gewoon een beetje beter je best’. Maar als ik daar achteraf op terug kijk was dat een fase dat ik nog zocht naar andere verklaringen voor veranderingen in gedrag dan (beginnende) dementie.
Je weet niet wat je te wachten staat. En voor een deel ben je ook zeker machteloos, want je kunt haar niet voortdurend in de gaten houden.quote:Op vrijdag 26 april 2024 14:37 schreef Seeburg54 het volgende:
[..]
Het is ook wel machteloosheid. Mijn moeder woont nog zelfstandig, neemt zelf haar medicijnen in en doet op de fiets boodschappen. Aan de ene kant kan ze nog wel wat,maar het sluipt er nu toch langzaam in. En dat vind ik doodeng eigenlijk.
Dat is het ook. Er kan zoveel op je af komen waar je totaal niet op rekent. Maak eens een afspraak met de huisarts (evt. telefonisch) zodat die haar kan oproepen of opzoeken om te kijken wat hij/zij ervan vindt. Mijn moeders huisarts trok aan de bel en heeft de begeleiding in gang gezet. Daarna is het hele traject gaan lopen, dat straks in opname eindigt. In het begin kijken ze vooral naar wat je moeder nodig hebt - en wat jij nodig hebt - om zo normaal mogelijk te kunnen functioneren.quote:Op vrijdag 26 april 2024 14:37 schreef Seeburg54 het volgende:
Het is ook wel machteloosheid. Mijn moeder woont nog zelfstandig, neemt zelf haar medicijnen in en doet op de fiets boodschappen. Aan de ene kant kan ze nog wel wat,maar het sluipt er nu toch langzaam in. En dat vind ik doodeng eigenlijk.
Nee, ik ben enig kind. Op een paar zussen van mijn moeder na is er verder niemand.quote:Op vrijdag 26 april 2024 15:03 schreef Lienekien het volgende:
[..]
Je weet niet wat je te wachten staat. En voor een deel ben je ook zeker machteloos, want je kunt haar niet voortdurend in de gaten houden.
Zijn er nog anderen die je moeder na staan met wie je je zorgen kunt delen? Broers, zussen, andere familie, vrienden van je moeder?
Ze heeft me wel volledig gemachtigd gelukkig. En als er iets aan de hand is ga ik altijd mee naar de huisarts. Ze heeft op heel veel momenten haar koppie er nog wel bij, maar langzaamaan sluipt het er wel in. Als de tijd daar is ga ik zeker met de huisarts overleggen.quote:Op vrijdag 26 april 2024 16:33 schreef Rewimo het volgende:
[..]
Dat is het ook. Er kan zoveel op je af komen waar je totaal niet op rekent. Maak eens een afspraak met de huisarts (evt. telefonisch) zodat die haar kan oproepen of opzoeken om te kijken wat hij/zij ervan vindt. Mijn moeders huisarts trok aan de bel en heeft de begeleiding in gang gezet. Daarna is het hele traject gaan lopen, dat straks in opname eindigt. In het begin kijken ze vooral naar wat je moeder nodig hebt - en wat jij nodig hebt - om zo normaal mogelijk te kunnen functioneren.
Mijn tante woont ook nog steeds alleen. Maar het is met moeite houdbaar. Meeste mensen willen niet bij haar slapen dus de nachten is ze vooralsnog alleen. En weg wil ze ook niet.quote:Op vrijdag 26 april 2024 14:37 schreef Seeburg54 het volgende:
[..]
Het is ook wel machteloosheid. Mijn moeder woont nog zelfstandig, neemt zelf haar medicijnen in en doet op de fiets boodschappen. Aan de ene kant kan ze nog wel wat,maar het sluipt er nu toch langzaam in. En dat vind ik doodeng eigenlijk.
quote:Op vrijdag 26 april 2024 18:16 schreef Lingue het volgende:
[..]
Mijn tante woont ook nog steeds alleen. Maar het is met moeite houdbaar. Meeste mensen willen niet bij haar slapen dus de nachten is ze vooralsnog alleen. En weg wil ze ook niet.
We denken dat we voor nu even moeten doorbijten en deze periode haar nog zoveel mogelijk ruimte geven die ze wilt. Totdat het gewoon echt niet meer verantwoord is.
Ze heeft al paar keer midden in de nacht buiten gestaan. En mensen gebeld, waaronder mij. Alleen ik kan zo weinig betekenen van afstand. Ik zit 200km verderop.
Ze zegt wel eens dat ze bij mij wil komen wonen. Dat is dan wel weer lief en soort van schattig. Maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren.
Gelukkig geeft ze ook zo nu en dan aan dat ze naar een verzorgingstehuis wilt. En dan een wat luxere. Daar laten we haar langzaam aan wennen aan die keuzen.
Dat is heel goed dat jullie dat hebben geregeld. Dat scheelt veel gedoe. Ik ben het nu proberen te regelen en bij mij is ze wat verder in haar dementie al. En dat maakt het wel lastig. En helaas ook nog wat familie perikelen uit het verleden die oppoppen.quote:Op vrijdag 26 april 2024 18:02 schreef Seeburg54 het volgende:
[..]
Ze heeft me wel volledig gemachtigd gelukkig. En als er iets aan de hand is ga ik altijd mee naar de huisarts. Ze heeft op heel veel momenten haar koppie er nog wel bij, maar langzaamaan sluipt het er wel in. Als de tijd daar is ga ik zeker met de huisarts overleggen.
Ze zijn alleen zo verdomde eigenwijs als ze oud worden.
Ik werk bij ouderen, wat dat betreft weet ik wat me staat te wachten.
Ja idd. Iemand die altijd zo zelfstandig was. Zo ondernemend. En nu zo afhankelijk. Schrijnend om dat te zien gebeuren.quote:
|
Forum Opties | |
---|---|
Forumhop: | |
Hop naar: |