Afrikaans wielrennen #4

» Er is al 355 dagen niet in dit topic gepost.

Bijna een volledig jaar geen posts in dit topic, maar we mogen weer! De formidabele Tour du Rwanda staat weer op het programma en daar beginnen we met een formidabele floprit. Nog geen half jaar na het beste WK uit de geschiedenis van de mensheid zijn we terug in Rwanda, het prachtige Rwanda, waar we getuige gaan zijn van een nieuwe editie van de Tour du Rwanda. Op het eerste oog qua parcours en ook qua deelnemersveld niet de beste editie ooit, maar we hebben er desondanks weer ontzettend veel zin in. Geen Evenepoel en Pogacar, wel een hoop Afrikaans geweld.





We trappen deze Ronde van Rwanda af met een relatief lange maar alsnog makkelijke rit. Vanuit de organisatie komen ze dit jaar zelf al met wat meer informatie en die informatie zegt genoeg, als we naar Rwamagana gaan winnen er renners zoals Vernon en Dujardin. Sprinters dus. Dat zal nu niet anders zijn. Rwamagana is de stad van een aantal Rwandese fenomenen, zo komt Adrien Niyonshuti hier bijvoorbeeld vandaan. Inmiddels de bondscoach van Benin, na zijn actieve carrière waarin hij zelfs de World Tour en de Olympische Spelen wist te halen. De man met het opmerkelijke achtergrondverhaal, als overlevende van de genocide. Tijdens het WK werden er nog talloze artikels over geschreven, al is het natuurlijk ook vrij uniek als je je ouders en zes broers vermoord ziet worden. Ook de stad van Valens Ndayisenga, voormalig winnaar van deze ronde, maar inmiddels inwoner van de Verenigde Staten. Zijn zusjes kunnen ook goed fietsen, eentje reed nog voor de opleidingsploeg van Canyon-SRAM. Ook Eric Muhoza, het neefje van Adrien Niyonshuti, komt uit deze stad. Ooit een van de grote Rwandese talenten, maar zoals zoveel Rwandese talenten stokte het al snel. Als sprinter heb je over het algemeen niet heel veel te zoeken in Rwanda, maar de redelijk vaak terugkerende uitjes richting Rwamagana eindigen steevast in een sprint. Een slap begin, daarna wordt het iets minder slap, maar toch ook weer niet zo scherp als in voorgaande jaren. Daarover later meer, dat bewaren we even en we gaan nu meteen maar door naar de deelnemerslijst.

Bekijk deze YouTube-video

Goed, de deelnemerslijst. We gaan het dit jaar doen met slechts 84 renners, al is dat wel weer meer dan vorig jaar. Toen waren er slechts 69 renners aan het vertrek te vinden, onder meer omdat de spanningen tussen Rwanda en Congo toen net hoog waren opgelopen. Die spanningen zijn er nog steeds, maar de rust is wel wedergekeerd en dus zijn er, zeker na het succesvolle WK, geen renners die bang afhaken. Het WK heeft ervoor gezorgd dat iedereen nu zeker weet dat Rwanda een veilig land is, het heeft er alleen niet voor gezorgd dat de deelnemerslijst nu rijker gestoffeerd is. Er kwamen zelfs wat geluiden voorbij dat men aan het nadenken was over het creëren van een WT-koers in Rwanda, nou, voorlopig trekt de 2.1-koers geen hond aan. Een van de beter bezette edities blijft die van 2024, met vier ProTeams aan het vertrek, in de jaren ervoor zagen we ook nog wel eens een WT-ploeg verschijnen, in 2026 doen we het met 13 continentale ploegen, drie nationale ploegen en één gemengde ploeg. Oké, van die continentale ploegen heb je wel te maken met vijf development teams van een WT-ploeg, maar alsnog, een magere score. Het WK is voorbij, de aandacht die toch al flauwtjes was valt nog verder weg. Zelfs een ploeg als Total is afgehaakt, dat waren nochtans vaste klanten hier. In totaal doen we het dus met 17 ploegen, het hadden er eigenlijk meer moeten zijn. Madar, de Algerijnse continentale ploeg met onder meer snelheidsduivel Yacine Hamza, is op het laatste moment afgehaakt, terwijl ook de opleidingsploeg van UAE niet van de partij is. Zonde, met die ploegen erbij waren we richting de 100 renners gegaan en dan begint het toch ergens op te lijken. Hoe dan ook, zoals ieder jaar moeten we het doen met de renners die er wel zijn en die renners gaan wij eens wat nader bekijken. Voor het eerst in de hele historie van de Tour du Rwanda was er 's avonds voorafgaand aan de koers een heuse ploegenpresentatie, op dat vlak wordt de koers wel steeds professioneler. De ploegenpresentatie vond plaats bij het Kigali Convention Centre, de plek waar op het WK iedere koers eindigde en waar we natuurlijk ieder rondje passeerden. Bekend terrein voor heel wat renners aan het vertrek. De ploegenpresentatie valt terug te kijken via het kanaal van Tour du Rwanda, het kanaal waar blijkbaar ook de uitzendingen te vinden zijn! Even afwachten of er dit jaar iedere dag iets wordt uitgezonden, in de afgelopen jaren was er vaak alleen in het weekend iets te zien, maar in het kader van de professionalisering zou het erg mooi zijn als we dit jaar meer koers kunnen zien.


De eerste ploeg die we aan bod laten komen is natuurlijk de nationale ploeg van Eritrea. Een ploeg vol toppers, met toch vooral Henok Mulubrhan als uithangbord. Henok keert terug naar Rwanda om wraak te nemen na vorig jaar. Al wil hij daar zelf niets van weten, hij komt hier gewoon om zijn best te doen, vorig jaar heeft er niets mee te maken. Henok is de man van de glimlach, maar wat er vorig jaar is gebeurd zal hem nog steeds niet lekker zitten. Wij haten allemaal nog steeds Fabien Doubey. Al was het misschien niet eens Henok die vorig jaar het hardste moest balen, het was juist Nahom Zeray die in de aanval was gegaan toen de koers werd stilgelegd. Nahom zag net als Henok een kans om de Tour du Rwanda te winnen aan zijn neus voorbij gaan. Henok en Nahom is nu weer het duo waar Eritrea op mag rekenen, waarbij we gezien het makkelijkere parcours dit jaar toch vooral naar Henok kijken. Hij krijgt hier onderhand iedere dag een kans op de ritzege aangeboden, voor de pure klimmer Nahom is dit parcours eigenlijk iets te eenvoudig. Als Nahom überhaupt aan het vertrek komt, bij de ploegenpresentatie was hij niet aanwezig en dus stonden de Eritreeërs er maar met z'n vieren. De nationale ploeg van Eritrea kwam net als de rest gisteren aan op het vliegveld van Kigali en de fotografen hebben Nahom Zeray toen wel vastgelegd, hij is dus in Rwanda. Dat hij niet bij de ploegenpresentatie was kan uit voorzorg zijn geweest, misschien dreigt hij wel ziek te worden. Dat is altijd een factor om rekening mee te houden tijdens deze koers, het draait in Rwanda vaak nog meer om een week gezond blijven dan echt om de benen. Zagen we op het WK ook, hopelijk staan de dixies weer klaar. Goed, we rekenen dit jaar dus vooral weer op Henok, op papier de topfavoriet hier. Nahom Zeray als belangrijkste adjudant, met daarnaast Merhawi Kudus als wegkapitein. Mijn KUDUS, in een speciale versie van zijn trui van Afrikaans kampioen. KUDUS is een beetje op zijn retour, al helpt het ook niet mee dat hij regelmatig valt. Vorig jaar bijna het hele seizoen gemist na een doodsmak in de Marseillaise, het veroveren van de Afrikaanse titel aan het eind van het jaar was zijn enige resultaat van formaat. Dit jaar ook weer slecht begonnen, in Oman ging hij stevig onderuit. Het was even de vraag of hij de Tour du Rwanda wel zou halen, maar dat is dus gelukt. Niet in topvorm, naar eigen zeggen. Niet volledig hersteld van die valpartij, maar hij zal alsnog goed genoeg zijn om op kop te sleuren voor Henok. De ploeg bestaat verder uit twee jongens die we recent in de Sharjah Tour zagen namens een clubteam uit de Emiraten. Ze draaiden daar een mooie voorbereiding op de Ronde van Rwanda, vooral voor Yafiet Mulugeta was dat het geval. Op de enige aankomst bergop van de ronde werd de jonge Eritreeër derde, hij gaf maar een paar seconden toe op Matteo Fabbro en Lorenzo Nespoli. Ik had Mulugeta niet direct ingeschat als een topklimmer, dit resultaat was een mooie opsteker. Hopelijk neemt hij de benen van die koers mee naar Rwanda en kan hij zichzelf nog wat meer op de kaart zetten. Vorig jaar werd hij hier 30e, het jaar daar weer voor 35e. Nu moeten we een stuk hoger gaan mikken, zeker als we nog een keer een contract in Europa willen versieren. Redelijk wat koersen in Europa gereden namens het WCC, maar zich helaas niet genoeg in de schijnwerpers gereden. Dat moet nu dan maar gebeuren, laten we het knechtwerk verder aan Natan Medhanie. Een jongen van 26 die een beetje uit het niets komt. Vorig jaar al de Tour du Rwanda gereden en toen anoniem 27e geworden, hij viel me vooral op tijdens het Afrikaanse kampioenschap. Die koers eindigde op een klimmetje, waar hij de sprint bergop aantrok voor KUDUS. Hij dunde daar het peloton danig uit, waarna Awet Aman mijn KUDUS richting de zege mocht lanceren. Medhanie is al wat ouder, geen jongen die we richting Europa hoeven te praten, maar wel een nuttige kracht voor deze sterke Eritrese ploeg. Ontzettend sterke ploeg, ik mis hier alleen nog wel even een talentje als Keven Teklemariam, we moeten de Tour du Rwanda uiteindelijk toch ook gebruiken om jongens richting Europa te krijgen. Nu komen we hier toch vooral met het oog op de eindwinst. Zit er zomaar in, met deze gasten. De snelheid van Henok is dit jaar overigens extra belangrijk, er schijnen voor het eerst bonificaties te worden uitgedeeld aan de streep!


De volgende nationale ploeg is die van Rwanda, waar opmerkelijk genoeg niet de beste Rwandezen te vinden zijn. In totaal doen er 14 Rwandezen mee aan deze Tour du Rwanda, maar de hoogvliegers rijden niet rond in een nationaal tricot. Met Patrick Byukusenge staat er wel een zeer ervaren renner aan het vertrek, de beste man is inmiddels 34 en hij is toe aan zijn 13e Tour du Rwanda. Vorig jaar werd hij nog 19e, niet onverdienstelijk. Een aanvallende renner ook wel, we gaan veteraan Byukusenge weer regelmatig in de vlucht zien verschijnen. Zijn jongere ploeggenoot Etienne Tuyizere werd vorig jaar dan weer 53e, dat is helaas dan weer een minder groot succes. Tuyizere werd recent wel tweede in het Criterium du Kigali, achter Byukusenge. De boys zijn in vorm! Shemu Nsengiyumva zit er dan weer iets minder in, lijkt me. Vorig jaar 39e in de Tour du Rwanda, recent 65e in de Tour of Sharjah, nee, niet direct een fenomeen. Wel beter dan Erik Nkundabera, hij werd namelijk slechts 84e in de Tour of Sharjah, al deed hij het vorig jaar in Rwanda dan weer beter met een 25e plaats. Nkundabera mocht zelfs het WK rijden, maar daar noteerde hij logischerwijs een DNF. Nationaal kampioen van Rwanda geworden vorig jaar, niet onlogisch dat je dan het WK mag rijden, maar nee, ook Eric gaat deze Tour du Rwanda niet winnen. En Shadrack Ufitimana al helemaal niet, de jongste van deze nationale ploeg van Rwanda lijkt er niet direct eentje te zijn om in de gaten te houden. Mocht ook mee met de Rwandese ploeg naar de Tour of Sharjah om daar warm te draaien voor zijn thuisronde, maarja, aan een 59e plek in het klassement heb je niet veel. Wel 33e tijdens de rit die een aankomst bergop kende, maar we zijn bepaald niet onder de indruk van deze nationale ploeg.


Nee, dan Benediction Banafrica Team. Na een paar jaar afwezigheid is deze ploeg van de zonnepanelen voor het Rwandese platteland weer terug als continentale ploeg. Het is een ploeg gevuld met een paar random Belgen, maar die staan hier gelukkig niet aan het vertrek. Wel drie van de sterkste Rwandezen, te beginnen met Moise Mugisha. De onstuimige Mugisha is nog altijd de laatste Rwandese ritwinnaar, al moeten we daarvoor alweer terug naar 2022. Vorig jaar toonde hij zich weer strijdlustig, al kwam hij in het klassement niet verder dan een 18e plek. Op het WK reed hij alleen de tijdrit, hij moest het doen met een 31e plek. Minder dan Shemu Nsengiyumva, terwijl hij de betere renner is, toch pijnlijk. Ook Mugisha stoomde zich in de Verenigde Arabische Emiraten klaar voor deze nieuwe editie van de Ronde van Rwanda, hij werd 28e in het klassement, maar hij noteerde wel een mooie 7e plaats tijdens de aankomst bergop. Mugisha is klaar om weer veelvuldig in de aanval te gaan, zonder veel resultaat te boeken. Voor resultaten kijken we eerder naar Eric Manizabayo, de man die vorig jaar nog 12e werd in de Ronde van Rwanda. Hij werd ook al eens 9e, Manizabayo is nog altijd een van de beste Rwandese klimmers. Wel een beetje overvleugeld door zijn ploeggenoot Vainquer Masengesho inmiddels, maarja, wat wil je ook met zo'n naam? Masengesho werd vorig jaar 7e in de Tour du Rwanda! Beste prestatie voor een Rwandees sinds, nouja, lang geleden. Mocht dit jaar alleen niet afzakken naar de Sharjah Tour, de ideale voorbereiding op de Ronde van Rwanda is dus verstoord. Jammer, maar we kunnen niet uitsluiten dat hij ook dit jaar weer de beste Rwandees gaat zijn. Mike Uwiduhaye is er ook weer bij, de man die ook een aantal jaar als Paul door het leven ging. Gozer heeft geen voornaam, dus verzinnen ze iedere keer weer wat nieuws voor hem. Noem hem maar gewoon Uwiduhaye, dat is voor iedereen het duidelijkst. Al hoef je hem waarschijnlijk helemaal niet te benoemen, gezien zijn 46e plaats vorig jaar. Wel een paar keer in de aanval gegaan, meer is dit jaar ook niet mogelijk. Tot slot zien we bij deze ploeg Jean Claude Nzafashwanayo, dat hij vorig jaar tijdens de vijfde rit een OTL noteerde is in principe genoeg informatie. Drie voor Rwandese begrippen absolute toppers in deze ploeg, aangevuld met tweemaal veldvulling. Hup Vainquer, maak je naam waar!


De vierde ploeg is een Turkse ploeg, in ieder geval op papier. Istanbul Team is overgenomen door de Eritreeërs, veteraan Natnael Berhane rijdt al jaren voor deze ploeg en hij heeft deze winter er even voor gezorgd dat het heel gezellig is geworden om hem heen. Sinds 2023 rijdt Berhane in Turkije, twee jaar lang met één andere Eritreeër aan zijn zijde. Vorig jaar waren ze met z'n drieën en nu zitten er ineens vier Eritreeërs bij de ploeg, en niet zomaar wat Eritreeërs. Berhane zelf is natuurlijk al een grote naam, hij reed in het verleden liefst acht grote rondes en hij is samen met Daniel Teklehaimanot natuurlijk degene die de weg heeft geplaveid voor Bini en co. In een ver verleden werd Berhane ooit een keer tweede in de Tour du Rwanda, achter Teklehaimanot, dat was in 2010. Opvallend genoeg heeft Berhane daarna nooit meer de Tour du Rwanda gereden, jeetje, hij keert 16 jaar later dus pas terug naar deze koers. Als wegkapitein, sinds vorig jaar zijn de prestaties zichtbaar minder geworden. Hij kon nog wel eens een koersje winnen in Turkije, dat zat er vorig jaar niet meer in. In de Tour of Sharjah begin dit jaar was het ook niet zo indrukwekkend, daar vielen enkele ploeggenoten meer op. De kopman hier is toch vooral Awet Aman, een jongen die vorig jaar namens het WCC 9e werd in de Ronde van Rwanda. In rit vijf werd hij zelfs een keer tweede, hij was toen ijzersterk. Vooral een sterke klimmer, namens het WCC kon hij dat zelfs in enkele Franse amateurkoersjes laten zien. Aan het eind van het jaar werd hij op het Afrikaanse kampioenschap tweede. Hij trok eerst de sprint bergop aan voor KUDUS, liet hem toch wegrijden, maar sprong later toch weer naar KUDUS toe toen hij zag dat niemand kon volgen. Samen kwamen ze over de streep, KUDUS kreeg de trui en Aman kreeg als troostprijs de winst in de beloftencategorie toebedeeld. Recent in de Tour of Sharjah werd Aman vijfde op Al Suhub Mountain, de berg waar Mulugeta derde werd. In het klassement was hij dan pas 47e, onder meer dankzij een ramzalige tijdrit, maar hey, in deze Tour du Rwanda zit gelukkig geen tijdrit. Ook wat minder klimwerk dan we gewoon zijn, dat is dan weer jammer voor Aman. Een serieus goede klimmer, die hier serieus goed voor de dag kan gaan komen. De derde Eritreeër heeft een grote naam, er staat een Girmay aan het vertrek. Het is Mewael Girmay, zeg Mewal, de jongere broer van Bini. Op training schijnt hij net zo snel te zijn als Bini, in de wedstrijden komt dat er alleen nog niet echt uit. Hij reed twee jaar voor de opleidingsploeg van Wanty en daar waren ze niet zo blij met hem, hij viel nog wel eens en het financieel noodlijdende Wanty vond het niet leuk dat ze zoveel nieuwe fietsen voor hem moesten halen. Hij werd dan ook mooi bij het grof vuil gezet, vorig jaar eigenlijk al. Amper koersen gereden toen, sneu voor die jongen. Hij mocht ook niet mee met Bini naar NSN, maar Berhane bood uitkomst. Mewael mag nu sprinten voor Istanbul Team, recent ging dat hem in de Grand Prix Antalya nog redelijk af met een zevende plek. Snelheid heeft hij wel, hij is alleen iets minder handig in het peloton. Dan zie je wel het verschil tussen Mewael en Bini, de ene reed als junior al rond in Europa en de ander kwam daar pas als belofte terecht. Al zal Mewael sowieso wel iets minder talent hebben, ondanks die indrukwekkende sprints op training. Hoe dan ook, er komen deze week minstens twee mooie kansen voor hem aan. Zoveel sprinters rijden er hier niet mee, hij moet zich kunnen laten zien. Hoeft nu ook geen rekening te houden met de Tsjech Barta, dat is normaal de rapste man van deze ploeg, maar nu niet aanwezig. Wel aanwezig is die andere veteraan, Metkel Eyob. De professor noemen ze hem, want hij draagt een bril. Een jongen met een schat aan ervaring, maar inmiddels wel ernstig op zijn retour. Een paar jaar geleden reed hij nog rond in de gele leiderstrui in Rwanda, tot hij hard onderuit ging, dat niveau is verdwenen. In het verleden won hij liefst vijf keer een rit in dit rondje, hij eindigde een paar keer op het podium in het eindklassement, maar nu, bij zijn 12e deelname, zal hij vooral in dienst gaan rijden van Awet Aman, vermoed ik. Vorig jaar 23e, de gloriedagen zijn voorbij. Op de foto hierboven is een bijzonder kleine Turk te zien, Yunus Emre Yilmaz is dat. Kan er helemaal niets van, je mag hem met recht een excuusturk noemen. Volgend jaar vijf Eritreeërs, zeg ik. Aan de bak, Natnael Berhane, zet die ploeg nog maar wat meer naar je hand.


We komen nu uit bij een zeer gevaarlijke ploeg. NSN Development Team is van de partij met meerdere bekende namen. We kennen helaas Itamar Einhorn, in 2024 won hij twee ritten in dit rondje. Vorig jaar werd hij een keer tweede, hij is zeer gevaarlijk tijdens de wat vlakkere ritten. Al ben ik vooral heel bang voor Pau Marti, de jonge Valenciaan is naast Henok Mulubrhan de absolute topfavoriet voor de eindzege hier. Ga maar na, recent werd Marti nog derde in de Figueira Champions Classic, kort achter Morgado en Aranburu. Ook in zijn thuisronde, die van Valencia, begon hij het jaar al sterk met een 18e plek. Marti is vooral een puncheur, en dat zijn renners die het altijd goed doen in Rwanda. Dit rondje is gemaakt voor hem, hij komt goed over de heuvels en hij beschikt ook wel over wat snelheid. Ja, Henok gaat het zwaar met hem krijgen. Vorig jaar werd Marti ook nog eens 6e op het WK voor beloften in Rwanda, hij kent het land inmiddels dus ook nog eens. Hij kent de wegen en de omstandigheden, hij zal er dus klaar voor zijn om hier voor de eindwinst te gaan. Help. Gesteund in zijn jacht op de eindzege wordt hij door de Duitser Moritz Kretschy, eentje die we al twee keer eerder in Rwanda hebben gezien. Een sterke renner, goede klimmer ook wel, komt altijd goed voor de dag hier. Een keertje 9e geworden, vorig jaar stond hij ook in de top 10 voor hij ziek werd. Een van de betere renners aan het vertrek, zeker in rondje als dit. Het zijn vaak wel dit soort allrounders die dan ineens tevoorschijn komen. Zac Marriage zou het ook zomaar goed kunnen gaan doen, als je vorig jaar 11e kunt worden in de Volta a Portugal ben je ook een man om rekening mee te houden in Rwanda. Hij reed al eens in Afrika, vorig jaar werd hij deze in de Ronde van Benin, waar hij een ritje won. Ik ken hem verder niet zo goed, maar hij lijkt wel een klimmerstype. Eentje die dit jaar dan wel weer minder denderend is begonnen, het zal afgaande op die resultaten vooral werken worden voor de kopmannen. Dat zal ook gelden voor Finlay Tarling, 5% van het talent van zijn broer.


De jonkies van Soudal Quick Step zijn ook van de partij, met een internationaal gezelschap. Meerdere jongens om nauwlettend te volgen, vooral de Braziliaan Henrique Bravo is een gevaarlijke klant. Heeft zich vorig jaar al meermaals laten zien, zo geef je met een 8e plaats in Valle d'Aosta meteen weg dat je kunt klimmen. Op het WK in Rwanda reed hij mee bij de beloften en daar viel hij wel wat tegen, misschien is Rwanda dus net niet zijn land. Alsnog, een jongen waar ik rekening mee ga houden. De kopman van deze ploeg, al kan iemand als Jose Said Cisneros misschien ook wel verrassen. Weer een Mexicaan, dat begint een plaag te worden. Een klein klimmertje, toe aan zijn eerste profkoers. Vorig jaar werd hij 17e op het WK bij de junioren, een van de resultaten waardoor hij is opgepikt door Soudal. Zal hier niet meteen hoge ogen gaan gooien, maar wel een interessante naam voor de toekomst. Hodei Muñoz is voor mij persoonlijk dan weer de belangrijkste naam, want Hodei is een Bask! Hodei komt uit Luiaondo, een dorpje net boven Amurrio. Daar woont Mikel Landa dan weer, en Landa vindt het leuk om zijn trainingsrondjes af te werken met lokale renners. Hij organiseert wel eens een tochtje waarbij iedereen mag aansluiten en Muñoz sloot in zijn tijd als junior wel eens aan. Hij noteerde goede uitslagen in het Baskische circuit, tevens in het veldrijden, maar de belangrijkste reden dat hij nu voor Soudal rijdt is natuurlijk de aanbeveling van Landa. Van trainen met je idool naar rijden in dezelfde ploeg, heel fraai. Als een van de beste Baskische junioren van zijn generatie waren de Baskische verwachtingen hooggespannen, hij kon zijn belofte vorig jaar nog niet volledig inlossen. Een paar aardige resultaten, maar al met al liet hij te weinig zien. Dat moet dit jaar beter, anders zit je dadelijk ineens bij Euskaltel. Hij is dit jaar redelijk begonnen op Mallorca, als je daar tussen de profs 14e kunt worden ben je niet slecht bezig. Als Hodei gezond blijft kan hij een mooie carrière gaan uitbouwen, als hij in vorm is lijkt hij me naast Bravo de man die het hier moet gaan doen. Weer zo'n jongen die goed voor de heuvels komt en dan nog iets in de benen heeft om er een mooi sprintje uit te persen, precies wat je in Rwanda nodig hebt. Hup Hodei! Van Mathijs De Clercq ben ik dan weer niet zo onder de indruk, daarnaast ben ik erg tevreden met het feit dat Erazem Valjavec niet over dezelfde medische ondersteuning als zijn vader lijkt te beschikken. Een Sloveen die niet vooruit te branden is, bel de krant.


We gaan door met het volgende internationale gezelschap, we zijn hier getuige van een van de eerste koersen van het vers opgerichte Movistar Team Academy. Bij die ploeg zien we vooral heel veel jonge renners, bijna allemaal eerstejaars. Met uitzondering van Jonathan Guatibonza, de Colombiaanse sprinter. Ontdekt door Matxin, wegens tegenvallende prestaties liet hij hem snel vallen. Na een jaartje in Colombia is hij nu weer terug in Europa, waar we dus vooral rekening met hem moeten houden tijdens de vlakke ritten. Er zijn een paar makkelijkere etappes te vinden in deze ronde, daar kan hij zich dus gaan mengen. Veel snelle mannen staan hier niet aan de start, hij krijgt op de eerste dag meteen een kans om zich te tonen. Roger Pareta is een tweedejaars belofte, eentje waar ik niet heel erg van onder de indruk ben. De opleidingsploeg van Movistar valt een beetje tegen, er zit om te beginnen al vrij weinig toptalent in en de paar jongen waar je echt naar uitkijkt zijn hier niet. Filip Novak lijkt me bijvoorbeeld niet heel erg goed, je hebt het idee dat hij vooral voor Movistar rijdt omdat ze zijn broer wilden hebben. Pavel heeft dan wel wat mooie adelbrieven, bij Filip zie je net iets minder potentie. Lucas Jackson won vorig jaar wel de Bizkaiko Itzulia, een mooie koers in het Baskische juniorencircuit, maar verder zie je ook daar weinig aansprekende resultaten. Dan is de Costa Ricaan Sebastian Castro misschien nog wel de beste, vorig jaar als junior toch een paar koersjes gewonnen in Italië en hij wist 24e te worden op het WK in Rwanda. Kent het land, met andere woorden. Nee, Movistar doet hier waarschijnlijk vooral voor spek en bonen mee. Ze hadden voor de gein Tesfatsion mee moeten nemen, dat had ik kunnen waarderen.


Bij Lotto-Groupe Wanty zien we enkele interessantere renners verschijnen, zo doet er met Duarte Marivoet een renner mee die vorig jaar nog namens de opleidingsploeg van UAE een rit won in Rwanda. In Huye won hij de rit door in de finale weg te rijden en een mooie solo af te ronden, was wel meteen een van zijn weinige goede resultaten. Her en der nog een ereplaats, een keer een 16e plaats in Valle d'Aosta, het was voor Matxin uiteindelijk niet genoeg om zijn contract te verlegen. Uiteindelijk kwam hij pas heel laat bij Lotto-Wanty terecht, dankzij de fusieperikelen. Het was even wachten of er nog plek zou zijn voor hem bij de opleidingsploeg, maar dat kwam goed en dus keert hij terug naar het land waar hij goede herinneringen aan heeft. We hopen van harte dat hij er dit jaar minder van bakt. Naast Marivoet kijken we bij deze ploeg vooral naar Edouard Claisse, het nieuwe Waalse wondertalent. Zou eigenlijk voor de opleidingsploeg van Intermarche gaan rijden, maar goed, de fusie, nu zit hij dus bij de opleidingsploeg van de fusieploeg. Heel wat renners lieten ze lopen, deze Waal moesten ze dan weer absoluut hebben. Vorig jaar zesde op het WK voor junioren in Rwanda, hij vindt hier dus echt zijn terrein. Beetje afwachten of hij het meteen kan laten zien in zijn eerste profkoers, maar dit is wel een van de renners van deze opleidingsploeg om überhaupt het hele jaar door in de gaten te houden. Ruben Thompson doet ook mee, de Nieuw-Zeelander rijdt normaal voor de WT-ploeg maar hij valt nu even in bij de jonkies. Het was de bedoeling dat Thompson een klimmer zou worden, dat is er nooit helemaal uitgekomen. Nu vooral een van de weinige klimknechten van Lotto, als hij hier in Rwanda voor zichzelf mag rijden kan hij misschien nog wel redelijk hoog eindigen ook. Hoger dan Lucas Van Gils, dat is volgens mij geen fenomeen. Mauro Cuylits is dan in zekere zin wel weer een fenomeen, hij is de zoon van voormalig prof Gunther Cuylits. Gunther reed ooit nog voor Landbouwkrediet, maar in de nadagen van zijn carrière reed hij vooral veel Afrikaanse koersjes. Zo trok hij vaak naar Burkina Faso voor de Tour du Faso, ook deed hij in 2010 mee aan de Ronde van Rwanda. In 2012 werd hij dan weer 8e in de Tour de Faso, waarna hij onderweg terug naar huis op het vliegveld van Ouagadougou kreeg af te rekenen met een hartaderbreuk. Dat werd hem fataal, Cuylits zou sterven in Burkina Faso. Mauro was toen pas 7, auw. Het is Cuylits junior wel gelukt om in de voetsporen van zijn vader te treden, hij is ook wielrenner geworden en in die hoedanigheid is hij ook in Afrika terechtgekomen. Vorig jaar deed hij al mee aan de Tour du Rwanda, na een goede proloog verdween hij uit beeld en werd hij slechts 57e in het klassement. Dan denk je dat Mauro er niet veel van kan, maar dit fenomeen won later op het jaar wel gewoon de Tour of Istanbul, hallo zeg. Ook de Hel van Voerendaal gewonnen, je zou voor minder. Mauro kan dus wel iets, al verwacht ik in dit rondje eerder een herhaling van vorig jaar. Het zal dan toch vooral werken worden voor Marivoet, Claisse en Thompson. Ze komen om net als vorig jaar een rit te winnen, ik sluit het niet uit.


Zelfs in de Ronde van Rwanda ontkom je niet aan spruitjeslucht. Daar staan ze, de mannen van Picnic PostNL. Drie jongens van de gestampte pot, waarbij Jurgen Zomermaand vorig jaar als klimmer enkele flitsen van talent heeft laten zien. Nog niet genoeg om te zeggen dat hij het wel gaat redden, daarvoor zou hij er sowieso goed aan doen om naar een andere ploeg te gaan. De Fries heeft een mooie naam, helaas voor hem is het nu geen zomer. Thom van der Werff is wat meer een klassiek type, dan krijg je het zwaar in Rwanda. Wie Christiaan van Rees is weet ik dan weer niet, ik zie in zijn resultaten alleen dat hij een paar keer semi-hoog is geëindigd in wat vlakkere koersen. Ook voor hem wordt het dus een zwaar rondje, met wat geluk kan hij pieken op de eerste dag. Jacob Bush is dan weer een Brit die vorig jaar ook al aanwezig was in Rwanda, hij werd 38e en dus weet ik voldoende, we schrijven hem af. Alle ballen op de absolute kopman van deze ploeg, Matteo Vanhuffel. De zoon van Snuffel, ja! Heeft vorig jaar meermaals laten zien een uitstekend klimtalent te zijn, onder meer 8e in de Baby Giro, ik denk dat Vanhuffel zich hier wel bij de eerste tien kan rijden. Al had hij het parcours wellicht liever wat lastiger gezien, en ik met hem. Albert Timmer en Rudi Kemna als ploegleiders hier, je zou voor minder.


Bij de presentatie van Bike Aid gebeurde iets vreemds: op de achtergrond staat de naam van Nahom Efriem vermeld, maar op het podium is hij niet te vinden. Blijkbaar heeft hij problemen met zijn paspoort, waardoor het hem niet is gelukt om Eritrea te verlaten. Dat is best vreemd, aangezien hij een paar maanden geleden nog het WK reed in Rwanda, toen lukte het nog wel om van Eritrea naar Rwanda te reizen. Het is erg jammer voor hem en voor ons dat dit hem overkomt, Nahom Efriem werd toen op het WK voor junioren 11e en daarmee zette hij de beste Afrikaanse prestatie bij de mannen neer, hij was iemand geweest om tijdens deze Tour du Rwanda echt naar uit te kijken. Een nieuw Eritrees wondertalent, daar smachten we allemaal naar. Het is echt jammer dat hij niet van de partij is, dit was de ideale koers geweest voor het nieuwe Eritrese fenomeen om zijn kunsten meteen tussen de profs te laten zien. Hopelijk zijn de problemen met zijn paspoort snel opgelost en kan hij zich de rest van het jaar in andere koersen wel tonen voor het zeer sympathieke Bike Aid, en hopelijk staat er ook heel snel een betere ploeg voor hem op de stoep. Helaas geen Nahom Efriem, wel nog twee andere Eritreeërs. Jarenlang reed Dawit Yemane voor deze ploeg, als sterke klimmer gooide hij vaak ook hoge ogen in de Tour du Rwanda, maar wegens visumproblemen is hij op straat gezet door de Duitsers. In plaats daarvan zien we nu Even Yemane bij de ploeg, geen familie overigens. Even Yemane reed vorig jaar nog voor de ploeg van Berhane, maar hij heeft de overstap naar Bike Aid gemaakt. Een jongen die een aardig eind kan klimmen, met een stevige punch in de benen. Een stereotype Eritreeër, met andere woorden. Het wordt zijn eerste Ronde van Rwanda, ik ben benieuwd. Niet de grootste der Eritrese talenten, maar wel iemand die hier mooie dingen kan laten zien. Al verwacht ik vooral veel van Yoel Habteab, zeker na zijn Tour du Rwanda van vorig jaar. Hij zette toen ineens een stap qua snelheid en klimvermogen. Hij werd een keertje tweede in een rit, verder hing hij eigenlijk altijd wel bij de eerste 10 rond. Een man met behoorlijk veel snelheid en steeds meer klimvermogen, dan begin je ook steeds meer iemand te worden voor de Tour du Rwanda. In de wat makkelijkere ritten moet hij mee gaan sprinten voor de winst, in de wat lastigere ritten moet hij een aardig eind kunnen aanklampen. Een mooie Tour du Rwanda rijden, en dan daarna ook eens een keer een paar uitslagen neerzetten in Europa, vooral dat laatste is tot nu toe een uitdaging gebleken. De kopman voor het eindklassement zal hier wel weer Oliver Mattheis zijn, hij eindigde vorig jaar immers op het podium. Een derde plek, al weten we nooit hoe het was afgelopen als Doubey de boel niet had gesaboteerd. Mattheis, altijd vooral heel erg bezig met Mattheis, gaat er weer voor zorgen dat Mattheis hoog zal eindigen in het klassement. Al krijgt hij ook nog wel interne concurrentie van Baptiste Huyet, natuurlijk een voormalig renner van Tietema. Een soort van klimmer, net niet genoeg voor de Rockets. Vast wel genoeg om namens Bike Aid vrij hoog te eindigen in de Ronde van Rwanda. Victor Vidal is dan weer een Fransoos die door Bike Aid om onduidelijke redenen uit het Franse amateurcircuit is geplukt, daar verwacht ik dus echt niets van. Hier had Nahom Efriem moeten staan, ik ben ontroostbaar.


De Duitsers van Rembe komen met zo'n beetje hun sterkst mogelijke opstelling aanzetten, respect. Met Johannes Adamietz en Miguel Heidemann nemen ze twee voormalig profs mee, zowel Adamietz als Heidemann kunnen allebei een aardig eindje klimmen. Vooral van Adamietz mogen we hier best wat verwachten, een uitstekende klimmer voor koersen van dit niveau. Heidemann kan er ook wat van, al schaal ik Adamietz net iets hoger in. Heidemann is ook meer de tijdrijder van de twee, wat wil je met zo'n voornaam. Ole Theiler is dan weer een renner met een leuke punch, dat komt niet slecht uit in Rwanda. Wel het jaar begonnen met een reeks DNF's, de mannen van Rembe staan allemaal nog niet echt op punt. Ook maar afwachten hoe dit soort gasten het gaan doen in Rwanda, als je er nog nooit bent geweest kunnen de omstandigheden natuurlijk zwaar tegenvallen. Julian Borresch is wel redelijk, Jermaine Zemke is dan weer de zoon van Jens Zemke en dat is zijn meest onderscheidende kwaliteit.


Een nieuwe Afrikaanse ploeg, leuk! Weer eens een Zuid-Afrikaanse continentale ploeg, werd tijd na een paar jaar afwezigheid. ProTouch was altijd een leuke ploeg, ik kan me de jaren van Kent Main nog heel goed herinneren, altijd een vaste waarde in deze race. Nu krijgen we Tshenolo Pro Cycling Team, een ploeg met een kicken truitje. Al even actief als amateurploeg, nu met wat hulp van Tshenolo, een Zuid-Afrikaans afvalbedrijf, continentaal geworden. Ze hebben blijkbaar wilde plannen, zo moet er volgend jaar ook een vrouwenploeg gaan ontstaan. Heel goed, meer Afrikaanse ploegen, meer beter. Reinardt Janse van Rensburg rijdt voor deze ploeg, die man is niet kapot te krijgen, maar met zijn sprintersbenen slaat hij Rwanda toch maar even over. Het is nu vooral uitkijken naar Alexander Erasmus, vorig jaar een van de betere Afrikaanse junioren. Of hij zich nu meteen in de kijker gaat rijden valt te bezien, maar iedere kans die ik krijg om hem Kermit Erasmus te noemen laat ik niet liggen, in ieder geval. Brandon Downes en Emile van Niekerk zijn waarschijnlijk de twee jongens die het hoogste gaan eindigen in het klassement, al zou het me verbazen als ze zich bij de eerste 20 weten te rijden. Leuk dat er weer een nieuwe Zuid-Afrikaanse ploeg is, maar het niveau mag nog wel omhoog. Rodney Masemola is gewoon geen goede renner bijvoorbeeld, sorry. Thokozani Mahlangu werd vorig jaar dan wel weer vierde in de Ronde van Benin, zo! Nee, Tshenolo moet het voorlopig vooral van de leuke truitjes hebben, qua prestaties wordt het een berg afval. Gelukkig weet de sponsor daar wel raad mee.


Een Braziliaanse ploeg, ja! Als ze het niveau van het geweldige Funvic weten te evenaren gaan we wat beleven, ik vrees alleen een beetje dat die cowboytijden zelfs in Brazilië een beetje achter ons liggen. We zien een zeer bijzondere renner in dit gezelschap, de man met de helm van Red Bull. Niemand minder dan mountainbikefenomeen Henrique Avancini staat aan het vertrek in Rwanda, dat is toch gaaf? Een meervoudig wereldkampioen aan het vertrek, je zou voor minder. Op de weg blijkt deze 36-jarige veteraan ook goed uit de voeten te kunnen, hij reed vorig jaar best een mooi programma in Europa met daarin onder meer de Ronde van Slovenië waarin hij 27e wist te worden. Tiende in de Istrian Spring Tour, doe het hem maar na. Zet hem op een fiets en hij gaat vooruit, dat is Avancini. Volgens PCS had hij tussen 2012 en 2025 geen wegkoersen gereden, nou, dat maakt zijn prestaties in 2025 des te indrukwekkender. Als hij die lijn doortrekt kan hij zelfs een mooie uitslag gaan rijden in Rwanda. Zal moeten ook, want van zijn ploeggenoten gaat het niet komen. Alhoewel, João Pedro Rossi werd recent vierde in de Vuelta a San Juan, een koers die blijkbaar tegenwoordig nog steeds bestaat, maar dan als amateurkoers. Vorig jaar 11e in de Ronde van Uruguay, toe maar. Bruno Martins Lemes werd dan weer zesde in die Ronde van San Juan, alsnog lijkt me dat pure pelotonvulling hier. Net als Gabriel Sousa Silva en Luiz Fernando Bomfim de Almeida, die jongens gaan het geen week volhouden.


We zijn bijna aan het eind van de startlijst, ondertussen komen we uit bij een ietwat merkwaardige ploeg van Ethiopië. De derde nationale ploeg, kwalitatief gezien de minste van de drie. En dan te bedenken dat de ploeg van Rwanda al niet veel bijzonders was, deze ploeg van Ethiopië is echt dramatisch. En dat is vreemd, want Ethiopië beschikt over betere renners. Zo mis ik hier Bizay Tesfu Redae, al rijdt die jongen tegenwoordig voor Madar en die ploeg had hier moeten zijn, maar haakte op het laatste moment af. Wellicht stond hij voor die ploeg op de planning en daarom niet voor de nationale ploeg, maar alsnog. Ook een Tekle Alemayo ontbreekt, de Ethiopische openbaring van vorig jaar. Uit het niets Ethiopisch kampioen en daarna nog wat mooie uitslagen genoteerd, zo reed hij ook een vrij sterk WK voor beloften. Is naar een Chinees ploegje gegaan, misschien zit hij nu wel in China, wie zal het zeggen, maar zijn nationale ploeg had hem hier goed kunnen gebruiken. Er blijft nu weinig over, de enige renner waar je iets aan hebt is Amanuel Tesfay en hij werd vorig jaar slechts 36e in deze koers. Wel 7e op het Afrikaans kampioenschap, vandaar dat hij nog net door de keuring komt. Zijn ploeggenoot Aemro Addise zou misschien heel goed kunnen zijn, geen idee, hij heeft geen uitslagen. Een paar jaar terug Ethiopisch kampioen bij de junioren, verder niets. Addisu Belachew heeft ook sinds 2024 geen uitslag meer laten noteren, en toen werd hij 22e op het Ethiopisch kampioenschap tijdrijden. Dat is dus een jongen die binnen drie dagen uit koers ligt, zonde. Solomon Mekuria deed in 2024 mee aan de Ronde van Rwanda en noteerde toen tijdens de zevende rit een OTL, het zou knap zijn als hij nu weer zo ver weet te komen. En dan heb je nog Behailu Fikre Ketema, de nummer negen van het Ethiopische kampioenschap van vorig jaar. Nee, dit zijn geen fenomenen. Die oorlog in Tigray (waar de spanningen nu blijkbaar weer hoog oplopen) heeft er flink ingehakt. En dan is Hagos Welay ook nog eens uit het peloton verdwenen, al had hij gezien zijn vluchtelingenstatus hier toch niet gereden, maar ik wil Hagos gewoon nog eens genoemd hebben. Arme knul. Kiya Rogora is tegenwoordig overigens de ploegleider, vorig jaar stond hij als deelnemer nog aan de start en toen werd hij knap 64e en daarmee laatste! Met hem aan het roer zijn de tegenstanders vissenvoer.


We komen uit bij Team Amani, een ploeg die altijd is voorzien van een schitterend tenue. Ook dit is weer een fraai exemplaar. Team Amani is toe aan haar tweede jaar als continentale ploeg, continentaal zijn ze vooral geworden om mee te kunnen doen aan de Ronde van Rwanda. Al zouden er wel plannen zijn om het programma iets uit te breiden, dat is hard nodig. Team Amani is een project van een Amerikaan die in Nederland werkte, daarom zit er ook een Nederlands tintje aan de ploeg. De basis was jarenlang gevestigd in Den Haag, maar jaar na jaar kwam de focus steeds meer op Afrika te liggen. In Iten, waar ook al die hardlopers zitten, proberen ze een heel centrum uit de grond te stampen. Een pumptrack, een verblijf voor de renners, noem het maar op. Met het doel om de Oost-Afrikaanse versie van Marianne Vos en Tadej Pogacar te ontdekken, aldus hun eigen site. Ieder jaar worden er nieuwe projecten uit de grond gestampt en nu is er dus een continentale ploeg. Amani is ooit opgericht om Oost-Afrikaanse renners kansen te geven. Dit werd eerst met name gedaan door te focussen op gravel. Allerlei renners uit Kenia, Oeganda en Rwanda werden bij elkaar verzameld en zij mochten meedoen aan allerlei gravelwedstrijden over de hele wereld. Daarna werd er bedacht dat er een gravelwedstrijd in Afrika moest komen, zodat alle graveltoppers naar Afrika zouden komen en de Afrikanen niet naar de rest van de wereld hoefden te reizen. Dat werd de Migration Gravel Race, een wedstrijd die Laurens ten Dam nog wel eens heeft gewonnen, met zijn vervelende gezelschap. Het idee was vooral dat het gravellen een laagdrempeligere manier zou zijn om Oost-Afrikanen naar het niveau van de Europeanen te brengen. Blijkbaar kom je er met alleen gravellen alleen niet, dus ligt de focus nu ook weer op de weg. Al is het gravellen niet verdwenen, zo zijn heel wat renners van deze ploeg ook nog steeds actief in de wereld van het gravel. Mijn persoonlijke favoriet Jordan Schleck is wel verdwenen, maar hij is nu namens een Duitse ploeg aan het gravellen. Ook Charles Kagimu is verdwenen, de selectie van Team Amani is behoorlijk overhoop gehaald. Alsnog blijft er een hoop mooi spul over, voor een tamelijk onbekende ploeg hebben ze een vrij leuke selectie. Zo is Desta Amaniel weer van de partij, toch nog een goede Ethiopiër in koers. Hij werd vorig jaar 21e in de Ronde van Rwanda, toen ook namens Team Amani. Niet heel wonderbaarlijk goed, maar toch ook weer niet slecht. Net als vorig jaar heeft Amani ook weer twee Rwandezen meegenomen, niet de minste Rwandezen ook nog eens, Eric Muhoza en Samuel Niyonkuru. Eric Muhoza was ooit de nieuwe Rwandese hoop, zowel in 2022 als 2023 werd hij 14e in de Ronde van Rwanda. En in 2023 had hij veel hoger kunnen eindigen als hij geen pech had gekend op de laatste dag, hij lag toen op schema om bij de eerste 10 te eindigen. In 2023 reed hij bij Bike Aid en namens die ploeg reed hij ook een paar koersen in Europa, maar het bleef bij een avontuur van een jaar. Daarna kwam hij bij Amani terecht en was het ook vooral gravellen geblazen. Op de weg rijdt hij sindsdien steeds minder, al pikt hij de Ronde van Rwanda vaak wel mee, maar hij bakt er vrij weinig van. Een kleurloze 40e plaats in 2024 en vorig jaar werd hij slechts 43e, terwijl hij voorheen de Rwandese hoop was. Het verhaal van veel Rwandese talenten, na een paar hoopvolle prestaties stoppen ze vaak volledig met presteren, om wat voor reden dan ook. Kun je een boek over schrijven, maar dat bewaren we voor een andere keer. Over Samuel Niyonkuru kunnen we min of meer hetzelfde zeggen. Als jonge renner 21e geworden in de Tour du Rwanda, de verwachtingen waren daarna hooggespannen, maar de bevestiging kwam er niet. In 2024 slechts 34e en daarna gezellig samen met Muhoza in Europa gaan gravellen namens Amani. Niyonkuri werd vorig jaar 29e, nog steeds vrij slecht voor wat een van de grote Rwandese hopen was. Met een 50e plek op het WK voor beloften was hij wel zo'n beetje de enige Rwandees die ergens de finish haalde, maarja, wel zonder in beeld te rijden. De Rwandezen en hun gesneuvelde carrières, ach. Er doen ook twee Oegandezen mee bij Amani, Shafik Mugalu is de minste van de twee. Vorig jaar 41e, geen grootheid. Paul Miiro is dan weer de nieuwe Oegandese hoop, hij werd vorig jaar 49e op het WK voor junioren en daarna tweede op het Afrikaanse kampioenschap voor junioren. In Kenia wat koersjes gewonnen, niveau nul, maar toch, doe het maar als junior. Product van de Ineos Grenadiers Cycling Academy, ja! Ineos kwam ooit met dat idee om een wielercentrum op te richten in Iten, waar dus al die hardlopers zitten. Pleur ze op een fiets en je hebt een goudmijn, wellicht kan Paul dan eindelijk een keer het gelijk van die theorie bevestigen. Tsgabu Grmay is overigens aanwezig als ploegleider, kicken.


May Stars blijft een tamelijk bizarre ploeg. De ploeg is ooit opgericht door Eritreeërs, die graag hun eigen continentale ploeg wilden. Dit mocht niet van de Eritrese overheid, want dat zou oneerlijk zijn. In Eritrea heb je enkele grote clubteams, zoals Eritel en Asbeco, en Eritel wilde continentaal worden, maar als Asbeco en de anderen niet continentaal zouden worden zouden zij in het nadeel zijn. Geen feilloze logica, maar als de Eritrese machthebbers je iets verbieden hoef je verder niet meer met argumenten aan te komen. Er werd naar een constructie gezocht om dit toch mogelijk te maken en zo kwam men uit in Rwanda. Er zou een ploeg worden opgericht met een Rwandese licentie, maar de ploeg zou vooral uit Eritreeërs moeten bestaan. De naam May Stars verwijst ook naar Eritrea, mei is daar de belangrijkste maand van het jaar. De ploeg bestaat nu al een paar jaar, maar er komt van alle plannen niets terecht. Eerst bestond de ploeg uit enkele Rwandezen aangevuld met talentvolle Eritreeërs, maar er werd geen koers gereden. Daarna verdwenen de Eritreeërs en kwamen er Eritrese vluchtelingen voor in de plaats, nog steeds werd er geen koers gereden. Vorig jaar werd het nog vreemder, toen reden er ook ineens allemaal Europeanen voor de ploeg. Ook dit jaar is het weer een bijzondere samenstelling, waarbij het meest bijzondere toch blijft dat deze ploeg simpelweg geen koersen rijdt. Ze rijden de Ronde van Rwanda en dat is het dan wel zo ongeveer. De ploeg bestaat dit jaar uit een Italiaan, een Kameroener, drie Rwandezen, twee Eritreeërs, een Colombiaan, een Fransman en een Let, leg maar uit. En ze rijden dus alleen op papier voor een ploeg, in de praktijk rijden ze niks. Behalve dan de vijf die nu aan het vertrek staan in Rwanda. Twee Eritreeërs, waarvan er minstens eentje een vluchteling is. Dawit Teweldbrhan zit in Duitsland, waar hij jaarlijks een paar amateurkoersen rijdt, tussendoor reed hij in 2024 al een keer de Ronde van Rwanda zonder de finish te halen. Goytom Weldezayid Mehari heeft meer namen dan resultaten, hij duikt dit jaar pas voor het eerst op bij PCS met een 32e plaats in het Criterium de Kigali. Er zijn veel goede Eritreeërs, bij May Stars verzamelen ze er altijd een paar die er niets van kunnen. Deze ploeg is zo nutteloos en ze bezorgen me hoofdpijn met hun onverklaarbare bestaan. Met Jeremie Ngendahayo en Aime Ruhumuriza zijn er twee Rwandezen bij, Ngendahayo deed vorig jaar ook al mee namens May Stars en hij werd toen 35e, voor May Stars-begrippen is dat al heel wat. Hij werd vorig jaar ook nog 58e in de Tour of Poyang Lake, ook namens May Stars. Ik loog dus, de ploeg rijdt wel meerdere koersen per jaar, al is het nog steeds wel echt een buitengewoon beperkt programma. Ruhumuriza was er vorig jaar ook bij, hij werd toen 62e. Nouja, al heel wat dat hij in de einduitslag staat. De Italiaan Andrea De Mei is de laatste renner van de ploeg, wel leuk dat De Mei voor May Stars rijdt. Voorlopig op zijn profiel op PCS: een DNF in 2023 en een DNS in 2025, om de collectie te vervolledigen eis ik een OTL op de eerste dag. Rare ploeg, het originele idee was leuk, de uitvoering is al jaren volledig ruk.


Van het laatste team is geen foto te vinden, klaarblijkelijk waren zij niet bij de ploegenpresentatie aanwezig. Daarom maar een sfeerbeeld van die ploegenpresentatie, het is duidelijk dat de Rwandezen nog even moeten wennen aan dit fenomeen. Wel wat publieke belangstelling, maar we verwachten de komende acht dagen veel meer volk langs de kant van de weg. In ieder geval, het laatste team is het CAC Mixed Team, een gemengde Afrikaanse ploeg. De afgelopen jaren deed er vaak een ploeg namens het World Cycling Centre mee met daarin enkele jonge Afrikaanse talenten, dit jaar krijgen we in plaats daarvan een team vanuit de Afrikaanse wielerbond. Die ploeg is op het laatste moment samengesteld en het was blijkbaar niet evident om vijf geschikte kandidaten te vinden, dus doen we het met vier renners. Met Moussa Togola staat er een Malinees aan de start die de afgelopen jaren wel wat ereplaatsen bij elkaar heeft gereden in enkele Afrikaanse 2.2-koersen, vooral in Mali zelf. Een echt fenomeen lijkt hij evenwel niet, het zal lastig worden om deze Ronde van Rwanda uit te rijden. Op papier is de Ivoriaan Issiaka Cisse de bekendste naam, vooral een jaar of tien geleden was hij een vaste klant in het Afrikaanse circuit. Onder meer zes ritten in de Ronde van Kameroen gewonnen, je kon hem in al die Afrikaanse koersjes zonder meer noteren. In Rwanda reed hij dan weer bijna nooit, zoals hij de afgelopen jaren überhaupt niet veel meer reed. Nu mag hij ineens weer de Tour du Rwanda rijden, op 34-jarige leeftijd wordt dat natuurlijk niets meer. Met Soumaila Ilboudo is er ook een afgevaardigde uit Burkina Faso te vinden, deze Burkinees reed vorig jaar de ereplaatsen in hoog tempo aan elkaar in allerlei Afrikaanse amateurkoersen, maar het lijkt er toch weer eentje die in de Tour du Rwanda niet veel te zoeken heeft. Om over de Oegandees Kimuli Arafat nog maar te zwijgen, het is een verrassing als een van deze vier de eindstreep haalt.

Kan de startlijst nog slechter?

Jeetje

quote:

Op zondag 22 februari 2026 10:31 schreef Steven184 het volgende:
Kan de startlijst nog slechter?

Jeetje

In ieder geval nog wat talenten en wat goede Afrikaanse renners.

Bekijk deze YouTube-video

We zijn dus ontzettend live.

Avancini en Heidemann houden goed stand op kop van de koers, maar normaal stevenen we toch af op een sprint. Laatste 20 kilometer zo ongeveer.

Einhorn tegen Henok tegen Guatibonza tegen Habteab tegen Mewael tegen god weet welke verrassing er ineens weer uit de hoge hoed komt.

Henok verkloot zijn sprint volledig, best knap om je in zo'n klein peloton op te laten sluiten.

Derhalve wint genocide, ik ben ziedend.

Wel een mooie podiumplek voor broertje Bini.

Flinke chute ook nog, na de finish zo te zien. Het was immers nat.

[ Bericht 23% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 22-02-2026 14:19:22 ]

Een extra domper op de feestvreugde.

Nog even een overzichtelijke deelnemerslijst, voor de liefhebber. Inmiddels al niet meer helemaal correct, aangezien liefst zes renners het einde van de eerste rit niet hebben gehaald. De 18e editie van de Tour du Rwanda als UCI-koers begon op een vervelende manier, om meerdere redenen. We zijn dit jaar inmiddels toe aan de achtste editie als 2.1-koers, wellicht wel een van de laatste als de plannen om er een WT-koers van te maken doorgang vinden. Doe maar niet, zo is het voor mij en voor de Afrikanen leuker. Of nouja, laten we het zo zeggen, op deze manier hebben we het al moeilijk genoeg. We zijn dit jaar op zoek naar iemand die de frauduleuze Fabien Doubey komt opvolgen, de Fransoos die vorig jaar de koers op de laatste dag stil wist te leggen omdat er een wolkbreukje plaatsvond boven Kigali, waardoor het in ieder geval volgens hem onverantwoord was om tot aan de finish te koersen. Ja, er waren wel wat valpartijtjes, maar men had al een groot deel van het parcours afgewerkt en dus had men de laatste ronde ook nog wel even kunnen voltooien. Dat had Henok en Nahom de kans gegeven om Doubey nog uit de gele leiderstrui te rijden, maar Doubey kreeg het met zijn Franse connecties voor elkaar om de organisatie en de jury te overtuigen. De koers werd stilgelegd en zonder tot het eind te strijden werd hij zodoende de eindwinnaar. Dat was niet zo leuk, een Afrikaanse eindzege ging op die manier aan onze neus voorbij. Gelukkig konden we vorig jaar in ieder geval nog wel genieten van een tweetaal Afrikaanse ritzeges, Henok pakte zijn ritje mee en ook Nahom Zeray won een lastige rit. Hij was op de laatste dag misschien wel voor twee op een rij gegaan, maar daar komen we nooit meer achter. Hij was vertrokken uit het peloton, maar toen werd het Doubey dus te heet onder de voeten. Hij stopte ermee en de rest volgde. Henok probeerde hem met wat drukke armgebaren nog op andere gedachten te brengen, maar tevergeefs. Geen uitslag, en dus werd het klassement van de vorige etappe overgenomen, eindwinst voor Doubey dus. Doubey is er dit jaar niet bij, de ploeg Total ontbreekt überhaupt. Henok is er wel bij, hij kan nu revanche gaan nemen. Met die revanche had hij eventueel tijdens de eerste rit al kunnen beginnen, maar zoveel geluk hadden we niet.




Het volk heeft de koers weer gevonden. Tijdens de eerste rit van deze editie van de Tour du Rwanda reed men van Rukomo naar Rwamagana, een lange maar makkelijke rit. Bijna 174 kilometer, maar zonder serieuze beklimmingen. In de eerste kilometers van de rit reden er vijf renners weg, mountainbikelegende (even een wielerflitsiaanse overdrijving) Avancini was meteen van de partij, net als tijdrijder Miguel Heidemann. Zij kregen gezelschap van de Eritrese vluchteling Dawit Teweldbrhan, Mike Uwiduhaye en Eric Nkundabera. De Oegandees Shafik Mugalu ging in de achtervolging, maar hij kreeg het nooit voor elkaar om vooraan aan te sluiten. De voorsprong van de vijf liep ondertussen snel op, voor ze het wisten hadden ze al een minuut of zeven voorsprong op het peloton. Op de zwaarste klim van de dag, die naar Gatibo, konden de Rwandezen zich niet bedwingen. Ze gingen in de aanval, waarschijnlijk met het idee om de bergpunten binnen te halen. Dawit Teweldbrhan was het eerste slachtoffer, hij moest lossen. Ergens daarna heeft hij wellicht geprobeerd om via de deurklink terug te keren vooraan, want in de uitslag zien we hem als DSQ verschijnen. Hij heeft ook meteen 50 strafpunten gekregen voor de UCI, de arme knul staat voor de rest van zijn leven in de min. Terug naar Duitsland, waar hij weer laatste kan worden in allerlei amateurkoersen. Avancini en Heidemann haalden ondertussen de aanvalslustige Rwandezen bij en lieten ze achter, met z'n tweeën gingen ze verder. Ondertussen vond er in deze omgeving een tragedie plaats, de Tour du Rwanda beschikt over een reclamekaravaan die ongeveer net zo indrukwekkend is als de reclamekaravaan in de Tour de France. Net zoveel wagens, net zoveel muziek, net zoveel goodies, net zoveel vreemde creaties, nog meer dans. Een van de auto's van die karavaan raakte in deze omgeving van de weg en reed daarbij in op het publiek. Inrijden op het publiek moet je nooit doen, maar al helemaal niet in Rwanda. Er staat zoveel volk langs de kant van de weg dat je dan automatisch prijs hebt. Helaas zijn bij dit incident twee mensen overleden, en nog minstens zes mensen gewond geraakt. Dat is toch wel een serieus incident, als het in de Tour was gebeurd was het wereldnieuws geweest. Goed argument wel om de reclamekaravaan af te schaffen, ook in andere koersen. In de Tour is dat altijd een argument waarom bepaalde beklimmingen onhaalbaar zijn, daar kan de karavaan dan niet overheen. Afschaffen, dat is veiliger voor het publiek en dan kunnen we de koersen ook nog eens interessanter maken. Maar, zonder gekheid, RIP aan de nabestaanden. Echt een treurig incident, hopelijk heeft het geen gevolgen voor de verdere publieke belangstelling. Al ga ik er trouwens zomaar vanuit dat het om de reclamekaravaan gaat, caravan vehicle biedt ruimte voor interpretatie. Hoe dan ook, een trieste zaak.


Heidemann en Avancini reden ondertussen gewoon verder, met hun voorsprong van zeven minuten. Heidemann deed het meeste werk, maar Avancini is natuurlijk ook geen kinderachtige coureur. Als hij een paar jaar eerder de overstap had gemaakt naar de weg had hij het zelfs nog best ver kunnen schoppen, al heeft hij natuurlijk genoeg mooie resultaten op de mountainbike geboekt om daar verder weinig aandacht aan te besteden. In een rit die gelukkig verder weinig incidenten kende liep de voorsprong van het duo stelselmatig terug, vooral dankzij het werk van Eritrea en NSN. De hele rit werd live uitgezonden, al kun je nog wel het een en ander verbeteren aan zo'n uitzending. Eén motor met camera achter de koplopers en een motor met camera voor het peloton, heel dynamisch wordt zo'n uitzending dan niet. Maar goed, we hadden beelden, scherpe beelden ook nog eens, dus we zullen niet klagen. Er was lang sprake van een status quo, terwijl het dichter bij de finish in Rwamagana steeds harder begon te regenen. Dat is Rwanda, een tropische bui hoort erbij. Met een kilometer of 20 te gaan schommelde de voorsprong van het kopduo nog zo rond de twee minuten, met 10 kilometer te gaan hadden ze nog net wat meer dan een minuut. Deze rit moest en zou eindigen in een sprint, maar het leek dan ineens toch nog spannend te worden. Zouden Avancini en Heidemann het gaan halen? Op basis van de uitzending zou je het niet kunnen zeggen, tijdsverschillen in beeld brengen zou wel chill zijn. Op een gegeven moment zag je wat auto's de koplopers passeren en even later ging de cameramotor er ook voorbij, dat moest dan maar het signaal zijn dat het peloton naderde. Een peloton waarin het nog steeds vooral Mulugeta en Medhanie namens Eritrea waren die het vuile werk moesten opknappen. Eén mannetje van NSN erbij, het was dus in feite drie tegen twee. In de laatste vijf kilometer hadden de koplopers nog steeds een halve minuut, waarna we pas in de laatste drie kilometer wat mooie overzichtsshots kregen. Het peloton naderde, maar het gat was toch nog steeds vrij groot. Het kon gaan lukken voor Avancini en Heidemann, maar nee, uiteindelijk lukte het dan toch niet. Ze haalden de laatste kilometer met een seconde of 10 voor, maar in de laatste meters werden ze dan toch ingerekend. Daarna begon een chaotische sprint, eentje zonder echte lead-outs. Dat krijg je met ploegen van maar vijf renners, en ploegen zonder echte sprinters. Een chaos, waarbij KUDUS een poging deed om Henok te brengen. Dat lukte niet echt, Henok zocht zijn weg in het peloton en slingerde van helemaal rechts naar helemaal links en weer terug, best knap om je in een peloton van 80 man zo te laten ringeloren. NSN had de zaken wat beter op orde en dus vloog Einhorn naar de zege, onbedreigd. Helaas.


Een voorspelbare uitkomst, maar geen leuke uitkomst. Ik was even bang dat de vlucht het zou halen, maar toen ze werden ingerekend was ik ineens bang voor Einhorn. Terechte angst, in het tweede geval. Het jammerlijke is dat we na hem drie renners zien waar ik wél vrolijk van word. Hodei Muñoz werd tweede, de jonge Bask van Quick Step. Ik wist dat hij over enige snelheid beschikte, maar ik had niet verwacht dat hij zich hier in deze vlakke rit zou gaan mengen. Zoals alle Basken tegenwoordig is hij een type Aranburu, de tijd van de Baskische klimmer is voorbij. Het zijn nu allemaal puncheurs, allemaal jongens die een heuvel overleven en dan in de sprint iedere plaats bereiken behalve de eerste. Maar dit was wel een vlakke sprint in een zo goed als vlakke rit, zo had ik hem dan weer niet ingeschat. In ieder geval, goed bezig Hodei. Landa zal trots zijn. Mewael Girmay werd dan weer derde, het broertje van Bini. Hij maakt de teksten dat hij net zo snel is als zijn broer bijna waar. Het camerawerk aan de finish was dramatisch, een beetje op z'n Spaans, maar in een flits zag ik een gele man vertrekken. Een Eritreeër van Istanbul schoot door het beeld, ik geloofde bijna dat Mewael de winst zou pakken. Bij het volgende camerastandpunt bleek het dan helaas weer Einhorn te zijn die er ruim voor zat. Alsnog wel een van de eerste veelbelovende resultaten van Mewael, hij krijgt over een paar dagen nog een kans. Hij is wel al meteen WIELERFLITSED: Itamar Einhorn verslaat broertje van Biniam Girmay in openingsrit Tour du Rwanda. Henok werd slechts vierde, hij vergooide zijn kansen al voor de sprint. Zonde, met de benen van Oman had hij zelfs deze vlakke sprint kunnen winnen. Maarja, positioneren is een ding. Hier geen ploeggenoten van Astana om hem nog enigszins te piloteren, hier mag je het zelf uitzoeken. Christiaan van Rees werd met stuurklop vierde, geen idee waar die stuurklop vandaan kwam. Guatibonza pas achtste, slecht. Iedereen leek veilig binnen te zijn, knap tijdens zo'n natte finale, maar na de finish gingen er nog een paar renners onderuit. Een mannetje of drie van Rembe op de grond, naast een paar Afrikanen. Eentje van Amani ook, geen idee wie. Het peloton bestond uit 70 renners, we zagen in de achtergrond nog wat figuren binnendruppelen. Een paar Ethiopiërs die het tempo niet aankonden, tja, logisch. Soumaila Ilboudo haalde de uitzending nét niet, hij kwam als 79e binnen op 1:24. Ja, tijdens deze rit bijna anderhalf uur verloren. Logischerwijs een OTL, de Burkinees zijn we kwijt. Ook de kleine Turk Yilmaz zien we niet terug, een DNF. Met Moussa Togala is er een tweede renner van het gemengde Afrikaanse team ook niet meer bij, daarnaast haakte de Italiaan De Mei af. Ik vroeg in de voorbeschouwing om een OTL, het is een DNF geworden. Drie uitslagen op PCS, DNF, DNF en DNS. De Ethiopiër Addisu Belachew is eveneens DNF, er gaan heel weinig Ethiopiërs Kigali halen. Maar goed, laten we positief afsluiten, een podiumplaats voor Mewael! Een betere haarlijn dan Bini, en eindelijk eens een keer een goede uitslag. Dat er nog vele mogen volgen.



Met Einhorn in de gele leiderstrui gaan we door naar de tweede rit. In het land dat ooit een genocide beleefde won helaas weer een genocidaire, zijn derde ritzege al in deze ronde in totaal. We mogen hopen op betere tijden, want er komt nu een betere rit aan. Nouja, een iets betere rit. Ik gooi er ook nog even de plattegrond van het hele rondje in, want dat had ik nog niet gedaan.








We gaan tijdens de tweede rit naar Huye. Not just a host city - it's a launchpad for champions. AI heeft zelfs Rwanda bereikt, shit gaat nu echt te ver. Lekker nutteloze kaartjes verder, je ziet er amper iets aan. Gelukkig kennen we Huye heel goed, we weten precies wat daar kan gebeuren. Deze tweede rit van de Tour du Rwanda, een vrij korte, gaat van start in Nyamata, een plek waar de koers niet jaarlijks passeert. In de Tour du Rwanda van 2023 ging hier ook nog een keer een rit van start, toen reden we naar Mont Kigali. Daarvoor kwam er in 2019 een rit aan in deze plek, de Pool Kasperkiewicz won toen namens het ons helaas ontvallen Delko een ritje vanuit de vlucht. Nyamata is de belangrijkste plaats en het administratieve centrum van het district Bugesera. Bugesera is dan weer het district waar wat we nu NSN moeten noemen heel actief is. Zij hebben hier een opleidingscentrum gevestigd, met een pump track en noem het allemaal maar op. Er is een connectie tussen het land dat een genocide heeft ondergaan en eentje dat, nouja, je snapt 'm. Over die genocide gesproken: In en rondom de voormalige katholieke kerk van Nyamata bevindt zich een herdenkingssite voor de Rwandese Genocide van 1994. Bij het begin van de genocide zochten mensen bescherming in de kerk. De Hutu-milities forceerden toegang tot de kerk en vermoordden in en rondom de kerk 10.000 mensen. In de kerk en de twee massagraven achter de kerk bevinden zich de stoffelijke overschotten van zo'n 45.000 mensen. Opdat wij niet vergeten. Je was in 1994 nergens veilig, zelfs niet op een heilige plek. Ook wat dat betreft zijn er parallellen te vinden. Een opmerkelijk gegeven van dit genocidemuseum is dat je in de kerk kledingstukken van de slachtoffers kunt vinden. Maakt het nog net wat tastbaarder.



Nou, van Nyamata rijden we naar het zuiden en dat doen we op een tamelijk eenvoudige manier. Rwanda is het land van de duizend heuvels, maar in de zuidelijkere regio's kom je net iets minder van die heuvels tegen. Vlak is het niet, dat is het in Rwanda nooit, maar wel zo goed als. Pas na een kilometer of 80 komen de renners een serieuze klim tegen, richting Nyamiyaga gaat het drie kilometer aan 7% omhoog, dat is dan wel weer een punt waar we enige koers zouden kunnen zien. Aansluitend op deze klim gaat het ook nog een paar kilometer aan 4% omhoog richting Gasoro, waarna we even later Nyanza bereiken. Vorig jaar ging er nog een rit van start in Nyanza, in tegengestelde richting reden we toen over dezelfde wegen naar Nyamata om vervolgens nog wat verder te rijden naar Kigali. Daar zou bij Canal Olympia Nahom Zeray iedereen bergop uit het wiel kletsen. Mekseb Debesay won ook ooit in Nyanza, maar daarvoor moeten we terug naar 2015. We zijn in 2026, dus rijden we van Nyanza snel verder naar Huye, na de twee klimmetjes wordt het parcours nu weer een stuk makkelijker. Het gaat wat minimaal glooiend op en af, pas in Huye zelf wordt het weer echt interessant. Daar volgt de inmiddels klassieke aankomst, eentje die we haast ieder jaar zien. PCS maakt er dit jaar 1,5 kilometer aan 6% van, je kunt een paar vlakkere meters wegschaven om tot een kilometer aan 7% te komen. In een lastigere rit wist hier vorig jaar Duarte Marivoet te winnen. Dat deed hij solo, hij reed in de tweede helft van de rit weg en in de laatste kilometers zette de enorm op dreef zijnde Brady Gilmore een achtervolging in, maar hij werd op de steile stroken in Huye ingerekend door Awet Aman en klootzak Doubey. Aman werd uiteindelijk tweede, met Doubey op het wiel. Daarachter werd Gilmore net vierde, voor Henok. Ik verwacht nu meer van Henok, we verwachten hier ditmaal geen vlucht, nee, nu wordt het gewoon de klassieke sprint bergop, of de klassieke aanval op het klimmetje. Er volgt na de klim altijd nog een uitloper, maar daarvoor is het vaak al beslist.



De klassieke explosieve finale van de Tour du Rwanda. Op het laatste klimmtje van één kilometer aan 7% rijdt er meestal een renner weg van de rest. Zo zagen we Merhawi KUDUS hier winnen in 2019 en won het inmiddels helaas werkloze fenomeen Mulu Hailemichael hier in 2020. In 2021 won de vreselijke Alan Boileau dan weer in Huye, we hebben in Rwanda wat kansloze Fransen zien winnen zeg. Vorig jaar was het dus de beurt aan Duarte Marivoet, op een andere manier dan normaal. Toen kwam de rit naar Huye wel later in de ronde, na een dag of zes. Zo vroeg in de ronde blijft het meestal wel bij elkaar en wordt het op de laatste klim beslist. Even een kort stukje Wiki over Huye overigens, gewoon, omdat het kan: Butare of Huye is een stad in het zuiden van Rwanda. Het is de hoofdstad van het gelijknamige district Huye. De stad heeft ongeveer 50.000 inwoners en staat bekend als cultureel centrum van Rwanda. Butare werd in 1920 gesticht door het Belgische koloniale bestuur onder de naam Astrida, vernoemd naar de Belgische koningin Astrid. In 1962, na de onafhankelijkheid, werd de naam gewijzigd naar Butare. Als je het zo bekijkt enorm jammer dat hier vorig jaar een Belg won. Dankzij de genocide werd de naam dan weer veranderd van Butare naar Huye, hopelijk hebben we nu de laatste naamswijziging gehad. In Huye vinden we het Etnografisch Museum van Rwanda en de grootste kathedraal van het land, voor de liefhebber.



Kicken museumpje, voor als je alles wil weten van de traditionele manier van leven in Rwanda. Terug naar huidige tijden: geen idee of deze rit ook live uitgezonden gaat worden. In het verleden deed men alleen de weekendritten en hadden we de rest van de week pech, mochten we het doen met twitterupdates die vooral vaak lang op zich lieten wachten als men weer eens door de jungle reed. We gaan vol verwachting het officiële youtubekanaal van de Tour du Rwanda stalken om te kijken of er een nieuwe livestream te vinden gaat zijn, maar de kans op een teleurstelling is aanwezig. Een teleurstelling voor velen, ten tijde van de finish waren 17.000 mensen aan het kijken via youtube, vond ik toch geen slecht aantal. Hoe dan ook, deze rit zou wel beter moeten worden dan de vorige. De Tour du Rwanda gaat nu écht beginnen. Met een nieuwe finishboog, die ze als relikwie van het WK hebben overgehouden. De moeite waard geweest, dat hele avontuur. Ter afsluiting heb ik nog een vrolijk dansende Kagame voor jullie, wat een sympathieke en warme man! Geniet ervan.



[ Bericht 1% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 22-02-2026 23:24:16 ]

We noteren vandaag een kopgroep van drie, met daarin weer Heidemann. Kermit Erasmus en een Braziliaantje vergezellen hem. Amper twee minuten voorsprong, dat wordt vandaag dus gewoon een dag voor de favorieten. Henok tegen Marti, zou ik zeggen.

En, we hebben livebeelden!

Bekijk deze YouTube-video

Wat een vooruitgang.

Uiteraard wint Marti.

Henok tweedes, hij levert klassiek broddelwerk tot nu toe.

Een finishfoto met een stuurklop in uitvoering, altijd goed. Een onterechte stuurklop, overigens. Bowlingbal Cuylits deed z'n uiterste best om iedereen van de fiets te beuken op weg naar de zege, maar het mocht niet baten. Volgende keer beter, lul. Enfin, de tweede rit van de Tour du Rwanda van 2026 was net als de eerste rit tamelijk saai. Iets minder saai, maar alsnog, saai. Dat lag vooral aan de kopgroep van de dag, in het begin van de rit reden er niet veel renners weg. Miguel Heidemann ging voor de tweede dag op rij in de aanval, ditmaal kreeg hij het gezelschap van Alexander Erasmus, de piepjonge Zuid-Afrikaan, en de Braziliaan Martins. Uwiduhaye waagde nog een poging om over te steken, maar hij kwam er niet bij. Derhalve bleef het bij drie koplopers en die koplopers kregen nooit meer dan drie minuten voorsprong. Het was makkelijk te controleren voor Eritrea en NSN, dezelfde ploegen als tijdens de eerste rit. In feite opnieuw weer met drie renners, twee Eritreeërs en een mannetje van NSN. Mulugeta en Medhanie mochten weer aan de bak, dat deden ze naar behoren. Voor we verder gaan met het verslag van deze rit even een nieuwsbericht tussendoor, Escape Collective is met een update gekomen over de wilde toekomstplannen van de Rwandese wielerbond. Je eigen renners ondersteunen en talent richting Europa zien te krijgen? Nee joh, wat een onzin. De Nederlandse ziekte heerst in Rwanda, ze willen het geld liever steken in een WT-koers. Wellicht wordt de Tour du Rwanda van WT-niveau, wellicht komt er een eendaagse WT-koers op het WK-circuit of misschien komt er wel een WT-rondje naast de bestaande Tour du Rwanda. De laatste optie zou dan nog de beste zijn, we hebben die 2.1-koers echt heel erg nodig om de Afrikanen op z'n minst één kans per jaar te geven om zichzelf te tonen.

quote:

Tour du Rwanda in the WorldTour? Organiser explores options for upgrade in 2027
The president of the Rwandan Cycling Federation wants to build a legacy off the back of the Kigali World Championships, but would a WorldTour Tour du Rwanda be good for cycling in Africa?

Following on from the first-ever UCI Road World Championships to be held in Africa last year, the organisers of the Tour du Rwanda are considering upgrading the race in 2027, possibly to WorldTour status, as part of efforts to build a tangible legacy from the landmark championships.

Africa’s biggest race is organised by the national cycling federation of Rwanda (FERWACY). The federation’s president, Samson Ndayishimiye, told Escape/Global Peloton that the organisation is seeking to stage a race at a higher-level than the current UCI 2.1 status that the Tour du Rwanda has held since 2019.

A final decision on the future of the Tour du Rwanda is still a few months off. FERWACY is currently “exploring all options” and plans to present a proposal to the UCI later in the year after hearing advice from experienced partners. Other ideas being floated include creating a one-day race using the circuit from the Kigali World Championships, possibly at the WorldTour level, or an additional stage race at a higher grade to the Tour du Rwanda.

Mogelijk meer koers in Rwanda, dus. De koers die momenteel wordt verreden is in ieder geval beter dan ooit te volgen, de rit was gewoon volledig live te zien! Geen halve maatregelen, van start tot finish live. Dit was in voorgaande jaren alleen het geval tijdens de weekendritten, nu lijkt het er sterk op dat alle acht de ritten integraal te volgen zijn. Doen ze beter dan de Algarve en de Ruta del Sol, om maar even twee recente koersen te noemen. Goed, de productie kan beter, maar zo goed als nu konden we de Ronde van Rwanda in ieder geval nog nooit volgen. Ik heb al veel aankomsten in Huye meegemaakt, maar ik heb nu pas voor het eerst echt goede beelden van die aankomst gezien. Voor we naar Huye konden gaan keken we eerst lange tijd naar de drie koplopers, die eigenlijk geen moment in de buurt van de zege kwamen. Tijdens de eerste rit was het nog spannend, nu bepaald niet. Eritrea en NSN controleerden de rit heel goed, ze werden daarbij overigens ook wel geholpen door het makkelijke parcours. Alles zou tijdens deze rit neerkomen op de laatste klim, voordien was er weinig mogelijk. Met een kilometer of 10 te gaan werden de koplopers ingerekend. Ruim op tijd. We konden ons gaan opmaken voor de klim in Huye en de daaropvolgende sprint. Daarbij hoopten wij natuurlijk net als deze vrouw op een Eritrese zege.



In een rit zonder incidenten, ook geen incidenten in de karavaan (men reed vandaag verder alsof er gisteren niets gebeurd was), volgde er toch nog enige spanning en sensatie aan de finish. Nadat de koplopers werden ingerekend begonnen meerdere ploegen zich vooraan te mengen, zo reden Movistar en Quick Step wat nadrukkelijker in beeld. Eenmaal op de klim in Huye zagen we een renner van Quick Step ten strijde trekken, maar hij werd tot de orde geroepen door de troepen van NSN. Die ploeg wist een perfecte trein op poten te zetten, waarbij gele trui Einhorn zich zelfs belangeloos inzette voor Pau Marti. NSN controleerde de boel op een onberispelijke manier, waarbij Henok enige tijd netjes op het wiel van Marti zat. Het goede wiel, ideale positie, maar na het klimmende gedeelte volgde de vlakke uitloper en daar werd het dringen. Henok werd op een bepaald moment uit het wiel van Marti gekwakt, waarbij hij bijna ten val kwam. In zijn wiel kwam dan wel weer een renner ten val, ik vermoed dat dit Cisneros van Quick Step is geweest. Henok verloor wat posities en moest zich daarna weer naar voren rijden, daar raakte hij al wat krachten kwijt. Wel het verschil tussen NSN en Eritrea in een notendop, Henok moest veel alleen doen. Uiteindelijk kwam hij in het wiel van KUDUS terecht, die hem nog één keer wist te piloteren, maar dat is nogal een verschil met de toegewijde trein van NSN. Henok offerde voor de sprint natuurlijk al twee mannetjes op, terwijl Nahom rustig zijn krachten aan het sparen is voor de lastigere dagen. Toen Henok weer helemaal vooraan zat werd het weer knokken met wat mannetjes van Lotto, de jonge Belgen reden enorm in de weg. Uiteindelijk werd de sprint op gang getrokken even leek Henok op weg naar de zege. De commentatoren hadden ook alleen aandacht voor hem, maar aan de andere kant van het beeld doemde ineens Marti op. Hij zette zijn sprint net wat later in en mede dankzij een misslag van Henok ging hij met de zege aan de haal. Op onderstaande beelden valt te zien dat Henok nog in een gat in de weg lijkt te rijden en daardoor bijna voor de tweede keer onderuit gaat. Hij verliest daardoor wat momentum, kost hem waarschijnlijk de kop. Een chaotische sprint voor hem, waardoor het bij een tweede plaats blijft.



Marti is natuurlijk een geduchte concurrent, kijk maar naar zijn recente resultaten, maar hier was voor Henok meer mogelijk geweest zonder die twee incidenten. Ik heb wel meteen een hekel gekregen aan die Marti, hij komt echt als een heel pedant mannetje over de finish. Hopelijk gaat Henok hem de komende dagen slopen. Er zijn sinds dit jaar bonificaties aan de meet, dus de twee mislukte sprints van Henok tot nu toe kunnen duur blijken te zijn. Marti neemt de gele trui over van ploeggenoot Einhorn, tweede zege op rij voor NSN helaas, en staat nu vijf seconden voor op Henok. Stuurklopper Cuylits werd derde, voor Hodei Muñoz. Mijn Baskische vriend noteert twee dagen op rij een mooi resultaat, misschien wordt het wel wat met die jongen. Een van de grotere Baskische talenten van de laatste jaren, maar de doorstroming na de juniorentijd valt vaak nogal tegen. Het is maar de Tour du Rwanda, maar dit is dan toch bemoedigend. Piepjong nog steeds, al kijken we tegenwoordig anders naar de leeftijd van renners. In de top 10 zien we verder met Amaniel Desta een renner van Team Amani, hartstikke leuk. Bike Aid liet het een beetje afweten, maar zowel Yoel Habteab als Even Yemane hadden last van de valpartij in de laatste kilometer. Al leek Yoel sowieso niet over de beste benen te beschikken, jammer. Omdat het een makkelijke rit was met alleen aan het einde een kort klimmetje bleven er veel renners bij elkaar, 60 renners eindigden in de eerste groep. Daar moeten we nog Avancini en Cisneros aan toevoegen, die later binnenkwamen maar wel dezelfde tijd kregen. Een van de twee ging in ieder geval onderuit, de andere zal wel opgehouden zijn door die valpartij. Verder valt er weinig opzienbarends te noteren, iedereen heeft netjes de finish gehaald. Alhoewel, toch één opzienbarend gegeven: Soumaila Ilboudo is 74e geworden op anderhalve minuut van Marti. Opmerkelijk, want hij verloor gisteren bijna anderhalf uur. Hij stond toen als OTL genoteerd, maar de jury heeft hem blijkbaar opgevist. Aangezien hij vandaag het peloton blijkbaar wel behoorlijk goed kan volgen heeft hij misschien iets van pech gehad, ofzo. Toch nog drie renners van de gemengde Afrikaanse ploeg in koers, hoera! Al zal het voor Kimuli Arafat uit Oeganda niet lang duren, hij werd mooi laatste op een half uur. Met de gevreesde Marti aan de leiding gaan we nu maar snel door naar de derde rit. Alles is nog mogelijk, op de bonificaties na staan alle favorieten nog in dezelfde tijd. De ronde is makkelijk begonnen, we gaan het nu iets moeilijker maken.






De derde rit van de Tour du Rwanda is eigenlijk een exacte kopie van de derde rit van de Tour du Rwanda van 2024, de creativiteit is in Rwanda soms ver te zoeken. Ligt ook al aan een gebrek aan wegen, maar toch. De hoofdwegen zijn in Rwanda altijd perfect, er zijn alleen weinig opties om van die hoofdwegen af te wijken. In ieder geval, net als in 2024 rijden we van Huye naar Rusizi, het enige verschil is dat we helemaal aan het eind van de rit een extra lusje maken in Rusizi om daar op een hellende aankomst te eindigen. In 2024 was die hellende aankomst er niet, meteen na de laatste afdaling eindigde toen de rit beneden en beneden klopte Jhonatan Restrepo Joe Blackmore en ONZE Pep Reinderink in de uitgedunde sprint. Een mannetje of 16 in dezelfde tijd, dit is de eerste rit waar we echt verschil mogen verwachten. Vier jaar eerder won Restrepo overigens ook in Rusizi, ook toen in een rit die praktisch gelijk is aan deze rit. Bij die gelegenheid vloerde Restrepo niemand minder dan Bini, al leef ik zes jaar na dato nog altijd in de veronderstelling dat Bini hem liet winnen omdat zo de buit verdeeld werd, de rit voor Restrepo en de gele leiderstrui voor Bini. Ze kwamen toen met z'n tweeën aan, Henok werd 10 seconden later derde, voor Natnael Tesfatsion. Dit is echt de eerste rit waar de verschillen flink kunnen oplopen, de eerste rit waar we alle grote namen gaan zien. Nahom Zeray heeft zich twee keer vakkundig kunnen wegsteken, nu zal hij van zich moeten laten horen. Tijdens de derde rit volgen we in tegengestelde richting het parcours van de zesde rit van de vorige editie, toen gingen we juist van Rusizi naar Huye toe, deze wegen zien we in welke richting dan ook haast jaarlijks passeren. In hetzelfde district, maar op een net andere aankomst, gaan we nu op zoek naar een opvolger voor Restrepo.



Vanuit Huye trekken we de jungle in, als we ditmaal opnieuw op een livestream getrakteerd worden zullen de plaatjes zeer mooi zijn. Hopelijk is de verbinding goed genoeg om dit tot stand te brengen, de twitterupdates vallen tijdens dit soort etappes altijd tegen. Het begin van de rit is nog redelijk eenvoudig, maar na een kilometer of 20 beginnen de renners al aan een klim van vier kilometer aan 6% en in de 30 kilometer daarna gaat het continu op en af, maar vooral op. Als je het bij elkaar optelt kom je aan 11 kilometer aan een procent of twee, maar dat zegt eigenlijk niets. Er zitten een paar smerige stroken tussen, al is dit nog niet het stuk waar de uitslag bepaald gaat worden. De renners rijden langs wat vluchtelingenkampen en genocidemomumenten af, maar ze rijden vooral door de bossen heen over kronkelende wegen. Het gaat nog een keer vier kilometer aan 4% omhoog en dan nog een keer vier kilometer aan 4,5%, terwijl er ondertussen twee tussensprints volgen. Na 60 kilometer koers loopt de weg niet meer overwegend omhoog, er komt wat meer daalwerk tussendoor terwijl we het Nyungwe National Park betreden. Stukje Wikipedia voor je:

quote:

Het Nyungwe Forest ligt in het zuidwesten van Rwanda, op de grens met Burundi in het zuiden, het Kivumeer en de Democratische Republiek Congo in het westen. Het Nyungwe Forest is waarschijnlijk het best bewaarde nevelwoud in Centraal-Afrika. Het is gelegen in het stroomgebied tussen het stroomgebied van de rivier de Congo in het westen en het stroomgebied van de Nijl in het oosten. In 2006 werd de bron van de Nijl hier gevonden door de Brit Neil McGrigor en de Nieuw-Zeelandse Cam McLeay en Garth MacIntyre.

Nyungwe Forest National Park werd opgericht in 2004 en beslaat een oppervlakte van ongeveer 970 km2 regenwoud, bamboe, grasland en moerassen. De dichtstbijzijnde stad is Cyangugu, 54 km naar het westen. Mount Bigugu ligt binnen de parkgrenzen.

Het Nyungwe Forest heeft een grote verscheidenheid aan diersoorten, waardoor het behoud ervan van groot belang is voor Afrika.[1] Het bos ligt in een regio waar verschillende grote bio-geografische zones samenkomen en de verscheidenheid aan terrestrische biomen biedt een grote hoeveelheid microhabitats voor veel verschillende soorten planten en dieren.

Het park bevat 13 soorten primaten (25% van het totaal van Afrika), 275 vogelsoorten, 1068 plantensoorten, 85 zoogdierensoorten, 32 amfibiesoorten en 38 reptielensoorten.

Niet alleen mensen langs de kant van de weg, ook wat apen! In dat nationale park komen we enkele puisten tegen, zo gaat het ondertussen nog een keer een kleine kilometer aan bijna 10% omhoog, jawel! Ook de eerdere klimmetjes kennen wat steile stroken, zo kom je zo nu en dan even een kilometer aan 8% tegen. Ja, dit is de eerste serieuze rit van de ronde. Zodra we het nationale park van Nyungwe verlaten volgt er een wat langere afdaling, kenners weten dat de afdalingen in Rwanda vaak net zo belangrijk zijn als de beklimmingen. Zeker als het regent ontstaan er in de afdalingen vaak grote verschillen, het is vooral voor de Afrikaanse renners te hopen dat de regenbuien pas beginnen zodra de rit voorbij is. Is overigens wel de reden waarom de ritten vroeg beginnen en ook relatief vroeg eindigen, in het regenseizoen begint het vaak later in de middag pas te regenen en dat probeert men voor te zijn door op tijd te finishen. Geen waterdichte theorie, kon meteen op de eerste dag worden gezien. Na een lange afdaling komen we uit in het uiterste westen van Rwanda, aan de grens met Congo. Een felbetwiste grens, zeker sinds vorig jaar. Aan de overkant ligt Bukavu, een stad die nu nog steeds in handen is van M23, de rebellengroep die volgens iedereen behalve Kagame gesteund wordt door Rwanda. Daar was vorig jaar een hoop over te doen, nu lijkt de situatie daar relatief rustig te zijn. Een tijdje terug kwam M23 nog in het nieuws omdat ze verder probeerden op te rukken richting andere steden, maar daar staken de Amerikanen dan weer een stokje voor. In Bukavu en Goma mogen ze voorlopig dan weer blijven zitten, goed voor een rustig verloop van deze Tour du Rwanda. Enfin, helemaal beneden begint de klim naar Giheke en dat kan zomaar een belangrijke klim zijn. Eentje in meerdere delen, het gaat eerst bijna vier kilometer vrij gelijkmatig aan 7% omhoog, na een uitloper en een kort stukje in dalende lijn volgt er dan nog een laatste anderhalve kilometer aan 6%. Na 127 kilometer zijn de renners boven op deze klim, ze bevinden zich dan op 18 kilometer van de aankomst. Deze klim is een mooie gelegenheid voor de betere renners in het peloton om een slag te slaan, het is voor de Afrikanen ook vooral zaak om alert te zijn zodra het omlaag gaat. In 2020 werd hier echt alles uit elkaar gereden, in 2024 bleef er dan nog een dikke 15 renners bij elkaar. Aangezien het parcours dit jaar niet het allerzwaarste is verwacht ik nu wel dat er flink aan de boom geschud gaat worden op de klim, en daarna ook in de afdaling.



Na de afdaling komen we uit in het district Rusizi, waar men in het verleden direct na de afdaling de finishlijn trok. Dat is dit jaar anders, we rijden nog even verder en daardoor komen we helemaal aan het eind van de rit nog een klimmetje van een dikke twee kilometer aan bijna 5% tegen. Geen al te zware klim, maar wel een leuke variatie ten opzichte van die vlakke finish. In principe schreeuwt deze aankomst om een nieuwe sprint tussen Marti en Henok, ditmaal met minder renners die in de weg kunnen rijden. Hier een profiel van de organisatie waar je werkelijk niets aan hebt:



Een lastige rit, dankzij het klimwerk, maar ook zeker dankzij de afdalingen. Listige aankomst aan het eind, we kunnen voor het eerst gaten zien ontstaan. In principe wordt de ronde hier nog niet beslist, maar nu moet iedereen met ambities zich wel voor het eerst echt gaan tonen. Tijd voor de eerste Afrikaanse ritzege, vind ik. Stukje Visit Rwanda voor je over de finishplaats:

quote:

A small town on the border with the DRC, with views across to the Congolese city of Bukavu.

Rusizi is the closest town to Nyungwe National Park, which is about an hour’s drive away. Budget accommodation here will appeal to self-drive visitors to the National Park.

Dat kan beter, zou je zeggen. De renners finishen uiteindelijk in Cyangugu, de grootste stad van het district Rusizi. Als ze bijna beneden zijn aan het Kivumeer slaan ze voor ze de grens met Congo bereiken rechtsaf en daarna volgen er een paar bochtige laatste kilometers. Wel weer brede wegen, al dat bochtenwerk is dus niet zo'n probleem. Het probleem is vooral dat het aan het eind dus nog klimmen wordt, al vallen de percentages wel mee. Uiteindelijk finishen de renners weer voor zo'n mooie flat, waar de mensen rijen dik op de balkons zullen staan. Het perfecte uitzicht op de finish, en perfecte plaatjes voor ons. Alvast een sfeerbeeld:

Blackmore, Blackmore, Blackmore genoemd!

Afrika levert nog niet echt, leuk ritje vandaag wel

Na een furieuze start vol aanvalspogingen kijken we inmiddels naar een kopgroep van vijf. We noteren de namen van Mewael Girmay, Etienne Tuyizere, Eric Muhoza, Ole Theiler en Victor Vidal. Mewael heeft mooi punten gescoord bij de tussensprints, toch even je snelle benen tonen.

Een voorsprong van een minuut of twee, voorlopig is alles onder controle voor NSN. Kijkt u gezellig met mij en 10.000 anderen mee, ook vandaag hebben we weer livebeelden:
Bekijk deze YouTube-video

De kopgroep is inmiddels tot de orde geroepen, in het oerwoud van Nyungwe, we zien momenteel vooral toeristische beelden, besloot Lotto bergop gas te geven. Ze rekenden de kopgroep in en rammelden het peloton uit elkaar om vervolgens Thompson solo te laten vertrekken. Bijzondere keuze, in je eentje ga je niet ver komen.

Nahom in de aanval, nu is de koers echt begonnen.

(Beetje vroeg als je het mij vraagt)

Sloopwerken van Picnic

Heerlijk om dit eindelijk eens goed te kunnen volgen.

Nahom Zeray is weer ingerekend, maar door zijn aanval is wel de hele trein van NSN opgerookt. Pau Marti zit nu al een tijd alleen. Eritrea zat nog een tijd met vier, maar na de genoemde sloopwerken van Picnic zijn Nahom en ook Nathan Medhanie gelost. Ze zitten nu nog met twee vooraan, Henok wordt vergezeld door Yafiet Mulugeta. Yafiet heeft zijn goede benen van de Emiraten duidelijk meegenomen. Ook Awet Aman zit er nog bij, namens Istanbul. De drie Afrikanen van de hoop, deze ronde. Al sluit er nu met Niyonkuru zelfs een Rwandees aan, jeetje.

Henok en Pau eraf

quote:

Op dinsdag 24 februari 2026 13:47 schreef Mykonos het volgende:
Henok en Pau eraf

Pau eraf, dat ziet Rellende graag.

Tikkeltje hallucinant om een Afrikaanse commentator heel enthousiast Zomermaand te horen roepen

quote:

Op dinsdag 24 februari 2026 13:47 schreef Mykonos het volgende:
Henok en Pau eraf

Henok zat te kloten met z'n fiets, maar vooral heel verrassend dat Marti ineens gezien was. Bizarre ontwikkelingen vandaag. Ik dacht eerst nog dat ze een tactisch spelletje aan het spelen waren, maar nee.

We leven ineens in een wereld overheerst door Picnic. Jurgen Zomermaand, godbetert.

Wel leuk om eens een ander stukje Rwanda in beeld te zien dan Kigali verder

quote:

Op dinsdag 24 februari 2026 13:50 schreef Mykonos het volgende:
Tikkeltje hallucinant om een Afrikaanse commentator heel enthousiast Zomermaand te horen roepen

Ook een keurige poging tot een gefeliciteerd.

WE hebben wel een gigantisch groot probleem. Dit stond vanochtend niet op mijn planning.

Overhoop gereden door de zoon van Snuffel en een Fries.

Nahom Zeray nu pas binnen, nou weet ik wel meteen waarom hij niet bij de ploegenpresentatie was, zal inderdaad wel ziek zijn. Alle ballen op Mulugeta dan maar, die de eerste twee dagen continu op kop heeft moeten rijden. De senioriteit bij de Eritrese selectie zit soms in de weg.

Zomermaand is er vroeg bij

Fryslân boppe!

PicnicDev met winst ... kan nog wel even duren voordat het echte team een overwinning pakt.