Afrikaans wielrennen #4

quote:

Op vrijdag 28 februari 2025 14:30 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]
Delbove is onderweg een paar keer gelost, die gaat z'n gele trui nog wel verspelen.

Laatste twee dagen zijn een stuk lastiger, het valt inderdaad niet uit te sluiten dat Pericas en Martinez dan ineens boven komen drijven. Sluipen nog steeds geruisloos mee. Al heeft Martinez blijkbaar wel een paar keer aangevallen de afgelopen dagen, maar zonder veel succes. Pericas is een keer in moeilijkheden gemeld, maar zat alsnog weer mee, dus zeg het maar.

Henok is ook vrij passief, maar hij weet natuurlijk wat er nog komt.

Hoop sterft als laatst, hoor ik al wel.

We zien de winnaar van etappe 4, de Fransman Joris Delbove. De rit eindigde in Karongi en dat was bekend gebied voor Total, twee jaar geleden wisten ze hier de rest van het peloton te verrassen door vooral in een afdaling te versnellen en dat lukte nu weer. In een stuk in dalende lijn versnelde de ploeg en met veel meer snelheid dan de rest knalde Delbove over een stukje in stijgende lijn heen, waarna het weer verder ging in dalende lijn richting de streep en de voorsprong die hij bij elkaar reed kon niet meer goed worden gemaakt door de merkwaardig sterke Brady Gilmore. Omdat Delbove maar een paar seconde achter zijn ploeggenoot Doubey stond nam hij ook meteen het geel over, een trui die hij nu nog steeds in zijn bezit heeft.



De dag ging rustig van start in de grensstreek. Er was veel over te doen, maar zoals iedereen kon verwachten gebeurde er helemaal niets. In Goma bleef het rustig en er sloeg ook geen geweld over naar Rwanda, het afhaken van Quick Step wordt met de dag genanter. In een andere stad in Oost-Congo was het overigens wel onrustig, met een grote ontploffing die meerdere doden tot gevolg had, maar dat is natuurlijk een onbelangrijk detail. De renners maakten zich op voor een tocht langs het Kivumeer. Het zou een korte rit worden onder tropische omstandigheden, daarom stonden de renners voor de start ook als een stel schapen samengepropt op het enige lommerrijke plekje. De rit van amper 100 kilometer werd afgetrapt door wat aanvalletjes van vooral Afrikaanse renners, de toppers hielden zich weer eens afzijdig. Een behoorlijk gecontroleerde Tour du Rwanda nog steeds, het blijft me verbazen. In een kopgroepje van vijf zaten uiteindelijk drie Rwandezen, waarvan vooral Shemu Nsengiyumva goede zaken deed. Hij sprokkelde heel wat bergpunten bij elkaar en gaat nu royaal aan de leiding in dat klassement. Munyaneza was ook weer van de partij, maar door al zijn aanvalsdrift van de afgelopen dagen moest hij ook als eerste lossen. Namens Amani was ook de Oegandees Lawrence Lorot van de partij, eerlijk gezegd vallen zijn prestaties me een beetje tegen. We gaan nog wat langer moeten wachten op de eerste Oegandese topper, vrees ik. Mike Uwiduhaye was de sterkste renner vooraan, maar hij was niet sterk genoeg om het peloton af te houden. In het peloton was het Total dat domineerde, op de beelden valt te zien dat het merkwaardig genoeg vooral gele trui Fabien Doubey was die het kopwerk voor zijn rekening nam. Maar al dat kopwerk sorteerde wel effect, vooral in de afdalingen. Als een stel bakstenen gooiden ze zich naar beneden in een van de langere afdalingen en daar viel het peloton in stukken en brokken uiteen. De Ethiopiër Gereziher Geremedhin Hailemaryam neemt dat vallen overigens heel serieus, ik zie iedere dag een bericht verschijnen dat hij weer op de grond heeft gelegen. Dat even terzijde, de versnelling in de afdaling was dusdanig serieus dat er vooraan nog maar een paar man te vinden waren. Juan Martinez van Picnic-PostNL was een van de renners die de slag had gemist, zijn ploeg moest aan de bak om hem op een klimmetje weer naar voren te rijden. Niet iedereen kon de schade herstellen, zo verloor notoir slechte daler Dawit Yemane twee minuten. Ook Nahom Zerai en Yoel Habteab waren niet mee, ik was iets te positief over mijn Eritreeërs en dat wordt uiteraard meteen afgestraft.



Henok, die merkwaardig genoeg niet in zijn shirtje van Afrikaans kampioen rijdt, was natuurlijk wel op de afspraak. Zijn enige ploeggenoot was echter Metkel Eyob, de veteraan was voor het eerst deze ronde een keer bij de zaak. Kibrom en Zerai hadden dan weer een mindere dag, die twee mogen hun daalkunsten nog bij gaan schaven. Zo blijkt maar weer, een Tour du Rwanda wordt net zo vaak beslist in dalende lijn. Klimmen boven 2000 meter is natuurlijk lastig genoeg, maar voor sommige renners blijken de afdalingen een stuk lastiger te zijn. Met Awet Aman was er een derde Eritreeër te vinden vooraan, de renner van het World Cycling Centre komt hier bijzonder goed voor de dag. Dat hij al wat tijd in Europa door heeft mogen brengen lijkt hem goed te hebben gedaan, er valt een stijgende lijn te zien in zijn prestaties. Opvallend genoeg waren er ook drie Rwandezen mee, zelfs brokkenpiloot Moise Mugisha liet zich niet verrassen door de trucjes van Total. De Rwandezen doen het ook relatief goed dit rondje, al komen ze tegelijkertijd geen moment in de buurt van een ritzege, laat staan de eindzege. Toch, Manizabayo en Masengesho staan er nog goed voor. Het Vainqueur-gedeelte komt er nog niet helemaal uit, maar wie weet staat ons nog een grote verrassing te wachten. Het groepje vooraan bestond uiteindelijk uit slechts 17 renners. De rest was allemaal gelost, bergop dan wel bergaf.



Moritz Kretschy probeerde de boel te controleren in dienst van Brady Gilmore, maar de overmacht van Total bleek te groot te zijn. Een dag eerder leek Eritrea nog de sterkste ploeg, nu liet Total even zien dat zij het team zijn om te volgen. Zelfs Manzin was nog mee, in een rit die bepaald niet makkelijk was. Hij kon mooi als bliksemafleider gebruikt worden, waarna Delbove dus zijn move plaatste in een stuk in dalende lijn. Hij wist Gilmore te verrassen en de schade kon niet meer gerepareerd worden. Delbove kwam solo aan, drie tellen later werd Gilmore tweede en Henok mocht het weer eens met een derde plek doen. Manzin vierde en Doubey vijfde, een bijzonder goede dag voor Total. De leiderstrui ging van Doubey naar Delbove, maar verder veranderde er relatief weinig in het algemeen klassement. Habteab, Zerai en Yemane verloren een paar plaatsen, maar zij stonden sowieso allemaal al buiten de top 10. In de top 10 zelf veranderde heel weinig, na toch een explosieve en verraderlijke rit. Een rit zonder andersoortige incidenten gelukkig ook, alles is onder controle. Met het fillempie van de dag gaan we meteen door naar de volgende rit, de vijfde.

Bekijk deze YouTube-video



Een van de langere ritten van de ronde - 144 kilometer, lolz - is gewonnen door een jonge Belg, Duarte Marivoet. Duarte Marivoet Scholiers voluit, een naam die opvalt en nu koppelt hij daar ook nog eens een opvallende prestatie aan. Ook opvallend: voor het eerst werd er echt op het scherp van de snede gekoerst. Direct vanuit de start ging Dawit Yemane in de aanval, eindelijk eens een aanval van een wat grotere naam. Dawit werd evenwel meteen weer ingerekend, maar toch. Niet veel later reed er een groepje weg met daarin zijn ploeggenoot Antoine Berlin, een renner die in het algemeen klassement op iets meer dan twee minuten stond. Even later sloot ook Awet Kibrom aan, een renner die in het klassement op een minuut of vijf stond. Voor het eerst viel er dus een kopgroep te noteren met daarin renners die je niet al teveel voorsprong mag geven, ook al gebeurde dag wel. De kopgroep van zeven, die even uit elkaar viel maar later weer bij elkaar kwam, kreeg een voorsprong van bijna acht minuten. De Monegask Antoine Berlin mocht even dromen van mooie dingen, maar zoals altijd in Rwanda verdwijnt een voorsprong als sneeuw voor de zon. Onderweg naar Huye moest er ontzettend veel geklommen worden, de renners reden door het regenwoud van Nyungwe en daar werd een hoogte van bijna 2600 meter gehaald. Straffe kost, op het moment dat ze in het peloton begonnen te versnellen wapperden er meteen een hoop renners af en de voorsprong was voor ze het vooraan wisten al geslonken naar drie minuten.



De vorige ritten vielen makkelijk samen te vatten, tijdens deze rit waren er voor het eerst écht veel ontwikkelingen. Zo werd vroeg op de dag Adria Pericas een keer als gelost gemeld, maar uiteindelijk was hij toch gewoon vooraan te vinden. Een rit met bijna 3500 hoogtemeters was een boel andere renners wel wat te machtig, zo konden we voor het eerst weer eens wat uitvallers noteren. Itamar Einhorn heeft de finish niet gehaald, Brady Gilmore mist zo de rest van de ronde wel een knecht. De Rwandees Nzafashwanayo kwam dan weer te laat binnen, hij was een dag eerder nog in de aanval en die inspanningen hebben hem waarschijnlijk genekt. Alsnog, we zijn inmiddels zes dagen bezig en er zijn nog maar drie renners uit koers verdwenen. Bijzonder, vind ik. Zelfs heel May Stars is nog in koers, geen idee hoe ze dat is gelukt. Uit de kopgroep raakten we ondertussen een paar renners kwijt, ze gingen verder met vijf en nog steeds zag het er goed uit voor Berlin, die ook lekker bergpunten aan het sprokkelen was. Halverwege de rit bereikten we het hoogste punt en tegen die tijd bestond het peloton alweer uit minder dan 20 man. Het kaf werd weer stevig van het koren gescheiden, iedereen die werd gelost kwam eigenlijk ook niet meer terug. Met uitzondering van Delbove, die tot twee keer toe in moeilijkheden werd gemeld, maar de gele trui wist ook twee keer weer aan te sluiten. Ook Moritz Kretschy had het zwaar, de Duitser wordt ingezet als knecht van Gilmore en al het kopwerk begint z'n tol te eisen. Kretschy stond er nog goed voor in het klassement, maar na vandaag niet meer.



Muhoza, Hailemaryam, Berlin, Kibrom en Schutte mochten nog een tijd op kop van de koers rijden, maar hun voorsprong bedroeg al snel nog maar een minuutje. Daarachter zagen we een groep van 18, met daarin ditmaal wel een hoop Eritreeërs. Het ging nu vooral bergop, dus waren Nahom Zerai en Dawit Yemane wel van de partij. Ook Yoel Habteab was meer mee, terwijl er verder geen favorieten ontbraken. De eerste favoriet die definitief afhaakte was Kretschy, het kopwerk van de Duitser zat erop en hij moest de rest laten gaan. Delbove kwam nog maar eens in de problemen, maar hij keerde wederom terug. Doubey deed dan weer meerdere pogingen om de gele trui te heroveren. Halverwege de koers ging hij al eens in de aanval in het gezelschap van Yemane, zonder succes, in de finale probeerde hij het nog een keer. Eindelijk werd de Tour du Rwanda eens ongecontroleerd, eindelijk waren er eens zoveel ontwikkelingen dat je er geen touw meer aan kon vastknopen. Zo ging praktisch zonder aankondiging Duarte Marivoet ineens in de aanval. De jonge Belg had de afgelopen dagen wat tijd verloren, maar ditmaal beleefde hij een goede dag. In een vloek en een zucht reed hij in de finale van de koers naar de koplopers toe. Of eigenlijk koploper, want het voormalige grote Rwandese talent Eric Muhoza had zijn vluchtgenoten achtergelaten. Hij reed heel even solo op kop, maar toen sloot Marivoet aan en bijna meteen ging Marivoet er natuurlijk vandoor. Afgaande op PCS reed Marivoet ineens een minuut voorsprong bij elkaar, hij leek op weg naar de ritzege. In het peloton was Awet Aman actief, waarna Dawit Yemane nog maar een keer in de aanval ging. In de slotkilometers van de etappe was het dan weer Brady Gilmore die vertrok vanuit het peloton. Er is nog geen filmpje van de dag, maar afgaande op PCS reed hij in één keer dat gat met Marivoet dicht, dat moet ontzettend straf zijn geweest. Daarna gaf PCS zelfs aan dat Gilmore Marivoet aan het lossen was, maar toen moest het laatste klimmetje nog komen. Vlak voor de finish in Huye volgde er een klimmetje van een kilometer aan 7% en op dat klimmetje keerde Marivoet terug naar Gilmore, om hem vervolgens ter plaatse te laten. Marivoet reed solo naar de zege, terwijl Gilmore in de laatste kilometers werd ingerekend door de andere favorieten. 25 seconden achter Marivoet was het Awet Aman die tweede werd, hij was aan het eind samen met Fabien Doubey weggereden van de rest en ze wisten nog net de andere aanstormende favorieten voor te blijven, al wonnen ze er geen tijd mee. Gilmore wist ondanks zijn mislukte aanval wel nog vierde te worden, voor Henok.



Uiteindelijk eindigden er achter Marivoet 13 renners in dezelfde tijd. Van die groep van 18 waren we er nog een paar verloren, Dawit Yemane en Nahom Zerai verloren bijvoorbeeld nog wat tijd. Zeker weten doe ik het niet, maar de kans is aanwezig dat Zerai op kop heeft moeten rijden voor Henok, terwijl Yemane dat misschien weer heeft moeten doen voor Mattheis. De Duitser van Bike Aid staat er nog steeds heel goed voor, zijn egoïstische inborst lijkt voor het eerst ergens op gebaseerd te zijn. Ondanks dat ze gedurende de rit in de problemen werden gemeld zaten Delbove en Pericas er gewoon bij, relatief gezien is er ondanks deze chaotische etappe toch weer weinig gebeurd. Moritz Kretschy valt weg uit het klassement, maar verder staan de zaken er nog steeds hetzelfde voor. Nog steeds een secondenspel. Onderweg leek Gilmore even de hele Tour du Rwanda naar z'n hand te zetten, maar hij kwam zichzelf tegen. Ook Doubey stak zijn hand uit naar de gele trui, hij werd net zo goed weer bij de lurven gevat. Die twee renners lijken enorm sterk, maar Henok kent Rwanda als geen ander. Hij weet dat het in het laatste weekend gaat gebeuren. De laatste twee ritten komen eraan en dat zijn lastige ritten. Ritten die vaak ook uitgezonden worden, dit mag u niet missen. Er is nog geen enkele beslissing gevallen, we hebben nog steeds 11 renners binnen de minuut, en zeven jongens binnen de 20 seconden. Iedereen kan nog winnen, zo'n beetje. Op zaterdag gaan we naar Canal Olympia, daar heeft Henok goede herinneringen aan. Op zondag gaan we het WK-parcours verkennen, vorig jaar hebben we gezien dat daar grote verschillen kunnen ontstaan. Alles moet nog bepaald worden, we maken ons op voor een koninklijk weekend. Een weekend waar ik zelf weinig van mee ga krijgen, het is immers carnaval en deze jongen gaat dus vanuit de kroeg op de banken staan voor Henok, Vainqueur, Eric, Awet, Yoel, Nahom en Dawit. Hup jongens, maak me trots. Delbove gaat zijn gele trui nog wel verspelen als hij tijdens deze rit al in de problemen kwam, maar verder hebben WE nog een hoop concurrentie. Ik vertrouw Doubey, Pericas en Martinez voor geen meter. En Gilmore blijft ook maar verrassen, al zou zijn ploffende brommer aan het eind een teken moeten zijn dat de laatste ritten voor hem te zwaar gaan zijn. Mont Kigali zou hij niet moeten kunnen overleven. Mattheis zou er normaal gesproken ook wel tussenuit moeten vallen, Milan Donie heb ik nog geen enkele keer genoemd dus die zal dan ook wel weer boven zichzelf gaan uitstijgen. Geen sinecure voor Henok om de boel binnen te slepen, al heeft hij wel goede herinneringen aan Kigali. Hij weet wat hem te doen staat, zonder meer.

quote:

In het weekend gaan de twee beslissende ritten van deze Tour du Rwanda volgen. We krijgen op zaterdag te maken met een aankomst bergop, een aankomst op de plek waar de Tour du Rwanda jarenlang eindigde. Van Nyanza gaan we naar Canal Olympia in Kigali, waar Henok Mulubrhan in 2023 de laatste rit van de ronde won. Hij zette daar zijn gele trui nog even wat mooier in de verf. Een jaar eerder kreeg Moise Mugisha daar dan weer de rit cadeau van een duo van Total, voorlopig nog steeds de laatste Rwandese ritzege. In 2021 wist de nooit winnende Cristian Rodriguez dan weer te winnen. Drie jaar op rij gingen we op de slotdag naar Canal Olympia. Dat waren vaak wel lastige ritten, met meerdere beklimmingen onderweg. Rondjes door Kigali, met een hoop kasseien erbij ook nog eens. Mur de Kigali, dan de kasseien van Rebero en aan het eind na de laatste keer Rebero afslaan om nog wat verder te klimmen naar Canal Olympia over een geasfalteerde weg. Nu zal het praktisch de hele rit vlak zijn, pas als we Kigali bereiken hoeft er geklommen te worden. Het eerste klimmetje stelt met zeven kilometer aan 4% weinig voor, alles zal hier neerkomen op de slotklim. We noteren vijf kilometer aan 7% aan het eind, de klim wordt progressief steeds zwaarder. Twee kilometer aan 9% aan het eind, daar moet een deel van de beslissing gaan vallen. Eerst weer over de steentjes van Rebero en dan omhoog naar Canal Olympia, het wordt na een vermoedelijk vrij saaie rit een spetterend slot.

Hebben we nog ergens een stream?

quote:

Op zaterdag 1 maart 2025 12:36 schreef Steven184 het volgende:
Hebben we nog ergens een stream?

We worden beflikkerd.

quote:

Op zaterdag 1 maart 2025 12:56 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]
We worden beflikkerd.

Dat gevoel kreeg ik al

Nahom op weg naar...

Nahom Zerai wint!

Milan Donie tweedes, op 10 seconden, met Henok op het wiel. De rest verliest tijd, al blijven de verschillen beperkt. Doubey herovert de gele trui.

We gaan morgen een denderende dag beleven.

Bekijk deze YouTube-video

Vandaag zijn we wel live. Het WK-parcours, je bent een oen als je niet kijkt.

Wat is er aan de hand? Ze knijpen de remmen dicht.

Een beetje miezer en ze blazen de boel af?

Jammer dit.

quote:

Op zondag 2 maart 2025 13:20 schreef Koffieplanter het volgende:
Een beetje miezer en ze blazen de boel af?

Zijn ze in Afrika niet gewend natuurlijk

Dat heeft Doubey de Huiself makkelijk geregeld.

quote:

“Today's stage was supposed to be decisive, and I was 100% ready to fight. I knew these climbs well, so I could count on a good result. Throughout the week, I showed consistent performances, won a stage, was on the podium three times, and climbed higher in the General Classification each day. But today's stage was canceled due to the weather. I don’t think the conditions were bad enough to cancel the stage, but the decision was made. It’s a pity that I didn’t get the chance to fight for victory, but in any case, I am happy with how my week went. The race turned out well for the Eritrean National Team, and, moreover, I managed to earn important points for XDS Astana Team. Now I will focus on my next races together with my team", – said Henok Mulubrhan.

Henok is bestolen. Ik ben witheet.

Doubey staat voor altijd op mijn shitlist. Lafaard.

quote:

Meerdere renners waren vroeg op de dag al tegen de vlakte gegaan vanwege het gladde wegdek. De jury legde de wedstrijd tijdelijk stil om te wachten tot de wegen wat zouden opdrogen, maar toen het peloton weer was opgestapt en de wind en onweer terugkeerde, besloot de jury de koers te beëindigen.

Ik hoop dat het in de WK week niet regent

AFRIKAED

Wel erg jammer deze bende

quote:

Op zondag 2 maart 2025 16:10 schreef franklop het volgende:

[..]
Ik hoop dat het in de WK week niet regent

Het regent altijd in Rwanda. Stukje tropisch klimaat.

Al is de regen niet het grootste probleem, het ging vandaag alleen gepaard met harde wind waardoor er nogal wat troep op de weg leg. En blijkbaar was er ook nog wat donder en bliksem.

Maar het blijft een rare beslissing, ze waren onderhand al bijna bij de finish.

https://www.wielerflits.n(...)nwege-paar-druppels/

Doubey heeft mogelijk een beginnend probleem.

quote:

Regelrechte shit show die alleen maar mooi bijdragen zal aan het niet-doorgaan van het WK te Rwanda, op dat vlak is Doubey een soort van vredesactivist

Ik denk dat @Rellende_Rotscholier een robbertje moet gaan matten in de WF-comments

» Er is al 355 dagen niet in dit topic gepost.

Bijna een volledig jaar geen posts in dit topic, maar we mogen weer! De formidabele Tour du Rwanda staat weer op het programma en daar beginnen we met een formidabele floprit. Nog geen half jaar na het beste WK uit de geschiedenis van de mensheid zijn we terug in Rwanda, het prachtige Rwanda, waar we getuige gaan zijn van een nieuwe editie van de Tour du Rwanda. Op het eerste oog qua parcours en ook qua deelnemersveld niet de beste editie ooit, maar we hebben er desondanks weer ontzettend veel zin in. Geen Evenepoel en Pogacar, wel een hoop Afrikaans geweld.





We trappen deze Ronde van Rwanda af met een relatief lange maar alsnog makkelijke rit. Vanuit de organisatie komen ze dit jaar zelf al met wat meer informatie en die informatie zegt genoeg, als we naar Rwamagana gaan winnen er renners zoals Vernon en Dujardin. Sprinters dus. Dat zal nu niet anders zijn. Rwamagana is de stad van een aantal Rwandese fenomenen, zo komt Adrien Niyonshuti hier bijvoorbeeld vandaan. Inmiddels de bondscoach van Benin, na zijn actieve carrière waarin hij zelfs de World Tour en de Olympische Spelen wist te halen. De man met het opmerkelijke achtergrondverhaal, als overlevende van de genocide. Tijdens het WK werden er nog talloze artikels over geschreven, al is het natuurlijk ook vrij uniek als je je ouders en zes broers vermoord ziet worden. Ook de stad van Valens Ndayisenga, voormalig winnaar van deze ronde, maar inmiddels inwoner van de Verenigde Staten. Zijn zusjes kunnen ook goed fietsen, eentje reed nog voor de opleidingsploeg van Canyon-SRAM. Ook Eric Muhoza, het neefje van Adrien Niyonshuti, komt uit deze stad. Ooit een van de grote Rwandese talenten, maar zoals zoveel Rwandese talenten stokte het al snel. Als sprinter heb je over het algemeen niet heel veel te zoeken in Rwanda, maar de redelijk vaak terugkerende uitjes richting Rwamagana eindigen steevast in een sprint. Een slap begin, daarna wordt het iets minder slap, maar toch ook weer niet zo scherp als in voorgaande jaren. Daarover later meer, dat bewaren we even en we gaan nu meteen maar door naar de deelnemerslijst.

Bekijk deze YouTube-video

Goed, de deelnemerslijst. We gaan het dit jaar doen met slechts 84 renners, al is dat wel weer meer dan vorig jaar. Toen waren er slechts 69 renners aan het vertrek te vinden, onder meer omdat de spanningen tussen Rwanda en Congo toen net hoog waren opgelopen. Die spanningen zijn er nog steeds, maar de rust is wel wedergekeerd en dus zijn er, zeker na het succesvolle WK, geen renners die bang afhaken. Het WK heeft ervoor gezorgd dat iedereen nu zeker weet dat Rwanda een veilig land is, het heeft er alleen niet voor gezorgd dat de deelnemerslijst nu rijker gestoffeerd is. Er kwamen zelfs wat geluiden voorbij dat men aan het nadenken was over het creëren van een WT-koers in Rwanda, nou, voorlopig trekt de 2.1-koers geen hond aan. Een van de beter bezette edities blijft die van 2024, met vier ProTeams aan het vertrek, in de jaren ervoor zagen we ook nog wel eens een WT-ploeg verschijnen, in 2026 doen we het met 13 continentale ploegen, drie nationale ploegen en één gemengde ploeg. Oké, van die continentale ploegen heb je wel te maken met vijf development teams van een WT-ploeg, maar alsnog, een magere score. Het WK is voorbij, de aandacht die toch al flauwtjes was valt nog verder weg. Zelfs een ploeg als Total is afgehaakt, dat waren nochtans vaste klanten hier. In totaal doen we het dus met 17 ploegen, het hadden er eigenlijk meer moeten zijn. Madar, de Algerijnse continentale ploeg met onder meer snelheidsduivel Yacine Hamza, is op het laatste moment afgehaakt, terwijl ook de opleidingsploeg van UAE niet van de partij is. Zonde, met die ploegen erbij waren we richting de 100 renners gegaan en dan begint het toch ergens op te lijken. Hoe dan ook, zoals ieder jaar moeten we het doen met de renners die er wel zijn en die renners gaan wij eens wat nader bekijken. Voor het eerst in de hele historie van de Tour du Rwanda was er 's avonds voorafgaand aan de koers een heuse ploegenpresentatie, op dat vlak wordt de koers wel steeds professioneler. De ploegenpresentatie vond plaats bij het Kigali Convention Centre, de plek waar op het WK iedere koers eindigde en waar we natuurlijk ieder rondje passeerden. Bekend terrein voor heel wat renners aan het vertrek. De ploegenpresentatie valt terug te kijken via het kanaal van Tour du Rwanda, het kanaal waar blijkbaar ook de uitzendingen te vinden zijn! Even afwachten of er dit jaar iedere dag iets wordt uitgezonden, in de afgelopen jaren was er vaak alleen in het weekend iets te zien, maar in het kader van de professionalisering zou het erg mooi zijn als we dit jaar meer koers kunnen zien.


De eerste ploeg die we aan bod laten komen is natuurlijk de nationale ploeg van Eritrea. Een ploeg vol toppers, met toch vooral Henok Mulubrhan als uithangbord. Henok keert terug naar Rwanda om wraak te nemen na vorig jaar. Al wil hij daar zelf niets van weten, hij komt hier gewoon om zijn best te doen, vorig jaar heeft er niets mee te maken. Henok is de man van de glimlach, maar wat er vorig jaar is gebeurd zal hem nog steeds niet lekker zitten. Wij haten allemaal nog steeds Fabien Doubey. Al was het misschien niet eens Henok die vorig jaar het hardste moest balen, het was juist Nahom Zeray die in de aanval was gegaan toen de koers werd stilgelegd. Nahom zag net als Henok een kans om de Tour du Rwanda te winnen aan zijn neus voorbij gaan. Henok en Nahom is nu weer het duo waar Eritrea op mag rekenen, waarbij we gezien het makkelijkere parcours dit jaar toch vooral naar Henok kijken. Hij krijgt hier onderhand iedere dag een kans op de ritzege aangeboden, voor de pure klimmer Nahom is dit parcours eigenlijk iets te eenvoudig. Als Nahom überhaupt aan het vertrek komt, bij de ploegenpresentatie was hij niet aanwezig en dus stonden de Eritreeërs er maar met z'n vieren. De nationale ploeg van Eritrea kwam net als de rest gisteren aan op het vliegveld van Kigali en de fotografen hebben Nahom Zeray toen wel vastgelegd, hij is dus in Rwanda. Dat hij niet bij de ploegenpresentatie was kan uit voorzorg zijn geweest, misschien dreigt hij wel ziek te worden. Dat is altijd een factor om rekening mee te houden tijdens deze koers, het draait in Rwanda vaak nog meer om een week gezond blijven dan echt om de benen. Zagen we op het WK ook, hopelijk staan de dixies weer klaar. Goed, we rekenen dit jaar dus vooral weer op Henok, op papier de topfavoriet hier. Nahom Zeray als belangrijkste adjudant, met daarnaast Merhawi Kudus als wegkapitein. Mijn KUDUS, in een speciale versie van zijn trui van Afrikaans kampioen. KUDUS is een beetje op zijn retour, al helpt het ook niet mee dat hij regelmatig valt. Vorig jaar bijna het hele seizoen gemist na een doodsmak in de Marseillaise, het veroveren van de Afrikaanse titel aan het eind van het jaar was zijn enige resultaat van formaat. Dit jaar ook weer slecht begonnen, in Oman ging hij stevig onderuit. Het was even de vraag of hij de Tour du Rwanda wel zou halen, maar dat is dus gelukt. Niet in topvorm, naar eigen zeggen. Niet volledig hersteld van die valpartij, maar hij zal alsnog goed genoeg zijn om op kop te sleuren voor Henok. De ploeg bestaat verder uit twee jongens die we recent in de Sharjah Tour zagen namens een clubteam uit de Emiraten. Ze draaiden daar een mooie voorbereiding op de Ronde van Rwanda, vooral voor Yafiet Mulugeta was dat het geval. Op de enige aankomst bergop van de ronde werd de jonge Eritreeër derde, hij gaf maar een paar seconden toe op Matteo Fabbro en Lorenzo Nespoli. Ik had Mulugeta niet direct ingeschat als een topklimmer, dit resultaat was een mooie opsteker. Hopelijk neemt hij de benen van die koers mee naar Rwanda en kan hij zichzelf nog wat meer op de kaart zetten. Vorig jaar werd hij hier 30e, het jaar daar weer voor 35e. Nu moeten we een stuk hoger gaan mikken, zeker als we nog een keer een contract in Europa willen versieren. Redelijk wat koersen in Europa gereden namens het WCC, maar zich helaas niet genoeg in de schijnwerpers gereden. Dat moet nu dan maar gebeuren, laten we het knechtwerk verder aan Natan Medhanie. Een jongen van 26 die een beetje uit het niets komt. Vorig jaar al de Tour du Rwanda gereden en toen anoniem 27e geworden, hij viel me vooral op tijdens het Afrikaanse kampioenschap. Die koers eindigde op een klimmetje, waar hij de sprint bergop aantrok voor KUDUS. Hij dunde daar het peloton danig uit, waarna Awet Aman mijn KUDUS richting de zege mocht lanceren. Medhanie is al wat ouder, geen jongen die we richting Europa hoeven te praten, maar wel een nuttige kracht voor deze sterke Eritrese ploeg. Ontzettend sterke ploeg, ik mis hier alleen nog wel even een talentje als Keven Teklemariam, we moeten de Tour du Rwanda uiteindelijk toch ook gebruiken om jongens richting Europa te krijgen. Nu komen we hier toch vooral met het oog op de eindwinst. Zit er zomaar in, met deze gasten. De snelheid van Henok is dit jaar overigens extra belangrijk, er schijnen voor het eerst bonificaties te worden uitgedeeld aan de streep!


De volgende nationale ploeg is die van Rwanda, waar opmerkelijk genoeg niet de beste Rwandezen te vinden zijn. In totaal doen er 14 Rwandezen mee aan deze Tour du Rwanda, maar de hoogvliegers rijden niet rond in een nationaal tricot. Met Patrick Byukusenge staat er wel een zeer ervaren renner aan het vertrek, de beste man is inmiddels 34 en hij is toe aan zijn 13e Tour du Rwanda. Vorig jaar werd hij nog 19e, niet onverdienstelijk. Een aanvallende renner ook wel, we gaan veteraan Byukusenge weer regelmatig in de vlucht zien verschijnen. Zijn jongere ploeggenoot Etienne Tuyizere werd vorig jaar dan weer 53e, dat is helaas dan weer een minder groot succes. Tuyizere werd recent wel tweede in het Criterium du Kigali, achter Byukusenge. De boys zijn in vorm! Shemu Nsengiyumva zit er dan weer iets minder in, lijkt me. Vorig jaar 39e in de Tour du Rwanda, recent 65e in de Tour of Sharjah, nee, niet direct een fenomeen. Wel beter dan Erik Nkundabera, hij werd namelijk slechts 84e in de Tour of Sharjah, al deed hij het vorig jaar in Rwanda dan weer beter met een 25e plaats. Nkundabera mocht zelfs het WK rijden, maar daar noteerde hij logischerwijs een DNF. Nationaal kampioen van Rwanda geworden vorig jaar, niet onlogisch dat je dan het WK mag rijden, maar nee, ook Eric gaat deze Tour du Rwanda niet winnen. En Shadrack Ufitimana al helemaal niet, de jongste van deze nationale ploeg van Rwanda lijkt er niet direct eentje te zijn om in de gaten te houden. Mocht ook mee met de Rwandese ploeg naar de Tour of Sharjah om daar warm te draaien voor zijn thuisronde, maarja, aan een 59e plek in het klassement heb je niet veel. Wel 33e tijdens de rit die een aankomst bergop kende, maar we zijn bepaald niet onder de indruk van deze nationale ploeg.


Nee, dan Benediction Banafrica Team. Na een paar jaar afwezigheid is deze ploeg van de zonnepanelen voor het Rwandese platteland weer terug als continentale ploeg. Het is een ploeg gevuld met een paar random Belgen, maar die staan hier gelukkig niet aan het vertrek. Wel drie van de sterkste Rwandezen, te beginnen met Moise Mugisha. De onstuimige Mugisha is nog altijd de laatste Rwandese ritwinnaar, al moeten we daarvoor alweer terug naar 2022. Vorig jaar toonde hij zich weer strijdlustig, al kwam hij in het klassement niet verder dan een 18e plek. Op het WK reed hij alleen de tijdrit, hij moest het doen met een 31e plek. Minder dan Shemu Nsengiyumva, terwijl hij de betere renner is, toch pijnlijk. Ook Mugisha stoomde zich in de Verenigde Arabische Emiraten klaar voor deze nieuwe editie van de Ronde van Rwanda, hij werd 28e in het klassement, maar hij noteerde wel een mooie 7e plaats tijdens de aankomst bergop. Mugisha is klaar om weer veelvuldig in de aanval te gaan, zonder veel resultaat te boeken. Voor resultaten kijken we eerder naar Eric Manizabayo, de man die vorig jaar nog 12e werd in de Ronde van Rwanda. Hij werd ook al eens 9e, Manizabayo is nog altijd een van de beste Rwandese klimmers. Wel een beetje overvleugeld door zijn ploeggenoot Vainquer Masengesho inmiddels, maarja, wat wil je ook met zo'n naam? Masengesho werd vorig jaar 7e in de Tour du Rwanda! Beste prestatie voor een Rwandees sinds, nouja, lang geleden. Mocht dit jaar alleen niet afzakken naar de Sharjah Tour, de ideale voorbereiding op de Ronde van Rwanda is dus verstoord. Jammer, maar we kunnen niet uitsluiten dat hij ook dit jaar weer de beste Rwandees gaat zijn. Mike Uwiduhaye is er ook weer bij, de man die ook een aantal jaar als Paul door het leven ging. Gozer heeft geen voornaam, dus verzinnen ze iedere keer weer wat nieuws voor hem. Noem hem maar gewoon Uwiduhaye, dat is voor iedereen het duidelijkst. Al hoef je hem waarschijnlijk helemaal niet te benoemen, gezien zijn 46e plaats vorig jaar. Wel een paar keer in de aanval gegaan, meer is dit jaar ook niet mogelijk. Tot slot zien we bij deze ploeg Jean Claude Nzafashwanayo, dat hij vorig jaar tijdens de vijfde rit een OTL noteerde is in principe genoeg informatie. Drie voor Rwandese begrippen absolute toppers in deze ploeg, aangevuld met tweemaal veldvulling. Hup Vainquer, maak je naam waar!


De vierde ploeg is een Turkse ploeg, in ieder geval op papier. Istanbul Team is overgenomen door de Eritreeërs, veteraan Natnael Berhane rijdt al jaren voor deze ploeg en hij heeft deze winter er even voor gezorgd dat het heel gezellig is geworden om hem heen. Sinds 2023 rijdt Berhane in Turkije, twee jaar lang met één andere Eritreeër aan zijn zijde. Vorig jaar waren ze met z'n drieën en nu zitten er ineens vier Eritreeërs bij de ploeg, en niet zomaar wat Eritreeërs. Berhane zelf is natuurlijk al een grote naam, hij reed in het verleden liefst acht grote rondes en hij is samen met Daniel Teklehaimanot natuurlijk degene die de weg heeft geplaveid voor Bini en co. In een ver verleden werd Berhane ooit een keer tweede in de Tour du Rwanda, achter Teklehaimanot, dat was in 2010. Opvallend genoeg heeft Berhane daarna nooit meer de Tour du Rwanda gereden, jeetje, hij keert 16 jaar later dus pas terug naar deze koers. Als wegkapitein, sinds vorig jaar zijn de prestaties zichtbaar minder geworden. Hij kon nog wel eens een koersje winnen in Turkije, dat zat er vorig jaar niet meer in. In de Tour of Sharjah begin dit jaar was het ook niet zo indrukwekkend, daar vielen enkele ploeggenoten meer op. De kopman hier is toch vooral Awet Aman, een jongen die vorig jaar namens het WCC 9e werd in de Ronde van Rwanda. In rit vijf werd hij zelfs een keer tweede, hij was toen ijzersterk. Vooral een sterke klimmer, namens het WCC kon hij dat zelfs in enkele Franse amateurkoersjes laten zien. Aan het eind van het jaar werd hij op het Afrikaanse kampioenschap tweede. Hij trok eerst de sprint bergop aan voor KUDUS, liet hem toch wegrijden, maar sprong later toch weer naar KUDUS toe toen hij zag dat niemand kon volgen. Samen kwamen ze over de streep, KUDUS kreeg de trui en Aman kreeg als troostprijs de winst in de beloftencategorie toebedeeld. Recent in de Tour of Sharjah werd Aman vijfde op Al Suhub Mountain, de berg waar Mulugeta derde werd. In het klassement was hij dan pas 47e, onder meer dankzij een ramzalige tijdrit, maar hey, in deze Tour du Rwanda zit gelukkig geen tijdrit. Ook wat minder klimwerk dan we gewoon zijn, dat is dan weer jammer voor Aman. Een serieus goede klimmer, die hier serieus goed voor de dag kan gaan komen. De derde Eritreeër heeft een grote naam, er staat een Girmay aan het vertrek. Het is Mewael Girmay, zeg Mewal, de jongere broer van Bini. Op training schijnt hij net zo snel te zijn als Bini, in de wedstrijden komt dat er alleen nog niet echt uit. Hij reed twee jaar voor de opleidingsploeg van Wanty en daar waren ze niet zo blij met hem, hij viel nog wel eens en het financieel noodlijdende Wanty vond het niet leuk dat ze zoveel nieuwe fietsen voor hem moesten halen. Hij werd dan ook mooi bij het grof vuil gezet, vorig jaar eigenlijk al. Amper koersen gereden toen, sneu voor die jongen. Hij mocht ook niet mee met Bini naar NSN, maar Berhane bood uitkomst. Mewael mag nu sprinten voor Istanbul Team, recent ging dat hem in de Grand Prix Antalya nog redelijk af met een zevende plek. Snelheid heeft hij wel, hij is alleen iets minder handig in het peloton. Dan zie je wel het verschil tussen Mewael en Bini, de ene reed als junior al rond in Europa en de ander kwam daar pas als belofte terecht. Al zal Mewael sowieso wel iets minder talent hebben, ondanks die indrukwekkende sprints op training. Hoe dan ook, er komen deze week minstens twee mooie kansen voor hem aan. Zoveel sprinters rijden er hier niet mee, hij moet zich kunnen laten zien. Hoeft nu ook geen rekening te houden met de Tsjech Barta, dat is normaal de rapste man van deze ploeg, maar nu niet aanwezig. Wel aanwezig is die andere veteraan, Metkel Eyob. De professor noemen ze hem, want hij draagt een bril. Een jongen met een schat aan ervaring, maar inmiddels wel ernstig op zijn retour. Een paar jaar geleden reed hij nog rond in de gele leiderstrui in Rwanda, tot hij hard onderuit ging, dat niveau is verdwenen. In het verleden won hij liefst vijf keer een rit in dit rondje, hij eindigde een paar keer op het podium in het eindklassement, maar nu, bij zijn 12e deelname, zal hij vooral in dienst gaan rijden van Awet Aman, vermoed ik. Vorig jaar 23e, de gloriedagen zijn voorbij. Op de foto hierboven is een bijzonder kleine Turk te zien, Yunus Emre Yilmaz is dat. Kan er helemaal niets van, je mag hem met recht een excuusturk noemen. Volgend jaar vijf Eritreeërs, zeg ik. Aan de bak, Natnael Berhane, zet die ploeg nog maar wat meer naar je hand.


We komen nu uit bij een zeer gevaarlijke ploeg. NSN Development Team is van de partij met meerdere bekende namen. We kennen helaas Itamar Einhorn, in 2024 won hij twee ritten in dit rondje. Vorig jaar werd hij een keer tweede, hij is zeer gevaarlijk tijdens de wat vlakkere ritten. Al ben ik vooral heel bang voor Pau Marti, de jonge Valenciaan is naast Henok Mulubrhan de absolute topfavoriet voor de eindzege hier. Ga maar na, recent werd Marti nog derde in de Figueira Champions Classic, kort achter Morgado en Aranburu. Ook in zijn thuisronde, die van Valencia, begon hij het jaar al sterk met een 18e plek. Marti is vooral een puncheur, en dat zijn renners die het altijd goed doen in Rwanda. Dit rondje is gemaakt voor hem, hij komt goed over de heuvels en hij beschikt ook wel over wat snelheid. Ja, Henok gaat het zwaar met hem krijgen. Vorig jaar werd Marti ook nog eens 6e op het WK voor beloften in Rwanda, hij kent het land inmiddels dus ook nog eens. Hij kent de wegen en de omstandigheden, hij zal er dus klaar voor zijn om hier voor de eindwinst te gaan. Help. Gesteund in zijn jacht op de eindzege wordt hij door de Duitser Moritz Kretschy, eentje die we al twee keer eerder in Rwanda hebben gezien. Een sterke renner, goede klimmer ook wel, komt altijd goed voor de dag hier. Een keertje 9e geworden, vorig jaar stond hij ook in de top 10 voor hij ziek werd. Een van de betere renners aan het vertrek, zeker in rondje als dit. Het zijn vaak wel dit soort allrounders die dan ineens tevoorschijn komen. Zac Marriage zou het ook zomaar goed kunnen gaan doen, als je vorig jaar 11e kunt worden in de Volta a Portugal ben je ook een man om rekening mee te houden in Rwanda. Hij reed al eens in Afrika, vorig jaar werd hij deze in de Ronde van Benin, waar hij een ritje won. Ik ken hem verder niet zo goed, maar hij lijkt wel een klimmerstype. Eentje die dit jaar dan wel weer minder denderend is begonnen, het zal afgaande op die resultaten vooral werken worden voor de kopmannen. Dat zal ook gelden voor Finlay Tarling, 5% van het talent van zijn broer.


De jonkies van Soudal Quick Step zijn ook van de partij, met een internationaal gezelschap. Meerdere jongens om nauwlettend te volgen, vooral de Braziliaan Henrique Bravo is een gevaarlijke klant. Heeft zich vorig jaar al meermaals laten zien, zo geef je met een 8e plaats in Valle d'Aosta meteen weg dat je kunt klimmen. Op het WK in Rwanda reed hij mee bij de beloften en daar viel hij wel wat tegen, misschien is Rwanda dus net niet zijn land. Alsnog, een jongen waar ik rekening mee ga houden. De kopman van deze ploeg, al kan iemand als Jose Said Cisneros misschien ook wel verrassen. Weer een Mexicaan, dat begint een plaag te worden. Een klein klimmertje, toe aan zijn eerste profkoers. Vorig jaar werd hij 17e op het WK bij de junioren, een van de resultaten waardoor hij is opgepikt door Soudal. Zal hier niet meteen hoge ogen gaan gooien, maar wel een interessante naam voor de toekomst. Hodei Muñoz is voor mij persoonlijk dan weer de belangrijkste naam, want Hodei is een Bask! Hodei komt uit Luiaondo, een dorpje net boven Amurrio. Daar woont Mikel Landa dan weer, en Landa vindt het leuk om zijn trainingsrondjes af te werken met lokale renners. Hij organiseert wel eens een tochtje waarbij iedereen mag aansluiten en Muñoz sloot in zijn tijd als junior wel eens aan. Hij noteerde goede uitslagen in het Baskische circuit, tevens in het veldrijden, maar de belangrijkste reden dat hij nu voor Soudal rijdt is natuurlijk de aanbeveling van Landa. Van trainen met je idool naar rijden in dezelfde ploeg, heel fraai. Als een van de beste Baskische junioren van zijn generatie waren de Baskische verwachtingen hooggespannen, hij kon zijn belofte vorig jaar nog niet volledig inlossen. Een paar aardige resultaten, maar al met al liet hij te weinig zien. Dat moet dit jaar beter, anders zit je dadelijk ineens bij Euskaltel. Hij is dit jaar redelijk begonnen op Mallorca, als je daar tussen de profs 14e kunt worden ben je niet slecht bezig. Als Hodei gezond blijft kan hij een mooie carrière gaan uitbouwen, als hij in vorm is lijkt hij me naast Bravo de man die het hier moet gaan doen. Weer zo'n jongen die goed voor de heuvels komt en dan nog iets in de benen heeft om er een mooi sprintje uit te persen, precies wat je in Rwanda nodig hebt. Hup Hodei! Van Mathijs De Clercq ben ik dan weer niet zo onder de indruk, daarnaast ben ik erg tevreden met het feit dat Erazem Valjavec niet over dezelfde medische ondersteuning als zijn vader lijkt te beschikken. Een Sloveen die niet vooruit te branden is, bel de krant.


We gaan door met het volgende internationale gezelschap, we zijn hier getuige van een van de eerste koersen van het vers opgerichte Movistar Team Academy. Bij die ploeg zien we vooral heel veel jonge renners, bijna allemaal eerstejaars. Met uitzondering van Jonathan Guatibonza, de Colombiaanse sprinter. Ontdekt door Matxin, wegens tegenvallende prestaties liet hij hem snel vallen. Na een jaartje in Colombia is hij nu weer terug in Europa, waar we dus vooral rekening met hem moeten houden tijdens de vlakke ritten. Er zijn een paar makkelijkere etappes te vinden in deze ronde, daar kan hij zich dus gaan mengen. Veel snelle mannen staan hier niet aan de start, hij krijgt op de eerste dag meteen een kans om zich te tonen. Roger Pareta is een tweedejaars belofte, eentje waar ik niet heel erg van onder de indruk ben. De opleidingsploeg van Movistar valt een beetje tegen, er zit om te beginnen al vrij weinig toptalent in en de paar jongen waar je echt naar uitkijkt zijn hier niet. Filip Novak lijkt me bijvoorbeeld niet heel erg goed, je hebt het idee dat hij vooral voor Movistar rijdt omdat ze zijn broer wilden hebben. Pavel heeft dan wel wat mooie adelbrieven, bij Filip zie je net iets minder potentie. Lucas Jackson won vorig jaar wel de Bizkaiko Itzulia, een mooie koers in het Baskische juniorencircuit, maar verder zie je ook daar weinig aansprekende resultaten. Dan is de Costa Ricaan Sebastian Castro misschien nog wel de beste, vorig jaar als junior toch een paar koersjes gewonnen in Italië en hij wist 24e te worden op het WK in Rwanda. Kent het land, met andere woorden. Nee, Movistar doet hier waarschijnlijk vooral voor spek en bonen mee. Ze hadden voor de gein Tesfatsion mee moeten nemen, dat had ik kunnen waarderen.


Bij Lotto-Groupe Wanty zien we enkele interessantere renners verschijnen, zo doet er met Duarte Marivoet een renner mee die vorig jaar nog namens de opleidingsploeg van UAE een rit won in Rwanda. In Huye won hij de rit door in de finale weg te rijden en een mooie solo af te ronden, was wel meteen een van zijn weinige goede resultaten. Her en der nog een ereplaats, een keer een 16e plaats in Valle d'Aosta, het was voor Matxin uiteindelijk niet genoeg om zijn contract te verlegen. Uiteindelijk kwam hij pas heel laat bij Lotto-Wanty terecht, dankzij de fusieperikelen. Het was even wachten of er nog plek zou zijn voor hem bij de opleidingsploeg, maar dat kwam goed en dus keert hij terug naar het land waar hij goede herinneringen aan heeft. We hopen van harte dat hij er dit jaar minder van bakt. Naast Marivoet kijken we bij deze ploeg vooral naar Edouard Claisse, het nieuwe Waalse wondertalent. Zou eigenlijk voor de opleidingsploeg van Intermarche gaan rijden, maar goed, de fusie, nu zit hij dus bij de opleidingsploeg van de fusieploeg. Heel wat renners lieten ze lopen, deze Waal moesten ze dan weer absoluut hebben. Vorig jaar zesde op het WK voor junioren in Rwanda, hij vindt hier dus echt zijn terrein. Beetje afwachten of hij het meteen kan laten zien in zijn eerste profkoers, maar dit is wel een van de renners van deze opleidingsploeg om überhaupt het hele jaar door in de gaten te houden. Ruben Thompson doet ook mee, de Nieuw-Zeelander rijdt normaal voor de WT-ploeg maar hij valt nu even in bij de jonkies. Het was de bedoeling dat Thompson een klimmer zou worden, dat is er nooit helemaal uitgekomen. Nu vooral een van de weinige klimknechten van Lotto, als hij hier in Rwanda voor zichzelf mag rijden kan hij misschien nog wel redelijk hoog eindigen ook. Hoger dan Lucas Van Gils, dat is volgens mij geen fenomeen. Mauro Cuylits is dan in zekere zin wel weer een fenomeen, hij is de zoon van voormalig prof Gunther Cuylits. Gunther reed ooit nog voor Landbouwkrediet, maar in de nadagen van zijn carrière reed hij vooral veel Afrikaanse koersjes. Zo trok hij vaak naar Burkina Faso voor de Tour du Faso, ook deed hij in 2010 mee aan de Ronde van Rwanda. In 2012 werd hij dan weer 8e in de Tour de Faso, waarna hij onderweg terug naar huis op het vliegveld van Ouagadougou kreeg af te rekenen met een hartaderbreuk. Dat werd hem fataal, Cuylits zou sterven in Burkina Faso. Mauro was toen pas 7, auw. Het is Cuylits junior wel gelukt om in de voetsporen van zijn vader te treden, hij is ook wielrenner geworden en in die hoedanigheid is hij ook in Afrika terechtgekomen. Vorig jaar deed hij al mee aan de Tour du Rwanda, na een goede proloog verdween hij uit beeld en werd hij slechts 57e in het klassement. Dan denk je dat Mauro er niet veel van kan, maar dit fenomeen won later op het jaar wel gewoon de Tour of Istanbul, hallo zeg. Ook de Hel van Voerendaal gewonnen, je zou voor minder. Mauro kan dus wel iets, al verwacht ik in dit rondje eerder een herhaling van vorig jaar. Het zal dan toch vooral werken worden voor Marivoet, Claisse en Thompson. Ze komen om net als vorig jaar een rit te winnen, ik sluit het niet uit.


Zelfs in de Ronde van Rwanda ontkom je niet aan spruitjeslucht. Daar staan ze, de mannen van Picnic PostNL. Drie jongens van de gestampte pot, waarbij Jurgen Zomermaand vorig jaar als klimmer enkele flitsen van talent heeft laten zien. Nog niet genoeg om te zeggen dat hij het wel gaat redden, daarvoor zou hij er sowieso goed aan doen om naar een andere ploeg te gaan. De Fries heeft een mooie naam, helaas voor hem is het nu geen zomer. Thom van der Werff is wat meer een klassiek type, dan krijg je het zwaar in Rwanda. Wie Christiaan van Rees is weet ik dan weer niet, ik zie in zijn resultaten alleen dat hij een paar keer semi-hoog is geëindigd in wat vlakkere koersen. Ook voor hem wordt het dus een zwaar rondje, met wat geluk kan hij pieken op de eerste dag. Jacob Bush is dan weer een Brit die vorig jaar ook al aanwezig was in Rwanda, hij werd 38e en dus weet ik voldoende, we schrijven hem af. Alle ballen op de absolute kopman van deze ploeg, Matteo Vanhuffel. De zoon van Snuffel, ja! Heeft vorig jaar meermaals laten zien een uitstekend klimtalent te zijn, onder meer 8e in de Baby Giro, ik denk dat Vanhuffel zich hier wel bij de eerste tien kan rijden. Al had hij het parcours wellicht liever wat lastiger gezien, en ik met hem. Albert Timmer en Rudi Kemna als ploegleiders hier, je zou voor minder.


Bij de presentatie van Bike Aid gebeurde iets vreemds: op de achtergrond staat de naam van Nahom Efriem vermeld, maar op het podium is hij niet te vinden. Blijkbaar heeft hij problemen met zijn paspoort, waardoor het hem niet is gelukt om Eritrea te verlaten. Dat is best vreemd, aangezien hij een paar maanden geleden nog het WK reed in Rwanda, toen lukte het nog wel om van Eritrea naar Rwanda te reizen. Het is erg jammer voor hem en voor ons dat dit hem overkomt, Nahom Efriem werd toen op het WK voor junioren 11e en daarmee zette hij de beste Afrikaanse prestatie bij de mannen neer, hij was iemand geweest om tijdens deze Tour du Rwanda echt naar uit te kijken. Een nieuw Eritrees wondertalent, daar smachten we allemaal naar. Het is echt jammer dat hij niet van de partij is, dit was de ideale koers geweest voor het nieuwe Eritrese fenomeen om zijn kunsten meteen tussen de profs te laten zien. Hopelijk zijn de problemen met zijn paspoort snel opgelost en kan hij zich de rest van het jaar in andere koersen wel tonen voor het zeer sympathieke Bike Aid, en hopelijk staat er ook heel snel een betere ploeg voor hem op de stoep. Helaas geen Nahom Efriem, wel nog twee andere Eritreeërs. Jarenlang reed Dawit Yemane voor deze ploeg, als sterke klimmer gooide hij vaak ook hoge ogen in de Tour du Rwanda, maar wegens visumproblemen is hij op straat gezet door de Duitsers. In plaats daarvan zien we nu Even Yemane bij de ploeg, geen familie overigens. Even Yemane reed vorig jaar nog voor de ploeg van Berhane, maar hij heeft de overstap naar Bike Aid gemaakt. Een jongen die een aardig eind kan klimmen, met een stevige punch in de benen. Een stereotype Eritreeër, met andere woorden. Het wordt zijn eerste Ronde van Rwanda, ik ben benieuwd. Niet de grootste der Eritrese talenten, maar wel iemand die hier mooie dingen kan laten zien. Al verwacht ik vooral veel van Yoel Habteab, zeker na zijn Tour du Rwanda van vorig jaar. Hij zette toen ineens een stap qua snelheid en klimvermogen. Hij werd een keertje tweede in een rit, verder hing hij eigenlijk altijd wel bij de eerste 10 rond. Een man met behoorlijk veel snelheid en steeds meer klimvermogen, dan begin je ook steeds meer iemand te worden voor de Tour du Rwanda. In de wat makkelijkere ritten moet hij mee gaan sprinten voor de winst, in de wat lastigere ritten moet hij een aardig eind kunnen aanklampen. Een mooie Tour du Rwanda rijden, en dan daarna ook eens een keer een paar uitslagen neerzetten in Europa, vooral dat laatste is tot nu toe een uitdaging gebleken. De kopman voor het eindklassement zal hier wel weer Oliver Mattheis zijn, hij eindigde vorig jaar immers op het podium. Een derde plek, al weten we nooit hoe het was afgelopen als Doubey de boel niet had gesaboteerd. Mattheis, altijd vooral heel erg bezig met Mattheis, gaat er weer voor zorgen dat Mattheis hoog zal eindigen in het klassement. Al krijgt hij ook nog wel interne concurrentie van Baptiste Huyet, natuurlijk een voormalig renner van Tietema. Een soort van klimmer, net niet genoeg voor de Rockets. Vast wel genoeg om namens Bike Aid vrij hoog te eindigen in de Ronde van Rwanda. Victor Vidal is dan weer een Fransoos die door Bike Aid om onduidelijke redenen uit het Franse amateurcircuit is geplukt, daar verwacht ik dus echt niets van. Hier had Nahom Efriem moeten staan, ik ben ontroostbaar.


De Duitsers van Rembe komen met zo'n beetje hun sterkst mogelijke opstelling aanzetten, respect. Met Johannes Adamietz en Miguel Heidemann nemen ze twee voormalig profs mee, zowel Adamietz als Heidemann kunnen allebei een aardig eindje klimmen. Vooral van Adamietz mogen we hier best wat verwachten, een uitstekende klimmer voor koersen van dit niveau. Heidemann kan er ook wat van, al schaal ik Adamietz net iets hoger in. Heidemann is ook meer de tijdrijder van de twee, wat wil je met zo'n voornaam. Ole Theiler is dan weer een renner met een leuke punch, dat komt niet slecht uit in Rwanda. Wel het jaar begonnen met een reeks DNF's, de mannen van Rembe staan allemaal nog niet echt op punt. Ook maar afwachten hoe dit soort gasten het gaan doen in Rwanda, als je er nog nooit bent geweest kunnen de omstandigheden natuurlijk zwaar tegenvallen. Julian Borresch is wel redelijk, Jermaine Zemke is dan weer de zoon van Jens Zemke en dat is zijn meest onderscheidende kwaliteit.


Een nieuwe Afrikaanse ploeg, leuk! Weer eens een Zuid-Afrikaanse continentale ploeg, werd tijd na een paar jaar afwezigheid. ProTouch was altijd een leuke ploeg, ik kan me de jaren van Kent Main nog heel goed herinneren, altijd een vaste waarde in deze race. Nu krijgen we Tshenolo Pro Cycling Team, een ploeg met een kicken truitje. Al even actief als amateurploeg, nu met wat hulp van Tshenolo, een Zuid-Afrikaans afvalbedrijf, continentaal geworden. Ze hebben blijkbaar wilde plannen, zo moet er volgend jaar ook een vrouwenploeg gaan ontstaan. Heel goed, meer Afrikaanse ploegen, meer beter. Reinardt Janse van Rensburg rijdt voor deze ploeg, die man is niet kapot te krijgen, maar met zijn sprintersbenen slaat hij Rwanda toch maar even over. Het is nu vooral uitkijken naar Alexander Erasmus, vorig jaar een van de betere Afrikaanse junioren. Of hij zich nu meteen in de kijker gaat rijden valt te bezien, maar iedere kans die ik krijg om hem Kermit Erasmus te noemen laat ik niet liggen, in ieder geval. Brandon Downes en Emile van Niekerk zijn waarschijnlijk de twee jongens die het hoogste gaan eindigen in het klassement, al zou het me verbazen als ze zich bij de eerste 20 weten te rijden. Leuk dat er weer een nieuwe Zuid-Afrikaanse ploeg is, maar het niveau mag nog wel omhoog. Rodney Masemola is gewoon geen goede renner bijvoorbeeld, sorry. Thokozani Mahlangu werd vorig jaar dan wel weer vierde in de Ronde van Benin, zo! Nee, Tshenolo moet het voorlopig vooral van de leuke truitjes hebben, qua prestaties wordt het een berg afval. Gelukkig weet de sponsor daar wel raad mee.


Een Braziliaanse ploeg, ja! Als ze het niveau van het geweldige Funvic weten te evenaren gaan we wat beleven, ik vrees alleen een beetje dat die cowboytijden zelfs in Brazilië een beetje achter ons liggen. We zien een zeer bijzondere renner in dit gezelschap, de man met de helm van Red Bull. Niemand minder dan mountainbikefenomeen Henrique Avancini staat aan het vertrek in Rwanda, dat is toch gaaf? Een meervoudig wereldkampioen aan het vertrek, je zou voor minder. Op de weg blijkt deze 36-jarige veteraan ook goed uit de voeten te kunnen, hij reed vorig jaar best een mooi programma in Europa met daarin onder meer de Ronde van Slovenië waarin hij 27e wist te worden. Tiende in de Istrian Spring Tour, doe het hem maar na. Zet hem op een fiets en hij gaat vooruit, dat is Avancini. Volgens PCS had hij tussen 2012 en 2025 geen wegkoersen gereden, nou, dat maakt zijn prestaties in 2025 des te indrukwekkender. Als hij die lijn doortrekt kan hij zelfs een mooie uitslag gaan rijden in Rwanda. Zal moeten ook, want van zijn ploeggenoten gaat het niet komen. Alhoewel, João Pedro Rossi werd recent vierde in de Vuelta a San Juan, een koers die blijkbaar tegenwoordig nog steeds bestaat, maar dan als amateurkoers. Vorig jaar 11e in de Ronde van Uruguay, toe maar. Bruno Martins Lemes werd dan weer zesde in die Ronde van San Juan, alsnog lijkt me dat pure pelotonvulling hier. Net als Gabriel Sousa Silva en Luiz Fernando Bomfim de Almeida, die jongens gaan het geen week volhouden.


We zijn bijna aan het eind van de startlijst, ondertussen komen we uit bij een ietwat merkwaardige ploeg van Ethiopië. De derde nationale ploeg, kwalitatief gezien de minste van de drie. En dan te bedenken dat de ploeg van Rwanda al niet veel bijzonders was, deze ploeg van Ethiopië is echt dramatisch. En dat is vreemd, want Ethiopië beschikt over betere renners. Zo mis ik hier Bizay Tesfu Redae, al rijdt die jongen tegenwoordig voor Madar en die ploeg had hier moeten zijn, maar haakte op het laatste moment af. Wellicht stond hij voor die ploeg op de planning en daarom niet voor de nationale ploeg, maar alsnog. Ook een Tekle Alemayo ontbreekt, de Ethiopische openbaring van vorig jaar. Uit het niets Ethiopisch kampioen en daarna nog wat mooie uitslagen genoteerd, zo reed hij ook een vrij sterk WK voor beloften. Is naar een Chinees ploegje gegaan, misschien zit hij nu wel in China, wie zal het zeggen, maar zijn nationale ploeg had hem hier goed kunnen gebruiken. Er blijft nu weinig over, de enige renner waar je iets aan hebt is Amanuel Tesfay en hij werd vorig jaar slechts 36e in deze koers. Wel 7e op het Afrikaans kampioenschap, vandaar dat hij nog net door de keuring komt. Zijn ploeggenoot Aemro Addise zou misschien heel goed kunnen zijn, geen idee, hij heeft geen uitslagen. Een paar jaar terug Ethiopisch kampioen bij de junioren, verder niets. Addisu Belachew heeft ook sinds 2024 geen uitslag meer laten noteren, en toen werd hij 22e op het Ethiopisch kampioenschap tijdrijden. Dat is dus een jongen die binnen drie dagen uit koers ligt, zonde. Solomon Mekuria deed in 2024 mee aan de Ronde van Rwanda en noteerde toen tijdens de zevende rit een OTL, het zou knap zijn als hij nu weer zo ver weet te komen. En dan heb je nog Behailu Fikre Ketema, de nummer negen van het Ethiopische kampioenschap van vorig jaar. Nee, dit zijn geen fenomenen. Die oorlog in Tigray (waar de spanningen nu blijkbaar weer hoog oplopen) heeft er flink ingehakt. En dan is Hagos Welay ook nog eens uit het peloton verdwenen, al had hij gezien zijn vluchtelingenstatus hier toch niet gereden, maar ik wil Hagos gewoon nog eens genoemd hebben. Arme knul. Kiya Rogora is tegenwoordig overigens de ploegleider, vorig jaar stond hij als deelnemer nog aan de start en toen werd hij knap 64e en daarmee laatste! Met hem aan het roer zijn de tegenstanders vissenvoer.


We komen uit bij Team Amani, een ploeg die altijd is voorzien van een schitterend tenue. Ook dit is weer een fraai exemplaar. Team Amani is toe aan haar tweede jaar als continentale ploeg, continentaal zijn ze vooral geworden om mee te kunnen doen aan de Ronde van Rwanda. Al zouden er wel plannen zijn om het programma iets uit te breiden, dat is hard nodig. Team Amani is een project van een Amerikaan die in Nederland werkte, daarom zit er ook een Nederlands tintje aan de ploeg. De basis was jarenlang gevestigd in Den Haag, maar jaar na jaar kwam de focus steeds meer op Afrika te liggen. In Iten, waar ook al die hardlopers zitten, proberen ze een heel centrum uit de grond te stampen. Een pumptrack, een verblijf voor de renners, noem het maar op. Met het doel om de Oost-Afrikaanse versie van Marianne Vos en Tadej Pogacar te ontdekken, aldus hun eigen site. Ieder jaar worden er nieuwe projecten uit de grond gestampt en nu is er dus een continentale ploeg. Amani is ooit opgericht om Oost-Afrikaanse renners kansen te geven. Dit werd eerst met name gedaan door te focussen op gravel. Allerlei renners uit Kenia, Oeganda en Rwanda werden bij elkaar verzameld en zij mochten meedoen aan allerlei gravelwedstrijden over de hele wereld. Daarna werd er bedacht dat er een gravelwedstrijd in Afrika moest komen, zodat alle graveltoppers naar Afrika zouden komen en de Afrikanen niet naar de rest van de wereld hoefden te reizen. Dat werd de Migration Gravel Race, een wedstrijd die Laurens ten Dam nog wel eens heeft gewonnen, met zijn vervelende gezelschap. Het idee was vooral dat het gravellen een laagdrempeligere manier zou zijn om Oost-Afrikanen naar het niveau van de Europeanen te brengen. Blijkbaar kom je er met alleen gravellen alleen niet, dus ligt de focus nu ook weer op de weg. Al is het gravellen niet verdwenen, zo zijn heel wat renners van deze ploeg ook nog steeds actief in de wereld van het gravel. Mijn persoonlijke favoriet Jordan Schleck is wel verdwenen, maar hij is nu namens een Duitse ploeg aan het gravellen. Ook Charles Kagimu is verdwenen, de selectie van Team Amani is behoorlijk overhoop gehaald. Alsnog blijft er een hoop mooi spul over, voor een tamelijk onbekende ploeg hebben ze een vrij leuke selectie. Zo is Desta Amaniel weer van de partij, toch nog een goede Ethiopiër in koers. Hij werd vorig jaar 21e in de Ronde van Rwanda, toen ook namens Team Amani. Niet heel wonderbaarlijk goed, maar toch ook weer niet slecht. Net als vorig jaar heeft Amani ook weer twee Rwandezen meegenomen, niet de minste Rwandezen ook nog eens, Eric Muhoza en Samuel Niyonkuru. Eric Muhoza was ooit de nieuwe Rwandese hoop, zowel in 2022 als 2023 werd hij 14e in de Ronde van Rwanda. En in 2023 had hij veel hoger kunnen eindigen als hij geen pech had gekend op de laatste dag, hij lag toen op schema om bij de eerste 10 te eindigen. In 2023 reed hij bij Bike Aid en namens die ploeg reed hij ook een paar koersen in Europa, maar het bleef bij een avontuur van een jaar. Daarna kwam hij bij Amani terecht en was het ook vooral gravellen geblazen. Op de weg rijdt hij sindsdien steeds minder, al pikt hij de Ronde van Rwanda vaak wel mee, maar hij bakt er vrij weinig van. Een kleurloze 40e plaats in 2024 en vorig jaar werd hij slechts 43e, terwijl hij voorheen de Rwandese hoop was. Het verhaal van veel Rwandese talenten, na een paar hoopvolle prestaties stoppen ze vaak volledig met presteren, om wat voor reden dan ook. Kun je een boek over schrijven, maar dat bewaren we voor een andere keer. Over Samuel Niyonkuru kunnen we min of meer hetzelfde zeggen. Als jonge renner 21e geworden in de Tour du Rwanda, de verwachtingen waren daarna hooggespannen, maar de bevestiging kwam er niet. In 2024 slechts 34e en daarna gezellig samen met Muhoza in Europa gaan gravellen namens Amani. Niyonkuri werd vorig jaar 29e, nog steeds vrij slecht voor wat een van de grote Rwandese hopen was. Met een 50e plek op het WK voor beloften was hij wel zo'n beetje de enige Rwandees die ergens de finish haalde, maarja, wel zonder in beeld te rijden. De Rwandezen en hun gesneuvelde carrières, ach. Er doen ook twee Oegandezen mee bij Amani, Shafik Mugalu is de minste van de twee. Vorig jaar 41e, geen grootheid. Paul Miiro is dan weer de nieuwe Oegandese hoop, hij werd vorig jaar 49e op het WK voor junioren en daarna tweede op het Afrikaanse kampioenschap voor junioren. In Kenia wat koersjes gewonnen, niveau nul, maar toch, doe het maar als junior. Product van de Ineos Grenadiers Cycling Academy, ja! Ineos kwam ooit met dat idee om een wielercentrum op te richten in Iten, waar dus al die hardlopers zitten. Pleur ze op een fiets en je hebt een goudmijn, wellicht kan Paul dan eindelijk een keer het gelijk van die theorie bevestigen. Tsgabu Grmay is overigens aanwezig als ploegleider, kicken.


May Stars blijft een tamelijk bizarre ploeg. De ploeg is ooit opgericht door Eritreeërs, die graag hun eigen continentale ploeg wilden. Dit mocht niet van de Eritrese overheid, want dat zou oneerlijk zijn. In Eritrea heb je enkele grote clubteams, zoals Eritel en Asbeco, en Eritel wilde continentaal worden, maar als Asbeco en de anderen niet continentaal zouden worden zouden zij in het nadeel zijn. Geen feilloze logica, maar als de Eritrese machthebbers je iets verbieden hoef je verder niet meer met argumenten aan te komen. Er werd naar een constructie gezocht om dit toch mogelijk te maken en zo kwam men uit in Rwanda. Er zou een ploeg worden opgericht met een Rwandese licentie, maar de ploeg zou vooral uit Eritreeërs moeten bestaan. De naam May Stars verwijst ook naar Eritrea, mei is daar de belangrijkste maand van het jaar. De ploeg bestaat nu al een paar jaar, maar er komt van alle plannen niets terecht. Eerst bestond de ploeg uit enkele Rwandezen aangevuld met talentvolle Eritreeërs, maar er werd geen koers gereden. Daarna verdwenen de Eritreeërs en kwamen er Eritrese vluchtelingen voor in de plaats, nog steeds werd er geen koers gereden. Vorig jaar werd het nog vreemder, toen reden er ook ineens allemaal Europeanen voor de ploeg. Ook dit jaar is het weer een bijzondere samenstelling, waarbij het meest bijzondere toch blijft dat deze ploeg simpelweg geen koersen rijdt. Ze rijden de Ronde van Rwanda en dat is het dan wel zo ongeveer. De ploeg bestaat dit jaar uit een Italiaan, een Kameroener, drie Rwandezen, twee Eritreeërs, een Colombiaan, een Fransman en een Let, leg maar uit. En ze rijden dus alleen op papier voor een ploeg, in de praktijk rijden ze niks. Behalve dan de vijf die nu aan het vertrek staan in Rwanda. Twee Eritreeërs, waarvan er minstens eentje een vluchteling is. Dawit Teweldbrhan zit in Duitsland, waar hij jaarlijks een paar amateurkoersen rijdt, tussendoor reed hij in 2024 al een keer de Ronde van Rwanda zonder de finish te halen. Goytom Weldezayid Mehari heeft meer namen dan resultaten, hij duikt dit jaar pas voor het eerst op bij PCS met een 32e plaats in het Criterium de Kigali. Er zijn veel goede Eritreeërs, bij May Stars verzamelen ze er altijd een paar die er niets van kunnen. Deze ploeg is zo nutteloos en ze bezorgen me hoofdpijn met hun onverklaarbare bestaan. Met Jeremie Ngendahayo en Aime Ruhumuriza zijn er twee Rwandezen bij, Ngendahayo deed vorig jaar ook al mee namens May Stars en hij werd toen 35e, voor May Stars-begrippen is dat al heel wat. Hij werd vorig jaar ook nog 58e in de Tour of Poyang Lake, ook namens May Stars. Ik loog dus, de ploeg rijdt wel meerdere koersen per jaar, al is het nog steeds wel echt een buitengewoon beperkt programma. Ruhumuriza was er vorig jaar ook bij, hij werd toen 62e. Nouja, al heel wat dat hij in de einduitslag staat. De Italiaan Andrea De Mei is de laatste renner van de ploeg, wel leuk dat De Mei voor May Stars rijdt. Voorlopig op zijn profiel op PCS: een DNF in 2023 en een DNS in 2025, om de collectie te vervolledigen eis ik een OTL op de eerste dag. Rare ploeg, het originele idee was leuk, de uitvoering is al jaren volledig ruk.


Van het laatste team is geen foto te vinden, klaarblijkelijk waren zij niet bij de ploegenpresentatie aanwezig. Daarom maar een sfeerbeeld van die ploegenpresentatie, het is duidelijk dat de Rwandezen nog even moeten wennen aan dit fenomeen. Wel wat publieke belangstelling, maar we verwachten de komende acht dagen veel meer volk langs de kant van de weg. In ieder geval, het laatste team is het CAC Mixed Team, een gemengde Afrikaanse ploeg. De afgelopen jaren deed er vaak een ploeg namens het World Cycling Centre mee met daarin enkele jonge Afrikaanse talenten, dit jaar krijgen we in plaats daarvan een team vanuit de Afrikaanse wielerbond. Die ploeg is op het laatste moment samengesteld en het was blijkbaar niet evident om vijf geschikte kandidaten te vinden, dus doen we het met vier renners. Met Moussa Togola staat er een Malinees aan de start die de afgelopen jaren wel wat ereplaatsen bij elkaar heeft gereden in enkele Afrikaanse 2.2-koersen, vooral in Mali zelf. Een echt fenomeen lijkt hij evenwel niet, het zal lastig worden om deze Ronde van Rwanda uit te rijden. Op papier is de Ivoriaan Issiaka Cisse de bekendste naam, vooral een jaar of tien geleden was hij een vaste klant in het Afrikaanse circuit. Onder meer zes ritten in de Ronde van Kameroen gewonnen, je kon hem in al die Afrikaanse koersjes zonder meer noteren. In Rwanda reed hij dan weer bijna nooit, zoals hij de afgelopen jaren überhaupt niet veel meer reed. Nu mag hij ineens weer de Tour du Rwanda rijden, op 34-jarige leeftijd wordt dat natuurlijk niets meer. Met Soumaila Ilboudo is er ook een afgevaardigde uit Burkina Faso te vinden, deze Burkinees reed vorig jaar de ereplaatsen in hoog tempo aan elkaar in allerlei Afrikaanse amateurkoersen, maar het lijkt er toch weer eentje die in de Tour du Rwanda niet veel te zoeken heeft. Om over de Oegandees Kimuli Arafat nog maar te zwijgen, het is een verrassing als een van deze vier de eindstreep haalt.

Kan de startlijst nog slechter?

Jeetje

quote:

Op zondag 22 februari 2026 10:31 schreef Steven184 het volgende:
Kan de startlijst nog slechter?

Jeetje

In ieder geval nog wat talenten en wat goede Afrikaanse renners.

Bekijk deze YouTube-video

We zijn dus ontzettend live.

Avancini en Heidemann houden goed stand op kop van de koers, maar normaal stevenen we toch af op een sprint. Laatste 20 kilometer zo ongeveer.

Einhorn tegen Henok tegen Guatibonza tegen Habteab tegen Mewael tegen god weet welke verrassing er ineens weer uit de hoge hoed komt.