quote:
De flirt wordt deze Tour alleen maar aangewakkerd: hoe zit dat nu tussen Remco Evenepoel en Ineos?
“Doe geen moeite. Op die vraag antwoord ik niet.” Laat de naam ‘Evenepoel’ bij Ineos vallen en nog voor je je vraag kan afmaken, hebben ze bij de Britse ploeg hun antwoord klaar. Zo ook deputy team principal Rod Ellingworth gisteren in deze Tour. Maar ook zonder zijn naam te noemen, kan Ineos zijn grote liefde voor Evenepoel niet verbergen. Al veel te lang snakt de ploeg naar een renner die hen wél weer de Tour kan doen winnen.
Neen, hij is niet ontevreden over de prestatie van zijn renners in deze Tour. Rod Ellingworth, een van de stamvaders van het Toursucces van Sky en vandaag als teammanager zowat de belangrijkste speler bij Ineos, is een beleefd man. Tom Pidcock, achtste in de stand, en Carlos Rodriguez, vierde, worden desgevraagd bedolven onder de complimenten. “Ze leveren hier fantastisch werk”, aldus Ellingworth. “Qua vermogen en watts per kilo zetten ze hun beste cijfers neer. Had je me voor de Tour gezegd dat Tom zevende zou staan op dit moment (dinsdagochtend, red.), ik had er voor getekend. Meer kan je van die jongens niet vragen.”
Pijnlijke conclusie
Of hoe een lofzang een pijnlijke conclusie moet verbergen. Want natuurlijk doet het de baas van Ineos pijn aan de ogen: bijna tien jaar lang, inclusief zeven Tourzeges voor Bradley Wiggins, Chris Froome, Geraint Thomas en Egan Bernal, heerste de Britse ploeg over de grootste rittenwedstrijd van het jaar. Dit was hún domein. Dan wil je je na tien dagen in de Tour van 2023 niet terugvinden in de subtop. Toch? Ellingworth: “Misschien. Maar Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard steken er nu eenmaal met kop en schouders bovenuit. De tijden veranderen. Intussen maken we er het beste van. Daar moeten we mee leren leven.”
Windowdressing. Want dat Ineos niét wil leven met deze situatie, weten ze nergens beter dan in de buurt van Schepdaal. Wie ooit geproefd heeft van het allerhoogste, neemt met minder geen vrede. En dus weert de Britse ploeg zich als een duivel in een wijwatervat om opnieuw een potentiële Tourwinnaar in huis te halen. Tot 2019 kon het het idee koesteren dat die nog in eigen rangen reed: als jongste Tourwinnaar ooit leek Bernal een garantie voor de toekomst. Tot de Colombiaan zich verslikte in blessures, vormverlies en die bijna fatale crash anderhalf jaar geleden: sindsdien is Bernal, omgekneed tot knecht in deze Tour, nog een schim van zichzelf. En van de andere renners die vandaag bij Ineos fietsen, zal het ook niet meer komen: Geraint Thomas is, ondanks zijn nipt verlies in de Giro, stilaan hoogbejaard. Geoghegan Hart, wél een Girowinnaar, vertrekt straks naar Lidl-Trek. En Pidcock en Rodriguez… Zoals Ellingworth zelf zegt: “Je kan er niet meer van verwachten.”
Maar één naam mogelijk
Enter Remco Evenepoel. Je moet er geen hogere wiskunde voor studeren. Scan het peloton, speur naar jonge renners die op korte termijn – mogelijk, hópelijk – wel iets kunnen beginnen tegen Pogacar en Vingegaard en je komt maar bij één naam uit. Een renner die bovendien al bewezen heeft een grote ronde te kunnen winnen en al veel langer op de radar van Ineos staat. Al in 2018, toen Evenepoel nog wekelijks het juniorenpeloton geselde, hengelde de Britse ploeg naar de Belg. Reden waarom Lefevere, met wie vader en ex-prof Patrick Evenepoel een verleden deelt, er destijds als de kippen bij was om zoon Evenepoel een contract aan te bieden en hem versneld naar de profs overhevelde.
Sindsdien is het geflirt tussen Ineos en Evenepoel nooit meer echt gestopt. Nu al vier jaar lang geeft de Britse ploeg met de regelmaat van de klok een seintje: mocht de Belg ooit… Hij weet waar hij terecht kan. Zelfs Lefevere mocht het ervaren, toen hij na de gewonnen Vuelta een appje van het Ineos-kamp ontving: “Gefeliciteerd. Wat een kampioen! Als je hem op een dag wil verkopen, bel me.’ Patrick Evenepoel, tegelijk de manager van zijn zoon, gaf het recent nog toe in deze krant. Ja, de interesse is nooit gaan liggen. “Verregaande interesse”, noemde hij het zelfs. “Maar anderzijds werd er nog nooit een concreet bod gedaan.”
Tien miljoen euro?
Komt dat concreet bod er straks wel? Puur financieel staat er Ineos alvast niets in de weg. Met Jim Ratcliffe, topman van het gelijknamige chemieconcern en fan van Evenepoel, beschikt het over een mecenas die tot de rijkste Britten behoort. Hij draait zijn hand niet om voor een dure afkoopsom – ruim tien miljoen euro wordt gefluisterd - en een miljoenencontract voor Evenepoel.
Sportief heeft de ploeg ook gigantische troeven. Al langer is het een publiek geheim dat Evenepoel de rondekern binnen Soudal-Quick Step graag versterkt zou zien – méér dan wat de budgettaire limieten van Lefevere toestaan. Ineos heeft die kern wel. Kant-en-klaar zelfs: van De Plus via Arensman tot Kwiatkowski. Stuk voor stuk renners die al uitvoerig bewezen hebben een kopman naar winst in een grote ronde te kunnen leiden. Je zou van minder gaan watertanden.
Blijft de contractuele kwestie. En die ligt wel veel complexer. De wereldkampioen ligt nog tot 2026 onder contract bij Lefevere en vormt de spil rond wie het huidige project van Soudal-Quick Step helemaal draait. Alleen al voor hem maakte sponsor Soudal de overstap van die andere Belgische ploeg. Bij een vertrek van Evenepoel dreigt een implosie van dit hele project. Reden waarom Lefevere bij elke suggestie van een mogelijk vertrek onmiddellijk wijst naar het langlopende contract en de strenge UCI-wetgeving die een voortijdige ontbinding quasi onmogelijk maakt – een rechtszaak zou haast onvermijdelijk zijn. Toch dreigt de vraag na deze Tour weer acuut te worden: laat Lefevere de deur dan potdicht houden, hoe lang voor Ineos ze alsnog open wrikt?