Dubbele standaarden man en vrouw

quote:

Op zaterdag 2 maart 2024 19:01 schreef Vincent_student het volgende:

[..]
Het begin één groot circus te worden. Met hem als clown in de hoofdrol.

Waar blijft mijn rode neus dan?

2. disclaimer (specifiek): Wie ben ik en wat voor soort levenservaringen heb ik meegemaakt waardoor ik denk dat mijn hoofdstandpunt waardevol en belangrijk en interessant is om te bespreken of discussieren met anderen?

Intro

In deze tweede hoofstuk ga ik mijn redenen heel uitgebreid toelichten over waarom mijn levenservaringen en de persoon wie ik ben geworden hele interessante observaties en analyses over Nederlandse samenleving en cultuur heeft om te delen met liefhebbers van psychosociale onderwerpen. Ik geloof dat mijn input heel bijzonder, zeldzaam en wellicht leerzaam is voor degenen die openstaan voor wat ik wil delen met jullie. Ik zal proberen om mijn verhalen en beweringen over mezelf en wie ik ben of hoe ik overkom op anderen zo objectief en neutraal mogelijk op te schrijven. Ik zal natuurlijk nooit 100% objectief en neutraal over mezelf en hoe ik bij anderen overkwam/overkomt kunnen schrijven, ik ben immers geen robot. Maar alles wat ik in de volgende paragrafen ga opschrijven is de authentieke waarheid over mezelf en wat mij allemaal is overkomen tot heden: The good, the bad and the ugly!

Best een aantal van mijn medefokkers die hebben gereageerd in afgelopen grote topic “Mijn verhaal: De complete werken”, lieten blijken dat ze sceptisch waren over alles wat ik heb geschreven over mijn leven in dat topic. Sommige fokkers verweten mij dat ik niet objectief en authentiek ben geweest met hoe ik mijn eigen levenservaringen had opgeschreven in dat topic. Om dit keer te voorkomen dat mijn medefokkers gaan twijfelen aan de echtheid of de objectieve waarheid van alles wat ik opschrijf in dit nieuwe topic, zal ik foto’s plaatsen tussendoor mijn geschriften hieronder die mijn beweringen en stellingen onderbouwen.

Is dat goed genoeg voor iedereen die twijfelt aan mijn oprechtheid of eerlijkheid over mezelf en mijn leven? Mijn bedoeling is dat wat je ziet in de foto’s mijn beweringen over mezelf en mijn levensverhaal bekrachtigd, zodat mijn “doubters en haters” niet meer kunnen twijfelen over mijn “echtheid” en “authenticiteit”.

Hieronder volgt drie paragrafen over de drie kernredenen waarom ik vind mijn ideeen en observaties heel uniek en interessant is voor anderen om te lezen: Mijn biculturele achtergrond als Antilliaanse immigrant woonachtig in Nederland, mijn zware lot als ernstig psychiatrische patient met bewonderingswaardige en indrukwekkende maatschappelijke succes heeft behaald ondanks alle tegenslagen, en dat ik zowel hebt ervaren hoe het is om de grootste meest onaantrekkelijkste en onsympathieke loser te zijn in de groep of gemeenschap als de top dog alpha man die als een soort God werd gezien door iedereen die mij kende of met mij associeerde.

Duidelijk tot zover? Goed zo, hier volgt paragraaf 1:

1. Mijn ideeën, ervaringen en observaties als Antilliaanse Immigrant die nu minstens 15 jaar lang in Nederland, Utrecht stad woont.

Ik wil allereerst duidelijk maken dat ik maar een individu ben en ik kan nooit spreken namens alle Antillianen of zwarte Caribische mensen, ik vertegenwoordig alleen mezelf en alles wat ik hier schrijf is mijn subjectieve waarheid alleen. Het is ook helemaal niet mijn bedoeling om te insinueren dat hier alles wat ik hier opschrijf representatief is voor alle zwarte Antilliaanse mannen. Toch heb ik een hele sterke behoefte om alles waaraan ik veel denk of bezig houdt ergens op te schrijven en met anderen te delen.

[u][u]Er zijn meerdere redenen waarom ik dit graag wil doen:[/u][/u]

1) Het is heel belangrijk en noodzakelijk voor dat de Antilliaanse gemeenschap die in Nederland woont en de mensen die nog steeds op de eilanden van de voormalige Nederlandse Antillen wonen om echt bewust stil te staan en na te denken over de huidige situatie en stand van zaken onze mijn etnische groep..

Ik schrijf alles nu op om te delen met de mensen die geïnteresseerd zijn in dit onderwerp. Zover ik weet is er heel weinig of helemaal niks hierover te vinden in de ‘mainstream’ Nederlandse media en ook op de eilanden kan je dit soort artikelen nergens vinden. Ik denk dat veel mensen die en beetje kennis en ervaring hebben met de Antilliaanse gemeenschap en de samenleving op de Caribische eilanden, weet dat er iets heel mis en toxisch is met hoe liefdesrelaties en de man/vrouw verhouding in het praktijk is, ondanks dat er niet of nauwelijks over wordt gesproken. Een groot aantal huishoudens op Curacao bestaan uit alleenstaande moeders zonder vader in beeld en een negatieve stereotype over zwarte mannen in Nederland is dat ze hun verantwoordelijkheden niet op zich nemen om voor hun eigen kinderen te zorgen en/of samen blijven met de moeder van hun kind. Het is een bekende stereotype over zwarte mannen (vooral Antillianen en Surinamers) dat ze heel vaak vreemdgaan en meerdere vrouwen tegelijkertijd hebben.Er worden vaak grapjes hierover gemaakt, de beruchte “buitenvrouw” en alleenstaande moeders met een gekleurde baby.

Ik ga proberen mijn verhaal zo genuanceerd mogelijk te schrijven en benadrukken dat ditmijn subjectieve observatieis zijn en ik wil niemand beledigen of kwetsen. Ik hebop Viva forum een permanente ban gekregen een aantal maanden terug met beschuldigingen van vrouwenhaat en racisme in mijn topics en reacties op hun fora. Ik heb totaal geen haat tegenover vrouwen integendeel ik heb altijd juist heel veel respect en admiratie voor vrouwen, maar ik ben wel redelijk racistisch dat geef ik toe. In de Curaçaose samenleving is normaal en gewoon, de gemiddelde burger daar is heel xenofobisch en schaamt zich daar niet voor. Niet alleen tegen witte Europeanen, maar ook Zuid-Amerikanen en ‘andere’ zwarte mensen zoals Haïtianen of Afrikanen. De dominante mentaliteit van de collectieve cultuursgeest op Curacao is dom, bekrompen, toxisch en vijandig tegenover alles wat ze niet snappen of herkennen. Lang niet iedereen op het eiland of afkomstig van het eiland is zo, je hebt heel veel verborgen talentvolle en begaafde mensen die afkomstig zijn van Curacao, maar doordat de dominante cultuurgeest overheersend is, kunnen de meeste mensen die daar opgroeien en blijven wonen niet hun volwaardige potentie bereiken. De theorien hierover vanuit een culturele anthropologishe benadering of sociologie is dat de reden waarom de situatie daar zo ernstig heeft kunnen worden in deze moderne tijd is vanwege de eeuwenlange traumatische geschiedenis van het eiland waarvan het nog steeds niet heel kunnen helen (denk aan Indiaanse genocide, slavernij, segregatie/apartheidsregime, enz).

Nogmaals, je hoeft het niet met mij eens te zijn en ik ben juist benieuwd naar jullie meningen en observaties over dit onderwerp. Probeer mij niet persoonlijk aan te vallen aub, maar je mag heel kritisch reageren op mijn betoog. Als je niks zinnigs te zeggen hebt, blijf dan weg uit dit topic .

[i]Mijn opvoeding en kindertijd op Curacao[/i]

Ik wil nu nogmaals herhalen en heel duidelijk maken dat dit mijn persoonlijke ervaringen en perceptie is, wat je hier allemaal gaat lezen kan je niet toepassen op alle Antillianen uit Curaçao of het Caribische gebied. Mijn levenstraject en ontwikkeling op Curaçao is best wel uniek vergeleken met andere Curaçaoënaars vanwege meerdere redenen. Ten eerste ik ben geboren en opgegroeid in een relatief welvarende familie, als je het vergelijkt met de zwarte of Afro-Curaçaoënaars tenminste, zowel mijn moeder en mijn vader hadden/hebben een hoge status gehad op Curacao zowel formeel als informeel. Vooral mijn vader heeft als ik heel feitelijk mag vertellen: letterlijk het hoogst haalbare gehaald wat betreft zijn carrière en maatschappelijke statut op Curaçao. Ik deel nu een foto van mij en mijn vader hieronder, plus een engelse wikipedia pagina waar je meer over hem en zijn carriere kan lezen: https://nl.wikipedia.org/wiki/Nelson_Navarro

https://ibb.co/SvgjZqF

Op financieel gebied heb ik me nooit zorgen hoeven maken als kind, mijn vader was (is?) miljonair en mijn moeder had een goede baan als adjunct-directeur op elite MBO college op onze eiland. Beiden hebben ervoor gezorgd dat alles wat ik nodig had kreeg en veel meer. Ik ben heel bewust dat ik gezegend was als kind met mijn moeder en vader, heel veel zwarte (afro) Curaçaose jeugd kunnen niet rekenen op de onvoorwaardelijke steun en liefde van hun ouders zoals ik van mijn ouders heb gekregen.

Mijn vader en moeder zijn nooit getrouwd geweest met elkaar en waren voor mijn geboorte al uit elkaar, als ik het goed begrijp heeft mijn vader het uitgemaakt maar waarom precies weet ik niet. Mijn moeder was zeker verliefd op mijn vader en heeft van hem gehouden, mijn vader beweert ook dat hij van mijn moeder heeft gehouden maar mijn moeder heeft twijfels daarover. Mijn vader was zeer populair en gewild als man en heeft de reputatie opgebouwd als notorious womaniser en player zelfs tot zijn ouderdom. Ik ben opgevoed door mijn moeder alleen en ik heb vanaf mijn geboorte totdat ik op mijn 18de levensjaar onafgebroken alleen met haar in huis opgegroeid zonder een andere man als (stief)vader.

Wat mij is bijgebleven van mijn moeder en heel veel invloed heeft gehad op mijn ontwikkeling en ontplooiing, is dat heel veel andere vrouwen veel respect en aanzien hadden voor mijn moeder. Heel veel vrouwen, jong en oud, keken naar haar op en zag haar als een soort inspiratiefiguur en rolemodel. Mijn moeder heeft op eigen kracht alles voor elkaar gekregen van wat feministische vrouwenbladeren weleens een “ superwoman” noemen: Ze heeft zonder financiele steun of enige vorm van afhankelijkheid aan een man een indrukwekkende en inspirerende succesvolle leven gehad volgens bijna alle meetbare maatschappelijke normen. Ze heeft een goede carrière gehad als MBO docent en later adjunct-directeur op een van de beste SBO scholen op Curacao. ze had/heeft een hele mooie uiterlijk en erg gewild en populair bij de meeste mannen van haar generatie.

Ze was financieel sterk en onafhankelijk, ze had geen man nodig terwijl heel mannen haar achterna zat. Mijn moeder is volledig op eigen kracht financieel stabiel en succesvol geworden. Ze heeft haar eigen koophuis gekocht in een hele goede middenklasse wijk en dit huis is nu afbetaald met een hele hoge waarde op het eiland. Mijn moeder heeft heel veel vrienden en vriendinnen gehad met een leuk, dynamisch en spannend sociale leven waar ze altijd veel aanzien en geliefd was door iedereen in haar netwerk.
Mijn moeder heeft ook veel mensen onbaatzuchtig geholpen op dat eiland. Bijvoorbeeld, ze nam weleens jongere vrouwen in haar huis die vanwege problemen niet bij hun eigen ouders konden blijven wonen. HIeronder volgt een foto van mijn moeder en ik:

https://ibb.co/wdH7QLs

Zoals ik zei waren mijn vader en moeder nooit getrouwd met elkaar, maar mijn ze konden amicaal heel goed met elkaar opschieten als vrienden. Mijn vader was zeker aanwezig in mijn leven al vanaf mijn geboorte en nog steeds belt hij of appt hij mij af en toe via whatsapp. Zijn gezondheid is helaas flink verslechterd vanwege ouderdom en ik verwacht dat hij niet lang meer zal leven.

Wat mij ook scheidt van de stereotypische beeld dat de meeste Nederlanders hebben over Antillianen is dat ik al vanaf mijn jonge leeftijd ben opgegroeid met veel witte kinderen met welvarende ouders die daar woonden. Ik ging naar de meest elitaire publieke basisschool op het eiland. Meer dan de helft van mijn klasgenoten op mijn basisschool waren rijke witte Nederlandse kinderen met welvarende ouders die in grote villas woonden. Vanzelfsprekend vormde ik hechte banden met deze rijke witte kinderen. Mijn vriendschappen zijn altijd heel gevarieerd geweestin afkomst, cultuur of huidskleur. Ik leerde al vanaf een hele jonge leeftijd Engels en Nederlands spreken en mijn manier van denken en gedragen was ( enis nog steeds) heel verwesterd en nuchter rationeel. Ik werd vooral door Amerikaanse media en cultuur gevormd in mijn jeugd.De meeste kinderen waarmee ik omging ook.

Dit zou ook een valkuil zijn later in mijn leven wanneer ik naar Nederland verhuisd, want Nederlandse cultuur is heel anders dan Amerikaanse cultuur en ik gebruikte mijn kennis van Amerikaanse cultuur om optimaal in te burgeren en mijn plek te vinden in Nederland. Een belangrijke onderdeel van waarom het mis ging met mij toen ik de allereerste keer naar Nederland verhuisde om te studeren op mijn 18de, was vanwege cultuurbotsingen en meedogenloze autochtoonse Nederlanders die geen begrip kunnen kweken voor mij als nieuweling in dit koud kikkerlandje. Ze vonden mij toen dom en irritant om erbij te hebben, ik was meestal de zwakste schakel in mijn werkgroepen op de Hogeschool toen. Geen van hen kon zich voorstellen hoe zwaar het voor mij was om op mijn 18de helemaal alleen zonder familie mijn allereerste winter te moeten doorstaan terwijl ik ook moest leren voor mijn studievakken en hard werken op mijn bijbaan om rond te komen. Veel pesterijen, uitsluiting en indirect racisme meegemaakt op mijn 18de hier in Nederland. Lees volgende paragraaf hieronder voor verdere toelichting!

Ik ben zeker manisch nu en ik heb maandag weer afspraak met mijn behandelaren van Altrecht. Het heeft geen speed, want ik zal niet doorschieten in een psychose zolang ik mijn medicatie goed blijft slikken. Mijn manische buien en verwoestende depressies zullen altijd weer opspelen af en toe. Daar kunnen de psychiaters helaas niks aan doen, geen pillen die veilig en effectief bij mij werkt daarvoor.

quote:

Op zaterdag 2 maart 2024 19:38 schreef Evangelion het volgende:
Ik heb 5 A4'tjes in de laatste 3 lange posts (vlug) gelezen en ik weet nog steeds niet waarom "de huidige Westerse samenleving en cultuur van Nederland op sommige cruciale en belangrijke manieren veel te lief en begripvol is voor behoeftes, wensen, gevoelens en ervaringen van vrouwen, maar andersom is onze samenleving te hard en meedogenloos is voor de gevoelens en ervaringen van mannen."

Het meeste gaat niet eens over de westerse samenleving maar over Curacao.

Dat komt nog aan het einde. Wacht geduldig op mijn latere posts.

quote:

Op zaterdag 2 maart 2024 19:37 schreef Metalfrost het volgende:

[..]
Iedereen die op R&P komt, weet wie jij bent, wat voor soort levenservaringen je hebt meegemaakt, hoe je je leven leidt en met wie je dat wil delen.
Daar is geen tweede deel, derde deel, vierde deel of meerdere delen voor nodig. Één topic met één verhaal is voldoende. We kunnen allemaal je posthistorie nalezen.

Nee, want ik nu allemaal heb geschreven is niet om mijn verhaal weer opnieuw te delen als hoofddoel. Ik wil mijn psychosociale analyses en observaties met geïnteresseerden delen en erover in gesprek gaan met hen. Lees bijvoorbeeld mijn volgende post die ik nu ga plaatsen over mijn ervaringen met racisme op Curacao en in Nederland. Wat vind je daarvan?

quote:

Op zaterdag 2 maart 2024 19:51 schreef Cat-astrophe het volgende:

[..]
Goed dat je het zelf in de gaten hebt en in contact blijft met je behandelaren

Maar denk je dat nu dan het beste moment is om je op FOK! te begeven? Je bent all over the place en dat zorgt voor irritatie en en misverstanden.

Of het nu de beste moment is om op fok te zijn? Natuurlijk niet, volgens mij zet ik mezelf voor schut en maak ik alleen maar meer vijanden als ik zo door gaat. Maar toch blijf ik vanavond wat langer hier op deze forum, want ik vind het gewoon heel leuk en gezellig om mijn verhalen hier met jullie te delen! Ik ben al heel lang geleden voorbij het punt dat ik druk maak over mijn reputatie of wat anderen van mij vinden hier op deze website. Ik heb meerdere keren al meegemaakt dat ik alles en iedereen had verloren, en dat sommigen herhaaldelijk terugkwamen in mijn leven of juist niet. Ik ben verhardt, Cat-. Ik voel geen angst of vrees meer, schaamte en schuld ook nauwelijks meer. Mijn meest overheersende emoties zijn rancune, haat en afgunst op dit moment. En ik doe hard mijn best om mijn drang naar leedvermaak en treiteren te onderdrukken nu.

Sorry voor wie ik ben geworden nu

2. Mijn ervaring met racisme op Curacao vergeleken met mijn ervaringen hier in Nederland

Er is een oosterse gezegde die heel toepasselijk is in dit hoofdstuk: “The fish don’t notice the water.”
Vertaald in het Nederlands zou ik het formuleren als: “De vissen zien het water niet.”

Racisme op Curaçao is ongebreideld aanwezig en doodnormaal op de Caribische eilanden. Het is zo normaal dat ik het niet eens opmerkte toen ik daar opgroeide. Pas nadat ik in Nederland kwam wonen en vanuit mijn verkaasde paradigma terugkijk naar die periode, besef ik hoe ernstig de nalatenschap van de slavernij en alledaagse racisme die daaruit voortvloeit op mijn geboorte-eiland is. Als ik het goed herinner, werd ik al op mijn zesde levensjaar regelmatig nigger genoemd door mijn blanke jeugdvrienden van toen. Iedereen maakte grappen over zwarte mensen en de meeste van deze grappen insinueerde dat “ “negers’” inherent inferieur en lelijker waren dan de Witmang haha.

Ik ervaarde dat toen niet als racisme omdat het gewoon zo normaal en alledaags was, zelfs de zwarte mensen maakten dat soort grapjes over andere zwarte mensen die een paar tinten donkerder waren of uit een lagere sociale klasse kwamen dan zij. In de brugklas pestte in een rivaal met zijn meer donkere huidskleur en kroeghaar. Ik noemde hem blackie of olievlek en de rest van onze klas ook. Het schoonheidsideaal op Curacao is meer eurocentrisch dan hier in Europa, wil ik bijna zeggen. Hele zwarte huidskleur en kroeshaar wordt gewoon als onaantrekkelijk en slecht gezien daar, niet door witte Nederlanders die daar wonen maar door andere zwarte en creoolse mensen zoals ik. Ik beseft al jongs af aan dat dit heel raar was en ik ging mij verdiepen in Amerikaanse black history en veel lezen op het internet over racisme. Maar pas toen ik hier in Nederland woonde kon ik deze culturele programmering objectief begrijpen en loslaten.

Nederland en Noord-Europa heeft een totaal andere geschiedenis en cultuurblik op ras en huidskleur. Racisme is ongetwijfeld nog steeds een groot probleem in heel Europa, maar heel eerlijk heb ik nauwelijks last van gehad in alle jaren dat ik hier woon. Autochtoonse witte mensen zijn zelf heel bewust van hun geschiedenis met geinstitutioniseerde racisme en heel Europa is nog steeds zwaar getraumatiseerd door de tweede wereld oorlog en nazi regime. De meeste witte Nederlanders zijn doodsbang om als racist bestempeld te worden en bovendien hebben de zwarte inwoners een andere geschiedenis en reputatie opgebouwd dan in de Westerse halfrond. Vrijwel alle zwarte mensen die in Nederland of Noordwest Europa wonen zijn relatief recente immigranten van de eerste, tweede, derde of heel soms vierde of vijfde generatie die hier komen wonen.

Ik vind dit een moeilijke concept om uit te leggen, maar ik ga toch proberen: Inheemse witte Europeanen hebben als collectief niet de ondoorgrondelijk haat en verafschuwing tegenover zwarte immigranten geerfd in hun DNA dat bijvoorbeeld de witte Amerikanen wel hebben geerfd in de collectieve DNA van hun samenleving. Kunnen jullie mij nu begrijpen wat ik zeg? Inheemse witte Europeanen hebben wel allerlei racistische pseudowetenschappelijke ideologen geerfd of meegekregen dat nog steeds heersend is in de collectieve mentaliteit van Noord-Europeanen, maar ze hebben nog relatief kort dat ze samenleven met donkere mensen van Afrikaanse komaf.

En ik durf nu te stellen dat hier in Nederland hebben de meeste witte mensen veel meer positieve ervaringen en interacties met de zwarte immigranten die nu hier wonen dan negatieve. Dus volgens mij is het algemene beeld dat witte Nederlanders hebben van zwarte mensen in Nederland overwegend positief en anders onschuldig. Baadt het niet dan schaadt het niet. Ze behouden wel bepaalde superioriteitsgevoel als witte Europeanen en vaak denken ze dat zwarte mensen dommer of minder ontwikkeld zijn en daardoor willen ze ons juist helpen uit medelijden of morele superioriteitsgevoel.

Maar tja, hoe ervaar ik dat? In mijn specifieke geval vind ik dat totaal niet erg en ik weet juist hoe ik het tot mijn voordeel kan laten werken vooral op informele zaken. Begrijpen jullie mijn kijk hierop of moet ik het verder toelichten met voorbeelden?

Waar ik tegenaan liep als Antilliaanse Immigrant heeft weinig te maken met mijn donkere huidskleur, maar vooral mijn status als immigrant uit een verre land en cultuur. Ik wil benadrukken dat verhuizen naar de andere kant van de ocean heel moeilijk en stressvol is, en het irriteert me dat Nederland in principe niks heeft of doet om deze overgang van de Caribische eilanden te versoepelen. We zijn immers ook onderdeel van het koninkrijk, we krijgen een Nederlandse paspoort bij onze geboorte. Waarom worden wij dan aan onze lot overgelaten als we hier komen wonen? Omdat Nederland de inwoners van de Caribische eilanden nog steeds ziet als tweederangsburgers en geen verantwoordelijkheid wil nemen voor dit zwarte deel van hun geschiedenis. Je kunt als Antilliaanse Immigrant heel ver komen in de Nederlandse samenleving, zolang deze Antilliaan lukt om op eigen kracht te assilimeren in de witte cultuur.

Wat heel moeilijk is mensen buitenaf en leken die niet kunnen snappen of begrijpen wat ik allemaal heb meegemaakt en nog steeds meemaak is dat grof gezegd heel haatdragend ben gaan voelen in mijn kern. Die haat overschaduwd mijn behoefte om geliefd te voelen of genegenheid te ervaren met onbekenden. Sorry